Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007)

Vind de sfeer in deze film prachtig, lekker duister. Het enige nadeel vind ik toch dat er zoveel in gezongen wordt. Iedere keer dat ik een beetje 'in' het verhaal kwam, begon er weer een personage een liedje te zingen, en daardoor raak ik de draad van het verhaal dan weer een beetje kwijt.

Verder vond ik het wel spannend en goed geacteerd.

Dat idee had ik ook , maar omdat Depp er in mee speelde wilde ik het af zien. Maar dat eeuwige gezing brr.. wat een nachtmerrie. Waar was het orkest dan... in de oven?

Nee het is mij geheel duidelijk dat ik geen enkele musical kan verdragen (behalve Westside Story) zelfs niet met Depp in de hoofdrol.

Vond het verhaal ook zeer dun en Depp als zanger, denk dat hij zich het beste bij acteren kan houden .

Het is een kwestie van esthetiek. De tweede keer viel me op hoe knap de muziek (donker, triestig en toch romantisch - en gewoon ook knap geschreven) van Sondheim eigenlijk is en zo werd de ervaring intenser en mijn waardering nog groter. Burton heeft voor mij maar 2 films gemaakt die beter worden na herziening en dat is Sweeney Todd en Ed Wood.

Bijzonder zwak. zeer simpel en uitermate voorspelbaar verhaaltje. Dat wordt dan wat verhuld door het in een soort musical jasje te steken. Maar de teksten van de liedjes zijn zo zwak dat dit alleen maar ergert. De decors waren wel aardig, maar over dat alles wordt dan een vies grijs-filtertje gelegd om op een zeer goedkope wijze een effect te verkrijgen. 116 kunnen lang duren.

Ik snap niet dat sommige kunnen spreken over goede liedjes. Het enigste waar ze over zongen was wat er op dat moment aan de hand was, wat er in het verleden was gebeurd, wat er in de toekomst kan gebeuren of gewoon een tekst die ze willen zeggen in een conversatie maar die dan maar weer zingen.

Vooral die liedjes van Johanna en Anthony waren echt om te janken. Verschrikkelijk!

Gisteren na een lange tijd herzien. De 4* die ik destijds heb gegeven blijft gelukkig als een huis staan.

De film is misschien niet het meest sterk qua verhaal of zang. Het blijven uiteindelijk allemaal acteurs - die zingen. Hoewel ik dit eigenlijk wel weer een pluspuntje vind misschien, want dan kúnnen ze tenminste ook acteren. Maar o.a. de sfeer, het kleurgebruik in verschillende scènes, de aankleding, de passende muziek en het speciale gebruik / tentoonstellen van (zeer rood en soms dik) bloed doen zoveel en zijn stuk voor stuk elementen die de film sterk maken.

Thank you Tim Burton, voor wederom een unieke film qua stijl en eentje die je in zijn sfeer en originaliteit meeneemt en boeit.

Als het allemaal zingende krachtpatsers of diva's waren dan was het zeker geen film voor mij. Ik wil geen typisch musical gebeuren.

Ik heb hem nu een paar keer gezien en ik blijf hem leuk vinden. Het is een aparte film maar daar houd ik juist wel van. Het zingen vond ik helemaal niet erg eigenlijk. (Johnny Depp kan best wel zingen) De sfeer was fantastisch, zo duister en triest. Haha en dan die chagrijnige kop van Johnny Depp de hele film. Ik blijf het grappig vinden.

En zo brokkelt het voetstuk van Tim Burton verder af. Het lelijke, kitscherige CGI-introotje waarbij een stroom bloed het Londense riool indruipt (waarom eigenlijk?), voorspelt niet veel goeds. Toch ligt daar het probleem van Sweeney Todd niet. Dit epos is het zoveelste uitgemolken vervolg op de samenwerking tussen regisseur Burton met een overacterende Johnny Depp (en ‘kijk-mij-altijd-gothic-wezen’ Helena Bonham Carter). Het is niet zo dat deze films vanaf het begin gedoemd zijn, maar erg verfrissend is het allang niet meer.

