Ghost in the Shell (2017)

"Well, maybe next time you can design me better."

De gelijknamige films en serie heb ik helaas nog steeds niet gezien, maar deze staan zeker op de planning. Dus ik ging deze adaptatie met weinig voorkennis in.

Er wordt een interessante futuristische wereld gecreëerd waar mensen zichzelf verbeteren met allerlei cybernetische toepassingen. Maar Major vormt de uitzondering op de regel; een soort supersoldaat wier hersenen zijn geplaatst in een synthetisch lichaam. Zij moet het samen met een speciale eenheid opnemen tegen terroristen, terwijl ze begint te twijfelen aan haar verleden.

Je zou denken dat dit de opmaat zou vormen naar het verkennen van filosofische thema's waar mens en machine centraal staan, maar het narratief - dat nooit intrigeert - lijkt maar niet op gang te willen komen. Daarvoor wordt het mysterie erg versimpeld en bovenal voorspelbaar gebracht, waardoor voor mijn gevoel het concept niet goed uitgewerkt wordt. Ik had namelijk graag meer gezien van de worstelingen die Major doormaakt.

De visuele stijl staat over het geheel wel als een paal boven water. Met name van de megastad ben ik onder de indruk, deze is omgeven met neon en heuse hologrammen die een significant onderdeel zijn. Op deze manier kijk je als kijker je ogen uit naar de vele details die verfrissend overkomen. De actiescènes zelf worden aardig in beeld gebracht, maar leunen jammer genoeg te veel op slow motion effecten.

Al met al is 'Ghost in the Shell' best redelijk, maar verder dan plat vermaak komt men niet. Overigens niets ten nadele van Scarlett Johansson die het naar behoren doet.

2,5 Sterren.

Om te zien is het prachtig. Jammer dat er zoveel verteld "moet" worden. Showing, not telling. Toch?

De nieuwe Ghost in the Shell is intellectueel een stap terug; vanaf minuut één worden zaken nodeloos voorgekauwd, wellicht om de weinig alternatieve kijker het gevoel te geven dat hij/zij ook precies kan vatten wat er gaande is. Een valse start dus, maar in het vervolg is het op audiovisueel vlak genieten geblazen. De score van Clint Mansell (The Fountain, Black Swan) en Lorne Balfe (13 Hours) is vlot en opzwepend zonder dat de mystieke sound van Kawaii's originele score geheel verloren gaat. Tijdens de eindcredits wacht daarnaast een prettige verrassing.

De wereld die we kennen van de anime komt in deze live-action remake op knappe wijze tot leven. Het production design van 'onze eigen' Jan Roelfs is uitstekend, massale hologrammen steken fel af tegen de donkere skyline. Ja, na er een nachtje over te hebben geslapen kan ik met meer zekerheid zeggen dat beeld en geluid deze film wél echt de moeite waard maken. Ik miste de filosofische diepgang van de anime(s), de onderhuidse emoties die het origineel zeggingskracht gaven. Chapeau Scarlett, daar ligt het probleem niet; eerder miste ik een regisseursvisie die niet het spektakel, maar de inhoud op een waardige manier belichtte. Sanders kiest echt voor amusement. De actiesequenties zijn spectaculair, maar de nasmaak is wrang.

Dit is een film voor een nieuwe generatie. Een generatie van snelheid, en misschien ook wel van lui-en laksheid. Dat stemt me niet echt gelukkig, maar om de audiovisuele hoogstandjes kan ik niet heen. Daarnaast blijft Scarlett een fascinerende actrice. Mechanisch maar toch menselijk, niet te peilen maar toch aantrekkelijk. Hinkend op twee gedachten verliet ik de zaal.

3*

Frankenstein GitS.

Deze bewerking is een film gemaakt voor de kijkertjes die Marvel gemaakt hebben tot wat het vandaag is. Met een goeie scheut origin story, een door wraak gedreven plot en oh, oh zo veel fanservice. Zoveel dat Sanders volgens mij zelf niet meer goed wist waar hij alles vandaan gehaald heeft.

De meeste zaken komen uiteraard uit de eerste twee Oshii films. Deze GitS is eigenlijk een soort van mashup waarbij afzonderlijke scenes + een kleine beetje Sanders een nieuw verhaal vormen. Maar Sanders lijkt niet helemaal te beseffen wat typisch GitS is en wat typisch Oshii. Tuurlijk, de hond van Batou komt ook voor in Innocence en Avalon apartments zit als ik me niet vergis als knipoog in SAC, maar dat zijn dubbeldikke Oshii referenties, geen GitS symbolen. De vliegende vissen maken het nog wat erger, want die zitten volgens mij zelfs nergens in GitS, maar zijn gewoon typisch Oshii. En die motors ... vast al een knipoog naar de Hollywood Akira verfilming die er staat aan te komen misschien. Zolang de "aha - dakkennik!"ers maar tevreden zijn.

