In the Valley of Elah (2007)

Ten eerste wil ik even zeggen dat ik de acteerprestaties subliem vond in deze film. Ik heb bij niemand iets aan te merken.

De film zelf is erg goed! Verwacht geen enorme plotwendingen maar juist een sterke en realistische drama. De film laat zien hoe het er eigenlijk aan toe gaat met de (Amerikaanse) soldaten tegenwoordig. En dat wordt op een mooie en boeiende manier verteld. Ik vond dat de film het vooral moest hebben van de details. Bijv. dat Hank de soldaten altijd mee krijgt voor een gesprek door middel van drank.

Zelf ben ik een aantal jaar terug niet toegelaten tot het leger. Bij het gesprek zelf concludeerde ze al dat ik niet geschikt was, tjah, wat verkeerde dingen gezegd. Maar daar gaat het niet over. Een paar goede vrienden van mij zijn destijds wel toegelaten en twee daarvan zitten nu in Afghanistan. Één van hun heeft mij gemaild met het bericht dat hij nooit meer daar heen wilt. Het is te erg wat hij mee maakt. Hij kan het niet meer hebben. Door deze film begreep ik hem beter. Ik weet in principe wel hoe het daar aan toe gaat, maar mentaal gezien heb ik geen idee.

Zeker een aanrader voor mensen die van Paul Haggis houden!

4,0*

Goede film, met dito vertolkingen van Jones & Theron. De film duurde wel iets te lang voor mij en was ook wat te traag. 2 uur was net iets te veel van het goede; voor de rest niets op aan te merken: prima prent.

Pff heftig hoor als je zo'n mail krijgt. Heb deze film vandaag ook gezien en ik kan me dan ook best voorstellen dat je zo'n hekel aan een land in oorlog kan krijgen. Die soldaten maken volgens mij een hoop ellende mee daar.

Over de film: Tommy Lee Jones zet hier een prachtige rol neer, alleen al met z'n gezichtsuitdrukkingen zegt hij zó veel. Ook het verhaal is erg interessant en aangrijpend. Deze film laat goed zien wat een oorlog mentaal met een soldaat doet. Hoe meer we te weten komen van wat er nu eigenlijk allemaal gebeurd is, hoe ellendiger de hele situatie in Irak blijkt te zijn. Ik ben er, ondanks het wat langzame begin, erg onder de indruk van!

Tommy Lee Jones speelt een vader met een eigen militair verleden die zich bezighoudt met de verdwijning van een zoon met oorlogsverleden. Er blijkt heel wat meer aan de hand te zijn dan de militaire politie hem voorhoudt. Gelukkig vindt hij hulp in de vorm van een vrouwelijke rechercheur ( Charlize Theron ). En passant wordt er een vergelijking getrokken met David en Goliath oftewel de strijd tegen het grote monster dat onverslaanbaar oogt. In dit geval is ''het monster'' een systeem dat zijn soldaten ontmenselijkt.

Deze film is dus een keiharde aanklacht geworden op hoe de uitzichtloze Irak-oorlog tot gevolg heeft dat er psychisch beschadigde jonge mensen terugkomen. Het is geen geheel nieuw terrein voor een film, maar de thema's zijn toch weer wezenlijk anders. Er is gekozen voor een sobere en ietwat afstandelijke filmstijl, vol met beelden waarin niet zo heel veel lijkt te gebeuren. Het heeft tot gevolg dat de film iets te traag door kabbelt op sommige punten, maar dat draagt voor mij eigenlijk vooral bij aan de algehele schoonheid ervan.

De grootste pijler is natuurlijk Tommy Lee Jones als rouwende vader die langzaamaan ontdekt dat zijn zoon misschien toch niet zo'n schatje was. Zijn karakter wordt mooi vormgegeven als gedesillusioneerde ex-militair van de oude stempel die ontdekt dat zijn geloof in het leger afneemt. Ook wordt er de schuldvraag bij betrokken: is hij degene die zijn zoon ''gedwongen'' heeft om naar het leger te gaan? Tegenover Jones staat Charlize Theron flink het vrouwtje, maar ze delft desondanks het onderspit. Haar karakter blijft dan ook een beetje buiten het eigenlijke verhaal staan en voegt weinig toe, behalve dan het aangeven van clues tot oplossing van het mysterie. Het is trouwens ongelofelijk hoe deze blonde schoonheid toch zoveel verschillende rollen weet te spelen. Ik moest zelfs even op het hoesje kijken om te zien of ze het wel was.

