Death Proof (2007)

Ondanks de vele lage scores die deze film krijgt, is Death Proof met afstand mijn favoriete Tarantino-film en staat hij bovendien heel hoog in mijn overall top-10. Tegelijkertijd begrijp ik ook wel wáárom hij zo laag scoort en heb ik daar ook respect voor. Je komt immers altijd weer uit op de aloude discussie die Kubrick destijds al aan de kaak stelde met Barry Lyndon: wat maakt een film tot een goede film?

Is dat het verhaal? Zijn het de dialogen? De acteerprestaties? Het technisch goede camerawerk? Enzovoorts enzovoorts enzovoorts. Hoe ik ernaar kijk: een film is voor mij in de eerste plaats vermaak. Als ik met volle teugen van een film kan genieten, is hij in mijn ogen geslaagd.

Als ik met die blik naar Death Proof kijk: bij élke kijkbeurt heb ik een glimlach van oor tot oor. Waar hem dat precies in zit weet ik niet, vind ik ook niet eens zo belangrijk. De geweldige soundtrack, eigenwijze sfeer en mooie vrouwen hebben er ongetwijfeld mee te maken. En ook het plezier dat ervanaf spat; al kijkende heb ik het gevoel dat Tarantino hier zelf volop van geniet, dat hij zich even lekker ongegeneerd uitleeft zonder zich aan de regels te houden.

PS. Ik ben nieuw hier, ook al lees ik al een tijdje zonder account mee. Ik heb mijn profiel nog niet ingevuld, maar om een beeld van mijn smaak te geven: onder mijn favoriete films bevinden zich naast Death Proof onder meer Requiem For A Dream, Alien, The Shawshank Redemption, 2001, Blade Runner, American History X, Fight Club en The Good, The Bad And The Ugly.

Aardige film, maar de dialogen zijn me soms wat te lang.

Ook de actiecenes worden iets te ver doorgevoerd, waardoor ik het geen hele sterke film vind.

Met 1,5 uur speelduur was deze film denk ik meer geslaagd geweest

De 1e moordscene vind ik overigens geniaal en ook het hoogtepunt van de film

De muziek is ouderwets QT stijl, en dat draagt zeker toe aan een eind oordeel van 2,5.

Niet zijn sterkste film, maar wel vermakelijk.

It's better than safe. It's death proof

In mijn beginperiode op MovieMeter was ik een die-hard Tarantino fan en ik was indertijd enorm benieuwd naar Grindhouse. Het leek me één van de meest interessante films te zijn van het jaar maar de uiteindelijke film stelde teleur. Althans toch het Tarantino gedeelte want Planet Terror en de fake trailers waren wel de moeite. De film flopte zowat overal en er werd besloten om Planet Terror en Death Proof apart uit te brengen met een langere speelduur. Deze versie van Death Proof ontbrak in mijn Tarantino collectie dus een tijd geleden eens gehaald en gisteren maar eens opgezet.

Vooral omdat het al 5 jaar geleden was dat ik Death Proof effectief had gezien en me nog maar erg weinig van de film kon voorstellen. Wat me nog wel bij stond was dat de Grindhouse versie nogal langdradig leek en aangezien deze versie zo'n klein halfuur langer is, was ik er niet helemaal van overtuigd of dit me ging kunnen pakken. Het resultaat is vlees noch vis en mag zich makkelijk het minste uit het Tarantino universum noemen. Het grote probleem bij Death Proof is de opdeling in twee segmenten. Het eerste stuk met Stuntman Mike, Pam, Jungle Julia en de rest is vrij degelijk, al is Jungle Julia als personage op zich vreselijk irritant, maar dan wordt er opeens een tweede groep vrouwen op de kijker los gelaten. De film begint terug opnieuw (na eerst een nodeloze zwartwit filter op de beelden te zetten) en dit segment is tergend traag. Kim blijkt zowaar nog irritanter dan Jungle Julia te zijn en het is pas met de achtervolging dat de film terug wat vaart begint te krijgen. Ik had dan ook liever gezien dat Tarantino beide verhalen wist te combineren en iemand van het eerste groepje had laten overleven om dan met de tweede groep op wraaktocht te gaan.

