Kurîpî: Itsuwari no Rinjin (2016)

Interessant, een film waar nu al de meningen heel erg lijken te verschillen. Voor mij was het vrij simpel: het concept was top en de spanning constant, de opbouw is geweldig. Gebeurt mij de laatste tijd weinig dat ik op het puntje van mijn stoel zit, maar hier was het eindelijk weer eens zo ver. Alles gebeurt heel erg volgens het boekje... maar wel steengoed. Ik had zo een sterke binding met de personages dat ik het koele, kritische mannetje in mij even lekker gedag zei (wat eigenlijk heel fijn is).

Het enige waar ik een beetje van baalde was dat de muziek er soms iets te dik bovenop lag en dat de ontknoping uiteindelijk niet iets geraffineerder en onvoorspelbaarder was. Maar toch, absoluut niet storend.

Kurosawa Kiyoshi; Toppertje! Ga zo door lekker gevoelig kreeft-regisseurtje!

Gelukkig werd het nog creepy. Dat dat op zich liet wachten is niet erg. Er waren naar mijn zin veel te veel voorspelbaarheden of makkelijke oplossingen in het verhaal te ontdekken: bv. op het scherm wordt een willekeur huis aangewezen en dat is toevallig het voormalige huis van de "buurman", "prik en nu ben je verslaafd en onderdanig" . Het slot deed me denken aan een Bassie en Adriaan scene. Die klungeligheid laat ik nog weleens voor wat het is bij de Jap/ Zko films, maar in dit geval kon ik dat niet. Bij Jap/ Zko films kan ik de cheesy elementen vaak wel waarderen. Een Amerikaanse film had ik op deze elementen wellicht al finaal afgebrand. Hoe dan ook had ik gewoon zin in deze film (het genre) en het enthousiasme was er toch ook gewoon achteraf. Toch valt er ook genoeg positiefs te melden: de personages worden goed neergezet, de spanning is door verscheidene foefjes met beeld, geluid en licht, zeker te voelen. 3,25 *

Erg langdradige film waar veel te weinig in gebeurt en als er eens iets gebeurt weet je amper wie of wat.

Fijne Kurosawa.

Met dank aan Teruyuki Kagawa, want wat zet hij een leuk personage neer. Echt creepy vond ik hem niet, wel weird en bevreemdend. Moeilijk in te schatten en net daarom wel boeiend. De bravere Hidetoshi Nishijima is een perfecte tegenspeler voor Kagawa.

Kurosawa doet weinig nieuws, behalve dan het geheel naar behoren opbouwen. Wanneer Japan dit soort thrillers doet vind ik het resultaat meestal net wat te statisch, ook deze film heeft daar een beetje last van. Kurasawa goes through the motions en doet alles naar behoren, maar daarmee mist de film toch een beetje een eigen smoelwerk.

Ook ietwat teleurgesteld in het einde. Hoopte dat Nishino er mee weg zou komen, maar de laatste scene brengt toch nog "gerechtigheid". Geen idee waarom eigenlijk, had wat mij betreft absoluut niet gehoeven. De film zag er wel net iets duurder uit dan de gemiddelde Kurosawa, waardoor hij misschien wat consessies op het script heeft moeten toestaan.

Maar slecht is het zeker niet. Kagawa is een memorabel figuur en de film is netjes afgewerkt. Het is al lang geleden dat Kurosawa mij nog eens echt heeft kunnen overtuigen, maar deze film toont in ieder geval dat hij nog springlevend is en de hoop nog niet volledig opgegeven moet worden.

3.5*

Can't wait!!!!!

Fantastische creepy thriller.

Erg origineel en sterk uitgewerkt. Vroeger had ik aangegeven dat deze film zich perfect zou lenen voor een Amerikaanse remake. Maar Hollywood is tegenwoordig een woestijn op creatief gebied, dus laat maar lekker bij deze Japanse fijne slowburner...

Sterk!

Prachtige blu ray van Masters of Cinema.

Creatief of vergezocht en onlogisch...

Bleef een beetje met een "was dat het?" gevoel achter.

