Jungfrukällan (1960)

Oke, dan snap ik je en ben het met je eens. Natuurlijk spreekt er frustratie, woede en onmacht uit die scene, dat concludeerde ik ook wel. Maar het waren meer de andere reactie's hierboven waar ik vraagtekens bij plaatste (de berk zou geplant zijn bij de geboorte van Karin, de berkentakken zouden bedoeld zijn voor zelfkastijding enz.).

Overigens heb ik vannacht nog maar eens "Last House on the Left" bekeken, en ik ga niet eens onder woorden brengen wat het verschil is tussen de twee films. Dat moet een ieder eigenlijk voor zich ervaren

Diepzinnig, emotioneel en zeer indrukwekkend. Het meeste wat ik over Jungfrukällan kwijt wil, is in de voorgaande berichten al aan bod gekomen. 4,5*

Moet je nou toch zien wat achter op de video staat die ik leende: "Middeleeuwse legende. Karin, dochter van Herr Tore, wordt op weg naar de kerk verkracht en vermoord door de herders, die daarna op de boerderij van haar vader onderdak vragen. Herr Tore slacht de herders af en zweert een kerk te bouwen op de plaats van de misdaad. In antwoord ontspringt er een bron waar Karins lichaam heeft gelegen."

Ik vind dat in de filmbeschrijving op MM al behoorlijk gespoilerd wordt (gelukkig had ik het niet gelezen voor ik de film zag), maar tot op de laatste seconde het verhaal voorkauwen is gewoon bizar!

Je hebt gelijk. De synopsis hierboven verklapt te veel. Ik ga even op zoek naar een beter verhaaltje.

Op videohoezen is het vaak erg schrijnend. Ongelooflijk stom is dat. Daarom lees ik ze ook nooit.

Gisteravond voor het eerst deze Bergmanfilm gezien en ben net zo onder de indruk als de meesten hier (al gaat er voor mij niets boven Het Zevende Zegel). Mooie interpretatie ook door te stellen dat het geloof hier bekritiseerd wordt, dat men zich uiteindelijk weer tot het geloof richt omdat ze domweg geen andere mogelijkheid zien om met hun tegenslag en verwarring om te gaan, maar dan blijf ik nog wel met die wonderbaarlijke verschijning van die bron zitten. Volgens mij zegt de vader ook eerst dat hij een kerk zal bouwen en ontspringt er daarna een bron (of is het toch andersom?). In elk geval maakt het zuivere water dat de zondigen hun schuld af kunnen wassen. Er gebeurt dus wel degelijk iets mysterieus en omdat het een verfilming is van een middeleeuws verhaal, denk ik dat in dit geval het einde niet louter negatief geïnterpreteerd hoeft te worden tav het geloof.

Een mooie film, maar niet een van Bergman's beste vond ik (dit was trouwens mijn tiende Bergman, ooit geraak ik er wel ). Erg indrukwekkend wel allemaal en mooi gefilmd, maar gewoon iets te simpel. Eenvoudige verhalen kunnen een enorme kracht uitstralen, maar hier vond ik het minder goed werken. Er zitten wel een aantal schitterende scenes in de film, zoals dat gevecht met de berkenboom, het kind dat zijn eten niet binnen kan houden, de innerlijke strijd van de moeder als ze de japon van haar dochter herkent en het erg mooie einde.

Toch raar, de laatste keer dat ik zwijnen hoorde mekkeren is al weer een tijdje geleden.

De maagdenbron is toegankelijker dan vele andere Bergmanscheppingen.
Zelfs zonder zich te bekommeren om de onderliggende symboliek is De maagdenbron een genietbare film naar een middeleeuwse legende. Toch komen ook hier veel van Bergmans geliefde thema's aan bod: dood, geloof,
twijfel, wraak, schuld... De oude sage stelt hem dan ook in staat om de geloofsstrijd van de twijfelende mens te belichten.

De film speelt zich af in een donker verleden toen God nog moest optornen tegen natuurkrachten en natuurgoden. Het gezin van de heer (hijzelf, zijn vrouw en zijn dochter) hebben zich bekeerd en zich afgewend van de gewelddadige en brute oude natuurgodsdienst. De moord op zijn dochter brengt echter zoveel woede teweeg dat wraak de man ongenadig doet handelen tegen alle geboden van zijn nieuwe God in. Het lijkt erop dat de oude goden hebben overwonnen. Een bron, symbool van zuivering en genade, ontstaat echter op de plaats van de moord: de genadige God heeft uiteindelijk het laatste woord.

Zaterdag aangeschaft en ik ga hem denk ik morgen kijken. Det sjunde inseglet vond ik een geweldige film, dus ik verwacht hier ook wel het een en ander van.

