Shin Gojira (2016)

Na ruim 10 jaar is er dan plots weer een nieuwe Japanse Godzilla film, 2 jaar na de Amerikaanse versie die best oke was, maar veel te weinig Godzilla in beeld bracht. Iets waar deze Japanse versie helaas ook last van heeft.

Met 100 minuten is de film aan de lange kant, helemaal als je in je achterhoofd moet houden dat Godzilla maar een paar keer een paar minuten lekker los gaat. Dat zijn overigens wel heerlijk brute momenten, zoals wanneer hij de halve stad in brand blaast of met zijn Atomic Breath weer tekeer gaat. De film is iets te CGI-achtig, maar ter compensatie ziet Godzilla er wel enorm bruut en gigantisch uit en zijn de vernielingen vrij episch. Ook wel weer eens fijn dat hij de hoofdrolspeler is en dat andere monsters eens ontbreken. De tegenaanvallen op hem zijn tof, tot aan treinen die hem rammen toe. En hij wordt wel op een interessante wijze verslagen. Mooi shot als je hem bevroren in de stad ziet staan. De film wil trouwens wel duidelijk enkele boodschappen aan de kijker meegeven, iets wat me niet zo stoorde verder.

Jammer dat het verhaal te rommelig is en dat de actie erg tof, maar spaarzaam is. Verder een heel aardige (voorlopige) afsluiter van mijn queeste om alle Japanse Godzilla-films te bekijken, wat hiermee gelukt is. De meer realistische benadering zoals hier vind ik leuker dan al die kinderachtige flauwekul uit vooral de 60's en 70's. Godzilla is een schitterend, iconisch monster en had het verdiend om in meer kwalitatief betere films te kunnen slopen en vernietigen.

3*

Leuk leuk.

Na een wederopleving van de Amerikaanse Godzilla is het fijn om te zien dat Japan Gojira ook weer even vanonder het stof gehaald heeft. Vind de Japanse versies toch vaak heel wat charmanter, dat bewijst deze Shin Gojira nog maar eens.

Met Anno en Higuchi hebben ze in ieder geval twee interessante regisseurs weten strikken. Higuchi verzamelde wel wat credits met z'n live-action Attack on Titan, Anno hoeft hopelijk geen introductie meer. Deze twee die zich achter een Gojira film scharen ... boeiend in ieder geval.

En de film is zo ook wel ongeveer wat je ervan verwacht. Iets meer CG dan de oude versies, maar dat is geen verrassing. Toch oogt het niet super geweldig serieus of dramatisch. Zeker de eerste versie van Gojira is lekker maf en onbeholpen. Zijn oogjes blijven ook nog steeds star vooruit kijken en ondanks dat hij iets groter en indrukwekkender is dan in de oude films (vooral wanneer hij z'n fire beam krijgt - gave scene), toch zit de basischarme er nog steeds wel in.

Mede natuurlijk door de vele politieke scenes. Gojira is altijd wat een bijfiguur geweest in z'n eigen films, deze blaast die traditie weer volop leven in. Japan worstelt niet alleen met z'n nucleaire verleden, maar vooral toch ook met z'n na-oorlogse verleden waarin ze zelf nooit de volledige controle over hun land meer teruggekregen hebben. Komt verrassend sterk naar voren.

Daartussen ook wat leuke knipoogjes naar zaken als de Japans/Amerikaanse naamgeving van het monster, maar 't is gelukkig geen 120 minuten aan fanboygedweep. Al bij al weer een erg fijne Gojira film, mag van mij betreft de start zijn van een nieuwe reeks.

3.5*

In 1954 kwam de eerste Japanse film over Gojira (Godzilla) uit. Deze film was zo populair dat er nog 27 vervolgen op kwamen. Daarnaast ook nog drie Amerikaanse re-productie en twee Amerikaanse films Godzilla (1998 film) en Godzilla (2014 film) Deze laatste film was ook het startsein om weer eens een Japanse versie te maken. En het is een alleraardigste film geworden. Met mooie verwijzingen en eerbetoon aan zijn illustere voorvader. Echter wie denkt dat dit een film is die vol zit met beelden van de kaiju heeft het mis. Sterker het monster is alleen maar een aanleiding, het grootste gedeelte zien we op een vrolijke satirische en humoristische manier de regeringen in het ootje genomen worden. Met hele vlotte montage volgen we vaak de regering, het leger en hele rits aan wetenschappers en andere deskundigen. Natuurlijk kan een film over de allesvernietigende Gojira niet zonder hem. En zien we hem ravage aanrichten dan valt het op hoe mooi de makers het verleden en het heden hebben laten samensmelten in dit grote beest. Door deze goede manier van inspiratie halen uit de klassieker, hebben de regisseurs een prima film gemaakt over de legendarische kaiju.