Intrigerende film die een heel ander perspectief op een soort serial killer neemt, de serial killer is eigenlijk een soort demon die bezit neemt van een gezin en door drogeren zijn slachtoffers dwingt ondenkbare dingen te doen. Doet een beroep op je voorstellingsvermogen, maar als uitgangspunt wel origineel. Wat de film goed maakt is de sfeer en de settings die best een beetje ceepy zijn en uiteraard mr. creepy himself. Extra half puntje voor originaliteit.

Deze film doet zijn titel aardig eer aan want die buurman Nishino met zijn vreemde gedrag was inderdaad griezelig. Zag van de Japanse regisseur Kiyoshi Kurosawa al meerdere films en die waren geen succes. Ook deze is weer in zijn bekende ingetogen, trage stijl. Waardoor de speelduur een absurde 130 minuten haalt. Echter door een opmerkelijke moordenaar was het nog wel te doen.

Het volgt ex-detective Takakura, die na ontslag genomen te hebben naar een rustige voorstad van Tokyo verhuist. Tezelfdertijd wordt hij betrokken bij een cold case van een gezin dat verdween zonder een spoor na te laten, alleen dochter Saki is overgebleven. Op basis van haar herinneringen begint Takakura zijn onderzoek. Ondertussen richt zijn aandacht zich ook op zijn buurman, een vreemd uitziende man die voor zijn zieke vrouw en dochter zorgt.

Op een bepaald niveau voelt het verhaal als een duister thrillerverhaal, maar de scène met het vacuüm zuigen is beslist zoveel verontrustend of griezeliger dan in dat soort film te zien is! De bijna volledige afwezigheid van achtergrondmuziek creëert een sfeer van groeiend ongemak. Maar het meditatieve tempo en een zekere mate onwaarschijnlijkheid maken dat het niet helemaal bevredigend was.

Gezien op Imagine festival.

Lastig om te beoordelen. Ik ben wel gewend dat Kurosawa mij een beetje laat gissen tijdens de film en je achteraf niet goed weet wat je nou precies hebt gezien. Dat is ook zijn kracht, het gaat onder je huid zitten en er is genoeg om over na te denken. Dat is dit keer niet anders, maar hij laat onderweg wel heel veel steken vallen. Wat is de kans dat je compleet random een oude moordzaak gaat onderzoeken en hij nu je buurman is? Welke ex-detective komt nou niet meteen in actie als je buurmeisje jou toefluistert dat de man niet haar vader is, maar een vreemdeling?

Tegelijk is er ook veel goeds. Film is eerste uur behoorlijk spannend, creepy..., terwijl je niet zo goed weet waarom, voel je al groot onheil. Gaat over ontheemding en isolatie in een stadse omgeving en binnen relaties, buren of partners die elkaar nauwelijks echt spreken of zien, echte emoties verstoppen, opgesloten in huizen met dichte rolluiken, typische Kurosawa thema's. Kagawa is ook heel goed als onpeilbare buurman.

Maar dan in tweede helft ontspoort film steeds verder en volgen steeds meer onlogische momenten die je uit het verhaal halen, soms gewoon echt dom. Ik las interessante review die stelt dat Kurosawa dat expres doet. Daar valt wel wat voor te zeggen, film valt ook duidelijk in twee delen uiteen. In eerste helft denkt ex-rechercheur Karakura de zaak te kunnen oplossen met logica, psychologie en onderzoek, in tweede helft komt hij erachter dat wereld/psychopaat zich niet altijd aan die wetten van de logica wil houden. Precies wat hij in opening al vertelt, als hij eerst seriemoordenaar verkeerd inschat als iemand met een zekere moraliteit en later als hij doceert dat er drie groepen seriemoordenaars zijn: georganiseerden, ongeorganiseerden en een derde groep daar tussen in. Die zijn ongrijpbaar en zijn de groep waar hij (ook nu weer) mee te dealen heeft. Doordat voor de kijker ook de logica verdwijnt ervaren we hetzelfde als Karakura. En behandelt hij zijn getuige niet net zo als een lab rat, net zoals de psychopaat doet met zijn slachtoffers? Hoe lopen die gangen in godsnaam onder dat huis? Wat moeten we met die bekentenis van zijn vrouw? En wat moeten we met die reacties in slot, die ijselijke gil?

Dus toch weer heel veel om over na te denken, maar ook een wat frustrerende zit. Ik geef Kurosawa voordeel van de twijfel, en rond dag later toch naar boven af, maar is zeker niet zijn beste.