Mr. Church (2016)

"Mr. Church' is een mooi drama dat voornamelijk vanuit het perspectief van Charlie (Britt Robertson)
Eddie Murphy Speelt de rol van Mr. Church op een mooie, ingetogen manier, Daarnaast vind ik het leuk hoe ze jazz muziek tot iets iconisch van dat personage maakten. Leuk dat door de jazz muziek in de laatste scene Charlie even dacht dat hij het was.
Britt Robertson speelt ook een degelijke hoofdrol en Natascha McElhone, die Charlie's moeder speelt, spat in de eerste helft van de film van het scherm. Ze is niet alleen een prachtige verschijning, maar heeft ook een zeer charismatische en zachtaardige uitstraling.
Het typische vind ik dan wel dat het overlijden van Marie en Henry (Mr. Church) niet overkomt als een hartverscheurende gebeurtenis. Voor een gedeelte lijkt het er op dat dit ook de bedoeling van de makers was, vooral bij het overlijden van Mr. Church.
Wat dan wel weer overkomt is de smart die Charlie heeft omdat ze haar moeder ziet wegkwijnen.
Best een mooi drama met hier en daar ook een aantal mooie en hartverwarmende scenes erbij.

De laatste keer dat ik echt genoten heb van Eddie Murphy in een rol was in Coming to America in 1988. Ik laat dan zijn stem als Donkey in Shrek even erbuiten. Ik heb nooit echt genoten van de films waar hij in speelde, simpelweg vanwege de humor die daarin gebruikt werd.

Toch heb ik maar een poging gewaagd aan Mr. Church. En wat was dat de de poging waard. Eddie Murphy speelt een uitstekende rol als de kalme en rustige Mr. Church. Britt Robertson kende ik eigenlijk niet zo goed, maar wat een prachtige vrouw en wat zette ze een geweldige rol neer. Verder was Natascha McElhone ook uitstekend.

Het verhaal is niet heel diep en hing af en toe wel aan een zijden draadje. Echter waren het acteerprestaties die de film zeer aangenaam deden maken. Ondanks de trieste gebeurtenissen zoals het overlijden van haar moeder en later nog Mr. Church, zat er toch een hoge feelgood factor, maar dit was absoluut niet op een storende manier gedaan.

Kortom: stiekem was dit een klein pareltje, die ik in de toekomst gerust nog eens zou kijken.

Beetje overgewaardeerd hier, tot dusverre. Beresford maakt gewoon een belegen variant op zijn eigen Driving Miss Daisy, een film die ik vroeger trouwens ook te hoog aangeslagen vond.

Deze Mr. kwam voor mij wat onecht over, de veronderstelde vriendschapsband kwam er niet uit. Robertson oogde eigenlijk net wat te jong voor de rol die ze hier vertolkte. De bijdrage van Eddie moeten we niet overschatten op basis van wat hij in het verleden heeft gedaan. Hij speelt hier op routine een introverte man, die weinig indruk maakt. Veel acteurs hadden deze rol gedenkwaardiger vorm gegeven.

Film waarin te weinig gebeurd, allesbehalve opzienbarend allemaal. Matig, niveau tv film, snel vergeten

Leuk om Eddie weer eens te zien, weliswaar in een heel ander soort rol dan dat we van hem gewend zijn, hij doet best het aardig maar ook Robertson doet het leuk. Het verhaal achter Mr. Church vind ik helaas niet echt veelzeggend en stelt een een beetje teleur. Iets meer pit had ik niet erg gevonden. Jammer, en wat mij betreft is de film niet veel meer dan 3 sterren waard.

Film met een memorabel optreden van Eddie Murphy als zijnde de eerbiedige Mr. Church. Voor de rest is het verhaal an sich behoorlijk ongeloofwaardig, daar het volstrekt onbaatzuchtige karakter van Henry Church moeilijk valt te plaatsen. Het privéleven van Henry Church wordt nauwelijks onthult op wat enkele details na. De onorthodoxe samenstelling van deze familie levert veel meer vragen op dan dat er worden beantwoord. Niet dat dit perse noodzakelijk is, maar het helpt het geheel niet op een geloofwaardige manier aan de man te brengen.

“The wise son seeketh the father's instruction,

but the scorner heareth not rebuke.

I don't give a shit.”