Ik snap wel dat Burton het over een andere boeg gooit en van Sweeney Todd een musical maakt, maar dat is een ronduit afschuwelijke keuze geweest. Onder de cast is niemand die echt goed kan zingen. Gelukkig bleef ook de slechte zang, maar uiteindelijk moet ik met lede ogen aanzien hoe prima acteurs als Alan Rickman en Timothy Spall zichzelf voor lul zetten met melodieus gemompel. Daarnaast is er geen enkele moeite gedaan om iets bijzonders te doen met de muziek. Let wel, de gezongen muziek. Instrumentaal stak het namelijk wel erg sterk in elkaar. Dat deed denken aan de muziek uit het tijdperk van de stomme films en dat past hier erg goed. De liedjes zijn stuk voor stuk tenenkrommend. Ik kan een musical best hebben, wanneer de songs memorabel zijn. The Wizard Of Ozz bijvoorbeeld, heeft dat, The Lion King heeft het, en om even actueel bij Tim Burton te blijven: A Nightmare Before Christmas heeft het. Sweeney Todd is een beschimmelde cliché waarin onderwerpen bezongen worden in veel te lange, veel te truttige en afgrijselijk onmemorabele melodielijnen. Ik snap ook niet dat iets dat even tussen neus en lippen door genoemd kan worden, meteen drie minuten lang de volle aandacht moet krijgen. Tim Burton moet in een vlaag van verstandverbijstering jarenlange ervaring overboord gekieperd hebben en als de eerste de beste malloot in de regisseursstoel gaan zitten. He, hij ziet een meisje op straat: ZING ER EEN LIEDJE OVER EN BEDENK DE TEKSTEN TER PLEKKE!

Eerlijk gezegd maakt het niet veel meer uit hoe het verhaal is, want die zeikerige liedjes verpesten namelijk alles. Zonder de muziek had ik hier vast wel drie, misschien drie en een halve, ster voor gegeven, maar het verhaal wordt ook niet zo luguber gebracht zoals het oorspronkelijk geschreven is. Slechts momenten zijn nog wel aardig. Het is niet zo dat hier een groots potentieel drama om zeep geholpen wordt, maar man o man, wat wordt de boel hier verpest. Ik wacht wel een muziekloze remake af, waarbij er meer ruimte is voor karakterontwikkeling voor Sweeney Todd. Wat een afgang!

Van Sweeney Todd een musical maakt? Het was al een Broadway musical van Stephen Sondheim. De film is gebaseerd op die musical, en de liedjes stemmen voor het grootste gedeelte ook overheen. Tim Burton heeft ook heus niet een beetje willekeurig dingen zitten bedenken, want menees Sondheim heeft hem geholpen.

Maarja, niet iedereen kan Sweeney waardeeren. Is er meer voor mij

Inderdaad, het is Burton's versie van de musical die destijds zoveel indruk op hem maakte. Sweeney Todd een beschimmelde cliché noemen is wel heel vreemd. Todd is een musical zoals geen andere. Het doorbreekt elk cliché. Een musical dat gaat over een meedogenloze seriemoordenaar, droevige en triestige schoonheid zonder dansscénes en geen luchtige deuntjes maar muzikaal moeilijke, intieme songs. En welke filmfan zegt nu "The Wizard Of Ozz"? Het is The Wizard Of Oz! Jeez!

Een van mijn beste ervaringen (zeker tijdens de tweede kijkbeurt) van de afgelopen 10 jaar.

Een van de weinige Burton films die ik kan waarderen. Planet of the Apes en Charlie in the Chocolatfactory waren verschrikkelijke films.

Ik ben groot fan van Black Sabbath, dus dat zal wel daar aan liggen. Wees maar blij dat ik niet The Wizard Of Ozzy zeg.

Sweeney Todd, het verhaal althans, is negentiende eeuws en niet als musical geschreven. Wat voor bewerking je er van maakt, maakt geen verschil. Een musical is prima, maar ik vind het resultaat dus op z'n zachtst niet om over naar huis te schrijven. Ik heb de meedogenloze moordenaar wel gezien, maar de droevige, trieste schoonheid niet. Sowieso niet in de hoofdpersonages. Meestal kan ik me bepaalde waarderingen wel voorstellen, maar de liedjes behoren tot de slechtste die ik ooit gehoord heb. Typische musicalzanglijntjes en ongelooflijk lelijke zanglijnen. Kan me ook met geen mogelijkheid voorstellen dat iemand hiervan de cd zou aanschaffen (en niet enkel stof vangt in de platenkast).

Zij die het wel zien worden erdoor geraakt. Sweeney Todd is vooral een esthetische ervaring. Als je niet houdt van de muziek of van wat je ziet dan is de kans heel klein dat deze film iets voor jou is.

Al ben ik geen fan van musicals, de muziek van Sweeney vond ik wel heel mooi. Koop ik de CD? Nee, ik bewaar het liever voor een volgende kijkbeurt.

Je hebt het wel over het vocale gedeelte van de muziek toch? Ik denk dat we het wel eens zijn over dat het instrumentale deel goed is.

Je zal het niet geloven, maar ik ben al jaren in het bezit van de cd. De deluxe versie om precies te zijn. En ja, ook het vocale gedeelte kan ik waarderen.

Het zijn geen echte zangers maar dat maakt het juist breekbaar.

