Ghost in the Shell (2017)

Visueel gezien zag het er best allemaal fraai uit (inclusief de speciale effecten) maar het hele verhaal kon me nauwelijks boeien, interesseren of vermaken en mede daarom heb ik over deze Sciencefiction / Actie film dan ook een week gedaan. Bij de eerste kijkbeurt (vorige week zaterdag) heb ik de de film na circa 20 minuten afgezet (waarbij ik zoiets had van "waar gaat dit in hemelsnaam over"), bij de tweede kijkbeurt (afgelopen vrijdag) ben ik na circa 35 minuten (toen heb ik de film ook weer vanaf het begin bekeken) in slaap gevallen en gisteren heb ik dan eindelijk met veel pijn en moeite de film (die circa 100 minuten duurt) helemaal afgekeken. Het einde was wel aardig, maar ook zeer clichématig en voorspelbaar.

Het verhaal speelt zich af in de nabij toekomst, waarbij menselijke lichaamsdelen ingezet worden voor cybertechnologische doeleinden door het bedrijf "Hanka Robotic's". Zo wordt er bij een vrouw van haar onherstelbaar lichaam de hersenen gebruikt om er een cyborg van te maken (voilà de filmtitel "Ghost in the Shell") waarmee de misdaad bestreden wordt. Deze cyborg met de naam "Major" (gespeeld door Scarlett Johansson) heeft de leiding over een politie-eenheid met de naam "Task Force Section 9", die de gevaarlijkste criminelen bestrijdt. Als de "Major" achter de levensgevaarlijke computerhacker Hideo Kuze (gespeeld door Michael Pitt) aanzit die het gemunt heeft op "Hanka Robotic's", komen bij haar de weg geprogrammeerde herinneringen van haar vroegere leven weer naar boven en dit roept vragen voor haar op over haar eigen identiteit.

Ik vond het hele verhaal eigenlijk maar rommelig in elkaar steken (zeker de eerste 30 minuten) en verder ook vooral saai en langdradig. Als de altijd mooie en goede actrice Scarlett Johansson (in de hoofdrol van de Major, die regelmatig zegt "Ik ben de majoor en ik geef mijn toestemming" en die er wel fraai bijliep in een vleeskleurige robot bodysuit, waarbij je haar rondingen goed kon zien ) er niet in had meegespeeld, dan had ik de film waarschijnlijk niet eens bekeken of afgekeken, want de overige cast kon me nauwelijks bekoren, m.u.v. Pilou Asbæk (in de rol van Batou, die zeer begaan is met honden en die op een gegeven moment aparte ogen kreeg) en de oude Takeshi Kitano (in de rol van Aramaki), die beiden deel uitmaken van "Task Force Section 9". Verder zit er aardig wat actie in het verhaal, maar echt bijzonder vond ik die eerlijk gezegd ook weer niet, hoewel het visueel gezien wel fraai in beeld werd gebracht (o.a. de scene met de spinnentank op het einde).

Al met al een matige Sciencefiction / Actie film (is ook nog eens een Amerikaanse remake van de Japanse Animatie / Sciencefiction film "Kôkaku Kidôtai (1995)", die ik wel nog niet gezien heb, maar die naar mijn mening wel een mooiere filmposter heeft en zo te zien ook wat bloot in het verhaal bevat) die er visueel wel fraai uitzag, maar die niet echt aan mij besteed was.

Wel een oke remake moet ik bekennen.Visueel ziet het er allemaal erg sterk uit,ook Scarlett Johansson doet het geweldig.

De overige acteurs heb ik ook niets op aan te merken.

Enige minpunt ..ik mis een beetje de rauwheid en bruutheid waar de manga films vroeger zo bekend om waren...dat hadden ze in deze film best wat meer mee kunnen nemen...maar goed tis een amerikaanse versie dit keer dus dan weet je dat van te voren.

Visueel ziet deze film er echt super uit maar voor de rest bevat de film een mager verhaal. Het verhaal kon mij amper interesseren. Ik had zelf ook meer actie verwacht bij deze film.

