Ghost in the Shell (2017)

De quote is wat langer en die context is niet onbelangrijk. Ik noem ze bewust geen filmfans omdat het mensen zijn die weinig interesse hebben in cinema als een medium.

Het zijn de ultieme fanboys, die pallaveren over fictieve personages alsof ze echt bestaan, die steigeren als er bewerkingen zijn die niet trouw zijn aan het origineel, die beginnen kwijlen bij elke referentie, ongeacht kwaliteit, die zich vocaal gedragen als 8-jarige verwende kinderen en denken zaken te kunnen eisen van filmstudios omdat zij zo'n geweldige megafans zijn.

Ik vind dat je wel een punt hebt hoor. Al sluit het een niet altijd het ander uit, natuurlijk...

Tuurlijk niet, uitzonderingen heb je altijd

Zo klinkt het inderdaad al een stuk minder narcistisch.

’Who are you?’

Een futuristisch Hong Kong. Enorme Japanse figuren bewegen zich als vleesgeworden reclamezuilen tussen de hoge gebouwen door. Blade Runner schiet door je hoofd. Tot ScarJo, haar vrouwelijke vormen platgedrukt door een huidachtig pak, achterover van een gebouw duikt. Een flitsende actiescène volgt. De trailer is voorbij. M’n aandacht getrokken.

De eerste indruk: prachtige eye candy als sausje over een plat actieverhaal. 3D-bril op en grabbelen maar in die popcornbak. Had ik het even bij het verkeerde eind.

Ghost In The Shell is in eerste instantie namelijk Drama met een hoofdletter D. De actie beperkt zich tot koelbloedig korte, retestrakke scènes waarbij je intens met de hoofdpersoon meeleeft. Oprecht hoopt dat ze, robotmens Major, wraak neemt op al het mensonterende onrecht dat haar is aangedaan. Een gevoel dat is opgeroepen doordat je op prachtige wijze het klassieke verhaal van vechten voor je menselijkheid voor je ogen ziet ontvouwen.

In een genre dat ouder is dan ik zelf ontkom je niet aan vergelijkingen. In dit geval is dat, in ieder geval qua verhaal, RoboCop. Een menselijk brein wordt in een synthetisch robotlichaam gemonteerd. Wat ontstaat is niet alleen een voorgeprogrammeerde vechtmachine, maar een opgesloten persoon dat haar identiteit kwijt is. Klinkt niet onbekend.

Dat ScarJo - ook al schijnt Margot Robbie vreemd genoeg eerste keus te zijn geweest - deze lastige rol op zich nam, is zo logisch als het maar kan zijn. Na Lucy en Under the Skin bewijst ze hier voor de derde keer in relatief korte tijd dat ze briljant is in het neerzetten van een langzaam tot leven komend halfmens.

Ze doet dat niet eens zozeer met woorden, maar vooral met lichaamstaal. Haar machinale loopje bijvoorbeeld. Maar ook die indringende en tegelijkertijd vertwijfelde blik. Ze doet denken aan een schuwe, waakzame hond die, zijn nieuwsgierigheid amper in bedwang houdend, om je heen cirkelt.

Ik liet de titel al vallen: Blade Runner. In de trailer moest ik aan die film denken vanwege de setting. De futuristische maar vieze, koelblauwe stad steekt schril af tegen de cleane volmaaktheid die we gewend zijn van sci-fi’s. In de film zelf blijkt die vergelijking zich niet tot het visuele te beperken; ik kreeg hierbij hetzelfde totaalgevoel als toen ik Blade Runner voor het eerst zag.

En dat zit hem in van alles, waaronder voor een heel groot deel in de soundtrack. Zoals we van Clint Mansell gewend zijn, versterkt deze niet alleen de impact van de beelden, maar wil je hem ook buiten de film om draaien. Hier doet hij het samen met EDM-artiest Steve Aoki, wat een vervreemdende en beklemmende uitwerking heeft. Tijdens de emotionele scènes had ik vanwege die extra lading zowaar een brok in m’n keel, wat me normaal eigenlijk nooit overkomt in dit genre.

