Walk Hard: The Dewey Cox Story (2007)

Grappige film maar inderdaad zoals hierboven gezegd, af en toe een beetje Leslie Nielsen achtig. Jammer dat Will Ferrell er niet in voor kwam.

Had hier veel van verwacht, maar kwam van een koude kermis thuis. Tenenkrommende, flauwe humor, een slap verhaaltje en het ging allemaal te lang door en verveelde op den duur.

Een pluspunt is natuurlijk de muziek, de song 'Walk Hard' vind ik echt fantastisch.

Maar toch overheerst het verschrikkelijk slechte gevoel voor humor in deze film wat mij betreft.

3*

Ik verlaag m'n stem toch naar 2,5*. De muziek mag dan prima geheten worden, de film zelf stelt echt geen zak voor.

Erg vermakelijke comedy die met name Walk the Line persifleert. Met leuke liedjes en sterke grappen. Reilly bewijst weer eens zijn wereldklasse. Goed.

toch wel een van de aardigste 'spoofs' van de laatste tijd. De makers hadden een hoop ideeën. De film duurt iets te lang naar mijn smaak.

Prima parodie op de muziekwereld. Hoeveel zangers/groepen zijn er niet die in hun carrière een keer of vijf veranderen van genre om dan na 20 jaar op pensioengerechtigde leeftijd een comeback maken?

Reilly toont hier weer eens zijn enorme veelzijdigheid. Wat een prachtige stem heeft hij trouwens.

Niet altijd even grappig of boeiend, maar toch erg goed.

4*

Muziek o.k., film zelf absoluut beneden peil. Heb de film op de helft maar afgezet, erge lach-of-ik-schiet-film.

Zonde want ik had meer verwacht van Reilly...

Jammer dat je hem op de helft hebt uitgezet want het tweede deel is beter dan het eerste deel

Tof.

Het leuke aan Dewey Cox is de bij momenten erg schijnbare random humor die vaak toch één of ander cliché op de hak neemt. Film is bij momenten enorm onzinnig, wat de humor alleen maar ten goede komt.

Gaat met de grove borstel door heel wat artiesten, tijden en genreclichés. Niet bepaald scherpe humor maar de film steekt wel consequent lollig de draak met vanalles en nog wat. Tot op het einde toe eigenlijk, hoewel de DC toch enkele kleine dipjes kent.

Reilly is echt geweldig in een rol als deze, doet het dan ook erg goed. Wist trouwens niet dat hij zelf ook zong, doet hij best aardig (of is het gewoon mooi bijgeplamuurd?). Nogal wat grappige songteksten ook, en zo komt zo'n docu van Dylan dan toch nog van pas bij een film als deze.

Paar leuke cameos ook, vaak erg kort maar lekker uit- en onzinnig. Vooral die scene met The Beatles ging lekker nergens over.

Beetje jammer dat de DC dus af en toe een klein beetje sleept, anders had er nog wel net wat meer ingezeten. Maar véél leuke jokes met als hoogtepunt de hilarisch geframede naakte vent tijdens het telefoongesprek. Zo in-your-face fout dat het een gouden scene is.

3.5*

Hij is wellicht niet de eerste acteur waarvan je het verwacht, maar Reilly heeft een achtergrond in theatermusicals. Je kon hem ook al zelf horen zingen in de film Chicago.

Briljante muziek in een razende komedie. Soms wel aan de flauwe kant. Sommige zaken zoals Dylan, de seventies en en overdreven drugsgebruik zijn hilarisch. De drummer van de band stal de show. Zijn visie op drugs is geniaal. Kijk op de dvd ook naar zoiets als de line-up. Hierin staan een boel varianten van dialogen uit de film.

'This drug makes you forget your family situation temporarily'

Tegenvaller. Erg flauw, nooit hilarisch. Moet zeggen dat ik het nummer "walk hard' helemaal niet slecht vond.

