Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007)

Ik zat toen mijn broer, zijn vriendin en m'n neefje naar deze film gingen nogal in een liefdescrisis en ging daarom niet mee. Natuurlijk, het had een leuk verzetje kunnen zijn, maar ik was bang dat mijn zwartgalligheid de avond van mijn gezelschap zou verpesten. Toch jammer dat ik dit spektakel niet in de bios heb gezien. En gehoord, trouwens!

Want Johnny Depp is natuurlijk enorm populair, maar ik zat vooral te wachten op de zangstem van Alan Rickman in deze film. Die stelde me niet teleur! Maar iemand met zo'n prachtige spreekstem MOET gewoonweg wel kunnen zingen .

De film heeft een sfeer die je van een Burtonproductie mag verwachten, maar dit keer komt hij met zijn bewerking van een welbekende musical! Liedjes in zijn films -gezongen door de cast, bedoel ik- zijn niet zozeer zeldzaam, dit is echter bijna een opera! En ik lees hierboven veel geklaag over de liederen en de zang, maar met slechts gesproken tekst had deze film nog niet eens half zoveel impact.

Wat ik bijzonder vond was dat de protagonist op een gegeven moment niet meer de protagonist is: je gunt hem zijn wraak op de rechter nog, maar afgezien daarvan gaat hij veel te ver! Je weet ook eigenlijk al bijna vanaf het begin dat dit verhaal geen happy end zal krijgen, althans niet voor Sweeney zelf. Afgezien daarvan vond ik het verhaal echter niet voorspelbaar, behalve dan dat het gezicht van de Ouwe Zwerfster telkens onzichtbaar was en je dus gemakkelijk de conclusie kon trekken dat Mrs. Lovett loog en dit dus Lucy was.

Ook het prachtige contrast tussen de scènes van het 'dagelijkse' London en de picknick-dagdromen van Mrs. Lovett gingen er bij mij als hapklare brokken in. Leuk om toch te zien dat een vrolijker wereld toch lijkt te bestaan in de duistere sprookjes van Burton . En dat zijn de woorden van iemand die dol is op donkere verhalen, mind you!

Het slot van de film vond ik helaas een beetje snel gaan. Goed te volgen, maar de gebeurtenissen volgden zich iets te snel op om een emotionele indruk op me te maken en dat is eigenlijk het enige minpunt dat ik aan heel de productie kon ontdekken. De casting is subliem en alle liedjes worden prachtig gebracht; ontroerend, beeldend en/of humoristisch.

Wat 'n euforie ik toch weer telkens beleef bij deze film. Ik ben niet iemand die al te vaak - of eigenlijk gewoon nooit - musicals selecteerd uit het filmoveraanbod, maar als Burton erachter zit is het plots toch net het uitproberen waard vond ik Ik had echter verwacht er niet helemaal van weg te zijn.

Maar dat was ik wel en dat ben ik nog steeds. Op zowat elk vlak vind ik dit een geweldig film. Natuurlijk, Burtons films zien er altijd mooi uit, maar hier overtreft ie toch zichzelf: een duister London waarbij de personages in een ijzig en schaduwrijk tintje worden gepercipieerd wat een streling voor het oog is. Ook de droomscènes die fel afsteken tegen het presente London, alsook de goudkleurige flashbacks - alhoewel: die nu niet echt - zijn al even magistraal. Daarnaast is het ook gewoon de bloederigste Burton tot op heden: dat heeft met het originele materiaal van doen uiteraard, maar zijn voorgaande films zijn nooit of te nimmer gorey geweest en toen de eerste keel overgesneden werd, was ik toch even van de kaart. Burton? Bloed? Alright!