Deze verfilming wil duidelijk geen remake zijn, maar da's moeilijk als je elke minuut weer herinnerd wordt aan de originelen. Ik begrijp die aanpak eerlijk gezegd niet zo, maar dat komt misschien omdat alles wat Sanders toegevoegd heeft opmerkelijk slechter is dan de geleende elementen. De film is een stuk lomper gemaakt en bevat ook véél meer verklaringen. Moet wel zeggen dat op deze manier deze whatever weinig tot geen afbreuk doet aan het origineel, da's in ieder geval toch iets positiefs.

Casting is best slecht, Johansson is ongeschikt voor haar rol. De bekken die ze trekt zijn eerder grappig en dat stoicijnse van M. Kusanagi is volledig wel. Ook Asbæk slaat een redelijk idioot figuur. Pitt is veel te veel doorsnee bad guy en Kitano is ook niet bepaald een geslaagde Aramaki. Wel props dat hij z'n rol gewoon in het Japans mag doen, da's ook een kleine ramp vermeden

Visueel is het dubbel. Sommige shots zijn wel knap nagemaakt, maar Sanders slaagt er niet in hetzelfde met scenes te doen. Ik begrijp dat twee keer zoveel film en twee keer zoveel exposure ervoor zorgen dat je maar weinig tijd hebt om stil te staan bij bepaalde zaken, maar de editing en het tempo zijn brak en sfeerloos. Mooie film om screencaps in te zoeken, maar wanneer het beweegt is het een stuk minder. Ook de 3D voegt geen bal toe trouwens, jammer genoeg geen 2D versie beschikbaar

En Kawai ... die zit waarschijnlijk in z'n zeteltje te lachen. Hoewel ik Mansell toch best kan appreciëren levert die hier een compleet inwisselbare en saaie soundtrack af. GitS is evenveel Oshii als Kawai en beiden vullen elkaar perfect aan, hier ontbreekt duidelijk een sterke soundtrack die de film extra ritme en karakter meegeeft.

Wie hoopt dat iets van de sfeer of de onderliggende thematiek het overleefd heeft in deze bewerking mag die hoop zonder al te veel gene weer opbergen. Sanders is een non-regisseur, het aangename in de film komt duidelijk niet van zijn hand en met het materiaal dat hij in handen kreeg wist hij duidelijk niet wat doen. Dat heb je natuurlijk als je een bijna naamloze blockbuster "company man" in dienst neemt, gelukkig zaten er in zijn crew wel nog een aantal mensen met talent. Af en toe sfeervolle settings (vooral binnen dan) en redelijk camerawerk verbloemen de drakerige rotzooi die van al het mooie bronmateriaal overblijft.

Achteraf kan je alleen maar denken wat Oshii met deze film gedaan zou hebben. Want ondanks alle misguided whitewashing onzin die bij deze film weer naarboven gekomen is, is dat natuurlijk de grootste schande. Een Japanse hoofdrol had de film geen gram Japanser gemaakt, een man als Oshii daarentegen ...

2.0*

Niks bijzonders. Een redelijk onderhoudende film die me volledig koud laat. Waar Oshii's film probeert een thematiek erin te rammen met filosofische gesprekken (maar dat stoorde niet) probeert men dat hier meer op een naturelle en emotionele manier maar lukt ook nooit, mede door de kille vertolking van Johansson. Ik kan die manier van acteren wel begrijpen, maar het maakt ook dat ze me in haar zoektocht nergens meenam. Verder soms wel aardig geschoten met sterke muziek, haast een kleurrijke versie van Blade Runner. Maar vaak ook niet geloofwaardig en cartoonesk aanvoelend, al kan dat liggen aan het 3D. 3D dat verder natuurlijk geen enkele toegevoegde waarde kent. Zeker het begin kent nog wel enkele fraaie scènes en aardige momenten maar die worden steeds minder. Door de geringe duur nog wel goed uit te zitten. 2,5*.

Deze film trapt weliswaar zo nu en dan in de val van mooifilmerij, waarin de nog vrij onervaren regisseur Rupert Sanders meer aandacht lijkt te hebben gehad voor de schoonheid van het beeld dat voor de inhoud. Maar die momenten zijn gelukkig spaarzaam. Gelukkig valt het ook erg mee met de prekerige, filosofische toon over de toekomst van de wereld en de plaats van de mensheid daarin. Uiteindelijk is dit een geslaagde karakterstudie over de identiteitscrisis van een vrouw wiens hersens in een cybernetisch lichaam zijn gezet. De actie is gestileerd, Johansson is perfect gecast en het casten van Takeshi Kitano, de grootmeester van de Yakuza-film, als haar beschermheer is absoluut een gouden greep. Hoewel er in deze futuristische wereld van cybernetics weinig ruimte is voor emoties, weet Johansson dat toch op subtiele manier tastbaar te maken, daarbij ook prima geholpen door Michael Pitt als een menselijke huurling die, zoals bijna alle mensen, minder goed werkende lichaamsdelen heeft laten vervangen door een kunstmatige versie. Visueel soms dus iets te overweldigend, maar het zijn uiteindelijk de personages en het verhaal die je bijblijven. En daarmee is deze SF-film dus voor mij één van de weinige recente positieve uitschieters in het genre.

