Visions of Suffering (2006)

Mmm, ik heb nogal wat mixed feelings bij deze film. De openingssequens geeft het gevoel of je naar een Tales From the Crypt aflevering zit te kijken met cheesy typografie en dito muziek deuntje. Maar het eerste half uur was ik direct geboeid door het spooky sfeertje en overtuigende effecten (niet de digitale effecten die later in de film de overhand kregen, helaas).

En dan doen de ontzettend suffe "gothic" nachtclub scènes op eens hun intrede. Met knullige performances en irritante muziek. Het leek wel of hier twee regisseurs aan het werk waren. Ik raakte al snel vermoeid van de weinig overtuigende acteerprestaties in de nachtclub met vervelende stroboscoop belichting. Het maakte de film ook nodeloos lang...

Jammer, want dit had heel wat kunnen zijn. Ik denk zelfs dat als je de desbetreffende nachtclubscènes zou wegknippen je met een behoorlijk originele horrorfilm zou eindigen. Deze versie zou dan wel ruim 40 minuten korter zijn….en een hoge score van mij krijgen.

Nachtmerrieachtige en drugshallucinante film-ervaring met op momenten een geweldige soundtrack, ik heb juist het geluid harder gezet bij nachtclub Delirium met strobo. De Russische taal past er trouwens perfect bij.

Wel jammer van de vele Mediaplayer- en Powerpointachtige effecten. Doen veel afbreuk aan de schokkerige, versnelde en perspectiefloze beelden die erg fraai zijn. Acteerwerk van Iskanov zelf en Shevchenko (sound) valt tegen, allebei de uitstraling van een erwt. Vijf kwartier had ik ook lang genoeg gevonden...

In Philosophy of a Knife is het een stuk cleaner, ook weer een pakkende score van Shevchenko en dezelfde harde geluidseffecten bij bepaalde handelingen.

Ben benieuwd wat ze van The Tourist maken, in ieder geval dezelfde formule van underground en hallucinante beelden, maar wat meer verhaal of structuur dan Visions zal ik wel waarderen.

Kennismaking met Iskanov

Visions of Suffering is een twee uur durende nachtmerrie die met elk shot weer op meesterlijke wijze het surrealisme weet uit te beelden, een zieke trip die bol staat van audiovisuele pracht.

De stijl van Iskanov is al meteen vrij duidelijk, de dialogen en emoties in vorm van personages zijn totaal ondergeschikt aan het visuele. De emoties uitbeelden met beeld en geluid staat op de eerste plaats. Hierbij gebruikt hij een ijzersterke soundtrack en waanzinnig sterk geschoten scénes die de hele lading dekken.

Fenomenale montage, op de juiste momenten het drukke/panische toegepast om de situatie net over het randje te duwen. Ookal valt er aan veel situaties maar weinig te begrijpen, voor mij althans, doet dat geen afbreuk aan het geheel. Het is zelfs beter dat er zoveel onbegrip naar boven komt, je moet je niet bezig houden met verhaal of personages maar je mee laten slepen in de nachtmerrie.

Het zal voor velen ogen als amateuristisch prul, dat bol staat van lelijke cgi en foute kleurenfilters, echter zie ik het als uitdagende en vernieuwende cinema met een interessante visie van de regisseur, een regisseur waar ik hopelijk snel z'n andere werk van zal zien.

Deze film stond al een tijdje op mijn "to see" lijst maar omdat er nog al eens verwezen werd naar 964-Pinocchio en Tetsuo - films die ik absoluut niet kon waarderen - heb ik het bekijken van deze film alsmaar uitgesteld. Volkomen onterecht achteraf hoewel het laatste half uur mijn waardering voor deze film wel een stuk naar beneden kelderde. Ik vond dat gedeelte flink over te top en bovendien soms erg goor. Deze film moet het voor mij vooral hebben van de scènes die zich in de "Delirium" nachtclub afspeelde. De soundtrack hierbij vond ik fenominaal, maar het geweld af en toe te heftig. Ik moest toch af en toe wel eens denken aan de films van Gaspar Noé. Maar voilá, deze film is nu eenmaal een horrorfilm waarbij wij een kijk hebben in de hallucinaties en nachtmerries van de hoofdpersoon, dus funktioneel is het allemaal wel.