Uiteindelijk is het een loodzware en rustige film geworden. Niet iedereen zal die combinatie even goed kunnen waarderen. Voor mij is het een van de betere films over de Irak-oorlog en de immense gevolgen op Amerikaanse bodem.

Paul Haggis, de schrijver achter Millon Dollar Baby (Euthanasie) en zijn debuutfilm Crash (Racisme), toont nu het leed van oorlog. Door de thuisblijvers maar ook de soldaten een gezicht te geven zorgt Haggis niet alleen voor de nodige diepgang maar ook voor personages van vlees en bloed waarmee de kijker zich kan identificeren. De film is dan ook een aanklacht tegen de uitzichtloze situatie van de achterblijvers en de psychisch beschadigde jonge mensen die terugkomen. Ze weten geen raad met wat ze gezien hebben en wat ze op hun geweten hebben.

De vader en moeder die al een zoon hebben verloren in een eerdere oorlog zijn zoekende naar hun jongste telg. Op mysterieuze wijze is hij verdwenen totdat op een gegeven moment de restanten van een lichaam worden gevonden. Het is hun zoon. De laatste zoon die ook gestorven is voor het systeem. De moeder, heel mooi gespeeld door Susan Sarandon, is de belichaming van de alledaagse huisvrouw die haar zoon heeft moeten opgeven voor het leger. Ze lijkt compleet te bezwijken onder het tragische verlies. De vader, gespeeld door Tommy Lee Jones, weet niet meer wat hij moet doen. Machteloos lijkt hij verder te gaan met zijn leven. Maar leeft hij nog wel? Hij beweegt zich voort, hij voedt zijn lichaam, het lichaam is alleen nog maar een omhulsel van een dood bloedend hart.

Tommy Lee Jones zet dan ook geen rol neer, hij is het. Hij lijkt met de jaren steeds betere rollen uit te kiezen en er compleet voor te gaan. Zijn uitstraling in deze film, zijn kalme houding, puur berust om te er achter te komen wat er gebeurd is met zijn zoon, spreekt boekdelen. De groeven in zijn gezicht zijn uitgehold van schuld en boetedoening. Schuldgevoelens overheersen in zijn kalme acteerwerk. Meesterwerk!

goed acteerwerk van Tommy Lee Jones. De traagheid van de film werkt juist in het voordeel.

Goede film, een typische tommy lee jones film.

Erg sombere kijk in het amerikaanse leger. Het onderzoek vond ik wel sterk net zoals de rol van de vader die toch een ander beeld van zijn zoon voorgeschoteld krijgt. Hopelijk is dit niet de gemiddelde veteraan die we te zien krijgen.

zeer inspirerende film

een film die je een beeld geeft hoe het er aan toe gaat met de soldaten in Irak en wat de effecten erop zijn als ze weer terug in Amerika zijn, watvoor trauma ze eraan overhouden enzo want daar ging het uiteindelijk allemaal om

3,5*

Een trage film met een geweldig verhaal.

De transformatie die Jones doormaakt tijdens zijn zoektocht is heel mooi gefilmt.

Ook het trauma gehalte van de terugkerende soldaten is geweldig verfilmt.

Acteerprestaties weer top.

4*

Goed geacteerd, ik vond de film alleen wat saai. Er liep een grote verhaal lijn (de zoektocht naar Mike) en daar tussen door gebeurde er nog wat kleine dingetjes. Weinig actie en zo goed als helemaal geen spanning. Het plot vond ik heel erg matig. Wel mooi op het laatst met die vlag, dat dan weer wel.

Zeer goede film.

Ik heb ervan genoten.

Spannend tot het einde en zeer goed geacteerd.

Deze moet ik nog eens zien.

Mooie en zeer goede film met puike rollen voor Jones en Theron.

Vond het niet te lang duren.

Stond thriller op als genre maar het was meer een drama.

Zoals ik hier net al lees, wat die Jones toch met zijn gezichtsuitdrukking kan zeggen..! Heel veel!

Mooi drama, een aanrader!

Geen bijzonder verhaal maar mooi uitgewerkt!

