Parasomnia (2008)

Heerlijke film. Fantastische , lekker duistere, sfeer bijgestaan door mooie muziek. Met de spanning zit het goed. Het acteerwerk is erg goed, behalve van Jeffrey Combs, die totaal miscast is. Erg leuk plot ook en in de 2e helft van de film ook nog wat gore al is het weinig. Einde is erg mooi ook. Prachtig, dikke aanrader.

Echt niet goed genoeg dit. Ik had eigenlijk gehoopt dat het zich wat meer zou afspelen in die droomwereld. Het verhaal is opzich redelijk fascinerend, maar uiteindelijk kwam ik toch een beetje bedrogen uit. Het meisje is wel aardig, maar die Danny mag ik voor geen meter. Niet dat ik punten ga aftrekken vanwege Danny, maar ik wil het wel even melden. De film wist af en toe dan wel de juiste snaar te raken. Bijvoorbeeld als Danny is gevecht met een gehypnotiseerde zuster. Deed me een klein beetje aan de game Silent Hill denken. Over het algemeen vind ik het een saaie aangelegenheid. En de CGI is ook niet best trouwens.

Soms heb je van de films waar je verwachtingen enorm misplaatst zijn, vaak resulteert dat in een negatief effect maar heel zelden werkt het ook vice versa, met Parasomnia had ik zo'n spaarzaam moment.

Waar ik vooraf dacht gewoon een lekkere horror te gaan zien is dit gewoon een heel mooi duister sprookje met een zeer memorabele lovestory. De opbouw van die lovestory is perfect verzorgd, erg aandoenlijk om te aanschouwen ook. Mede door het acteerwerk van Cherilyn Wilson. Zet een aandoenlijke rol neer, vooral het moment dat ze voor het eerst weer buiten komt, enorm bewonderend kijkend naar de hemel, genietend van alles wat die hemel te bieden heeft, erg mooi . Ook het gespeel met het ijsje was erg cute . De mooiste scene wat mij betreft van de film.

Ondanks dat dit dus een horror is, haalde ik juist veel meer uit de non horror sequences. Op horror gebied valt er eigenlijk ook genoeg te genieten. Toch wel wat sterke suggestieve en gory scenes, Kilpatrick zet misschien wel de meest angstaanjagende psycho neer en Malone weet ook een erg macaber en sfeervol universum te creëren. Einde is dan voorspelbaar maar wel het meest bevredigende einde die je je wensen kan, een mooi einde voor dit moderne en duistere sprookje.

Lastige film om te beoordelen. Enerzijds bulkt Parasomnia van creativiteit, originele ideeën en een unieke visuele stijl, anderzijds lijdt de film aan kinderziektes die typerend zijn voor dit genre. Het uitgangspunt zoals je het leest in de synopsis is knap gevonden. Een meisje dat lijdt aan het Klein-Levin syndroom wordt in haar slaap gestalkt door een seriemoordenaar met bovennatuurlijke gaven. Losjes gebaseerd op bestaande psychische en neurologische aandoeningen, maar met een duistere draai eraan. Het eerste halfuur waarin dit concept wordt ingeleid is dan ook overduidelijk het beste. Er hangt een nevel van mysterie over de personages en de visuele stijl slaagt erin om het nachtmerrie-gevoel te benaderen. Gaandeweg ebt dit mysterie weg door een overvloed aan ongeloofwaardige handelingen en ongelukkige plotontwikkelingen. Het feit dat de seriemoordenaar steeds meer schermtijd krijgt en een filosofische oneliner-spuiende psychopaat blijkt te zijn (geeuw) is een afknapper van formaat. Kortom, het scenario vertoont nogal wat scheurtjes en barstjes. Gelukkig worden deze tekortkomingen deels opgevangen door de consistente audiovisuele vormgeving die probleemloos een nachtmerrie-achtige sfeer opwekt. Ook blijft de aanvankelijke “sense of wonder” van het sterke uitgangspunt hangen tot in de knappe ontknoping.

Zeker de moeite waard om te zien dus, maar helaas zijn er net wat teveel gebreken om van een topper te kunnen spreken.

Interessant filmpje, alleen beetje een rare combinatie van romantiek met horror. Want het begint wel goed met hoe Danny Laura leert kennen, haar ontvoert en langzaamaan een band met haar opbouwt.
Alleen jammer dat dat een beetje verpest wordt met die Volpe en als zij mensen begint te vermoorden onder invloed van hem. Dat initieert zeg maar het horrorgedeelte en dat ziet er op zich niet verkeerd uit door de gore, mooi die twee schroevendraaiers in Volpe's ogen en de ingewanden die eruit kwamen bij de agent.
Om met een min of meer happy ending te eindigen, zowel Danny als Laura blijven voor altijd dromen.