Ik had het vooraf absoluut niet verwacht, maar Ghost in the Shell is een meesterwerk dat je veelal ademloos over je heen laat komen. Als een kind in een snoepwinkel vergaap je je aan de prachtige beelden, geniet je van het schitterende geluid (vooral in dolby atmos), leef je mee met de hoofdpersoon en zoek je naar woorden wanneer je de zaal verlaat.

Schitterend.

In 1995 werd de mangastrip Ghost in the Shell Arise: Border 1 – Ghost Pain met veel succes geïntroduceerd. Ondertussen kent de hierop gebaseerde animeserie alweer vijf films en vond Universal het tijd om een real-life versie uit te brengen. Hoewel de studio in eerste instantie Margot Robbie voor de hoofdrol in gedachte had, werd Scarlet Johansson uiteindelijk gecast. Een keuze die prima uitpakt, want de rol lijkt Johansson op het lijf geschreven. De laatste tijd is zij vooral te zien als Black Widow in de Marvel-films, maar in 2014 vertolkte ze een soortgelijke rol als die we hier zien in de film Lucy. Zonder enige voorkennis van de genoemde mangastrip ging ik de film blanco in.

Laten ik beginnen om te zeggen dat ik van de eerste tot de laatste minuut genoten heb van dit spektakel. De film is een goed voorbeeld van een film die bewijst dat het 3D effect wel degelijk iets kan toevoegen aan het geheel. Dit heeft natuurlijk ook te maken met de schitterend ogende futuristische setting waarin de film zich afspeelt. Samen met de duistere en veelal regenachtige setting vertoont de film op het oog veel overeenkomsten met genreklassiekers als The Matrix en Blade Runner. Dat niveau haalt deze film overigens niet, maar de sfeer zorgt er wel mede voor dat de film een intense rit is geworden. Minpuntje is dat de makers hierbij iets teveel in de krappe twee uur hebben willen proppen. Juist dit zorgt ervoor dat bepaalde dingen een beetje vaag blijven en dat het verhaal te snel overschakelt naar het gedeelte waar Major de leiding over Section 9 heeft gekregen. Aan de andere kant zorgt het moordende tempo ervoor dat de film de gehele speelduur vermaakt.

Wat ook opvalt is de sfeervolle soundtrack van de film. Wat dat betreft hebben de makers over het geheel de juiste keuze gemaakt. Zo ontbreekt het de liefhebbers van hele vette actie aan niets. De mix van oude en moderne wapens die zeer vernietigend te werk kunnen gaan zorgen ervoor dat de puinbrokken je om de oren vliegen. Het uiteindelijke hoogtepunt zit daarnaast aan het einde van de film, waarbij het alleen een beetje jammer is dat men hier voor de makkelijke weg heeft gekozen, zowel verhaaltechnisch als cinematografisch. Toch zal je de bioscoopzaal met een bevredigend gevoel verlaten, wetende dat je naar een zeer vermakelijke en technisch hoogstaande film hebt zitten kijken. De film is dan ook uitermate doeltreffend te noemen als je kijkt naar het totaalpakket.

Ghost in the Shell biedt hoogstaand spektakel dat geen seconde verveelt. Enige wat de film wat in de weg staat is dat de film weinig tijd neemt om het karakter en de motieven van Major te onderbouwen, iets dat vooral de liefhebbers van de mangastrips een doorn in het oog zal zijn. Voor wie onbekend is met dit bronmateriaal is deze film een bezoekje aan de bioscoop meer dan waard. Hierbij is het aan te raden om de film in 3D te gaan bekijken, want dit voegt in dit geval zeer zeker wat toe aan de film en maakt de beleving nog intenser dan zonder het geval zou zijn. Of de film een vervolg gaat krijgen is nog maar afwachten, maar deze film is in elk geval veelbelovend en als de sequel nog wat beter uitgewerkt wordt heeft men een franchise met veel potentie in handen.

