Visions of Suffering (2006)

Even een kort stukje van gezien. Horror dekt niet helemaal de lading.

Zag er zwaar experimenteel uit, niet echt typisch goor of eng maar wel erg creepy. "Fout" is het goede woord niet, want dit is zeker geen foute horror, maar beelden waar iets mee is. Zelfde gevoel alsof je naar een vertrouwd iets kijkt waar iets aan veranderd is, maar je kan er je vinger niet opleggen.

Moet in ieder geval de film nog een keer in z'n geheel zien. Zal een zware dobber worden lijkt me, al heb ik er wel zin in.

Hier is iemand aan het werk die geniet van z'n artistieke vrijheid. Er is veel aandacht voor de soundtrack en ik heb een flink aantal goede ideeën gezien, zelfs fascinerend mooie beelden. De film ontbeert het echter aan enige vorm van samenhang en doet de meeste tijd erg amateuristisch aan. Veel te lang ook met 120 minuten.

Slechte film met onverwachts fijne pieken. 2,0*

Jammer dat dit soort films steeds consequenter eerst de "verkeerde" mensen bereikt.

Iskanov's film deed mij meermaals denken aan Tetsuo. Hoewel er nogal wat parrallellent te trekken zijn met die film gaat het mij nog het meest om de filmbeleving zelf. Hoe vaak gebeurt het nog dat je als doorgewinterd filmfan verrast wordt door een frisse, nieuwe filmtrip. De beeldtaal is niet zozeer echt nieuw, maar binnen het medium cinema redelijk uniek.

Wat stijl betreft zou ik eerder de link leggen met Fukui dan met Tsukamoto. Deze film is iets minder snel maar wel zo zwaar en geschift. Het plotje is een excuusje en dient enkel als vage hook om de sfeer aan vast te hangen.

En wat voor een sfeertje. Heerlijk onbehagen dat zonder omwegen op de kijker afgeschoten wordt. Het mag duidelijk zijn dat hier enkele amateuristische geurtjes aanhangen. De CGI is technisch niet om aan te zien, de inzet van de soundtrack is niet altijd even zuiver en de shots ogen bij vlagen wat goedkoop.

Iskanov camoufleert dit allemaal erg makkelijk en weet de film af en toe tot eenzame hoogtes te tillen. Visueel is het vaak grandioos. Veel beeldbewerking, geklooi met kleuren en vage effecten, manische editing, overlappende beelden, een industriële rave soundtrack, haperende editing en meer van dat alles zorgen voor een visuele trip waarbij Iskanov zich gedraagt als dolgedraaid scratchende DJ zonder scrupules.

Visions of Suffering heeft qua structuur veel meer van abstracte muziek weg, in dat opzicht zal menig filmfan niet veel meer zien dan een onsamenhangend geheel. Door alle manie heen weet Iskanov echter een perfect samenhangend geheel te vormen, geënt op beleving en emotie die gevoeld, gekeken en gehoord moet worden in plaats van begrepen.

Bepaalde stukjes konden echt niet (de overlay regen was ik na een tijdje wel beu, ook die goedkope CGi mist was vreselijk) maar dit zijn kleine irritaties in een wervelwind die 2 uur duurt. De tijd vloog echt voorbij, mij geen seconde verveeld, er was dan ook genoeg audiovisueel voer om mij zoet te houden.

Geef Iskanov meer geld, een betere cinematograaf, iets professionelere score en dezelfde vrijheid en de man kan volgens mij nog geweldige dingen maken.

Deze krijgt een heel dikke 4.5*, hopelijk voelen een aantal mensen zich bij deze ook aangesproken om de film ook een keertje te proberen.

Klinkt nogal arrogant.

Er is weinig arrogants aan.

Na jou 1.5* bij Tetsuo moet je deze vooral gaan kijken. Onderstreept mijn eerdere opmerking.

Hey Alastor,

Wij behoren tot de "verkeerde" mensen zo te zien

Bij dit soort films ? Ja toch ? Richt zich op een beperkte en erg specifieke doelgroep. Daar hangt verder geen waarde oordeel aan vast.