Flitsend filmpje, het ziet er in het algemeen fraai uit en ook het verhaal is best onderhoudend en zelfs wel relevant. Toch blijft het voor mij weinig meeslepend. Misschien door het acteerwerk en echt indrukwekkende scenes zijn op de vingers van een hand te tellen.

Misschien dan toch maar een keertje de originele animatie uitproberen, want deze live-actionversie vond ik er niet zoveel aan. Het eerste wat tegenstond wat het "naaktpak" waarin de hoofdrolspeeltster gekleed gaat, dat ziet er niet uit. En qua verhaal (en actie) wist het mijn aandacht ook niet vast te houden. 2*

Niet briljant, maar het viel me alleszins mee na enkele negatieve verhalen over deze film gehoord te hebben.

Visueel ziet het er erg interessant uit, sommige scènes zijn bijna letterlijk kopieën van scènes uit de originele anime, maar zeker als het gevechtsscènes betreft, ziet het er spectaculair uit. De vormgeving van de stad is fraai; leuk om de vissen uit Tenshi no Tamago terug te zien. Sowieso heb ik het idee dat de regisseur een ode aan Oshii brengt met andere referenties zoals een basset die Gabriël genoemd wordt. De soundtrack is ook best in orde, al verliest het natuurlijk spectaculair van de originele score. Maar ik had hier veel meer wansmaak verwacht, en dat viel honderd procent mee.

Grootste verschil zit hem in de personages die allemaal net of flink anders zijn dan in de originele film of in de animeserie (manga heb ik nooit gelezen, maar ik begrijp dat de animeserie daar het dichtst bij staat). Met name de majoor is flink anders, want ze is namelijk het slachtoffer van een complot en dat heeft z'n uitwerking op haar karakter: in de originele film en in de serie is ze een stuk meer onbewogen dan hier en dat gaat ten koste van hoe cool ze is als personage.

Ook Aramaki, die gespeeld wordt door Kitano, is wat anders, en voelt meer aan als een mix van de originele Aramaki, die altijd z'n nek uitsteekt voor zijn ondergeschikte, en de yakuza personages van Kitano. Veel meer rücksichtslos, maar wel erg cool. Tenslotte is de antagonist duidelijk gebaseerd op de Puppetmaster uit de originele film, maar ook dit personage is het slachtoffer van het complot, ten koste van de hele filosofie van dat een computerprogramma ook een levensvorm kan zijn, net zoals een mens eigenlijk ook een programma is wiens code geschreven is in DNA.

Uiteindelijk is de toon van de film is een stuk anders. Door te kiezen voor een plot dat drijft op een complot, en hierbij het filosofische karakter van het origineel los te laten, komt deze film meer als een standaard science fiction als Minority Report. Dat mag wellicht het westerse publiek in het algemeen wat meer aanspreken; ik vind dat toch wel erg jammer.

Uiteindelijk denk ook ik dat het beter was geweest als Oshii zelf de film had geregisseerd, hij heeft het zelf ook een prima live-action versie van zijn eigen Patlabor gedaan. Dit is niet onverdienstelijk, maar uiteindelijk een film waar er dertien van in een dozijn gaan. 2,5*.

Prachtig gefilmd maar wat wel opvalt na een tweede blik is dat de actiescenes die overkopieerd waren uit het origineel goed waren en de andere scenes toch minder.

Mijn initiele reactie op het uitkomen van deze film was toch eentje van "waarom in godsnaam?" En nu ik zie dat de film geflopt is, ben ik kennelijk allerminst alleen daarin. Toch pakte de trailer me uiteindelijk genoeg om hem eens in de bios te gaan checken.

Ik vind het origineel het beste maar deze is toch echt de moeite, ook door de mooie ambient soundtrack van Clint Mansell. Deze film heeft minder overpeinzingen over wat leven is en richt zich meer op een simpeler verhaal van komaf. Het einde is wat anti-climactisch.