Een beetje zoals de trailer deed vermoeden. Op zijn minst een goede film. En bovendien, Neo-Noir / Cyberpunk. Ik hou ervan! De film begon wat mij betreft al meteen goed, het was sfeervol met uitstekende muzikale ondersteuning. Echter, het is alweer lang geleden dat ik Kôkaku Kidôtai (1995) zag, en naar mijn idee neemt Scarlett Johansson haar rol iets te serieus in vergelijking met de anime. Ze doet het goed hoor, maar ik kan me wel wat luchtige scènes herinneren waarin Motoko en Batou bier aan het drinken zijn en Motoko zegt dat ze nooit een kater kan krijgen.

Het grootste nadeel voor mij zijn de soms wat fragmentarische scènes welke hierdoor veel te willekeurig aanvoelen. Voorbeeldje.. Motoko gaat bij een (echte) vrouw langs om aan haar te zitten. Nee niet seksueel (helaas). Maar dit duurt gewoon te kort waardoor zo'n moment dus te fragmentarisch/willekeurig aanvoelt. Maar het moment dat ze bij haar moeder langsgaat vind ik dan weer wel heel goed. Lekker awkward, zoals het hoort en ze nemen er tenminste de tijd voor.

Heel veel actie zit er overigens niet in en het verhaal komt vanwege een aantal fragmentarische scènes niet helemaal lekker van de grond. En de film gaat ook niet echt de diepte in wat betreft het filosofische. Maar toch is het redelijk in evenwicht en ik heb er wel van kunnen genieten! De film doet het helaas niet heel goed in het Westen, maar ik ben benieuwd hoe de film ontvangen wordt in Japan en China. Pacific Rim flopte ook bij ons, maar in Azië werden ze er wild van!

3,5*

De anime Ghost in the Shell is een favoriet van mij. Ik was daarom bang dat deze remake de verwachting niet kon waarmaken. Het cijfer op IMDB voorspelde ook niet goed. Nu blijkt ook weer dat dat cijfer ook niet altijd wat zegt. Ik was namelijk aangenaam verrast door deze film.

Visueel is deze film wonderschoon. Er zijn maar weinig films die daar aan kunnen tippen. Ten eerste levert Scarlett Johansson een puike prestatie als Major. Ze doet het erg goed, zo'n rol is op blijkbaar op haar lijf geschreven, getuige ook haar prestaties in Under the Skin, Her en Lucy. De rest van de cast is ook dik in orde.

En dan de actiescènes. Sommige zijn letterlijk gekopieerd van het origineel, maar erg is het niet om die scenes in een grote bioscoop in een live-action versie te zien. Een blockbuster zoals ik hem wil zien: visueel wonderschoon, gave actiescènes en een verhaal dat het interessant genoeg houdt.

Het is wel leuk voor een middag, maar als je hem 30 minuten aan het kijken bent krijg je al snel een idee van hoe het zal aflopen. Het is wel spannend, maar ook erg voorspelbaar.

Vette film. Het Cybernetic gehalte is fantastisch. De hele sfeer, het futuristische.

Scarlett Johansson groeit als actrice voor mij. Zoals al genoemd Lucy, Avengers, Captain America; ook deze rol is haar op het lijf geschreven. De micro-uitdrukkingen van haar zijn fenomenaal.

Naarmate de film vordert, wordt deze ook beter. Een goed gelukte Live Action Anime wat mij betreft.

En niet te vergeten the boss himself, mister Takeshi Kitano, heeft ook een goede assisterende rol hier.

Een pracht om naar te kijken.

(Wellicht ben ik een beetje biased, maar als je gekozen hebt om naar deze film te gaan, moet je dat ook een beetje zijn. Objectief naar deze film gaan kan gewoon niet.)

Well, maybe next time you can design me better

De nieuwe Ghost in the Shell, het is een film die de nodige commotie heeft veroorzaakt. Je had fans die kwaad werden op het feit dat de Major een naamsverandering had ondergaan (van Motoko Kusanagi naar Mira Killian), maar de meeste controverse kwam voort uit de casting van Scarlett Johansson. Een Amerikaanse die een Japans icoon ging spelen? De nodige online petities volgden en de woede kalmeerde pas toen onder andere Mamoru Oshi (regisseur van de originele Ghost in the Shell uit 1995) bevestigde dat Johansson de beste keuze was. Hoogste tijd dus om zelf eens te gaan zien wat voor film deze Amerikaanse reboot geworden is.