Pardon?! Moet ik verplicht nóg meer gaan neerlappen om die gimmick? Bekiek t moar.

3D voegt absoluut wél iets toe. Ik ben er absoluut geen liefhebber van, maar hier is het prachtig.

3D maakte veel te veel "poppetjes". Niet alleen van de acteurs, maar ook de robots en de spider tank zagen er nog onindrukwekkend uit. Vind het leuk bij stop-motion films enzo, daar past die look best goed bij, in deze film was het vooral een last.

Dat beeld herken ik eerlijk gezegd totaal niet. Vette scène ook, met die tank.

Als fan van het origineel, met enige huiver afgereisd naar de Pathé zaal in 010. De gewone 3D gezien en niet IMAX. Een 3D die alweer teleurstellend en nep oogt. Bij de trailers vooraf zal ik nieuwe 3D gedrochten opduiken. Transformers en King Arthur. Die ga ik zeker niet zien.

Maar goed, deze Ghost had beter bij het origineel kunnen blijven, gewoon de 1995 versie filmen.

Nu worden er plotwendingen verzonnen die niets toevoegen en weinig indruk maken.

Vooral bij die spidertank haakte ik af. Teveel de Marvel en game-generaties pleasen, dat is wat Sanders doet. Het had subtieler en mystieker gemoeten, minder uitleggerig ook en wat minder gewelddadig. Vooral het mitrailleurgedreun was too much. Toch blijft er genoeg over om van te genieten, vooral het eerste uur is het visueel prachtig. Scarlett Johansson is goed gecast, een beroemder alternatief had ik niet kunnen bedenken. De investeringen moeten ook terugverdiend worden. Vanavond Oshii weer eens kijken, een meesterwerk binnen het genre en onovertroffen.

Die zit toch ook in het origineel?

Gortdroge en humorloze vertelling. Het ziet er wel mooi uit, maar verder kon het ne, mede door het emotiloze spel niet erg boeien.

Maar vond het origineel ook al niet geweldig. Gewoon niet mijn ding dit. Het wordt allemaal veel te serieus genomen.

3

Echt een mooie film voor de bios. Prachtig gemaakt en ik vond de rol goed bij Scarlett passen. Vond alleen Binoche niet zo geweldig.

Overigens gewoon in 2D gezien, prima genoeg.

Yep

Maar de scene errond is wel geheel anders en bevat een paar twists (althans ... voor wie het nog niet had zien aankomen) die in het origineel niet te vinden zijn. Ik neem aan dat hij daarop doelt.

Heb de film vandaag in 2D gezien met de kanttekening dat KINO in R'dam volgens mij geeneens 3D kan projecteren. (In 2 andere Rotterdamse bioscopen draaide hij in 3D). Of KINO dan een 3D kopie aangeleverd krijgt die in 2D geprojecteerd wordt: ? maar ik denk het haast wel.

Verder was dit vlees noch vis en ben ik dankzij filmmaatje wakker gebleven hoewel ik beter een uiltje had kunnen knappen: wat een ongeïnspireerde zooi (heb niet echt iets met de 1995 versie maar die was wel zeker beter dan dit).

Wat een oerlelijke poster trouwens.

2,3*

Niks bijzonders. Een redelijk onderhoudende film die me volledig koud laat. Waar Oshii's film probeert een thematiek erin te rammen met filosofische gesprekken (maar dat stoorde niet) probeert men dat hier meer op een naturelle en emotionele manier maar lukt ook nooit, mede door de kille vertolking van Johansson. Ik kan die manier van acteren wel begrijpen, maar het maakt ook dat ze me in haar zoektocht nergens meenam. Verder soms wel aardig geschoten met sterke muziek, haast een kleurrijke versie van Blade Runner. Maar vaak ook niet geloofwaardig en cartoonesk aanvoelend, al kan dat liggen aan het 3D. 3D dat verder natuurlijk geen enkele toegevoegde waarde kent. Zeker het begin kent nog wel enkele fraaie scènes en aardige momenten maar die worden steeds minder. Door de geringe duur nog wel goed uit te zitten. 2,5*.