Helaas blijf ik toch met een negatief gevoel achter, er had echt zoveel meer gedaan kunnen worden met het gegeven. Maar goed 3,5 sterren.

Had meer ingezeten.

Film doet denken aan een restant van de 90s. Parasomnia is een aardige kruising tussen horror en romantiek die zich niet wil binden aan één van de subgenres binnen het horrorwereldje. De film gaat z'n eigen weg, heeft daar ongetwijfeld een hoop budget voor moeten opofferen en draagt daar jammer genoeg af en toe de sporen van.

Acteerwerk is over de gehele lijn best slecht, vooral de hoofdrolspeler is continue vervelend. Ook Combs lijkt nog steeds niet te weten wat acteren net inhoudt. VIsueel kan Malone lekker z'n gangetje gaan, maar blijft daarbij iets teveel hangen in filtertjes en effectjes van eergisteren. Bij momenten werkt het, in andere scenes lijkt de film 15 jaar ouder dan hij in werkelijkheid is.

Gelukkig herpakt Malone zich wel op het eind, met een geweldig stukje stop-motion poppentheater en een fijne finale. Dat levert de film nog wat extra punten op. Fijn om weer eens een "ander" horrorverhaal te zien, maar qua afwerking, zeker het eerste uur, is het niet altijd even denderend.

3.0*

Broddelwerk. Malone doet van alles om interessant voor de dag te komen en heeft ook zeker enkele leuke ideeën om mee te spelen, maar het voornaamste resultaat is dusdanig knullig dat het pakweg eerste uur nauwelijks door te komen is. Niet dat ik hier een resem aan talentvolle acteurs verwacht, maar hoe je die kleurloze Dylan Purcell voor de hoofdrol kunt casten, is mij een raadsel.

Combs mag dan een reputatie hebben, hier is het drie keer niks en ook die enorme Kilpatrick komt maar niet los binnen dit labiele scenario. Tick, tick. Tja. Zo'n droomwereld moet het dan zijn, maar het ziet er wel heel karig uit. Malone plot nog eens veel te veel om eindelijk bij wat horror uit te komen en de film sust je dan ook ver voor het beste segment, iets met poppen, in een diepe slaap.

Danny wordt verliefd op een slapend meisje dat vanwege haar slaapaandoening in het ziekenhuis wordt behandeld. In haar slaap vertoeft zij in een droomwereld. Danny vertoeft in de werkelijke wereld. De film spoelt heen en weer tussen droom en realiteit.

Regisseur en schrijver William Malone financierde de film zelf. Het is de film aan te zien. Malone zet fors in op CGI, maar die is niet steeds overtuigend. De droomwereld wordt veelvuldig getoond en ziet er tamelijk goedkoop uit. De droomwereld prikkelt de fantasie niet bepaald. De monsters en gezichten die in die wereld opduiken zien er dan wel weer goed uit.

Het verhaal ontwikkelt zich nogal moeizaam en loopt niet echt lekker. Overgangen tussen scènes voelen niet naturel. Personages zonder duidelijke rol of bestemming duiken veelvuldig op. Gebeurtenissen volgen niet altijd de wetten der logica. Het verhaal hapert. Dat het verhaal zich niet geheel in de realiteit afspeelt is intrigerend, maar zorgt binnen deze instabiele constellatie ook voor warrigheid.

De beide protagonisten zijn volwaardige personages. Aan de karakterontwikkeling van de personages wordt voldoende aandacht besteed om met hen te kunnen sympathiseren. Bovendien is hun acteerwerk niet desastreus slecht. De bijrollen zijn niet belangrijk. Ze zijn vlak ingevuld en niet meer dan middelen om een gebeuren te forceren en het verhaal een bepaalde kant op te duwen. De booswicht in de film krijgt ook geen gelegenheid om zich uit zijn positie van de bijrol te ontworstelen. Dat is jammer. Hij is een moordenaar en hypnotiseur wiens optreden de film een dreigende sfeer verstrekt. Hij is een intrigerend en duister personage met veel te weinig speeltijd.

Parasomnia is een goedbedoelde film met een ietwat amateuristische uitstraling, een stroef lopend verhaal en personages met potentie. Geen topfilm. Wel een sympathieke film.