Wel een heerlijke soundtrack trouwens. Met Django Unchained had ik het gevoel dat Tarantino zijn feeling voor een soundtrack wat kwijt was geraakt en Death Proof bewijst dat ten volle. Het ene heerlijke nummer wordt afgewisseld door een ander en het is werkelijk genieten. Qua cast ben ik hier wel iets minder over te spreken. Sydney Tamiia Poitier en Tracie Thoms zijn verschrikkelijk over the top, en niet in de goede zin van het woord, als Jungle Julia en Kim maar ook Rose McGowan lijkt niet op haar plaats te zijn. Gelukkig is Kurt Russel wel heerlijk op dreef als Stuntman Mike en zijn Zoë Bell en Mary Elizabeth Winstead ook altijd wel leuk om te zien. Beetje jammer ook dat Tarantino zich in het begin iets te hard concentreert op het 'kapot maken' van zijn film. De krasjes zijn nog oké maar het haperen van de dialogen zijn veeleer irritant.

Ik zou eigenlijk Grindhouse nog eens moeten herzien om een goed beeld te kunnen schetsen maar Tarantino's keuze om van Death Proof een langere film te maken is niet goed. Waar Planet Terror een heerlijke exploitation film is, is Death Proof een vaak wat saaie zit die door een handvol scènes naar een hoger niveau wordt getild.

2.5*

Weet niet zo goed wat ik ervan moet denken. Een hele hoop is saaie dialoog - nogal opmerkelijk voor een Tarantino - maar naar het einde toe wordt het leuker, en die laatste autoscene maakt een hele hoop goed. Het soort actie dat ik in ieder geval nog nooit gezien heb. Ik zat wel op het puntje van m'n stoel toen Zoë op de moterkap lag, want je verwacht (door de crash eerder in de film) dat er elk moment iets gruwelijks kan gebeuren.

Het eerste deel van de film is vooral vormtechnisch wel aardig (hoewel vreemd dat alles en iedereen er erg 70's uitziet terwijl het zich wel afspeelt in de 21e eeuw), maar ook inhoudelijk nauwelijks interessant. De carcrash is super gedaan, maar dat was ook onverwacht een van de naardere dingen die ik de laatste tijd gezien heb in films. Kon het eigenlijk niet echt cool vinden ofzo.

Dus tja, nogal een onevenwichtig en vreemd geheel wat mij betreft. Kan hem niet laag beoordelen, want de stunts en de actie is prima in orde, maar alles er omheen is toch echt te magertjes.

3*

Wauw! Wat een geweldige film! Ik heb hem meteen voor een tweede keer gekeken. De film ziet er goed uit, leuke conversaties, super acteerwerk en de actie scenes zijn ook geweldig. Echt een topper!

Dit is de slechtste film van Tarantino,die ik gezien heb,veel te veel gezanink

Een typische Tarantinofilm. Maar naar mijn smaak zijn de dialogen wat te geforceerd, de types te cool, de muziekkeus wordt te veel benadrukt en de artistieke foefjes maken een gedwongen indruk. Ik kwam er in elk geval niet in en was me continu bewust van het feit dat ik naar een film aan het kijken was.

Weer een Tarentino die met de herziening toch flink door de mand valt. Op IMDB stond nog een 7/10 en dat is dus bijna doormidden gegaan. Wat is er mis met de film? Op een handvol scenes na eigenlijk alles wel. Tarentino laat zich teveel leiden door zijn obsessie voor vrouwelijke rondingen. In een geforceerd jaren zeventig cultjasje ben ik vooral geneigd te roepen dat je net zo goed een pornofilm uit die tijd kan zien. In elk geval hoef je niet al dat nutteloze geouwehoer aan te horen. De dialogen zijn gewoon troep. Ik doe het maar weinig, maar na een half uur leeg gezwets heb ik veelvuldig gebruik gemaakt van de fast forwardknop. De actie mag er namelijk nog wel wezen. Kurt Russel is een leuke eikel in deze prent. Hij krijgt zijn verdiende loon, maar als alle dames gesneuveld waren, had het me niks uitgemaakt. Doe jezelf een plezier en skip alles behalve scenes in een rijdende auto. Je bespaart jezelf 70-80 minuten.