De kwaliteit van deze film vond ik niet al te best maar misschien ligt dat aan de kopie die ik bekeken heb. Bovendien heb ik de film - met Engelse ondertiteling - van het internet geplukt. Zonder die ondertiteling is deze film trouwens ook goed te bekijken, want in de eerste plaats zijn de dialogen erg schaars en in de tweede plaats is dit een film die het vooral moet hebben van het audiovisuele. Het verhaal is hieraan volledig ondergeschikt.

3,5*

btw Zonder het laatste half uur had deze film van mij op zijn minst een 4,0* gescoord.

Een Russische versie van Pop Skull? Bijna wel, maar nu iets vager en extremer.

En ik ook denken dat ik deze film nooit zou zien. Dvd was heel moeilijk te vinden, en uiteindelijk toch nog met kleerscheuren voor een weekboodschapprijs (Ja, je moet er wat voor over hebben) de (misschien wel laatste) dvd (op aarde) uit Amerika laten halen, en ook maar eens vertoeft. En dit is inderdaad toch wel letterlijk van het begin tot het eind een erg smerige, akelige nachtmerrie, of zeg maar gerust, een drugstrip.

Waar de film nou daadwerkelijk over gaat is niet te bevatten, maar al vanaf het begin word je al doodgegooid met kleurrijke beelden, rare creaturen, dat landschap in die nachtmerriewereld, en een hoop gespeel met de montage, een erg vieze griezelige lunchpakket, en een verwarde drugsverslaafde die erg dealt met zijn nachtmerries, die alleen maar komen als het buiten noodweer is, de grouwe, gure, plaatjes van de Russische stad waar het zich afspeeld, met de Sovjetflatjes op de voorgrond en verder mogen wij kijkers dan meegenieten van hoe hij eigenlijk dealt met zijn afschuwelijke hallucinaties. De film wordt ook gewoon met het moment boeiender, sterker, maar ook zieker. Wat mij inderdaad ook zal bijblijven zijn die scene's in club Delerium, waar de taferelen ook erg bizar zijn. Delerium lijkt wel een club te zijn waar sadomasochisme op de dansvloer (waaronder een dame ongeremd op haar gezicht timmeren) erg normaal te zijn. . Ook de soundtrack in Delerium was vaak gewoon om te smullen, lekker mysterieus. Dat geld overigens ook voor de verdere muziekkeuze, waar genoeg tussenzit wat ook prima bij de sfeer past. Van lekkere diepe housemuziek, tot duistere ambient. Die mannenkoor muziek vond ik wel erg vervelend.

Verder moest ik wel steeds mijn hoofd erbij houden, want de regisseur gaat hier wel flink aan de haal met zijn trip, waarbij je op den duur nog wel eens vergeet waar de hoofdrolspeler ineens is gebleven. Na al die diepgaande trips, gaan we met het hallicuneren ook nog even langs de horrorkant, waar een hoop bloed, ingewanden (the same old shit), necrofilie, de hoofdrol speelt. Verder ook een paar erg toffe shots kunnen spotten dat met die vrouw voor de raam die naar binnen wilt, die zo uit een Chris Cunningham clip hadden kunnen komen (en dat zeg ik niet om te promoten).

Erg bijzonder gestoord filmpje, waar je ook maar net moet tegenkunnen. Wel is het overduidelijk dat dit met een computertje en powerpoint in elkaar is geflanst, maarja... genoeg programma's om lekker te kunnen spelen met de kleuren, en montage, dus als dat het nou zou zijn...

Alweer een hele bijzondere filmervaring. Iskanov heeft op een buitengewone wijze zijn geest laten waaien.

4,0*

Behoorlijk vaag werkje van Andrey Iskanov. Mijn eerste indruk was niet meteen heel positief, de goedkoopheid spatte er in het begin vanaf en ik vreesde dat het een lange twee uur zou worden. Enigszins lang was het alsnog, maar gelukkig werd mijn vrees niet compleet bewaarheid.

Visions of Suffering is een film die gaat voor sfeer, voor series aan hallucinante, vervreemdende beelden en niet zozeer voor een duidelijk verhaal. Voor zover ik het kon volgen gaat de film over een wat rare Rus met interesses in het morbide en het occulte, en met een gulzig drugsgebruik, die last krijgt van nachtmerries/hallucinaties. En langzaamaan begint ook de grens tussen zijn nachtmerriewereld en de echte wereld te vervagen. Het precieze hoe en wat is me niet helemaal duidelijk, maar ik vraag me af in hoeverre dit alles nou als samenhangend narratief bedoeld is. Ik vermoed dat het voornamelijk gaat om een desorienterende, nachtmerrie-achtige sfeer te scheppen.