Film duurt vrij lang, DC dan. Heb em ook in drie etappes moeten afkijken want werd soms vrij saai. Toch zijn een aantal scènes erg lollig, allemaal lekker overdreven. Die gezichtsuitdrukkingen van Reilly elke keer . Leuk, maar doe mij maar de iets minder flauwe varianten van Apatow.

Ik heb inderdaad ook de erg lange director's cut gezien, oftewel American Cox:The Unbearably Long And Self-Indulgent Director's Cut. Die titel zegt het grotendeels al. De film is best grappig en de continue stroom van bekende gezichten houdt de aandacht erbij, maar de film weet niet altijd de juiste toon te treffen. Het hangt een beetje tussen drama en komedie in. Reilly is evenwel perfect gecast en de muziek is verrassend goed uitgewerkt. Het leukste gedeelte is dat van de jaren '70, maar ja, dat hebben we Reilly ook al zien doen in het oneindig betere Boogie Nights.

Briljante film. Echt zitten geniten. Al een paar keer gezien. De lietjes zijn ook echt niet slecht. Vooral de 1e helft is een parodie op Walk the Line. Dat vind ik ook het leukste deel.

Dat is de bedoeling...

Heerlijke film. Alleen die poster is al fantastisch. John C. Reilly, één van mijn favoriete acteurs speelt de pannen van het dak en maakt er zijn eigen one-man show van. Heerlijke muziek, prachtige sfeer (vooral de jaren '70 sfeer doet het altijd goed bij mij), een leuk verhaal en dat alles overladen met een geweldige scheut humor. Ik heb me een paar keer doodgelachen. De scéne met de Beatles, met Elvis, elke keer dat hij weer een ingeving krijgt voor een nieuw nummer, de drugsscénes (you don't want no part of this shit! ), alle vrouwen in zijn leven, de kap-scéne met zijn broertje en vader en daarnaast geweldig dat er altijd een goed einde aan wordt gebreid. Tsjah, eigenlijk zijn alles scénes gewoon leuk. Ik heb me meer dan vermaakt met deze film. Apatow levert als schrijver wederom een puike prestatie. Geweldig ook dat we een heel leven te zien krijgen met alles wat de tijd met zich mee brengt. Van de tijd dat de duivel nog in rock 'n roll zat, tot de tijd dat rappers alleen maar met naakte vrouwen in een clip te zien zijn en de ene ''fuck'' na de andere uitschreewen in hun nummers. Erg leuk gedaan allemaal, dikke voldoende dus ook voor deze film.

Echt veel grappige stukjes. En dan echt de droogste humor wat je ooit hebt gezien.

Go Reilly!

Denk dat de film zonder hem toch wel een stuk minder zou zijn geweest. Geweldig acteur en perfect voor dit soort rollen, zelfs het zingen ging nog best goed. Ook de off-beat humor er zo af en toe tussendoor is echt fantastisch al moet je daar wel echt van houden. De verwijzingen waren waren niet bepaald subtiel (Beatles, Presley) maar soms moest ik toch nog wel eventjes nadenken (clip van Dylan).

Met de sfeer zit het meer dan goed, al vond ik niet elk nummer even geslaagd. Verder grappig om nog wat bijrollen van de Apatow-crew te zien.

3.5*

Vandaag weer gezien. Na de eerste kijkbeurt direct op dvd aangeschaft deze fantastische film. Ik heb weer genoten. Reilly in een briljante rol, fantastische muziek, heerlijke sfeer en geweldige humor. Sublieme parodie. Eigenlijk is het allemaal één gekke boel, maar de erg goede nummers zorgen ervoor dat je nog beter in de film komt. Knap gedaan. Dikke verhoging voor deze prent.

Geweldige komedie.

Walk Hard: The Dewey Cox Story is een aaneenschakeling van absurde scènes, bizarre grappen en een geniale satire over het sterrendom. Werkelijk alle clichés worden op de hak genomen. John C. Reilly vond ik eerder in Step Brothers wat tegenvallen, maar hier speelt hij werkelijk de pannen van het dak. Ook enkele gave cameo's met o.a. Jack Black als Paul McCartney en Paul Rudd als John Lennon: hi-la-risch!