Hoogste tijd dat Godzilla weer dat vernietigende monster werd in tegenstelling tot die Barney de dinosaurus, die soms met karatetrappen andere monsters moest verslaan. Dus het idee om met Shin Gojira de franchise te rebooten is al goed, want Godzilla blijft een tof monster. Eén van de twee regisseurs - Higuchi - maakte hiervoor twee Attack on Titan films en dat stemde me wel positief; hij weet hoe hij grote wezens lomp en dreigend kan laten rondwandelen. Maar net als bij de Attack on Titan films gaat ook hier veel aandacht naar de menselijke personages. Het is interessant om een keer iets meer de politieke kant van zo'n verhaal te zien, dus eens geen typische held te hebben. Maar na een uurtje is het echt wel klaar met al dat gebabbel en geouwehoer en begint het behoorlijk te vervelen. De actiesequenties met Godzilla zijn erg amusant en lekker over de top, maar als hij een dutje gaat doen, wil je als kijker soms ook wel even de ogen sluiten. Twee uur is dan ook te lang. Daarentegen zijn de momenten met Godzilla, die ook een tof nieuw design heeft gekregen, van dinosaurushoog niveau.

3,5 sterren.

Erg leuke Godzilla-film.

Het begint al goed met het idee dat Godzilla steeds evolueert. Op het begin zijn er dan ook nog enkele leuke maffe ontwerpen. Het ziet er gewoon bizar, maf en niet echt intimiderend uit in tegenstelling tot zijn uiteindelijke vorm. (maar mag er absoluut zijn! )Het duurt dus ook even voordat wij Godzilla in volle glorie zien. Dan slaat hij pas echt toe. De stralen die hij afvuurt zijn echt indrukwekkend. En dat alles met een degelijke soundtrack op de achtergrond.

Ook fijn om te volgen hoe men iedereen optrommelt, van de politiek tot zelfs willekeurige mensen op straat om maar een oplossing te vinden. De acteurs deden ook goed hun werk.

Vreemde japanse Godzilla-film, een mengeling van eindeloos politiek gezever en redelijk geslaagde special effects. Groot nadeel is het erg statische monster, dat weliswaar een interessante metamorfose ondergaat gedurende de film, maar zo levenloos overkomt dat er weinig lol aan te beleven valt. De akteurs en het monster lijken zich daarnaast in twee verschillende films te bevinden. Nergens komen de verschillende elementen bevredigend samen.

De oneindige politiek-strategische prietpraat nekt deze film toch wel. Jammer, want de grootschalige monster-actie mocht wel gezien zijn maar de traktatie hierop is magertjes. Godzilla is verder niet zomaar een monster; het is een test voor de mensheid. Wat zouden de grote mogendheden doen in het geval de mensheid bedreigd wordt door een probleem dat ze niet weten op te lossen met alle middelen die inmiddels preventief ontwikkeld zijn? Van test gesproken, deze teleurstellende film was best wel een beproeving voor de vermoeide kijker als mezelf na een harde werkdag...

Het toch al redelijk beperkte budget (+/- $16 miljoen) is blijkbaar opgegaan aan de special effects. Aanvankelijk lijkt het scenario van regisseur Hideaki Anno zelfs wat satirische punten aan te dragen, alsmede subtiele verwijzingen naar de vele hilarische erbarmelijke vervolgen op Gojira (1954). Helaas moet je al snel concluderen dat deze film zich eigenlijk alleen onderscheid van die sequels qua special effects. Helaas bestaat het eerste deel van de film vooral over eindeloos, oeverloos geouwehoer tussen allerlei officials die van vergadering naar vergadering gaan terwijl de reusachtige - maar extreem trage - Godzilla zich richting stedelijk gebied begeeft. De spectaculaire verwoestingen die Godzilla aanricht schudden je mogelijk even wakker uit je schoonheidsslaapje, maar deze poging om de Godzilla-franchise nieuw (Japans) leven in te blazen is verder ronduit saai.

Verrassing.

Niet verwacht dat ik van een Japanse film zou kunnen genieten, nou ja, van de actie dan. Ik heb tot nu toe alleen de Amerikaanse Godzillas gezien, wel stukjes van de oude Japanse Godzilla-films. Dit was de eerste Japanse Godzilla-film die ik dan heb gezien.