Niet iedereen stelt het "naaktpak" op prijs, tsja het is gewoon een huidkleurig camouflagepak. De casting van Johansson zou ik vooral lui noemen.

Aardig om nog eens een keer te zien maar moet hem toch bijstellen naar beneden. Geen klassieker zoals het origineel. Die kijk ik graag nog eens, om de zoveel jaar.

Ik vond dit dus echt een heerlijke film. Het in mijn ogen veel te lage cijfer voor Ghost in the Shell (zowel hier op MM als op IMDB) verbaast me. Ik ben misschien een tikkeltje bevooroordeeld doordat ik een lichte fascinatie heb voor Scarlett Johansson en deze rol op haar (mechanische) lijf geschreven vindt.

Ik ken de originele versie niet van Ghost in the Shell en ben dus niet bevooroordeeld qua verwachtingspatroon. Ik vond de actie ontzettend tof en de special effects heel erg gaaf. Dit is zo'n film waarvan je baalt dat je 'm niet in de bioscoop bent gaan kijken. Anyway: wat mij betreft één van de tofste films die ik weer in tijden gezien heb.

4,5*

9/10 (IMDB)

Matige film waarin over een agent met het lichaam van een robot en een menselijke geest. Met dit sci-fi gegeven wordt te weinig gedaan en ook is de actie niet bijzonder genoeg waardoor het vlees noch vis is. De futuristische stad waarin de film zich afspeelt ziet er wel mooi uit, maar allemaal al eens eerder gezien. De originele Japanse animatie heb ik niet gezien, dus weet niet of dit in het voordeel of nadeel van deze film werkt.

Uitstekend actie/misdaad/drama/mysterie/SF/Thriller film...

Spannend verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Bekende acteur Pilou Asbæk (uit Denen)...

en ook een bekende actrice Scarlett Johansson...

Perfect gemaakte SF..., maar ja jammer geen 3D (bestaat wel)...

Perfect achtergrond geluid/muziek met Dolby Digital...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Heerlijk genoten...

Deze film is mij best meegevallen eigenlijk, ik had dat niet verwacht! Natuurlijk is het verhaal erg eenvoudig en soms gaat het allemaal veel te snel (ik had bijvoorbeeld graag gehad dat er wat meer aandacht was besteed aan de periode waarin Major aan haar 'nieuwe' lichaam moet wennen), maar dat is misschien getrouw aan het originele (strip)verhaal.

Alles ziet er gelikt uit, een beetje Blade Runner-achtig maar met meer kleurtjes. De synthesizer-muziek past er erg goed bij en is ook wat BR-achtig! Scarlett Johansson ziet er weer erg leuk uit, zelfs in vleeskleurig pakje dat niet veel prijs geeft. Ik vind haar altijd leuk in dit soort lichte sci fi-films, denk maar aan The Island (2005) en Lucy (2014).

Deze film zal waarschijnlijk niet de cult-klassieker worden die BR is, maar ik heb me er toch goed mee vermaakt en hoop op een vervolg.

Scarlett Johansson is sowieso een leuke actrice, vooral in dit soort films. Dat pakje is heel mooi sluitend.

Ook qua beelden kom je aan je trekken. Vooral de stad is een lust voor het oog. Toch bleef ik wat op mijn honger zitten qua actiebeelden. Het shot in begin en de confrontatie met die geisa was veelbelovend, maar nadien komen zulke actiebeelden te weinig aan bod. Het verhaal zelf wist me niet echt te boeien, maar dat had ik ook al bij de originele Japanse animatiefilm die ik vorig jaar pas heb gezien met het oog op deze film. Vrij complex gezien de verschillende personages en cultuur. Daarbij wist ik er helemaal niks over. Bij deze film kon ik nu wel goed volgen omdat je het verhaal kent en vooral geen problemen kent bij de verschillende personages. Toch blijft het allemaal wat aan de magere kant en kent de film weinig of geen spanning. Vooral de slotscène valt toch wel tegen. 6,5/10

De animatiefilm wel al eens gezien, maar daar herinner ik me niet zoveel meer van dus vergelijken ga ik niet kunnen doen. Deze film zag er wel erg goed uit en het verhaal weet ook wel te boeien. De cast deed het ook prima. Wel eens een andere rol voor Juliette Binoche.