Begrijp niet zo waar die ophef voor nodig is. Nogal nutteloos geneuzel wat weinig met de film te maken heeft.

Het is nu wel slap om te gaan zeuren dat leden reageren op jouw uitspraak. Je kiest er namelijk zelf voor om het uitdagend te formuleren, dus moet je achteraf niet moeilijk gaan doen. Je had ook gewoon kunnen zeggen dat het jammer is dat mensen met een andere smaak als eerste in aanraking komen met dit soort films. Dan had je verder geen enkele reactie gehad.

Ik vrees verder dat Visions of Suffering geen film voor mij is. Echter je recentie wekt wel mijn interesse. Misschien ga ik het eens proberen. Ik ben namelijk wel toe aan een originele horror.

Vergelijkingen met Tetsuo zijn positief, maar ik vind die poster hierboven er verschrikkelijk lelijk uitzien. Is dat een momentopname of keren er vaak zulke lelijke beelden terug? Is dat de lelijke CGI die je aanhaalde Onderhond?

Een kort filmpje op Youtube belooft echter weer veel sfeer dankzij mooi kleurengebruik en snelle, intense montage. Mocht de film veel van dit hebben dan kan het wel wat worden.

De poster hierboven komt van een onbewerkt shot. Zo zie je ze in ieder geval niet terug in de film, vind de poster (DVD hoes van Unearthed geloof ik) zelf ook erg lelijk. Heb zelf al even naar een trailer gezocht maar die gaf de sfeer van de film ook niet al te best weer.

Wat betreft Tetsuo zou ik de vergelijking laten vallen als je ook vertrouwd bent met het werk van Fukui (964 Pinocchio of Rubber's Lover).

Denk dat dit filmpje een redelijk goeie indicatie is van de goeie en slechte punten van deze film. Wie dit al iets te hectisch vind kan er maar beter niet aan beginnen.

De "verkeerde mensen" dus.

Aha, dan ben jij dus ook een verkeerd mens als jij weer eens een klassieker gaat kijken. Ook zo jammer.

964 Pinocchio kon ik niet echt waarderen omwille van zijn lage tempo in de 1ste 45 minuten. Het opcamoufleren van die minuten, door middel van schijnbaar bevreemdende scènes en zogenaamd shockerende kotsscènes die 3 minuten aanhielden zonder apart camerawerk of mooie kleuren vond ik pas echt vervelend. Teveel ranzigheid, te weinig visueel vernuft.

Denk dat ik dit voorlopig nog maar even links laat liggen. Alhoewel het korte filmpje op Youtube er geweldig uitziet. Ik juich het alleen maar toe als de gehele film zo `n tempo bevat of anders sfeervol met kleuren en muziek om weet te springen.

Hey OH, ik vind dat je hier nou toch wel een beetje doorslaat. Verkeerde doelgroep a la, maar dat ontneemt ze toch niet het recht om te gaan kijken? We hebben toch onlangs ook nog bij Casablanca geconstateerd dat het ieder vrij is om te kijken én te oordelen wat hij/zij wil.

De doelgroep van alle films is toch filmliefhebbers? Ik kijk toch weer naar Armageddon en andere propaganda terwijl ik het beter kan laten, jij naar Capra (en er zullen er nog veel volgen!) en Alastor ook naar experimentele Russen.

Ik ben gisteren naar La Marea geweest. Een typische film voor mij: uitgebeende, kale cinema waar niks gebeurd en ik vond het me toch ergerlijk slecht. Kan gebeuren. Zal trouwens nog toelichten waarom.

Schreef je niet bij het Top 10 dat je aan vakantie toe was Geniet ervan, zo ook van films.

Ik ontneem toch niemand welk recht dan ook? Ik doe enkel de constatering dat het jammer is dat mensen die bij voorbaat al weinig met een film kunnen als eerste op een film als deze springen. Maakt het des te moeilijk voor een toch al obscuur underground filmpje als deze om tot zijn doelgroep te geraken.