En bekeken. Inderdaad beter te doen dan Det Sjunde Inseglet, maar toch weer een film die laat zien hoe Bergman met zijn geloof worstelde. Na een keer kijken, 3.5 * maar hij krijgt binnenkort poging 2

Criterion heeft deze overigens ook in zijn collectie opgenomen.

Bijna perfecte film, met ultieme casting

Bergman laat zien een castinggod te zijn, of huurt de juiste mensen daarvoor in. Want alle personages worden perfect vertolkt door de gekozen acteurs. De film krijgt daardoor een heel hoog gehalte aan realisme en geloofwaardigheid mee. Deze film moet het ook wel van de karakters hebben, want het verhaal is vrij klein. En eigenlijk geeft de samenvatting hierboven de hele film al weg, maar toch is er een zekere vorm van spanning.

Birgitta Valberg schittert als het prachtige, lieve en geen angst kennende meisje. De film kent verder enkele prachtige scenes, zoals de vader in gevecht met de boom (visueel heel mooi) en de manier waarop hij zijn twijfels aan God laat zien en daarna weer 'tot inkeer komt'

Geen vrolijke film, maar wel een erg sterke

4,5 ster

Mooie flm, m'n 2e Bergman na het wat teleurstelende: het oog van de duivel. Zoals hierboven al word gezegd is de casting erg goed, de characters zien er uit en handelen op een manier die erg natuurlijk overkomt. De perfecte gezichten bij de rol. Een mooi verhaal dat goed vertelt wordt met enkele prachtige shots zoals de boomvechtscene.

4* en zeker niet m'n laatste Bergman.

Van mij ook.

Goede film, maar dat is eigenlijk een gemeenplaats bij Bergman. Leuk idee om een dergelijke sage te verfilmen. Alle tijd wordt genomen om het eenvoudige verhaal te vertellen. De scene dat de twee vrouwen op weg gaan vind ik mooi: een afscheidslied wordt ingezet door een man, voortgezet door een panfluit en tenslotte overgenomen door Karin zelf.

Toch is het mijns inziens relatief een van de mindere films van Bergman. Visueel niet echt bijzonder, de personages zijn wat stereotiep en de thema's blijven redelijk oppervlakkig. De Maagdenbron is simpelweg een mooie sage-verfilming. Dikke 3,5*.

Intussen zit ik aan dertien, dus nog een kleine acht jaar aan dat tempo, en maar hopen dat hij bij zijn besluit blijft en geen nieuwe films meer gaat maken .

Ik heb eerst de magistrale remake 'Last House on the Left' bekeken.

Zal Bergman de klasse van Craven kunnen evenaren?

Ook al zijn ze niet te vergelijken; vond de Craven 'versie' niet veel minder dan deze...

Erg bijzonder filmpje dit, je moet er echter wel van houden. Ik wou al jaren eens een bergman film zien en wist niet welke ik moest kijken dus heb ik deze maar genomen. Op het eerste opzicht gewoon erg bijzonder en uniek. Erg leuk om von sydom te zien in zijn jonge jaren en in een andere taal pratent. De film barst van de wonderschone en prachtige scenes bv het gevecht van de vader met de jonge boom, ook het einde was prachtig wanneer ze het meisje optillen, en er onder haar een bron ontstaat
Kortom een erg bijzondere film, die een paar scenes bevat die ik nooit zal vergeten. Alleen moet ik wel zeggen dat ik hem nog eens wil bekijkeen omdat ik denk dat ik niet al de gebeurtenissen in de film goed denk begrepen te hebben, Maar verder een prima film.
3,5 sterren (op naar de volgende bergman, weet iemand misschien welke ik hierna het beste kan kijken ?

Ps:trouwens erg grappig dat craven zijn debuut film last house op deze film gebaseerd is, ook ik vond trouwens dat bijde films niet veel van elkaar verschillen, ik bedoel ze hebben allebei een compleet andere sfeer en boodschap, maar toch verschillen ze niet veel van elkaar (hoewel ik hier eerder een meesterwerk in zou zien.

Het interessante van deze film is voor mij naast, dat het een gewoon een oud Christelijk verhaal is dat de godsvrucht van de mens moet bevorderen: verschrikkingen die mensen meemaken, maar ook het wonderbaarlijke.....de dood als eeuwige bron dat religie als levende water doet stromen....... dat deze film de strijd tussen oudgermaanse geloof en het christelijke toont. Niet voor niets valt de gefrustreerde zwangere vrouw terug op germaanse gewoonten en zij niet alleen. Bij ons is kerstboom nog een duidelijk relict van 'onze' germaanse wortels.