Mee eens

Musicals zijn helemaal niets voor mij en ik kijk ze dan ook haast nooit. Maar als het gegeven mij voldoende aanspreekt dan kijk ik even of het wat is voor mij. Bij het zingen fast-forward ik de opname, en lees ondertussen de ondertiteling. Op deze manier was er bij deze musical ook behoorlijk wat te genieten voor mij, vooral de rol van carter vond ik prachtig.

prachtige film,totaal anders ,en het zingen is mooi

mooie duistere beelden

depp is altijd goed in dit soort rollen

en carter natuurlijk ook

een lust om naar te kijken en te luisteren!!

Viel me erg goed mee.

Ben geen musicalfan, en wanneer het eerste lied wordt aangeheven is het dan ook even slikken, maar gaandeweg wen je er wel aan. En dan kijkt deze film gewoon lekker weg. Het helpt wel dat er voornamelijk gezongen wordt over wat er gebeurd is of wat er staat te gebeuren. Op die manier gaat het verhaal ook goed vooruit.

De combinatie Depp en Bonham Carter is niet nieuw (zeker niet bij Burton) maar zorgt wel voor uitmuntend samenspel.

Vroeg me tijdens het kijken wel af wie nu eigenlijk het doelpubliek van deze film is. Ik dacht eerder vrouwen gezien het musicalgehalte, maar aangezien rijkelijk wat bloed vloeit en kelen worden overgesneden weet ik het niet zo.

Ik heb me er in ieder geval mee vermaakt.

MASTERPIECE!!!!!! Heerlijke film, van begin tot eind genoten en ik geniet nog elke keer wanneer ik kijk. Johnny Depp & Tim Burton in topvorm. Geweldige cast, geweldige muziek, geweldige decor, geweldige camera, alles in deze film is geweldig. Zeer onderschatte film, een van de beste films aller tijden.

Daar kan ik me alleen maar mee aansluiten Womanizer! Vind het het beste dat Burton ooit heeft gemaakt.

Daar kan ik alleen blij om zijn. Ik vind alleen Ed wood beter dan deze.

Ik zie mezelf toch wel als Burton-fan, maar mijn eerste poging Sweeney Todd is in ieder geval geen succes. De CGI is al storend lelijk, maar dat continue gezang is echt verschrikkelijk. Ik kom er niet doorheen. Wellicht in de nabije toekomst een tweede poging, misschien kom ik dan verder dan een goed half uur.

Een redelijk drama/horror/musical/thriller film...

Redelijk verhaal (musical is niets)...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteurs Johnny Depp, Timothy Spall en Alan Rickman ...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

De sfeer trok me eerlijk gezegd wel, maar dit soort liedjes en zang ligt duidelijk niet in mijn straatje. Een zware zit.

Kleine voldoende. Ademde net te weinig bezieling uit.

Bijzondere film door de vreemde combinaties van genres. Waarvan ik hoopte dat het goed zou werken, maar helaas werkte dit elkaar juist allemaal tegen. Het muzikale gedeelte zorgt ervoor dat het duistere gedeelte niet genoeg overkomt en hier was ik juist het meest geïnteresseerd in. Het duistere blijft allemaal te braaf en komt te laat op gang. De liedjes zijn verder gewoon niet goed en halen de vaart nogal uit de film.

Dat is jammer, want ik vond het verhaal wel tof. Er zaten ook mindere delen aan, zoals dat liefdesverhaaltje met die Anthony, maar het algehele verhaal met het samenspel tussen Bonham Carter en Depp is tof. Het duistere sfeertje en de beelden erbij passen goed.

Ik vind het jammer, want als het geen musical was geweest was het waarschijnlijk niet bijzonder genoeg geweest. Maar het feit dat het een musical is zorgt ervoor dat het gewoon niet werkte voor mij als film.

*2

Heb het als Burton-fan nooit langer volgehouden dan tien minuten en nu ook wederom, als een soort van belofte voor 2017 het eens een keer af te kijken, afgezet tot aan het moment op strand.

Ik had geen muziekvoorstelling en groepsdanspasjes verwacht als met jezus christ superstar, the age of aquarius of time warp again, (tot mijn favorieten). Deze vorm is verhalend voeren van melodieuze mono/dialogen, maar het werkte verschrikkelijk op mijn zenuwen en bleef herhaaldelijk met weinig pauzes. Visueel vond ik het ook niet wat ik normaliter van Burton gewend ben. Het deed me veel denken aan een met inkleuring opgepoetste z/w film en met die blauw/grijze tinten alsof het winter was in Laaandon.

Voelde voor mij ook aan alsof het verhaal nog eens ondergeschikt was dan blijft er weinig over om te blijven kijken..of luisteren. Het moet je inderdaad maar liggen. Hopelijk zijn mijn plannen voor 2017 om een home gym aan te schaffen en de moai paaseiland standbeelden ter plekke te gaan bezichtigen wat eenvoudiger te bewerkstelligen