De minste film van Tarantino, van wat ik gezien heb. De dialogen zijn te lang en trekken de spanning uit de film, vond ze zelfs niet echt intressant, het was gewoon domme wijfen gezwets. Daartegenover staan de scenes met Russel, dan vooral in de auto die erg goed zijn.

Het einde had het me inderdaad ook niet uitgemaakt of die 3 dames vermoord werden, wat waren die irritant zeg.

Al met al wel vermakelijk maar haalt het niveau bij lange na niet van een Reservoir dogs of Django unchainded.

Ik zie dat velen niet zo enthousiast zijn over deze film. Ik heb 'm zojuist gezien en vond 'm weer zeer hoogwaardig. Ben Tarantino fan maar deze tot nu toe altijd aan me voorbij laten gaan op een of andere manier. Vooral omdat ik het idee had dat het niet echt een volwaardige film was of zo, dit blijkt dus wel het geval te zijn.

De reden dat ik deze nu heb gezien heeft vooral te maken met mijn recente aanschaf van een heuse Tarantino blu ray boxset. Ik ga geen reclame maken omdat dit volgens mij niet is toegestaan, maar vooral ook niet omdat ik normaal gesproken niet zo'n fan ben van de bewuste keten. Maar ik heb er dus een kleine twintig eurootjes voor neergelegd, en dat vind ik wel netjes voor acht films.

Al zijn films behalve de laatste. En die scoor ik ook dan nog wel een keer, om de collectie te completeren.

Want zoals ik al zei, ik ben Tarantino fan. Ik heb bewondering voor zijn unieke en altijd zeer kenmerkende stijl die telkens weer terugkomt maar toch zonder dat hij zichzelf herhaalt - hij doet steeds weer iets verschillends.

Voor mij zijn Tarantino films toch altijd weer een soort van speciale ervaring, en hoewel deze binnen zijn gehele output voor mij misschien niet tot de allerhoogste regionen behoort, was dit voor mij ook hier in bepaalde mate zeker weer het geval.

Vervelende film met on-interessante dialogen waar maar geen einde aan lijkt te komen. Het was daarom soms verleidelijk om de vooruitspoelknop te gebruiken.

De regisseur Tarantino toont wederom zijn oog voor detail. Dit resulteert soms in merkwaardige scenes, zoals een niezende Kurt Russell, of een close-up van een SMS'je. Ook is de film met opzet beschadigd, wat wel een artistieke bedoeling zal hebben. Maar echt veel voegt dit ook niet toe. Mijn sympathie ging uit naar Kurt Russel die niet helemaal goed gecast is in de rol van laffe psychopaat..Ik bedoel, we hebben het hier wel over Snake Pliskin, ja.

Het einde vond ik ook niet prettig om te zien.

Russell zet hier een zeer puike prestatie neer vind ik, klasse acteur die veel verschillende rollen kan spelen. In deze film begon ik hem echt te haten (qua personage) dus dat betekent dat hij zijn rol goed heeft gespeeld.

Haha, geweldige film!

Wel gekeken met een continue knipoog in gedachten en daardoor veel gelachen!

Vooral de eerste aanrijding met slowmotion per dame... geweldig gedaan hoe erg ook, door de knipoog en het over the top, supertjes gelachen!

Soms ook een beetje spannend en heerlijk die sensuele passie van Tarantino, wat de film net dat extra gevoel geeft van Kurt Russel.

Death Proof

Alweer een Tarantino. De man zijn excentrieke filmwijze pakt soms ontzettend goed uit, maar kan ook verraderlijk slecht zijn. Death Proof bevat een combinatie van beide. Afgrijselijke scènes vormen de dominante boventoon, terwijl er af en toe toch nog een goede tussenzit.