Ach, eigenlijk is het lastig hier veel over te vertellen. Walk Hard is gewoon een heerlijke komedie, dus mensen: gaat dat zien!

Gemengde gevoelens heb ik overgehouden. Aan de ene kant is de film best wel grappig, maar aan de andere kant kon ik me ook erg storen aan John C. Reilly. De man heeft nog niet echt zijn eigen ding bedacht, wat hem grappig weet te maken in elke film. De bijrollen zijn wel erg strak. Blijkbaar heb ik wel de Director's Cut gezien, want hij duurde zeker wel 2uur.

Ooit kijk ik hem wel weer, misschien dat hij dan hoger uit kan komen dan de 3.0* die ik hem nu geef.

Me kapot gelachen, de hele film door.

Judd Apatow flikt het iedere keer weer. Geniaal geschreven en zelfs de liedjes zijn sterk.

4,5*

Erg goede komedie. De meeste grappen kwamen goed aan, en het verhaal is leuk bedacht. Wat mij echter minder zinde is de nodige dosis muzieknummers. De muziek is niet slecht, maar aangezien ik er op uit ben om komedie te aanschouwen zijn de muziek-scènes nogal storend (ongeacht de humoristische liedteksten). Desondanks een prima film.

De nummers waren juist geweldig!

Bovendien: Hoe wilde je muziekfilms parodieëren zonder muziek?

Ik vond de nummers zeker niet slecht; Ik had alleen meer komedie verwacht en niet zoveel muziek. Ik heb overigens ook niet geweten dat de film een parodie was op legendes als Johnny Cash. Daar kwam ik pas achter tijdens het kijken. Maar zelfs al had ik het van tevoren geweten, dat neemt niets weg van het feit dat ik liever minder muziek had gezien.

Alle liedjes waren komisch, dus ik begrijp niet helemaal wat je probleem ermee is. Lachen is lachen, toch?

Vooral die Bob Dylan parodie, haha..

Misschien eerst eens Ray en Walk The Line kijken. Dan valt het kwartje misschien iets beter.

Superkomedie; en wat een rol van Reilly, die heeft zich volgens mij rot geamuseerd. Had niet verwacht dat de humor soms zo absurd en soms zo onnozel ging zijn. En die liedjes, de songs zijn gewoon goed maar de teksten geniaal . Vooral dan 'Let's Duet', heb dubbel gelegen van het lachen. Veel leuke cameo's ook, vooral Jack Black en Paul Rudd als McCartney en Lennon; die accenten, hilarisch gewoon.

Oef, wat een tegenvaller.

Er zitten enorm veel langdradige stukken in die gewoonweg niet grappig zijn. Het aantal geslaagde grappen/persiflages is op één hand te tellen: "the wrong son died" wat steeds maar wordt herhaald is erg melig, en de acteurs van 40 die 14 moeten voorstellen en dit ook vaak expliciet roepen, parodieert de vaak bizarre leeftijds-casting in Hollywood. En er zitten een paar leuke liedjes in met lekker schuine teksten. En natuurlijk de fullmonty van iemand die met zijn blote lul een minuut lang in het beeld hangt. Niet echt wat je verwacht, en daarom een geslaagde grap. Er zitten ook een aantal leuke cameo's in.

Maar het duurt maar, en duurt maar. Vanaf het gedoe met de Beatles in India zakt de film kolossaal in en wordt het ook niet meer leuk. Veel scènes hadden nog opgeleukt kunnen worden met wat Naked Gun-achtige slapstick humor, maar helaas. Zelfs nog ergens een grove fout kunnen ontdekken (in het zwartwit stukje dat hij speelt voor lilliputters in de jaren zestig, zie je op een gegeven moment auto's uit 2007 achter de bomen langsrijden (een busje en twee personenauto's).

Leuk uitgangspunt, matig uitgewerkt.

2 sterren

P.S. volgens mij heb ik de Directeur's Kut gekeken, de normale versie is dan sowieso al beter als je het mij vraagt.

Helemaal mee eens!