De quote hierboven wordt, geloof het of niet, op een bepaald moment door Mr. Church (Eddy Murphy) in een dronken toestand uitgesproken. Blijkbaar heeft alcohol een dusdanige invloed op hem dat hij een vocabulaire begint te gebruiken waarbij een gewone sterveling alleen maar kan raden wat de uiteindelijke betekenis is. Dit was dus ook de allereerste keer dat ik totaal niet begreep waar Eddy Murphy het in een film over had. Maar in “Mr. Church” zal je een totaal andere Murphy aan het werk zien. Geen gladde praatjes en geestige oneliners. Verwacht ook niet die aanstekelijke, beruchte lach van hem. Niet één keer weergalmt deze door de huiskamer. Nope, hier kruipt hij in de huid van een tedere, behulpzame en warmhartige kok die een opgelegde taak vol overtuiging en inleving tracht te volbrengen.

De taak werd hem opgelegd door Richard Cannon. Hij was ooit de geliefde van Marie Brody (Natascha McElhone) die nadat ze ontdekte dat hij al getrouwd was, hem in de steek liet. Hij had echter beloofd dat hij altijd voor haar zou zorgen. Zelfs na zijn dood. Als blijkt dat Marie terminaal ziek is en nog maar zes maanden te leven heeft, ontdekt Charlie (Natalie Coughlin) op een morgen een kokkerellende Mr. Church in hun keuken. En vanaf die dag tovert hij overheerlijke maaltijden uit zijn culinaire toverhoed. Verwacht je dus aan een resem honger opwekkende beelden. Een Jamie Oliver tv-show is er niks tegen. Blijkt dat Marie zes jaar later nog altijd tegen haar terminale ziekte vecht. Church’s rol is langer alleen maar de familie kok. Langzaamaan groeit hij uit tot een pater familias en vaderfiguur voor de opgroeiende Charlotte (Britt Robertson).

Hier waar ik woon zouden ze na het bekijken van deze film zeggen “Amai, wat een schone film was dat!”. Toegegeven, het puilt uit van de clichématige elementen die gebruikt worden in elk melodramatisch coming of age film. Het verloop is uiterst voorspelbaar. Er is niet veel verbeelding voor nodig om te beseffen dat de rollen op een bepaald moment omgedraaid zullen worden en hoe de apotheose eruit zal zien. Zowel aan het begin als tijdens de afsluiting wordt eenzelfde tekstfragment gebruikt “Henry Joseph Church could have been anything he wanted. He chose to cook". Een subtiele aanwijzing over het cyclische karakter van de film. Maar ondanks dat het een typische tranentrekker is, kon deze film mij toch wel bekoren en fascineren. Misschien omdat ik van tijd wel eens nood heb aan een meer positievere film. De meeste films handelen over het slechte in een persoon. Deze film gaat over loyaliteit, genegenheid, hulp bieden in barre tijden en familiale banden. Je kan dan weer beginnen zeuren over de eventuele racistische toon en Mr. Church zien als de vrolijke, goedlachse huisneger die voor een blanke familie moet zorgen. Een soort moderne “Oom Tom” met andere woorden. Ik vrees echter dat je dan wel de essentie van het verhaal uit het oog verliest.

Maar wat is Mr.Church’s grote geheim nu eigenlijk? Dat hij een voorliefde heeft voor Jazz is vanaf het eerste moment overduidelijk. Dat hij ook waarschijnlijk een jazz pianist is, merkte ik op het moment dat hij buiten een sigaret zat te roken en een jazz nummer in de achtergrond op zijn knieën begon mee te spelen. Hij vermelde het zelfs op een subtiele manier aan Marie. En zijn bezoekjes aan de nachtclub Jelly (Charlie ontdekte dit toevallig toen ze verdwaald rondreed in de stad samen met Poppy), een neon-verlichte bar waar je direct het gevoel over hebt dat het een jazz-club is, leek mij de geschikte plek om een publiek voor zijn talent te zoeken. Maar zijn dit nu echt zo’n omvangrijke geheimen dat men er in alle toonaarden over moet zwijgen? Als hij het volgende uitkraamt tijdens een dronken bui, denk ik dat het meer over zijn geaardheid gaat.

“Yeah, that's right!

I'm a sinner!

Who's a faggot?

You the goddamn faggot.”

Het blijft een goed bewaard geheim tot het einde. Niks dan lof voor Murphy die hier een poging doet om van het etiket stand-up comedian af te geraken. En daar dan ook wonderwel in slaagt. Het is een genot om te zien hoe hij de twee tegengestelde Mr. Churches speelt. Enerzijds een plichtsgetrouwe en menselijke figuur. En anderzijds een door demonen getormenteerde persoon die nog steeds niet in het reine is gekomen met zijn verleden. Tevens is het acteren van zowel Natascha McElhone als Britt Robertson excellent te noemen. Vooral de fragmenten met Murphy en McElhone zijn de moeite waard. Misschien voelt het allemaal een beetje melig en ouderwets aan. Het is en blijft een schone film.