Ik vond deze eigenlijk zo slecht nog niet, zeker visueel was het een plaatje.

Als ze wat minder op de actie waren gericht en wat meer op het drama dan had deze film wellicht wat meer impact kunnen hebben.

Visueel is het over het algemeen prima, maar sommige momenten komen wat ongeïnspireerd over en ik mis echt de uitdieping van de karakters. Een krappe voldoende. *3.0

Heel in de verte moest ik af en toe aan Source Code denken, en feitelijke dwaalden mijn gedachten nogal vaak af, ver van wat op het scherm te zien zou zijn geweest. Zoveel spektakel is gewoon tè, waardoor het verhaal volledig ondergesneeuwd raakt; al die kleurtjes, al die mega-hologrammen, al die drukte op al die wegen, al die vechtpartijen, tjonge jonge moet dat nou, etc, enzovoort.

Afijn, met hier en daar de snelvoorwaartsknop ingedrukt kan ik deze van Johansson en Pitt ergens onderaan in de vergetelhoek zetten.

Oei.

Hij begon zo goed, maar helaas weet deze Amerikaanse remake op de animatiefilm niet te overtuigen. Ik heb het origineel niet gezien, maar dat gaat denk ik nog wel een keertje gebeuren. Zelden zie ik ook een animatie verfilming echt goed worden.

Johansson is een prima actrice, maar hier past ze gewoon niet. Vooral als het blijkt dat ze eignelijk Motoko heet kan je het niet eens serieus nemen. De rest doet het prima, maar voelen ook niet bepaald echt aan in de wereld waar alles te Aziatisch is om voor Amerikanen mee te doen.

Het ziet er visueel allemaal prachtig uit, de wereld is mooi en daarmee scoort de film er op. Ik vond het verhaal echter niet mijn ding, geen onwaarschijnlijk goed acteerwerk, veel voorspelbare gebeurtenissen en dat een film zo'n saai middenstuk kan hebben met zo'n mooie omgeving is wel heel knap.

Jammer, maar hier kwam ik ontzettend moeilijk doorheen, en is daarmee niet bepaald geslaagd naar mijn mening. Met visueel niveau kom je er niet alleen maar, en dat bewijst deze film.

Ik heb de originele animatie film wel eens gezien maar dat is alweer zolang geleden dat ik wat dat betreft niet echt een vergelijking kan maken.Als op zichzelf staande film is Ghost in the Shell best een aardige Sciencefiction prent geworden.De beelden zijn soms erg fraai en ook het trio Scarlett Johansson,Pilou Asbæk en (vooral) Takeshi Kitano wisten me met hun acteerwerk wel te overtuigen.

Het is dan ook een beetje jammer dat zo'n semi-blockbuster weer met een wel erg dun verhaaltje op de proppen komt.Het was allemaal weer erg voorspelbaar en het scenario bood verder ook nauwelijks verrassingen.Iets wat ik eigenlijk ook voor de soundtrack vond gelden.

Voor de rest heb ik niet zoveel te klagen over de Ghost in the Shell en misschien dat een vervolg nog weleens een stuk beter kan uitpakken.

Voor deze,een ruime voldoende.