Sorry, maar dit vind ik té naief

Je vindt het dus jammer dat anderen er als eerste op springen, dan is je woordkeuze misschien wat ongelukkig. Ik vind het prima dat iedereen van alles kan kijken. Ook als het bij voorbaat niet je ding is, als je ook maar uitlegt waarom dat zo is. Dat doe jij zelf ook, daarom heb ik daar wel vrede mee. Ik hoef je niet te overtuigen dat jij het verkeerd ziet, maar wederzijds begrip voor argumenten voor/tegen is altijd prettig. Volgens mij heeft Alastor dat hier gedaan, dus kan je er inhoudelijk in berusten.

En het jammer vinden dat de doelgroep de film niet heeft gezien. En dat is je tweede punt en eigenlijk best wel een opmerkelijke constatering. De film bereikt de doelgroep niet. Da's best wel opmerkelijk, zeker omdat ik dacht/denk dat er best wel kanalen zijn waarin liefhebbers hiervan dit soort titels oppikken. Ik verbaas me dus ook (vandaag weer) bij de geringe belangstelling voor Gedo Senki. Ghibli is blijkbaar al geen naam meer...

Noem het naïef, ik bedoelde te zeggen dat filmliefhebbers in principe alle films tot hun beschikking hebben. Ik kijk zelf veel en ook een breed scala. Ik waardeer ook films in een breed scala (heb natuurlijk favoriete genres en vooral regisseurs). Ik kijk dus ook dingen die ik waarschijnlijk niet goed zal vinden. Survive Style 5+ is bij voorbaat niet mijn Japanse ding denk ik, maar wil m nu toch wel gaan zien gezien de reacties hier. Vinnie Jones staat mij enorm tegen. Maar hoe het uitpakt weet ik niet.

Er zijn ook genoeg mensen die specifiek zaken kijken. Jij hoort daar nog niet eens bij wat mij betreft. Als ik zo zie in het Top 10 forum wat je ook gezien hebt en kunt waarderen is je smaak breder dan menigeen (of jij misschien wel zelf ) denkt. Garden State, Forrest Gump (!) etc. Kungfuzombie (de naam alleen al). Horrodude etc zijn toch nog meer hardcore. Volgens mij is je muzieksmaak minder divers...

EDIT: zonder waardeoordeel uiteraard!

Je opmerking rond Ghibli is best treffend maar Ghibli is een huishoudnaam tov Iskanov. Komende uit een streek waar geen geld en vooral geen respect is voor independent filmmaking is het niet zo vreemd dat deze film zijn publiek niet meteen bereikt.

Zelfs underground Japanse films hebben vaak wat commotie nodig op MM om los te barsten, hoewel er toch wel een relatief grote doelgroep voor is hier. Kijk even bij de hoogstemmers bij films van Fukui, Tsukamoto of Sogo Ishii. Dat zijn de mensen die deze films minstens een keer moeten gezien hebben. Maar zonder iemand die een hard roept staat er volgend jaar nog geen enkele stem extra.

Kijk, als er morgen een langvergeten grandioze klassieker via een onbekend label gereleased wordt moet er iemand dat "aan de man brengen". Dat lukt iets makkelijker met enkele positieve commentaren en een fonkelende score boven de 4*. Het is lastiger als er al 10 Ernest fans hun minder fonkelende 1.5* hebben bijgezet. Om maar even een overtrokken analogie te maken.

Een redelijk eenvoudige realiteit die ik gewoon jammer vind, maar waardoor mensen zich keer op keer enorm aangesproken voelen blijkbaar. Noem mij het "verkeerde publiek" voor een klassieker en je zal mij niet zien steigeren.

PS: mijn muzieksmaak is inderdaad oppervlakkig gezien minder divers, iets minder oppervlakkig gezien valt dat ook best wel mee.

Lees: Iskanov doet verwoede pogingen dit te camoufleren, maar faalt daar opzichtig in en verstoort daarmee de filmbeleving.