Want ik moet eerlijk zeggen, ik stond ook niet te springen. De originele Ghost in the Shell blijft één van mijn favoriete films tout court en ook de sequel en de Stand Alone Complex reeks konden me zeer bekoren. Het is een universum dat ondertussen erg uitgebreid is geworden en het was maar de vraag of regisseur Rupert Sanders er in ging slagen om de verhaallijn te verwesteren in een film van nog geen twee uur. Toegegeven, Oshi had voor zijn verfilming maar 80 minuten nodig en het is dan ook niet vreemd dat Sanders ervoor kiest om veel van zijn extra tijd te gebruiken om de nodige uitleg te geven. Hij levert een soort van mengeling af tussen de eerste twee films en Stand Alone Complex en voegt er ondertussen nog een origin story voor de Major bij. Een nogal actueel getinte origin story trouwens, want de ouders van de Major zijn gevlucht wegens terrorisme en nadien bij de oversteek via een boot om het leven gekomen. Een keuze die langs twee kanten snijdt als je het mij vraagt. Juist het mysterieuze aspect rond haar vroegere leven maakt de Major een interessant personage, maar langs de andere kant is het wel bewonderenswaardig dat Sanders het aandurft om zijn eigen hand te tonen in het verhaal. Persoonlijk blijf ik het origineel op narratief vlak beter vinden, maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die met deze manier meer kunnen.

Visueel trouwens wel overdonderend. Sanders is en blijft schatplichtig aan Oshi, maar de CGI ziet er erg goed uit. Een erg interessant toekomstbeeld, weliswaar eentje met een vleugje Blade Runner, en het is alleen jammer dat de dosering niet altijd even goed loopt. De film is enkel in een 3D en een Laser versie te zien en ondergetekende heeft uiteindelijk voor de Laser versie gekozen. Zo'n laserprojector is in staat is om 4K-content te tonen tegen 60 beelden per seconde, maar het geluid stond zo ongemeen hard dat een deel van het publiek met vermoedelijk de zaal met hoofdpijn heeft verlaten.

Hoewel dit dus een Amerikaanse film is, is het er wel eentje met een grote internationale cast. De hoofdrol is uiteraard weggelegd voor Johansson en die doet het goed. De emotieloze blik heeft ze al eerder geloofwaardig kunnen uitspelen (in onder andere Lucy en Under the Skin) en de rol van Major gaat haar goed af, al begrijp ik niet waarom ze soms zo overdreven mannelijk moest wandelen. Een tijdlang is onze eigen Matthias Schoenaerts in de running geweest voor de rol van Batou, maar die is uiteindelijk naar de Deen Pilou Asbæk gegaan. Hoewel ik wel had willen zien wat Schoenaerts hier van ging maken, is Asbæk toch ook een uitmuntende keuze gebleken. Juliette Binoche daarentegen voelt wat misplaatst aan en waarom Takeshi Kitano in zijn rol van Aramaki als enige zijn scènes in het Japans bracht is me ook een raadsel. Het geeft vooral een erg vreemd gevoel dat iedereen in het Engels tegen hem praat en dat hij in het Japans antwoordt. De soundtrack voelt ook wat kleurloos aan, maar dat is misschien ook wel te wijten aan het feit dat Kenji Kawai's muziek in de Oshi films zo geweldig goed is.

Her en der wordt deze Ghost in the Shell de For Dummies variant genoemd. Een ietwat negatieve benaming als je het mij vraagt, maar het is wel effectief een feit dat Sanders ervoor kiest om zijn publiek veel meer bij de hand te nemen. Dat is niet noodzakelijk verkeerd, maar die 'moeilijkheid' is ergens een aantrekkingskracht van de originele reeks. Deze film doet veel goed in ieder geval, maar hopelijk is het voor velen een extra reden om het originele werk eens te bekijken.

3.5*

Waarschijnlijk hoogst haalbare.

Had er meer ingezeten. Volmondig ja. Filosofie is zo goed als weg. Had een goede remake 110 miljoen bij elkaar gehaald? Nee. Als je een die hard fan/kenner bent heb je daar dan ook geen boodschap aan. "Blijf er met je tengels van af!" Zal men terecht zeggen.

Ik ben niet die die hard fan. Innocence schaar ik wel bij mijn favoriete anime all time. Maar sinds ik vorige week in Japan ben geweest. Kan ik niet zeggen dat ik de anime kenner ben van deze wereld. Of dat ik begrijp wat deze titel daar betekend. Dat land heeft wellicht wel meegespeeld waarom ik met deze film nog best veel kon.