'Ghost in the Shell' (2017) doet in ieder geval nog een poging om enigszins in de buurt te komen van het oorspronkelijke bronmateriaal. Al kan ik me ook zo voorstellen dat dit voor een fan van de franchise hinderlijk kan zijn, omdat ze op cruciale punten van elkaar afwijken. Het is een wat statische, emotieloze film met een rommelig plot en de verhoudingen tussen de verschillende personages worden onvoldoende uitgewerkt. Met als gevolg dat de psychologische ontwikkeling die hoofdpersoon Major (Scarlett Johanson) doormaakt te weinig reliëf krijgt tegenover hoe ze zich verhoudt tot sleutelpersonages. Zo blijven Batou (Pilou Asbæk) en Aramaki (Takeshi Kitano) louter functioneel als respectievelijk een bonkige collega-agent en een badass leidinggevende. Ze lijken een band te hebben met de hoofdpersoon, maar meer omdat het plot dit dicteert dan dat het tastbaar wordt. Om dezelfde reden komen Major's moeder/dochter-relatie met Dr. Ouelet (Juliette Binoche) en haar existentiële confrontatie met schurk Kuze (Michael Pitt) ook niet uit de verf. Wat deze adaptatie van GitS mee heeft is dat in live-action het unheimische van die lichaamsprotheses meer op de voorgrond komt. Het is toch anders om wonden, open gaten, holtes, lichaamsmodificaties en uitgescheurde lichamen te zien als ze de warmte missen van handgetekende animatie.

Ben liefhebber van SF en moet zeggen dat ik genoten heb van deze film. Ziet er grafisch goed uit. Verhaal simpel, maar daarom niet minder goed. Een vrouwelijke cyborg, zijnde een menselijk hersenen met gewist geheugen in een synthetisch lichaam gaat op zoek naar haar verleden. Ze maakt deel uit van een soort eliteteam dat werkt onder de “premier”, wie dit ook moge zijn... En dit in een goed uitziende futuristische skyline met neon wolkenkrabbers. I like it. Hou van veel neon omgevingen. Is ook een wereld waar cybernetica (what’s in a name) de normaalste zaak is en iedereen wel ergens iets heeft vervangen. Zo is er één van het eliteteam die zijn lever liet vervangen door een cyberlever om veel te kunnen drinken. Waar halen ze het toch allemaal. Actie ok en ontknoping ook goed. Verhaal, zijnde zoektocht blijft boeien tot einde. Acteurs leveren geen topprestatie maar voor deze voldoende. Één specialleke: heb deze film ook gezien bij zijn release en herinnerde mij nu twee jaar later weinig van het verhaal...

Ghost in The Shell is min of meer de gevreesde Blade Runner rip-off geworden waarover anderen hier al spraken. Het ziet er weliswaar meer gelikt en artificiëler uit. Ik moet bekennen dat cyberpunk een genre is dat mij in feite niet lijkt te liggen. Dark City, The Matrix, Blade Runner en vast nog enkele anderen vond ik allemaal behoorlijk saai/tegenvallend. Nu dat wil daarom niet zeggen dat ik dit soort films gewoon moet laten liggen. Uit de comfort zone treden is goed en het is net zoals spruitjes eten, door het regelmatig te proberen valt het vast steeds beter mee.

Nu hoe dan ook, ondanks dat ik de originele animatie niet heb gezien, kan ik wel besluiten dat ik hier niet bepaald van onder de indruk ben. Ook niet qua originaliteit eigenlijk. Een standaard verhaaltje waarin een cyborg haar geheugen probeert te weten te komen. Kan de SF wereld echt niet beter dan steeds dezelfde clichés te herontdekken? Ofwel is het met aliens, ofwel over de mens-robot relatie, ofwel een robot dat zijn geheugen kwijt is. Het is steeds zowat roeren in diezelfde soep. Ik wil graag eens wat anders dan tomatensoep, kervelsoep en erwtensoep. Een keertje met wat kip, een groentesoep, een vissoep, aspergesoep, er zijn genoeg mogelijkheden.

Scarlett Johansson vond ik ook maar een fletse acteerprestatie neerzetten hier. Eigenlijk heb ik nog maar 1 echt goede rol van haar gezien en dat was in Lost in Translation. Je zou toch denken dat iemand beter wordt in haar vak met meer ervaring, al heb ik al vaak gemerkt dat dat niet altijd het geval is. Ik heb zeker niet alles gezien van haar, ook omdat ik haar dus eerder overgewaardeerd vind als actrice.