3,5*

Mooie film, aangrijpend en pakkende rol van Jones. Films die nu verschijnen over het 'Irak-trauma' i.p.v. de vele 'Vietnam'-films.

Sobere sfeer, geen actie o.i.d., evengoed blijft de film boeien en geeft het een brok in de keel.

Ik heb de loomheid in deze film als erg prettig ervaren dat maakte het allemaal erg realistisch ,zo waren er een aantal scenes waar het gesprek opeens stilviel en de personages werden overgelaten aan hun eigen gepeins terwijl de camera in alle rust nog even doordraaide.

Prima drama dat wat thrillerelementen heeft die niet altijd even goed uitwerken. Jones is sterk en houd je betrokken ondanks de voorspelbaarheid. Goed.

Wat een aangrijpende film toch van (alweer!) regisseur Paul Haggis!

Op verschillende momenten zat ik echt voor de buis met een krop in de keel. Deze regisseur heeft zijn waarde na Crash weer maar eens bewezen! Grote klasse!

Eerst en vooral een "staande ovatie" voor Tommy Lee Jones. Werkelijk prachtig geacteerd. Die blik op zijn gezicht, geweldig gewoon. Die man heeft weinig woorden nodig om iets duidelijk te maken. Voor mij is hij in deze film nog sterker dan in NCFOM.

Dan het verhaal. Misschien verwacht je een gewone film zoals er in dit genre al zoveel zijn, maar dan ben je wel duidelijk mis! Ik had ook gekeken met gewone verwachtingen, maar laat het duidelijk zijn: deze film verdient hier veel meer aandacht! Het verhaal is op en top gebracht met (net zoals in Crash) werkelijk prachtige muziek erbij! Sommigen zeggen dat het voorspelbaar is, maar dat valt heus nog goed mee hoor.

Het einde is triest maar wel goed, zeker en vast die laatste scene. 4,5 sterren, topper!

Jammer dat ik de soundtrack niet vind op youtube.

Erg mooie aangrijpende film die goed laat zien wat de oorlog met iemand kan doen. Tommy Lee Jones speelt echt één van zijn betere rollen, geweldig wat die man kan acteren. Het laatste kwartier met een brok in mijn keel gezeten.

Na 'Crash' opnieuw een knappe, kritische film van Paul Haggis, deze keer over de gevolgen van het voeren van een oorlog. Tommy Lee jones zet op overtuigende wijze een gekwelde, wanhopige vader en echtgenoot neer, vol vooroordelen en twijfels, die door eigen oorlogservaringen moeite heeft om zijn gevoelens te tonen.

Haggis is niet zo mijn filmer denk ik. Ik vind Crash een van de meest overschatte films van de afgelopen jaren en ook deze In the Valley of Elah kan me niet echt bekoren.

Probleem met Haggis is dat hij hetzelfde gevoel voor subtiliteit heeft als een spreekwoordelijke kudde dronken olifanten in een porseleinkast.... Dat is dus niet veel voor de duidelijkheid.

Alhoewel het er in Crash nog dikker bovenop ligt wordt ook in deze film werkelijk weer iedere scene ten dienste gesteld van het drama, het is allemaal veel te nadrukkelijk gescript. Echt zo'n film die het van de daken schreeuwt hoe belangrijk hij wel niet is, het irriteert me behoorlijk.

Verder ben ik het eens met diegene hier die al aangehaald hebben dat deze film bol staat van de populaire anti-oorlogsretoriek maar dan wel zo dat het ook voor de gemiddelde godsvresende, patriottische Amerikaan nog te verhapstukken is. Want stel dat er eens langs de Oscars gegrepen zou kunnen worden...

De getraumatiseerde oorlogsveteraan staat weer als slachtoffer centraal. Ik bedoel, het is allemaal natuurlijk heel erg dat er in de VS een totaal gebrek is aan sociale vangnetten maar om die soldaten nu zo makkelijk weg te zetten als slachtoffer zoals in deze film gebeurt daar heb ik toch m'n vraagtekens bij.

Amerika heeft een beroepsleger en die gasten gingen er wel in opdracht van hun regering met veel bombarie heen. Het is niet zo dat ze Irak binnen trokken met doktersspullen of schoolschriften maar wel tot de tanden bewapend. Enige vergelijking van een Amerikaanse soldaat met de kleine David die de grote Goliath bevecht wil er bij mij dan ook niet zo hard in.