Het is namelijk als je de naam remake en titel eraf haalt geen slecht sci-fi film. Het tempo is hoog, de effecten zijn strak en er straalt wel een bepaalde liefde van uit naar anime. Vooral Pitt zijn karakter is strak vormgegeven en werkt. Ook de wereld met hologram advertenties is helemaal mijn ding. Scarlett is het naambordje dat het extra geld heeft meegebracht, maar ze is niet vervelend in deze film. Ze blijft vrij timide spelen. Het werkt eigenlijk vrij goed.

De fans zullen dit eens rustig moeten bekijken zonder al teveel woede. En wellicht valt het je mee. Hopelijk zet het wat mensen aan om de anime te gaan kijken. Een herziening van beide delen staat opeens weer heel hoog. Sowieso na een bezoek aan Japan, Anime beurs en het Gibli museum zin om weer eens wat meer anime te gaan kijken.

3.5 sterren.

De geest is gewillig, maar het vlees is zwak

Naar aanleiding van de live action versie van Ghost in the Shell bekeek ik enkele maanden geleden nog de originele Japanse animatie. In deze review schreef ik dat, hoewel ik lang niet altijd een voorstander ben van de Hollywood verfilmingen, mij dit misschien wel een bepaalde toegankelijkheid tot het verhaal kon geven die ik in het origineel mistte. Voor mij persoonlijk schreeuwde het origineel namelijk om een meer toegankelijke, en vooral levendigere versie.

Wat positief is aan deze versie is dat het verhaal nu veel beter te volgen is en nu tenminste wel helder is. Ook ziet deze versie er een stuk flitsender uit dan de in mijn ogen maar matige animatie uit het origineel. Echter ben ik nu wel klaar met mijn positieve punten, want deze remake is verder van hetzelfde laken een pak. Het verhaal boeit me hier namelijk nog steeds niet en vind ik eigenlijk ook maar een beetje een stijve bedoeling. Ook vind ik Johansson veel te overduidelijk een pruik ophebben, en past haar uitstraling ook totaal niet bij het personage. Niet dat het personage perse Aziatisch had moeten zijn, maar dit was in ieder geval ook niet de juiste keuze.

Nog steeds spreekt het uitgangspunt mij hier wel aan, maar de manier waarop het hier gebracht wordt staat me -net als in het origineel- toch tegen. Geen een van de personages doet me hier eigenlijk iets en het verhaal zelf draagt ook gewoon te weinig spanning, en mist daarnaast ook gewoon iets wat je echt de film in zuigt. Net als het origineel vond ik het allemaal maar een beetje saai, ook nu ik het verhaal wel een stuk duidelijker gebracht vond ten opzichte van het origineel. Dit zorgt er wel voor dat deze Amerikaanse versie net wat hoger eindigt dan het origineel, maar een voldoende zit hier voor mij nog steeds niet in.

2,5*

Merkwaardig hoe lang het verhaal erover doet om boeiend te worden. Ik kan er niet goed de vinger op leggen. Het is gewoon een lauwe bedoening. Nu had ik eigenlijk vooral vanwege het 'visuele' aspect besloten om Ghost in the shell toch maar in de bioscoop mee te pakken, maar in dat opzicht ben ik toch licht teleurgesteld. De decors zijn tegelijk grootschalig en gedetailleerd, prima zou je zeggen, ware het niet dat het altijd als decor blijft aanvoelen. De stad komt niet tot leven. Van de overige elementen die je visueel kunt noemen, cinematografie en montage, valt niet veel speciaals te zeggen, behalve dat een iets hoger tempo op sommige momenten waarschijnlijk niet had misstaan. Niettemin is er een aantal mooie scenes, zoals Major die zich door de brekende glaswand manifesteert, de ontmoeting met moeder en het gevecht in het water, de laatste volgens mij een kopie uit het origineel (waar ik me verder vrij weinig van kan herinneren, behalve een veel donkerder sfeer). Johansson is gewoon prima in zo'n rol, mede dankzij d'r stem. Slecht is de film niet, goed ook niet, 2,5* dus.

Jaja, toch beter dan vooraf gedacht gezien de lauwe recensies zo her en der. Ghost in the Shell neigt naar iets teveel naar style over substance, maar ik kan dat door de vingers zien. De beelden waren namelijk bijzonder kleurrijk en tof om te zien, echt een visueel feestje . Dat het verhaal dan een beetje bleek er tegen afsteekt, is dan dus wat jammer. Al blijven die filosofie en dit soort thema's wel interessant. Anyway, Scarlett Johansson is eveneens leuk om te zien en Juliette Binoche verwacht je ook niet zo snel hierbij, maar ook dat kon op mijn goedkeuring rekenen. Ik geef het 4*!

Best een leuke live action verfilming van deze manga klassieker. De originele Ghost in the Shell behandelt complexe thema's als het bewustzijn van AI's, de scheiding tussen lichaam en geest, mens en machine en zit tegelijk verpakt in een prachtig geanimeerde omgeving. Deze verfilming heeft eveneens gekozen voor een fantastische visuele stijl, maar het verhaal is net iets makkelijker te behappen. Het is meer een persoonlijke queeste van Major naar haar identiteit. Waarschijnlijk een bewuste keuze door de studio, want de zalen moeten toch vol. Ik heb me er niet heel erg aan gestoord. Misschien omdat mijn verwachtingen laag waren, maar deze GitS viel alleszins mee.