Het heikele punt, dacht ik, was het zingen. In het begin van de film, op het schip, had ik er nog wat problemen mee. Wennen uiteraard, maar ook heb ik steeds moeite om te verstaan wat men nu precies zingt. Maar ook dat went. Ik weet niet, maar ik vond de nummers prachtig, grappig, dreigend, wat je maar wil. Dat de crew niet kon zingen, heb ik nauwelijks iets van gemerkt: Depp's messennummer (en zowat alles wat ie zong), Carter's "worst pies in London" (en insgelijks alles wat ze zong) waren fantastisch. Enkel met Johanna's nummer had ik problemen en ik moet toegeven dat ik ook niet geheel ontevree was dat Rickman niet teveel regels kreeg. Maar goed, als het op muziek aankomt, word ik ook eerder aangetrokken door het lelijke, zeker als het op mannenstemmen aankomt. Klassiek getrainde vocalen zou de film zo saai doen uitvallen, terwijl ie nu uitbulkt van leven, energie en opwindendheid.

Wedijvert voor mij met 'Ed Wood' en 'Edward Scissorhands' voor beste Burton. Het enige dat me weerhoudt is dat het materiaal niet door de man zelf verzonnen is, itt de andere twee (ok, Ed Wood niet echt, maar daar heeft hij ook veel bij mogen fantaseren). Maar het maakt me niet uit. Geweldige film.

Hier ben ik het helemaal met eens. Ik haat het gewoon als mensen zo spontaan beginnen zingen,het brengt niets bij voor het verhaal, integendeel het vertraagt het alleen maar.

Er wordt zo weinig verteld dat deze film in een uurtje korter kon worden gemaakt.

Pluspuntje wel voor Alan Rickman, geweldige acteur.

Tim Burton film met Johnny Depp, Alan Rickman én Helena Bonham Carter, dat beloofd altijd wat moois.

En dat klopte, ook nu weer.

De enigste musical die het aanzien waard is en door Tim Burton en zijn meestercast meteen naar recordhoogtes gestuwd wordt!

I rest my case!

Mooi gezongen, mooi geacteerd... stokoude klassieker in een 2de hands jasje... meesterlijk!

Lieve God... laat Johnny, Helena en Tim nooit uit elkaar gaan!!!!

Nou, ik hoop echt dat er nooit meer zo'n film gemaakt wordt brrr...

wat wel goed is om te weten dat er in deze flim veel gezongen wordt!

Als je niet van musicals houdt zeg dat dan gewoon, ga niet een film afkraken omdat het toevallig een musical is.

Misschien moet je er gewoon niet meer naar kijken. Ook een optie.

geweldige film!

ik heb me totaal niet gestoord aan het vele zingen, waar andere mensen wel last van schijnen te hebben. De liedjes vond ik juist leuk en geven de film net even wat extra's.

Het begin heel mooi, met sfeervolle muziek en titelfilmpje. Daar hou ik erg van als een film dat heeft.

De acteurs zijn geweldig, de sfeer is er, de muziek... echter miste er net dat ene wat je niet kan omschrijven.

Het verhaal komt niet erg sterk naar voren. Er wordt teveel vanuit gegaan dat je het verhaal al kent.

Ik had wat meer van Rickman willen zien en wat minder van Helena Bonham Carter.

Het was mooi verfilmd, mooi decor, goede acteurs. Maar de film zelf viel tegen. Er gebeurde naar mijn mening weinig op veel tijd...

inderdaad dat vondt ik zelf ook.

Maar persoonlijk hou ik wel van die manier van vertellen. Dat je als er als kijker eigenlijk zelf achterkomt, zonder dat alles voorgekouwd word.

Ik wist helemaal niet wat ik van deze film moest verwachten, had de dvd gekocht vanwege Alan Rickman. Ik was erg verbaasd toen iedereen opeens begon te zingen.

Maar dat bleek geen hindernis, integendeel: wat een originele en gedurfde film. Wat knap ook dat die acteurs allemaal zelf gezongen hebben, zelfs Alan Rickman!

Het zwartgallige en sombere karakter van het verhaal werd goed en consequent volgehouden tot het einde. De humor in sommige liedjes zorgde ervoor dat het niet te zwaar werd. Het slot was wel een beetje abrupt, vandaar een half puntje eraf.

Eens iets anders, een musical...

Het viel goed mee deze film, beetje in de sfeer van lemony's snickett met Jim Carrey maar dan iets grover

Heiligschennis! Lemony Snickett is een pareltje dat werkelijk geen uitstaans heeft met het gedrocht van Sweeney Todd.