Waar je het vandaan haalt dat ik tot de verkeerde doelgroep zou behoren is me een raadsel, ik ben juist altijd razend benieuwd naar dit soort film(maker)s. En dat ik bij voorbaat al niets met een film (als deze) kan is je reinste onzin natuurlijk, er zijn tal van voorbeelden te noemen waarbij ik wel tot een hogere score kom; films die wél sporen van consequentie of coherentie bevatten.

Kort gezegd is het de film zelf en niet het soort film die mijn score zo laag doet uitvallen.

Mee eens, ik hou hem ook zeker in de gaten.

Tetsuo : 3.0*

Rubbers Lover : 2.5*

Electric Dragon 80.000 V : 2.5*

964 Pinocchio : 1.0*

Hoe verzin ik het inderdaad.

Verder is deze film zeker wel consequent en coherent, maar dan vooral op een abstract niveau van sfeerzetting. Er wordt op veel verschillende manieren naar eenzelfde sfeer toegewerkt. Ook dat is coherentie, alleen dan door de chaos heen. Iets wat nog een ENORM gemis is in het filmwereldje.

Ondanks dat het niet evident is om Visions of Suffering automatisch bij dat viertal te plaatsen moet ik hier toch even op ingaan.

2,5* is voor mij bovengemiddeld en om je lijstje nog wat aan te vullen:

L'Ange: 5,0*

Eraserhead: 5,0*

Subconscious Cruelty: 4,0*

Begotten: 3,5*

Haze: 3,5*

Papa, Umer Ded Moroz: 3,0*

Tetsuo : 3.0*

Rubbers Lover : 2.5*

Electric Dragon 80.000 V : 2.5*

964 Pinocchio : 1.0*

Tetsuo en Electric Dragon zijn een kleine stretch, vooral door hun beperkte lengte. Maar dit is een bastaardje van Fukui wat mij betreft, zowel qua uitstraling, sfeer als lengte (niet onbelangrijk bij dit soort films)

Met Begotten heb je nog wel een punt, de rest vind ik erg magere voorbeelden (Eraserhead ) of heb ik nog niet gezien.

Ook in het lijstje dat jij geeft komt er een zekere voorkeur voor "rust" naar boven, iets waar deze film radicaal tegenin gaat. Maar nogmaals, er wordt veel tamtam gemaakt rond een opmerking die weinig voorstelt en helemaal niet de pretentie had veel voor te stellen. Die is ondertussen ook al overmatig genuanceerd, dus laat ik het hierbij.

Als afsluiter: iedereen kijkt maar wat hij wil, ik vind het gewoon jammer dat films als deze met een trieste score moeten starten.

Vind de voorbeelden van Alastor wel redelijk steekhoudend, al heb ik de meeste ook niet gezien, maar ken ik ze wel van naam (en faam). Jij hebt L'Ange blijkbaar ook niet gezien. Ik ook (helaas nog) niet. Typische en titel die ik op MM heb opgepikt en die ik daar wel in zou plaatsen op basis van de beschrijving. Of daar nou specifiek rust vanuit gaat. Kennen jullie de films van Yevgeniy Yufit? Zou daar ook wel in passen toch?

En is La Vie Nouvelle van Grandrieux te mainstream? Vond ik een van de meeste bizarre films die ik heb gezien. En dan zonder houtje-touwtje uitwerking. Geweldig dus. De eerder genoemde Yufit, Organ en Kichiku vond ik daarentegen weer magertjes, want rommelig. Of zijn dat voorbeelden die naar jullie mening te soft zijn?

Volgens mij geeft het maar aan dat je filmsmaak toch niet in een hokje kunt duwen en dat er vreemde persoonlijke mechanismen meespeln dat iets wél of niet goed valt. Mijn La Marea voorbeeld bijvoorbeeld (ander genre, maar waarom vind ik Tarr geweldig en vond ik deze film bagger? Moeilijk te zeggen en zeker niet voor anderen te voorspellen).

Maar goed misschien moet ik jullie eerst laten doordiscussiëren over Iskanov. Ik heb er weer een naam bij (en ga volgende week Cremaster kijken in Amsterdam...)