Film lijkt een financiële flop te worden.

'Ghost in the Shell' flopt flink; 'Beauty' verliest onverwacht koppositie | Filmtotaal filmnieuws

Nou is de timing ook niet zo handig denk ik, vlak na Kong en Logan en tegelijk met Beauty and the Beast, films die ook flink zouden gaan scoren.

Toch wel verrassend. Aan de promotie zal het niet liggen, de stations hangen vol met die poster.

Maar iedereen is nu naar BatB natuurlijk.

Nee, iedereen ging naar Baby Boss...

Had er nog nooit van gehoord, maar da's toch een kinderfilm? Lijkt me niet dat mensen tussen dat en GitS twijfelen?

Deze film trapt weliswaar zo nu en dan in de val van mooifilmerij, waarin de nog vrij onervaren regisseur Rupert Sanders meer aandacht lijkt te hebben gehad voor de schoonheid van het beeld dat voor de inhoud. Maar die momenten zijn gelukkig spaarzaam. Gelukkig valt het ook erg mee met de prekerige, filosofische toon over de toekomst van de wereld en de plaats van de mensheid daarin. Uiteindelijk is dit een geslaagde karakterstudie over de identiteitscrisis van een vrouw wiens hersens in een cybernetisch lichaam zijn gezet. De actie is gestileerd, Johansson is perfect gecast en het casten van Takeshi Kitano, de grootmeester van de Yakuza-film, als haar beschermheer is absoluut een gouden greep. Hoewel er in deze futuristische wereld van cybernetics weinig ruimte is voor emoties, weet Johansson dat toch op subtiele manier tastbaar te maken, daarbij ook prima geholpen door Michael Pitt als een menselijke huurling die, zoals bijna alle mensen, minder goed werkende lichaamsdelen heeft laten vervangen door een kunstmatige versie. Visueel soms dus iets te overweldigend, maar het zijn uiteindelijk de personages en het verhaal die je bijblijven. En daarmee is deze SF-film dus voor mij één van de weinige recente positieve uitschieters in het genre.

Dat is maar hoe je het interpreteert. In de eerste week is al meer dan de helft van het budget terugverdiend (60 van de 110 miljoen). Dus lijkt me sterk dat die film geen winst gaat maken.

Je vergeet dat dat 110 miljoen productie budget is. Daarbij komt ongeveer nog een keer bijna hetzelfde bedrag aan marketing (zeg 70-100 miljoen).

En niet elke verdiende dollar/euro komt bij de studio.

Akkoord, dan nog zou ik even een maand wachten voordat iets tot financiële flop wordt gebombardeerd. De astronomische winsten die Disney maakt (kan bijna 1 miljard winst worden op Belle and the Beast als ik dat zo lees), zijn niet maatgevend.

Het openingsweekend is vaak een uitstekende graadmeter hoe een film gaat scoren.

Factor 3 waarschijnlijk, meestal 3,5, tov openingsweekend is wat het gaat opleveren.

Factor 3,5 ten opzichte van 60 miljoen is 210 miljoen. Stel dat men 70 miljoen heeft gestoken in reclame, dan maak je dus 30 miljoen winst. Dat is een rendement van ruim 15% en zou niet slecht zijn voor een financiële flop.

Nee, ongeveer 55% van de omzet is voor de studio (afhankelijk van totale omzet, en percentage schijnt eerste week ook weer hoger te zijn). Die andere 45% is bijvoorbeeld het deel voor de bioscopen zelf en andere posten en tussenpersonen. Dus je omzet moet wel het dubbele zijn van productiekosten en reclame voor je aan winst kan denken.