Daarom is die duivelse pad als levende brood weer een metaforisch meesterzet.........

Boomverering kwam in het germaanse religie veel voor. In Zweden was in de buurt van Uppsala zelfs een heilig bos. Naast de meiboom kwam in vele boerengemeenschappen ook een beschermingsboom voor: de boomgeest kon voor mooi vruchtbaar weer zorgen, grond werd met takken bewerkt om een goede oogst te bevorderen, vrouwen die aanraking kwamen met zo'n apart staande beschermingsboom werden vruchtbaarder......*

Het terugvallen in oude germaanse gewoonten, als de Christelijk God frustreerde en niet gaf waar je op hoopte.....is van alle tijden.
(religieus shoppen....dus)

Daarom is die opvallend alleenstaande maagdelijke jonge Berk die van Sydow
te lijf gaat zo extra mooi symbolisch en aangrijpend.....en zich daarna lijkt te 'reinigen' voor een soort 'offer' ritueel.......Hij betoonde zich tegenover zijn godsvruchtige vrouw nogal raltiverend, de eerste scéne verraad zijn niet al te fanatiek geloof: Zijn religieuze handelingen zijn nogal routineus.......daarom is aanranding van die berk zo typerend en zijn schuldbesef zo extra geladen....

(Maagdelijke berkjes spelen ook een opvallende rol in Tarkovksy's meesterwerk: "De jeugd van Ivan".)

Meeste films over Middeleeuwen verzanden in cliché's Bergman laat een belangrijke kern van het Middeleeuws geloof zien...... net als Tarkovksy trouwens!

Ook die indrukwekkende eindscéne met een prachtige von Sydow... leuk detail: die wanhopige handen van von Sydow in de lucht, hand als metafoor komt in de bijbel (oudtestament) opvallend veel voor!

De films van Bergmans lijken door Gods handen gedraaid. Hij weet bij elk onderwerp bijna atlijd een passende vorm te vinden.....hij is een meester in de kleinmenselijke verhoudingen. De cast blijft steeds beperkt: echt grote gemeenschappen van mensen heeft hij niet op de been hoeven brengen. Of schuwde hij de groter massascénes?........ook een belangrijk aspect in cinematografische kunst!

hele vette ....4,5*

Bron: "De Gouden Tak" (The Golden Bough) een prachtig overzichtswerk over magisch denken en handelen in mythen en religies. J.G. Frazier verzamelde, begin 1900, alles over (vreemde!) menselijke gewoontes in (natuur)religie....bestond eigenlijk uit twaalf kloeke delen, maar is verkort tot een 'klein' overzichtswerk. In 1995 door Contact vertaalt....Fascinerend!

Mijn eerste Bergman.

Ik heb altijd een irrationele afkeer van classics. Meestal als ik ze heb gezien vind ik ze geweldig maar het feit dat ze zwartwit zijn en oud weerhoud me er van om ze snel te kijken.

Kubrick en Kurosawa zijn echter inmiddels household names geworden in my DVD collectie en omdat een maat van me die helemaal Kurosawa fan is laatst ineens helemaal lijp van Bergman was, heb ik gister deze film aangeschaft.

En I must say... I was blown away. Duidelijk de inpiratie voor Last House On The Left plus prachtige beelden, acteer werk, sfeer en dialogen. Deed me best wel denken aan het werk van Kurosawa wat betreft de obsessie voor details en relaties tussen personages.

Anyway hij was erg gaaf. Ik kijk nu al uit naar mijn volgende Bergman

Indukwekkende film, die bij bijna iedereen wel wat zal oproepen aan emoties. Heb vandaag twee van de meest verontrustende moorden in een film ooit gezien. De ander was in een 'a Short Movie About Killing'. Sterke film weer van Bergman. 4 sterren.

Een erg interessante film aangezien hij sterke parallellen vertoont met een belangrijk subgenre in de '70's horrorfilm, de rape&revenge-flick. Een genre dat je niet meteen met Bergman associeert en in die zin de moeite waard om eens van naderbij te bekijken. Cultklassiekers zoals Last House on the Left, The Hills Have Eyes en I Spit On Your Grave zijn ontegensprekelijk voortgevloeid uit dit schrijnende drama en het is dan altijd wel boeiend om eens te gaan kijken waar een horroricoon als Wes Craven zijn mosterd gehaald heeft. De gebeurtenissen uit The Virgin Spring en Last House on the Left zijn quasi dezelfde doorheen gans de film, al heeft Cravens versie van deze "oog om oog, tand om tand-parabel" wel een update ondergaan. Waar Craven zich vooral focust op bloedstollende horror, tracht Bergman de kijker te bespelen met een waaier van emoties. Hij slaagt daar grotendeels ook in, want de boodschap die hij overbrengt is volledig oprecht en derhalve eens zo ontroerend. Bergman schenkt net zoals Craven veel aandacht aan de dualiteit van de mens, die omwille van één enkele gebeurtenis van een beschaafd iemand kan transformeren in een bloeddorstig wezen. De exclamatie waarin Von Sydow aan het eind van de film God met de vinger wijst is dan ook een logische reactie. De wraak is helemaal niet zo zoet als ze zou moeten zijn...