Het verhaal vond ik nodeloos chaotisch voorgesteld, de actie is wel in orde maar komt nergens sterk over omdat het verhaal en de personages weinig te bieden hebben. Een 1.5*.

Nu wel in z’n geheel gezien. De film is bovenal een lust voor het oog – ik hou in ieder geval wel van de regenachtige steden vol virtual reality die we kennen van cyberpunkfilms als Blade Runner – en de film bevat een paar interessante filosofische ideeën zoals Descartes’ concept van de mens als ‘ghost in the machine’, dat we in het digitale tijdperk waarbij mens en machine één worden gehackt kunnen worden, dat corporate capitalisme moreel corrumpeert, dat isolement ons willoze werktuigen van de macht maakt terwijl gemeenschap (in het digitale tjdperk: netwerk) verzet mogelijk maakt en de vraag of herinneringen of wat we doen maken wie we zijn. Origineel is het allemaal niet en het verhaal wordt erg clichématig uitgewerkt maar die herinneringen geven nog wel een wending in het verhaal dat het goed kon gebruiken, omdat we anders helemaal zouden kijken naar de zoveelste superman-verhaal (in dit verhaal: superwoman) waarbij de held met superkrachten het succesvol opneemt tegen de schurken en daarvoor natuurlijk vele malen door het oog van de naald kruipt.

Met een film van ScarJo weet ik meestal wel te vermaken. Doet het steeds meer dan behoorlijk en ook het oog wordt geëntertaind met zoveel schoonheid. En als het plot nog prima in elkaar zit, heb je gewoon een erg vermakelijke film voor de boeg.

In het begin was het wat zoeken welke richting de film uitging, maar in tussentijd kon je je al vergapen aan de mooie visuele effecten van de futuristische stad. Deze had wat weg van Blade Runner 2049, maar die reuzehologrammen hadden wel iets.

De film heeft een ethisch-filosofisch kantje waarbij je geconfronteerd wordt hoever je kan gaan om mens en machine te verenigen. Corruptie en machtsmisbruik komen ook vervolgens de hoek omloeren en het individu wordt dan helemaal buitenspel gezet. Niet alles komt even goed uit de verf, maar in zijn geheel gezien zeker een prima wegkijker met een extra laagje (ook al wordt er alweer op dezelfde nagel geklopt).

Fantastische en steengoede aktie science fiction film, in de stijl van Blade runner.

De Futuristische wereld is visueel prachtig in beeld gebracht en een knap in elkaar gezet verhaal.

En de film muziek is prachtig.

Ook bijzonder Takeshi Kitano weer te zien, de fantastische beroemde acteur uit de wereld beroemde film.

Merry Christmas mister Lawrence alwaar hij naast de zijde van David Bowie en Tom Conti speelde.

Scarlett Johansson weet onderhand wel hoe ze stoïcijns maar niet gevoellos moet spelen, Juliette Binoche voegt wat broodnodige gravitas toe, en de CGI is adelwaat (maar ook niet meer dan dat, en zéker niet zo indrukwekkend en sfeervol als in bijvoorbeeld beide Blade runner-films), maar noch bij de plot noch bij de personages raakte ik betrokken, en daardoor kon ik ook totaal niet warmlopen voor mogelijke filosofische bespiegelingen over identiteit, menselijkheid en technologie die je uit deze film zou kunnen destilleren. De overdaad aan donkere shots en oninteressante vechtpartijen hielp ook niet mee. Major en Bitou hebben een leuke kibbelende relatie, en de stem van Michael Pitt (Hideo Kuze) deed me regelmatig denken aan die van Peter Lorre (geen verkeerde associatie), maar verder weet ik werkelijk niet wat ik hier nog over zou kunnen zeggen, en dat is toch wel spijtig voor een titel met een dergelijke reputatie (ook al is die dan voornamelijk op een ander medium gebaseerd).