Te beginnen met de fijne cast. Johansson is een prima Major, met name qua uiterlijk. Haar personage vond ik wat te onzeker t.o.v. de anime Major. Kitano als Aramaki is natuurlijk heel tof en hij stal op momenten de show, maar hardcore fans zullen opnieuw teleurgesteld zijn omdat zijn personage meer lijkt op Kitano zelf, dan op het hoofd van Section 9 dat hij moet spelen. Ook Batou en Togusa zijn goed gecast.

De film moet het dus vooral hebben van de visuele pracht. Het lijkt een soort samenvatting van de tofste scenes uit de GitS franchise. Enkele iconische momenten uit de anime (gevecht in het water, de duikscene tegen de achtergrond van de stad, de vrachtwagenscene), maar ook een scene uit de anime serie Stand Alone Complex (de robot-geisha scene in het café) worden gebruikt. Zo krijg je als nieuwe kijker de krenten uit de pap en als vertrouwde kijker een dikke anderhalf uur fanservice waar sommigen blij van worden en anderen misschien teleurgesteld in zullen zijn.

Never send a rabbit to kill a fox.

Vorige week in de bioscoop gezien... na een hectisch begin: We kregen bioscooptrailers en het beeld liep eventjes vast. Nouja... kan gebeuren... totdat het beeld ook vast liep bij de "Dreamworks" introductie. Nog geen seconde later kwam er een Pathe-medewerker de zaal binnenlopen met de mededeling dat er iets met de projector is en dat we rekening moeten houden dat het beeld vaker zou gaan vastlopen. De keuze was: of je geld terugvragen of je er niets van aantrekken. Ja, daar baalde ik van... want op zo'n manier hoef ik geen film te kijken. Ik mokkend naar beneden met de overweging om met hetzelfde geld naar Get Out te gaan... Shit, ik had de ticket waarschijnlijk nog achtergelaten in de zaal. Ik weer terug... de controle geloofde mij en ik liep de zaal in... de introductie van Ghost in the Shell moest nog maar net beginnen, nouja... ik besloot op hoop van zegen maar gewoon te gaan zitten, terwijl de helft al inmiddels was opgestaan.

En er was de hele film niks aan de hand, behalve het feit dat ik bijna een meesterwerk had gemist.

De anime van Ghost in the Shell had ik tien jaar geleden gezien en ik weet nog dat ik daardoor verbluft was. Tijd voor herziening. Ik lees vele dingen over dat de remake slecht is enzovoort... maar daar ben ik het totaal niet mee eens. Sterker nog, dit is weer eens een van de betere al dan beste remakes die ik had mogen vertoeven. Meteen wordt je meegetrokken in de piekfijne futuristische sfeer waar het neonlicht, vliegende hologram-vissen en vele andere oogstrelende visuele effectjes de hoofdrol spelen. Ook grappig dat de film het nog voornamelijk moet hebben van de Aziatische sfeer alsof hij zo min mogelijk Amerikaans wil lijken. De Hong Kong locatie is natuurlijk fantastisch voor dit soort werkjes... De afwisseling tussen de chaotische centrum met de drukke straten, marktjes naar de verroeste Hong Kongse portiekflatjes en sloppenwijken...
Scarlett Johansson weet hier op een magistrale wijze de rol van Major neer te zetten en ze ziet er hier bijna onherkenbaar Aziatisch uit en natuurlijk... Takeshi Kitano als een bad-ass Yakuzabaas, die op zijn 70ste nog al zijn krachten weet te bundelen. Ik moest hierbij toch wel meteen even denken aan Johnny Mnemonic (het is al sinds 1995 dat Kitano weer in een Amerikaanse film speelt).

Zoals gezegd wist de film me met zijn prachtige visuele effectjes en het veelal donkere sfeer me in de greep te houden en de aansterkertjes liegen er ook niet om: vele scene's die worden besteed aan moddervet gemonteerde actiescene's die je een beetje een Matrix feeling geven en een enorme creatie aan surrealisme en levens (of bestaans) vormen. Die karaokebar was daar het hoogtepunt in. Ook de scene's tussen Pitt en Johansson zorgen een beetje voor een portie hectische romantiek tussen het feit dat Kuze een doelwit is. En ja... verder... gewoon twee uur lang genieten en van je stoel geblazen worden als ik toch sensationeel mag zijn. De soundtrack is door en door meeslepend en passend bij de desbetreffende scenes. Leuk om de dag erna ook namen als Tricky en Dj Shadow tegen te komen.