Grappig. Ik heb vandaag, bij wijze van double bill, deze film en Last House on the Left achter elkaar gekeken.

Het schijnt allemaal gebaseerd te zijn op een middeleeuwse ballade en Bergmans casting is daar ook wel naar. Karin oogt in alles ongerept en engelachtig, hoewel ze de lokroep van de wereld niet kan weerstaan. Ingiri is niet alleen zwanger, ze oogt in alles ook gerept en zo hebben verschillende acteurs in deze film van Bergman wat nadrukkelijk de uitstraling van het karakter.

Geen stichtelijke film vond ik het verder. Eerder weer een film over de afwezigheid van God. Hij is er niet als het meisje wordt vermoord, niet als de jonge jongen in de razernij wordt gedood, maar wordt vereerd als hij een wonder laat zien.

Zoals narcissusbladsp. terecht opmerkt ook een aantal verwijzingen naar voorchristelijke godsdienst. Ingeri lijkt erop terug te vallen door de felle veroordeling van haar zonden

Bij het lezen van de originele ballade wordt duidelijker wat Bergman zelf toevoegde aan het verhaal (al is dat niet zeker want er bestaan meer versies van in Zweden),maar dat is nogal wat. De figuren zijn door Bergman ingevuld. Hun verschillende worstelingen ook.

Fraaie beelden van Nykvist weer, vaak schitterend mooi licht. En opvallend veel in deze Bergman, fraaie close ups van gezichten Daar werkt het wat theatrale karakter van de film het beste.

Ondanks de woorden hierboven vond ik deze film zeker niet Bergmans beste. Een beetje een dubbel gevoel is het wel, want twee dingen die ik wat minder vond werken, hebben ook hun positieve kanten voor de film. Het feit dat de personages wat opzichtig ingevulde archetypen en het theatrale karakter van de film.

3.5*

Tsja, geen slechte Bergman maar om nou te zeggen dat dit z'n beste werk is...

Het verhaal loopt op zich wel redelijk en de beelden zijn weer mooi maar qua psychologie heeft Bergman er toch net iets minder in gestopt. Het belang van geloof, schuldgevoel, al deze thema's zijn door de beste man al eens eerder, beter en met meer passie behandeld.

Eigenlijk een heel nihilistische film. Mensen groeien op met God en religie maar worden geconfronteerd met daden en gebeurtenissen die zij daar niet onder kunnen brengen, met name hun eigen gedrag. De personages zijn, zoals starbright boy al opmerkte, allemaal archetypes maar dit is niet erg omdat ze wel allemaal imperfect zijn, en daardoor toch menselijker aanvoelen. Beelden zijn schitterend.

Binnen mijn gezin gingen stemmen op dat ‘De Maagdenbron’ de minst interessante Bergman is die we tot nog toe zagen, maar zelfs dat neemt niet weg dat de film heel wat te bieden heeft. Misschien zijn de vraagstukken niet zo esoterisch als we van Bergman gewoon zijn, en misschien zijn er minder vlagen van artistieke superioriteit (hoewel, het ontspringen van de bron, de man in de weer met de berk of het fascinerende tableau vivant op het einde getuigen van een ongebreideld genie). Daarvoor in de plaats komt echter de ontwapenende piëteit waarmee de Zweedse meester zijn verhaal vertelt. Universele emoties liggen op de weegschaal, en zelfs binnen dit bijzonder logische verhaaltje weet Bergman genuanceerde en bijzonder realistische karaktertekeningen te maken.

Wie het engelengeduld onder de knie heeft om anderhalf uur contemplatief onder te duiken in de fascinerende wereld van Bergman, kan met ‘De Maagdenbron’ niet misdoen. Nooit eigenlijk, bij Bergman.

Prachtige film die Bergman hier aflevert. Simpel doch effectief, en met een fantastische cast, waarin vooral von Sydow schittert. Alleen zijn acte de présence alleen is ditmaal al genoeg om áltijd gefascineerd te kijken, want wat een uitstraling heeft die man hier zeg.

Zoals vernoemd, een wat minder ambitieus project van Bergman, en toch weet hij er genoeg vraagstukken in te stoppen om te blijven boeien.