Dat had ik hierbij Bad Movie. Opboksen tegen een 1,5. Waanzinnige cinema na jaren nog steeds verontrustend vaak rondspokend in mijn hoofd (én toch technisch belabberd!).

Wat een aannames weer. Waaruit constateer jij namelijk dat de eersten die op zo'n film als deze springen bij voorbaat al weinig met een film als deze kunnen? Ik was van te voren hardstikke enthousiast, ik dacht, dit is 120 minuten gefreak a la Tetsuo, maar het werd dus een saaie martelgang waar ik totaal geen geduld meer voor kon opbrengen. Maar dat kon ik van te voren niet weten, want ik had 'm niet gezien. Slechts wat interessante flarden.

En waarom zou het des te moeilijker worden voor een toch al obscuur underground filmpje als hij een laag gemiddelde heeft? De film krijgt nu aandacht , plus mensen die in underground cinema geïnteresseerd zijn, moeten dan maar op onderzoek uitgaan, komen ze hier vanzelf terecht. Als ze dan de kritieken lezen is het aan hunzelf wat ze ermee doen. Ik lees ze zelf bijna nooit meer, net als de beschrijvingen, lekker blanco een film ingaan en later es kijken met wie ik het eens ben.

Heerlijk ziek filmpje dat zoals al gezegd sterk aan Fukui doet denken.

Iskanov heeft te kampen met een veels te klein budget. Dit wordt pijnlijk duidelijk bij de special effects. Ze zien er gewoon ongeloofelijk lelijk uit. Zelfs een zebraman heeft betere effecten. Gelukkig draait het dan ook vooral om het effect en dat werkt ondanks de look nog steeds. Miike schoot dan ook wel meer door m'n hoofd. Effect boven pracht, werkt prima. Daarbij weet Iskanov soms ook prachtige plaatjes te schieten, waardoor het visuele aangenaam blijft.

Soundtrack en soundediting is prima. Had op momenten nog net wat scherper gekund maar is overal sterk. Het versterkt het lugubere sfeertje. Iskanov is ook niet vies van een filter hier en daar. Vooral de sepia tint werkt prachtig. Ondanks de goude look blijft het echter op een nachtmerrie lijken. Over de sfeer valt dan ook niks te klagen.

Film had wat korter gemogen, vooral enkele club-scenes waren wat storend. Maar de positieve punten overheersen duidelijk. Wie een 964 pinocchio kut vond hoeft hier ook niet aan te beginnen. Maar wie van dit soort films houdt zal niet snel teleurgesteld zijn.

4* Met kans op een halfje meer.

Jeetje, ik ben even weg en onderhond is in goto veranderd. Bruisende site!

Echt onvoorstelbaar inderdaad dat iemand dit goed kan vinden.

Mmm, ik heb nogal wat mixed feelings bij deze film. De openingssequens geeft het gevoel of je naar een Tales From the Crypt aflevering zit te kijken met cheesy typografie en dito muziek deuntje. Maar het eerste half uur was ik direct geboeid door het spooky sfeertje en overtuigende effecten (niet de digitale effecten die later in de film de overhand kregen, helaas).

En dan doen de ontzettend suffe "gothic" nachtclub scènes op eens hun intrede. Met knullige performances en irritante muziek. Het leek wel of hier twee regisseurs aan het werk waren. Ik raakte al snel vermoeid van de weinig overtuigende acteerprestaties in de nachtclub met vervelende stroboscoop belichting. Het maakte de film ook nodeloos lang...

Jammer, want dit had heel wat kunnen zijn. Ik denk zelfs dat als je de desbetreffende nachtclubscènes zou wegknippen je met een behoorlijk originele horrorfilm zou eindigen. Deze versie zou dan wel ruim 40 minuten korter zijn….en een hoge score van mij krijgen.

Ben hier wel ontzettend benieuwd naar. Dit soort filmpjes vind ik best wel eens te pruimen.

Ik zag ook eerder al Eric Stanze's Ice From The Sun ( film die enigszins gelijkaardig lijkt ).