Wat mij betreft gewoon een pareltje van een remake. Je kan zien dat die Rupert Sanders een echte fan was...

5,0*

Gemiddelde actiefilm. Het verhaal is aardig maar wordt wat vlak uitgewerkt. Op een of andere manier komt de film niet uit de startblokken. Het is allemaal net niet. De actie is aardig maar niet vernieuwend of spectaculair. Er zijn spannende momenten, maar echt op het puntje van je stoel kom je nooit. Visueel ziet de film er fraai uit, alleen is het wat overdadig waardoor de film niet echt tot leven komt. Johansson doet het best aardig. Net niet actiefilm. 2.5

Ik ken het Japanse bronmateriaal slechts van naam, nooit gekeken (dat komt nog wel) en dus sta ik er redelijk neutraal in bij deze remake of reboot of wat dit ook mag zijn. Het ziet er fantastisch uit en Scarlett Johansson is naast een beauty van een vrouw ook een erg goede actrice die genoeg kwaliteiten en charisma heeft om een rol als deze te dragen. Ik kan me de irritaties bij de fans van de reeks wel voorstellen, dat een westerse vrouw een rol speelt die bij een Aziatische had gehoord, maar nogmaals, ik kan niet oordelen of dit nu echt zo kwalijk is. Echt heel goed is de film ook weer niet, met een wat rommelig verhaal waar ik de rode draad soms wel kwijt raakte, maar de spectaculaire (actie)beelden maken wel het nodige goed. Misschien zorgt deze film er wel voor dat mensen ook naar de oude delen uit de reeks gaan kijken. Dan moet iedereen toch tevreden zijn?

3*

“You are not defined by your past, but for your actions...”

Ghost in the Shell heeft wat mankementen en de film mist diepgang, maar ik heb toch wel genoten van het visuele aspect, de gave actiescènes en Scarlett Johansson die weer een sterke rol neerzet. A.I., mens en robot, jonge mensen die worden blootgesteld aan experimenten etc. Ghost in the Shell heeft in potentie een intrigerend en diepgaand verhaal in handen.

Dat gedeelte werkte voor mij niet echt omdat de film te kort duurt en er gewoonweg te weinig aandacht wordt besteedt aan dit aspect. Buiten Johansson’s Major zitten er voor de rest ook geen interessante personages in de film (alhoewel Kitano het erg goed doet). Maar de film gaat als een razende achtbaan te keer en visueel (op een paar discutabele special effetcs na) is er genoeg te genieten. En gelukkig weet Johansson van Major een interessant personage te maken en door haar acteren krijgt Major nog wat diepgang. Zeer vermakelijke film voor de rest, maar er had meer ingezeten.

De sfeer, effecten, muziek en esthetiek zijn zeer aangenaam aan deze film. Verhaaltechnisch helaas wat minder. Het verhaal is vrij vereenvoudigd, waarbij dialogen niet altijd even sterk zijn. Scarlett Johansson is duidelijk in haar element binnen dit genre, chapeau!

Ik ken de animaties, maar ik heb ze nooit gezien. Geen idee of het beter of slechter is. Eigenlijk doet het er ook niet toe. Van deze Ghost in the Shell heb ik in ieder geval genoten. Niet zozeer vanwege het verhaal want daar viel wat mij betreft zoveel meer uit te halen. Van mij had het iets langer mogen duren om het compleet te maken. Sowieso vloog de film in een sneltrein voorbij. Audiovisueel is het super gedaan. Goede muziek, gave beelden en een goede sfeer. Ook de actie is prima in orde!

Ben heel benieuwd naar de animaties.

3,5*

Je vraagt je toch af en toe af waarom men zoveel geld in een film steekt en er dan vervolgens zo slecht over nadenkt en zo weinig aandacht besteedt aan het script (ach, misschien zag het er op papier allemaal beter uit ofzo?). "Ghost in the Shell" is ieder geval een typisch geval van style over substance: het ziet er allemaal mooi uit (al haalt hij het niet bij bijv. Blade Runner) maar verder heeft het allemaal weinig om het lijf (en dan hebben we het niet alleen over het feit dat Scarlett Johansson een groot deel van de film zonder kleding rondloopt).

Vergeleken met het Japanse origineel is het in ieder geval een slap aftreksel - een aantal scenes worden visueel goed nagedaan maar van de diepgang en het complexe verhaal blijft nagenoeg niets over. Het verhaal is ook behoorlijk versimpeld/aangepast tot op het punt dat het eigenlijk volstrekt niet meer weet te boeien en ook de karakters zijn weinig interessant - Scarlett doet haar best maar ook zij weet het verschil niet te maken wat haar casting dan ook nog eens dubbel pijnlijk maakt. Al is dit gewoon geen goede film en was er zonder de controverse waarschijnlijk geen hond naar komen kijken.