Bovenal zat ik me het eerste uur te bedenken wat ik nu aan het bekijken was. Een uur lang vorm je een trio aan dames die zich klem zitten te zuipen in de kroeg. Niet geheel ongewoon, maar zulke taferelen kan ik ook live zien. Als na een uur de aap uit de mauw komt realiseerde ik mij waar ik naar had zitten kijken: slaapverwekkende, nietszeggende, te lang uitgerekte scènes vol met onnodig veel dialoog. En dan besef je dat je nog een uur moet gaan. Het tweede uur pakt iets anders uit, en terecht. Twee keer achter elkaar hetzelfde liedje was me te veel geworden. Tarantino's excentrieke verhaal sprak mij niet aan dit keer. De scènes in de auto spraken mij wel aan.

Kurt Russels rol is me nog steeds niet helemaal duidelijk. Zijn prestaties zijn net zo labiel als zijn personage. Het ene moment behoorlijk aardig, het andere moment zeer slecht. Zijn piekje beleeft hij na het eerste uur, toen de aap uit de mauw kwam. Voor de rest is het een redelijke ondermaatse prestatie.

Van alle dames is mij er geen eigenlijk bijgebleven. Ik vond Poitier en Ferlito wel aardig spelen, maar verder dan dat komen ze ook niet. Tarantino's eigen toevoeging aan het geheel is ook totaal overbodig.

De stijl van de film was meer op Tarantino's persoonlijke genot gericht, of de wanhopigheid van de kijker, dan op kunstzinnige stilistische attractiviteit. Veel billen en veel tieten bedoel ik dus. De retrosfeer is na verloop van tijd ook niet meer te harden en je verlangt naar wat moderniteit.

Death Proof was zeker niet goed. Ondermaats zelfs vind ik. Misschien zie ik er bij een herziening de kwaliteiten wel van in. Wie weet. Het is echter vooral saai, op de achtervolgingsscènes na dan.

2.0*

Het begin van deze merkwaardige, oppervlakkige retro productie (een hommage aan de trash-films van de zestiger en zeventiger jaren), met veel geleuter en behoeftige meiden, was verschrikkelijk slap. En het vervolg werd niet bepaald beter: de regisseur nam veel te veel tijd om de personages te introduceren, de dialogen herhaalden zich eindeloos en waren lang van stof. Voor mij een uiterst teleurstellende film waarin Tarantino teveel op zijn eigen roem wilde teren en zichzelf vooral belangrijk leek te vinden.

Ik snap niet dat veel mensen deze film zo serieus nemen. Het is ook een hommage aan jaren '60 - '70 B-film en is dus perfekt na gemaakt, inclusief alle daarbij behorende fouten en tijdvullende slap geouwehoer.

Voor mij is het gewoon genieten van elke scène, de (onbekende) cast speelt zoals gewoonlijk weer geweldig en vol enthousiasme, beetje over the top en zijn de dialogen weer zeer genietbaar. Al slaat Tarantino mijns inziens hier enigszins een klein beetje mee door, maar ook daar zie ik de humor wel van in.

Gewoon weer een heerlijke kwaliteits film van Tarantino, met een .

Hoe slecht kan Tarantino zijn.

Twee hoofdbrokken in deze film : oervervelend vrouwengesnater doorgaans over sex en een pak auto-stuntwerk.

En wat betekent nu heel dat boeltje ? Ik zou het echt niet weten. Holle dialogen en oppervlakkige, karikaturale karaktertekening

Flauwe film. Zelfs niet voor snelheidsduivels aanbevolen, laat staan voor een filmliefhebber die naast, laat ons respectvol blijven, het visuele, toch ook iets inhoudelijks wil zien.

Vandaag zowel Death Proof als Planet Terror gekeken, en het was qua vermaak een verschil van dag en nacht, helaas. Ik heb me met Planet Terror, en de prima over the top actie daarin, zonder problemen een kleine twee uurtjes vermaakt, en vervolgens heb ik ook deze maar eens opgezet. Deze draak viel me toch wat rauw op m'n dak.