3.5*

Soms is het goed om in deze harde wereld waar cynisme mode lijkt, eens te testen of je gevoel nog werkt. Te testen of je harde schil, je wapen tegen alle hardheid, niet een permanent schild is geworden. Soms is het goed om te testen of simpele emotie en zoet sentiment het kunnen winnen van 'hoogstaande' doch kille smaakverfijning. “Mr. Church” is zo'n test. En gelukkig maar. Het lukt nog. "Mr. Church" krijgt het voor mekaar.

Een verrukkelijk sentimentele feelgood. Met onwaarschijnlijk zoetheid, met onwaarschijnlijke gebeurtenissen en met makkelijk te doorgronden (onwaarschijnlijke) personages. En ondanks al die onwaarschijnlijkheden schiet “Mr. Church” flinke gaten in mijn emotiewerende harnas. Het ging er heftig aan toe. Tranen die over wangen biggelden en m'n zicht zo vertroebelden dat rationeel kijken bijkans onmogelijk werd. 'Mr. Church' deed het met me. Pff, het kijken van sentimentele draken betekent dat je soms nog hard moet werken ook.

Wat maakt nou dat de film zo emotioneert. Erg waarschijnlijk is het verhaal namelijk niet. Herkenning zal niet het antwoord zijn. Het zit 'm, denk ik meer in de wens dat zoveel goedheid mag bestaan. De wens dat je zelf omringt mag zijn door enkel echte liefde en zorg. Goedheid maakt wee. Tegelijkertijd is er de constatering dat alle getoonde weeïgheid in de dagelijkse harde wereld niet bestaat. Misschien hakt juist die constatering er wel heel emotioneel in. Weet het allemaal niet precies, maar de film roept in ieder geval iets op waardoor ik niet de neiging heb het verhaal hier neerbuigend te behandelen of te ridiculiseren.

De personages zijn ontzettend sympathiek. Zelfs als er een duister kantje is, is de persoon nog steeds sympathiek. Hoe wonderlijk. Hoe graag zien we dit in de echte wereld. Graag, denk ik.

Het goede acteerspel helpt. De kundigheid waarmee emotie wordt opgeroepen is van hoge kwaliteit. De regisseur weet heel vaardig de juiste snaren te beroeren. Te werken op de traan, de inleving, de emotie. De film, het verhaal, de acteurs, de personages ademen sympathie en goedheid.

Het was even lekker. En nu kan ik weer positief geladen en bewust van de eigen emotionaliteit en sentimentaliteit de wereld weer cynisch en hard tegemoet treden.

Eddie Murphy...fuck you!

Eigenlijk had Ik Eddie Murphy jaren geleden al afgeschreven en plotseling staat hij daar weer eieren te bakken in de keuken. Alsof hij nooit is weggeweest. De toon is gezet voor een warme film over voor- en tegenspoed tot de dood hen scheidt.

Een puike film —geïnspireerd door een ware vriendschap— over oprechte relaties tussen mensen, die elkaars leven verrijken. De cast, met naast Murphy, een charmante Britt Robertson en een zoals altijd stralende Natascha McElhone is bijzonder sterk bezig.

Dat geldt eveneens voor regisseur Bruce Beresford, naar mijn gevoel ook terug van weggeweest. Het is volgens mij van Tender Mercies en Driving Miss Daisy geleden dat hij nog zo’n hartverwarmende film heeft gemaakt. Ik heb hier uitzonderlijk van genoten. Daar kunnen de gebruikelijke cynische commentaren, die ik hier en daar lees, niets aan veranderen. Een pareltje.

Mooie film waarin Murphy echt een hele goed acteerprestatie neerzet.

Mooi verhaal op een mooi rustige manier in beeld wordt gebracht.

Waarom er komedie bij de omschrijving staat is mij een raadsel.

Aardige film over een vrouw en haar dochtertje die onverwacht hulp krijgen van een kok aan huis. Op zich een mooi verhaal, alhoewel hier en daar wel wat sentimenteel. Mooie personages en een fijn tempo. De film lijkt te zinspelen op een soort wending/ontknoping omtrent het titelpersonage, maar die blijft (helaas) uit. Net geen 3.5 sterren.