En de actie dan? Die is op zich prima, maar er is niet zoveel van aanwezig (de film duurt ook maar anderhalf uur) en je hebt het allemaal al tig keer eerder en beter gezien waarschijnlijk - als je dit vergelijkt met het spektakel in een Marvel of DC films dan zijn die toch van een heel wat hoger niveau qua actie.

Dus nee, weinig mee te beginnen deze film. Slap verhaal, slappe karakters, en niet-onderscheinde actie -> eerste grote sof van dit jaar

Best vermakelijk, het verhaal kan ermee door en op het visuele vlak ziet het er erg strak uit. Qua actie valt het wat tegen, ik denk ook dat Scarlett daar niet echt geschikt voor is. Verder wordt er wel naar behoren gespeeld.

Meer stijl dan inhoud, dat zeer zeker, maar gelukkig is de stijl wel indrukwekkend. Visueel is de film een lust voor het oog, met oogverblindende special effects en een Blade Runner-achtige vormgeving. De plot en de personages laten herhaaldelijk te wensen over en de film is niet bepaald boeiend en/ of meeslepend, maar er is voldoende aktie en spektakel aanwezig om je toch enigszins bij de les te houden.

Erg verrassende film omdat ik in dit geval nooit de trailer had gezien, toch ff gemist denk ik. Film die elementen heeft uit Matrix, Blade Runner en ook wat Robocop, maar dan met wat minder budget, wat ook wel te zien was aan de onbekende acteurs grotendeels en het overduidelijke studiowerk hier en daar.

Qua beeld, geluid en sfeer wel een meeslepende film, mij pakte de film moet ik zeggen. Qua drama wat oppervlakkig maar Johanssen zet een prima half droid neer en trekt de hele film omhoog. Leuke aktie die niet te overdadig is.

Eindelijk weer eens een puike futuristische film die ook best wat originaliteit heeft. Mooi verhaal, mooie sfeer en indrukkende film. Ik vermoed dat het niet bij 1 film blijft.

De film die vooral bekend is vanwege de whitewashing. Lijkt me idd geen goeie zet te zijn, al gaf origineel regisseur Oshii toch wel z'n consensus omdat het gaat over een internationale wereld. Los van het feit dat whitewashing nooit een goed idee is, mag dat geen afbreuk doen aan de prestatie van Scarlett Johansson. Ze is wel degelijk goed gecast hierin.

Probleem ligt ook niet bij de actrice, maar bij het script dat in de westerse mangel gedraaid werd om tegemoet te komen aan de westerse kijkers. Weg met de filosofische insteek (voor één keer vond ik dit wel aangenaam in een film, ben daar gewoonlijk niet voor te vinden) met een resultaat dat nogal rommelig aandoet. Het is een mix van het origineel, een ode aan andere films uit het genre en wat actie erbij om het spectaculair te maken. Het voelt nogal onwennig.

Ironisch wel dat hier verwijzingen naar Matrix en zo worden genoemd. Terwijl films als The Matrix, Avatar, AI en meer net hun inspiratie haalden bij de originele Ghost in the shell.

De film kan absoluut niet tippen aan het origineel, maar heeft haar momenten. Scarlett is best te genieten, de aankleding is best wel goed en er zijn voldoende leuke scènes. Alleen is het gewoon een rommeltje geworden doordat de makers het origineel niet begrepen of simpelweg verprutst hebben.

Film die meer aandacht krijgt dan die verdiend, viel me niet mee. Zag er visueel goed uit(mag ook wel met dit budget), technisch zal het ook allemaal kloppen, maar voor de rest?...... Wat een mistroostig verhaal, vol met emotie- en wezenloze (half)mensen, vechtscènes redelijk maar te veel herhaling en daardoor niet al te bijzonder, het ergste van alles: verhaaltje van niets. Vergelijkingen met baanbrekende toppers als Blade Runner, Robocop en The Matrix slaan eigenlijk nergens op. Die films hadden een regisseur met een visie, mannen die iets te vertellen hadden. Sanders zal die status nooit bereiken, zijn Ghost in the Shell pruttelt maar door en door....Als Scarlett niet van de partij was geweest, dan ware dit, ondanks de mooie plaatjes, een cultfilm voor een zeer beperkt publiek gebleven, en dat is ook wat de makers toekomt.

De anime was meer van "wat is leven?" en dit is meer van "waar kom ik vandaan?".
Anime is wat zweveriger en zeker een stuk pretentieuzer. Dit verhaal was helder maar ook zeker interessant. De scène met haar moeder was beeldschoon qua eenvoud.
Ik heb me prima vermaakt, zag veel herkenning langs komen van het origineel, maar ik zie het als een ander verhaal, gezien de andere premisse.

Vanwege de bijzondere beelden vond ik het een meevaller, hoewel ik betwijfel of ik over een tijdje nog weet waar het over ging. Vooral vanwege de mooie beelden en een aantal overtuigende acteurs een 3,5.