Ik ben echt geen pacifist ofzo maar als je mensen in verre arme landen wilt helpen moet je niet bij het leger zijn dan moet je dokter, verpleger, leraar, ingenieur of iets worden. Alternatieve zat ook in de VS. Soldaten zijn nu eenmaal een wezenlijk onderdeel van oorlogsvoering en geen onschuldige buitenstaanders. Vind dat films als FMJ en Platoon dat toch een heel stuk beter weten over te brengen.

Verder wel goede cinematografie, echt van die troosteloze, armetierige en karakterloze Mid-West locaties. Het leger wordt ook als erg kil en klinisch neergezet. Alhoewel ik dan bij die toespelingen dat het er vroeger beter was dan weer opnieuw m'n wenkbrauwen wat fronste. Geloof dat de teringzooi in Saigon 1967 minstens net zo groot, zo niet nog groter, was als Bagdad 2008. Verder is Tommy Lee Jones natuurlijk wel weer lekker bezig en blijft Charlize Theron al jaren een van de aangenaamste vrouwelijke verschijning op het witte doek.

2.5* lijkt mij voldoende.

Dan ligt het toch aan je filmsmaak en niet aan de regisseur. Crash is in mijn ogen zelfs onderschat!

Als deze regisseur films maakte die wel mijn smaak waren had ik die opmerking natuurlijk niet hoeven te maken

'k Vond de film moeilijk opstarten, maar naarmate toestanden en personnages uitgediept worden, gaat men toch geboeid het verhaal volgen om toch te beseffen dat de film louter kritiek is op de oorlog in Irak en en de gevolgen ervan, zekerlijk op het menselijk vlak .

Goede film, in het begin zoekend naar een zeker evenwicht. Geldt ook voor de acteurs.

Beetje clichematig filmpje eigenlijk.. sowieso ken ik dit concept (generals daughter, few good men, etc etc) en ten tweede is het voornamelijk een beetje rommelig uitgewerkt, met veel gesuggereerde sfeer die verdacht veel op lucht lijkt. Jones is wel weer prima in de rol van fanatieke vader, maar voor de rest bloed het een beetje dood.

Prima film van Haggis, maar mijn verwachtingen lagen toch wat hoger, vooral door zijn vorige film Crash, die ik echt veel beter vond. Kwa acteren is er niets op de film aan te merken. Tommy Lee Jones doet het goed en ook Charlize Theron spat weer eens van het scherm.

Het verhaal zelf vond ik wel interessant, maar is niet altijd evengoed uitgewerkt. De film is te voorspelbaar en begint op een gegeven moment wat saai te worden. De film kabbelt maar wat aan, kent eigenlijk geen echte hoogtepunten tussendoor en werkt hier ook niet echt naartoe op het einde. Dit had ik toch van van Haggis verwacht, aangezien Crash vol met emotionele hoogtepunten zit. Hier bleef ik wat met een leeg gevoel zitten, waar de voorspelbaarheid dit eigenlijk de das om doet, want als je de dvd-hoes hebt gelezen kan je bijna al raden dat z'n ''vrienden'' hem hebben vermoord. Op een gegeven moment wordt dit dan ook duidelijk, maar deed het me eigenlijk niet erg veel. Haggis probeert dit een beetje te compenseren met het einde, wanneer we de vlag omhoog zien gaan. Dit werkt dat wel weer aardig en daar werd ik dan weer even stil van. Voor de rest had het wel wat beter gekund wat mij betreft. Maar... echt slecht is het zeker niet. Ondanks dat het tempo wel wat hoger had gekund, wist de film met toch aardig te boeien en was het vooral het acteerwerk wat de film iets extras wist te geven.

Meer verwacht dus van deze film, waarin Haggis in veel scénes net even die extra duw in de goede richting is vergeten te geven. Dat had veel goed kunnen maken, want nu lag het tempo net wat te laag waardoor een evt. compensatie op het eind niet meer voldoende is om als film écht boven het gemiddelde uit te steken.

Tommy Lee Jones acteert natuurlijk weer indrukwekkend en ook Theron is erg geloofwaardig en naturel. Eigenlijk is de film op zich ook gewoon goed gemaakt en boeiend, alleen gaat Haggis iets teveel de prekerige toer op naar mijn gevoel en hamert hij onsubtiel zijn boodschap met een voorhamer erin. een 3***