Het is nog best leuk ook eigenlijk. Ik nam een risico omdat ik normaal niet van dat theatrale gedoe hou, maar dat was hier verrassend genoeg zeer beperkt. De actie was ook verrassend leuk gebracht. De poster en budget schepte geen al te hoge verwachtingen, maar het viel mee.

Shin Gojira is een rampenfilm die de zaakjes lekker belachelijk en over-the-top aflevert. Een hoop gekke dingen passeren het scherm, en dat maakt het leuker. Zeker als zowat het gehele eerste half uur alleen maar verwoesting laat zien.

De actie neemt wel duidelijk de overhand, en dat is maar goed ook, want zodra de actie 5 minuten uit beeld is, is de film dodelijk saai. Al het tempo en de spanning die we tientallen minuten zien zorgen ervoor dat je met veel aandacht kijkt, maar zodra deze vervaagt is de film gelijk saai.

Het is een beetje het gevaar met rampenfilms. Je moet eigenlijk eenmaal het begint de actie niet laten eindigen en niet al te lange pauzes erin plaatsen. Nu waren de pauzes tussen de actie en de praatscenes niet al te best getimed. Het was niet eens zo lang, maar erg saai. Je wacht eigenlijk alleen maar tot de actie eindelijk weer mag beginnen.

Maar de actie doet het hem wel. Lekker lange, over-the-top actiescènes met een hoop bombastisch geweld en fris geschoten beelden. Het camerawerk was lekker fris, opvallend en kwalitatief. Deze film is eigenlijk qua actie wat beter dan de Amerikaanse versies omdat deze ouderwets lekker lomp is.

Enkele gave momenten, maar te saaie momenten als de actie even eindigt. Ze hadden eigenlijk het praatgedeelte in het begin moeten gooien, zodat de film non-stop lekker los kan gaan. Nu zat ik de hele tijd de minuten weg te tellen tot de actie weer lekker begon.

Toch wel wat anders dan die Amerikaanse film. Het was wel even wennen om de eerste beelden van Godzilla te zien. Het leek precies een debiele worm, maar al gauw bleek dat hij gelukkig nog moest evolueren. Uiteindelijk zag hij er wel eng uit.

Er is ook opvallend veel dialoog in vergelijking met gelijkaardige films. Verder zag de film er wel goed uit.

Wel een redelijk lange film, maar toch de moeite om eens gezien te hebben.

Godzilla is altijd vertederend. Het loopje, de kleine armpjes die blik en dan ook nog af en toe een astma aanval wat wil je nog meer. Vooral de oude Japanse films vond ik bijzonder leuk met als absoluut hoogtepunt Kaijûtô no Kessen: Gojira no Musuko (1967).

Hoewel gelijk duidelijk is dat deze moderne Godzilla redelijk authentiek blijft en niet heeft gespiekt bij zijn Amerikaanse neefje is de charme van vroeger toch een beetje weg. Alleen op het moment dat Godzilla het gebruikelijke vuurwerk moet incasseren en dan zijn toorn over de Japanners loslaat is er weer even een moment van ongebreideld charisma. Neem daarbij de muziek die bij elke Godzilla film hoort en je hebt toch even een kippenvel moment te pakken.

Ander nadeel is dat je toch minstens 50 minuten zit te kijken na inwisselbare Japanners die het hebben over politiek en een grote ramp. Eigenlijk sluit het allemaal wel aardig aan op de Corona actualiteit maar dan is Godzilla toch een stukje leuker.

Als Godzilla meer tijd had gekregen en de matige acteurs minder dan had ik een hoger punt gegeven maar nu is het toch ook wel de verveling die op de loer licht en is dit zeker niet de sterkste film uit de Godzilla Catalogus.

Voor de paar mooie momenten die de film telt en omdat Godzilla toch wel een waanzinnig icoon is geef ik deze film een kleine voldoende.

Nu te zien op Film1

Toegegeven, Gojira ziet er in deze film wel heel bedenkelijk uit, soms zelfs belachelijk. Toch is dit een heel sterke film en niet vanwege de reden die je verwacht.

Wie had ooit gedacht dat een film over de bekende Kaiju een pure satire over de bureaucratie die in de weg staat om levens te redden, een concept die als een zelf gesponnen web rond de politiekers hangt. Het is vooral schrijnend dat dit vandaag de dag relevanter is dan ooit. Ik moet er geen tekeningen bij maken, geloof ik.

Verder is dit een vlijmscherpe thriller met enkele deftige verwoestingsscènes. De gimmick is er na een tijdje wel volledig van af en de opgeblazen speelduur kon veel bondiger.

Een unieke film die laat zien dat generaties na het origineel uit de jaren '50 Godzilla nog steeds vlijmscherp commentaar kan geven.

3,5*