Rare film. Prima geacteerd (Depp vooral), prachtige decors en super (op z'n Burton) geregisseerd. Daarentegen zeer irritante muziek, vage humor, te veel vlees en bloed wat naar mijn mening wordt vrij gegeven en eigenlijk ook wel een stom verhaal. Al is het al een oud verhaal, heb me nooit thuis gevoeld bij die Britse á la Jack the Ripper humor.

Poeh! Dit was een verassing in de negatieve zin als de positieve zin van het woord. Wordt heel erg veel gezongen en aangezien ik absoluut niets heb met musicals was dat even slikken. Zoals ik hier boven ook al las vertraagd het enorm en wordt er in principe niets vertelt. Sommige liedjes zijn een conststante herhaling en voegen niets toe zoals Bonham Carter met haar gezing terwijl ze aan het bakken is. Eigenlijk gewoon een ergernis. Staat tegen over dat er ook wel weer aardige liedjes tussen zitten zoals Ruckman en Depp samen. Het gejammer van die scheepsjongen in de richting van de mooie Johanna vond ik dan weer teenkrommend.

Verder is de film heel erg sfeervol en mooi in beeld gebracht. Echt in de stijl van Burton. Leuke rol ook van Sacha Baron Cohen en een ontknoping die ik niet zag aankomen. Het bloederige gedeelte, niet door iedereen op prijs gesteld, vond ik wel weer een goedmakertje voor alle dingen die niet zo leuk zijn. Maakt het vind ik wel weer vermakkelijk.

En als ik even mag reageren op twee posts hier boven: Lemony Snickett is inderaad heel wat anders!

´Ruckman´...Leuke verschrijving...; ) Rickman is zoals Franse kaas: hoe ouder hoe lekkerder..; )

Ik ben normaal ook allergisch voor musicals zoals Phantom of the Opera, Lion King etc. Maar in deze film leek het meer een parodie, door de zwarte humor en gruwelscenes. Zo heb ik het althans ervaren, als een soort parodie. Het liedje van Bonham Carter vond ik wel grappig.

prachtige film ik houd van muzikale films en als die dan nog eens wat bloed bevatten is het top!

Tim Burton blijft één van mijn favoriete regisseurs. Hij waagt zich ditmaal aan een muzikale nachtmerrie. Voor de zesde keer werkt hij samen met zijn favoriete acteur en vriend Johnny Depp. Ook Burtons eigen echtgenote, Helena Bonham-Carter krijgt een hoofdrol.

Deze verfilming van Stephen Sondheims Broadway-klassieker is voor 90% gezongen. Wie niet van musicals maar wel van thrillers houdt, wordt het even op de tanden bijten. Het is even wennen aan de manier van vertellen, maar de zang is een sterk instrument om emoties en innerlijke kwellingen te benadrukken. Burton slaagde hier wel in vond ik. Verder is het grauwe decor van het Londen uit de 19e eeuw vermeldenswaard. De grijze huizen met roetspuwende schoorstenen, de straten met hun ellende en Victoriaanse decadentie. Sweeney is sfeervol en maakt de film tot een waar visueel genot. Hoewel musicals helemaal niet mijn stijl van film zijn, oogt de film door zijn artistieke kracht toch erg geslaagd, en kon het me tot mijn eigen verbazing wel meekrijgen.

Prima acteerwerk, prachtige decors, typisch Burton, maar de songs en het scenario waren niet bijzonder. De positieve punten maken deze film echter de moeite waard.

Musical en thriller, een beetje een aparte combi, maar tegelijkertijd een briljant idee! Dit is zeker weten geen 13 in een dozijn film. Ja, je moet er wel tegen kunnen dat er veel wordt gezongen en het is een lange zit, maar zeker de moeite waard!
Alle acteurs & actrices doen het uitstekend. Hun zangkwaliteiten zijn wat minder (o.a. van Johnny Depp) maar door een beetje hulp van de computer is naar het resultaat prima te luisteren. Geen gehoorschade dus! Wel zo prettig.
Het jochie ‘Toby’ heeft wel een gouden keeltje en steelt daarmee de show. Na de film heb je hierdoor het riedeltje ‘Buy Pirelli’s Miracle Elixir’ nog veel te lang in je hoofd.