Als hommage aan de jaren '70 grindhouse-films heeft Tarantino schijnbaar vooral veel te lange, quasi-edgy gesprekken tussen matige actrices en een slecht uitgedachte structuur overgenomen (twee keer hetzelfde verhaal behalve de afloop, met twee keer een half uur waarin niks gebeurt)- qua actie of vermaak was er weinig van terug te vinden. Deze film deed me nog het meest denken aan Faster, Pussycat! Kill! Kill!, ook zo'n verschrikking uit de geschiedenis van de westerse cinema. Hoe dan ook, de film bestaat voor driekwart uit niet boeiende, edgy bedoelde maar vooral geforceerd overkomend irritant gekwebbel van groepjes vrouwen, met Jungle Julia in de eerste helft en met name Tracie Thoms in de tweede helft als tragische dieptepunten. Daarnaast hebben we nog wat kroegscenes, een lapdance, en verder zowaar een minuutje of tien, vijftien actie via wat achtervolgingen. En eigenlijk was daarvan alleen de eerste editie de moeite waard. Aangezien het een Tarantinofilm is eindigt het uiteraard in een wraakexercitie, maar in dit geval was ik allang blij dat er iets gebeurde in de film. Een dieptepunt voor Tarantino, wat mij betreft, en eigenlijk in alle aspecten een mislukking.

Ik denk dat heel wat mensen op het verkeerde been werden gezet door deze puike feministische film van Tarantino. Hou je van dames als domme gansjes die het verdienen om de film niet te overleven, dan moet je maar wat anders gaan kijken.

Het wordt als de minste van de Grindhouse films neergezet. Maar hij zit echt solide in elkaar. Alles klopt. Het is mooi wanneer een wisseling van kleur naar zwart-wit en dan weer naar kleur je ineens doet denken aan een andere QT film met eenzelfde thema.

Fijne film, waarvan ik blij ben dat ik hem op disc heb cadeau gekregen.

Tarantino mag zich schamen voor deze film. Hij wou een slijmerige vrouwen can fight movie maken, maar het bleek een grote flop te zijn.

Feministische of geen feministische film,,,,ik had graag meer een interessante verhaal gezien. Nu was het gewoon een saaie pyjamafeest.

Als Tarantino fan kwam ik tot de ontdekking dat deze film mij volledig was ontgaan. Gelukkig stond de film op Netflix.

De verwijzingen naar zijn andere films vond ik eigenlijk het leukste aan de film. De bekende voetscene, de kill Bill ringtone bij het tankstation en natuurlijk de red Apple's sigaretten.

De dialogen liepen in mijn optiek te lang door waardoor je snel je aandacht verliest. De overgang van zwart wit naar kleur vond ik dan wel weer erg tof!

Al met al niet zijn beste film maar ik heb me zeker vermaakt

Natuurlijk ver uit NIET tarantino s beste.

Maar zijn handtekening is wel aanwezig ( logisch) .( voeten fetisj dailoog muziek vergeten acteur laten shinen) ect ect.

Maar vooral het einde maakt deze film . Sterke vrouwen.u don,'r fuck with .

En een gruwelijke vette car crash...damn .

Death Proof.. Voor mij een lastige film om te beoordelen.

Een aantal zaken vind ik fantastisch, zoals de manier waarop Kurt Russell de rol van Stuntman Mike vertolkt, zo lag ik dubbel bij de scène met zijn boekje en het moment waarbij hij glimlachend de camera inkijkt voordat die de auto instapt. Daarnaast zijn de dames erg cool met elk een uitgesproken karakter en ook de muziek is noemenswaardig, zoals bij vrijwel elke Tarantino.

Helaas slaat QT dit maal een beetje door in zijn dialogen. Ze zijn zoals gewoonlijk erg lang, maar niet zo scherp en gevat als in zijn andere films (al is dit ook iets wat me opviel in The Hateful Eight). Met als dieptepunt de ellenlange scène in de diner, waar niemand iets interessants te melden heeft.

In mijn ogen samen met The Hateful Eight en Jackie Brown een van zijn mindere films, maar desalniettemin nog steeds bovengemiddeld goed. Ik twijfel tussen 3.5* en 4*, maar ik kies toch maar voor 4* vooral dankzij de memorabele rol van Kurt Russell.