Deze film is ook bestemd voor bangeriken, want ondanks wat bloederige momenten en een duister sfeertje (dat geen enkel moment loslaat, goed gedaan) wordt de film nergens echt eng.
Zo gek is dit natuurlijk niet als je je bedenkt dat iedereen op ieder moment spontaan kan beginnen te zingen.


+ Sfeer
+ Kostuums/Make-up
+ Cast
+ Verhaal

- Sommige effecten met bloed
- Een paar overbodige liedjes

*SPOILERS*SPOILERS*SPOILERS*SPOILERS*:

Erg mooi gedaan is o.a. dat iedereen donker gekleed is terwijl Sweeney Todd rondloopt met witte mouwen. Hierdoor valt ie op in de massa en is het bloed duidelijker te zien.

Dat Lucy toch nog leefde zie je aankomen of niet. Ikzelf had wel zo’n vermoeden dat Miss Lovett niet helemaal de waarheid sprak, maar over deze mogelijkheid had ik tijdens de film niet nagedacht.

Deze film heeft een typisch einde van you love it or hate it. Ik vond het een voorspelbaar maar wel mooi einde. Dat het slecht af zou lopen met Sweeney was gewoon niet uit te sluiten in het verhaal.

De picknick scene is ook erg mooi gedaan met het dagdromen van Miss Lovett. Dat was even een afwisseling, maar ondanks alle vrolijkheid bleef het duistere sfeertje toch nog hangen. Erg mooi gedaan.

Ik ben absuluut geen musical liefhebber maar deze was gewoon fantastisch goed.

De eerste keer viel een beetje tegen, ik had veel meer verwacht en dat gezang deed mij niets. De tweede keer was een verassing, ik kreeg een volledig nieuw zicht op de film. Ik stond vooal verstelt van het verhaal, allemaal zo triestig. De liedjes werden mij volledig duidelijk. Het meeste verhaal wordt vertelt door de liedjes en dat maakt deze film ook nog eens bijzonder.

Het enige minpuntje van de film was zeker weten het bloed, wat een goor gedoe soms. Maar toch verpest het niet veel van de film. Ook sommige stukken van het verhaal waren walgelijk zoals met die taartjes met mensenvlees.

De acteerprestaties waren erg goed, het zingen is niet gelijk Mamma Mia ofzo. Maar toch waren sommige liedjes mooi gebracht, Helena Bonham Carter lied haar toch van haar beste kant zien. Johnny Depp zong en beetje vreemd maar toch krachtig, Alan Rickman had ik nooit verwacht dat die zou zingen in de film. En dat had hij ok beter niet gedaan, een veel te zware stem

Tim Burton vind ik een erg goede regiesseur, zijn
edward scissorhands is zeker ook een aanrader en ik ben zelf benieuwd naar Big Fish die ik eens een keertje ga huren.

5 sterren voor dit pracht exemplaar

Blijft het kijken waard

Anthony: I feel you, Johanna, / I feel you. / Do they think that walls can hide you? / Even now I'm at your window. / I am in the dark beside you, / Buried sweetly in your yellow hair, / Johanna...

In 1 woord: Prachtig. Goed geacteerd en vooral prachtig gezongen en prachtige nummers. heb de soundtrack in huis gehaalt, en luister er vaak naar. Het verhaal van de film is ook nog eens geniaal!!!

Ik hou niet van musical, maar ik moet zeggen dat deze toch wel erg lekker wegkeek!

Waarom word deze film zo goed gevonden?? enkel en alleen omdat Johnny Depp erin speeld ?? Of zijn we plotseling musical liefhebbers geworden. Het enige wat ik er mooi aan vind zijn de prachtige beelden, heel mooi gefilmd. Maar de film op zich, wat een KUT film zeg.