Eindelijk gezien deze Tarantino het eerste uur gaat nog ondanks de af en toe oervervelende dialogen. Het tweede deel is nog een stuk minder. Dor de soundtrack die wel erg fijn is en de lapdance toch nog 2½ sterretje.

Een vermakelijke film. Wel de minste Tarantino voor mij tot nu toe.. Het idee is leuk maar is niet genoeg voor een 2 uur durende film. De dialogen zijn best leuk af en toe, maar er zit ook een hoop onzin tussen. De lapdance was voor mij het hoogte punt haha. 3,5 ster.

Hardop moeten lachen om sommige scenes die typisch Tarantino zijn. Leuke rol ook voor Kurt Russel als zijnde geschifte stuntman. Verder zijn de dialogen soms wat stroef en duurt het net allemaal wat te lang allemaal. Het is vooral de hele toffe muziek die de sfeer van de film aardig weet op te krikken.

De eerste en ook enige tegenvaller van Quentin Tarantino.

Duurt allemaal te lang en dialogen zijn in deze film niet boeiend genoeg, vandaar een lichte onvoldoende.

En ook na de weetikhoeveelste herziening blijft dit met stip de leukste film aller tijden als het aankomt op heerlijk simpel vermaak. Het objectieve is - gelukkig - compleet verdwenen wanneer ik Death Proof kijk, en van elke scène, goed of slecht, kan ik intens genieten.

Logisch ook, want de iconische momenten vliegen je om de oren. Van minutenlange prachtscènes tot de kleinste details die je bijblijven; Death Proof zit er propvol mee, waardoor de kleine twee uur voorbijvliegen. De epische jukebox in het café die het ene na het andere wereldnummer uitspuwt, die auto van Stuntman Mike die in het niets verdwijnt helemaal aan het begin van de film, de heerlijk kinderachtige rollen van Eli Roth en uiteraard autoverkoper "What's a chearleader movie?" Jasper (zelfde acteur als de comaneukert uit Kill Bill), de dialoog van Marcy die vastloop en opnieuw wordt afgespeeld, de brute kills een-, twee-, driemaal in de herhaling, de slurpende muscle cars, het korrelige beeld, die dialogen die eigenlijk veel te lang doorgaan... Het is allemaal zo verdomde speels en vermakelijk; heerlijk!

En dan had ik een van m'n all time favoriete scènes - de opwinde lapdance op dat fantastische nummer - en uiteraard de aftuigscène als perfecte afsluiter nog niet eens benoemd.

Deze film verveelt nooit. Tijdloze klassieker die me elke keer weer van begin tot eind doet grijnzen als een maniak.

De 10 blijft vanzelfsprekend staan en hij stoot door naar nummer 2 in m'n top 100.

Dat is nogal wat, ik zal eens kijken of iemand van mijn familie of vriendenkring deze op de plank heeft liggen. Ben best benieuwd

Grindhouse.

Rodriguez vs Tarantino, Planet Terror vs Death Proof. En daar vind ik Tarantino dan lelijk mee door de mand vallen, want in de vergelijking is dit toch wel een ernstig teleurstellende film. En ook in de lijst films van Tarantino vind ik dit bepaald niet de beste - waarbij ik misschien zeggen moet dat ik niet echt een fan van de man ben.

Maar toch. Veel te lang, met een wat moeizaam verhaal - of eigenlijk twee zonder noemenswaardige samenhang. Misschien was het een beter idee geweest om een van beide helften te kiezen, en die wat beter uit te werken - in deze vorm is het wel een genadeloze aanslag op het zitvlees. Van de spitse dialogen waar de eerdere films van Tarantino een belangrijk deel van hun faam aan hadden te danken is hier ernstig weinig te merken - noem er eens een die vergelijkbaar sterk is als in Pulp Fiction. En evenmin zijn de karakters voldoende kleurrijk. Stuntman Mike wordt dan tenminste nog redelijk gespeeld, hoewel hij op het einde ook nogal tegenvalt.

En dan kan je nog iets argumenteren over het grindhouse-concept, maar ook dat vind ik er erg slecht uit komen. En zeker als deze vergelijkt met Planet Terror.