De nachtmerrie-wereld zelf ziet er best geslaagd uit, en zou zo voor een Burzum-videoclip door kunnen gaan. De muziek is af en toe ook wel Burzum-achtig, al gaat de film meestal voor wat meer elektronisch getinte ambient; het past prima bij de film. Zodra de film later ook wat meer naar de echte wereld overgaat, wordt de muziek en actie ook agressiever (met name in de nachtclub-scenes). Hier komen ook een aantal van Iskanov's vaste trucs naar voren: veel kleurenfilters die leiden tot een vaag, soms wat goedkoop aandoend palet, extreme close-ups tot op het irritante af, en bij de actiescenes vaak schokkerige, stroboscopische effecten en een supersnelle stop-motion achtige montage. Op z'n Tetsuo's. Geen geschikte film voor de epileptici onder ons.

Maar hoewel het af en toe best tof was, is het toch wel een erg lange zit. Het is toch meer een aaneenschakeling van losjes gerelateerde, desorienterende scenes en beelden zonder heel veel overkoepelend verhaal, en hoewel Iskanov ambitieus werk levert is het low-budget aspect soms wel erg duidelijk aan te zien. De film was met z'n twee uur toch te lang, en te free form, om de volledige speelduur m'n aandacht erbij te houden.

Viel me dik tegen bij herziening.

De eerste keer toen ik deze zag was ik vooral onder de indruk van Iskanov's wil om er iets speciaals van te maken. Dat het redelijk goedkoop in elkaar gezet was zag ik toen ook al wel, maar die creativiteit won het toen van het amateurisme.

Bij een herziening valt een deel van die impact weg, waardoor het amateuristische karakter van de film iets meer de overhand krijgt. En aangezien het bij momenten toch écht wel brak gefilmd is (goedkope uitstraling, slechte CG, povere timing) waren die 120 minuten soms wat moeilijk om doorheen te komen.

Er zijn nog wel scenes waar het allemaal wel werkt. Waar de vage filtertjes in combinatie met de hyperediting en industriële soundtrack goed samenkomen om een vervreemdende film te maken. Maar te vaak loopt de soundtrack niet lekker met het beeld, ogen de effecten té goedkoop of is de editing niet scherp genoeg.

Budget zal zeker wel een factor zijn, al heb ik ondertussen toch ook wel een hoop films gezien die met zéér weinig toch een professioneel resultaat kunnen afleveren. Iskanov behoort niet echt tot die groep vrees ik. Dit blijft uiteraard wel een aparte film en met de visie van Iskanov zit het wel goed, maar de uit- en afwerking laat toch teveel te wensen over.

3.0*

Regisseur Andrey Iskanov gaf zelf aan dat één van zijn regiedoelen is om zoveel mogelijk taboes te doorbreken, dat waarschijnlijk de doorgang heeft gegeven tot het hoge geëxperimenteer van Visions of Suffering. Dat Iskanov zichzelf graag op de kaart wil zetten door met een uiterst ongewoon resultaat op de proppen te komen kan ik alleen maar applaudisseren en aanmoedigen, maar het heeft spijtig genoeg een hoge hoeveelheid regiemislukkingen als resultaat. Met name de brakke CGI vormt een behoorlijke stoorzender, waardoor de veelvuldige actie- en horrorscenes er allesbehalve geslaagd uitzien. Het regent overigens binnen de wereldschepping van Iskanov bijna in elke scene, gelukkig blijven de ramen lekker droog van de computerneerslag. Dit soort filmische fouten zijn wel de algemene indruk die een film als deze spijtig genoeg op me achterlaat. De woeste camerabewegingen, agressieve soundtrack en snoeiharde montage zorgen regelmatig voor een onbehaaglijke sfeer en met name de droomsequenties zijn erg geslaagd, maar de nogal sullige manier van experimenteren met computereffecten doet veel van diezelfde sfeer daartegenover de das om. De speelduur van boven de 2 uur weegt na enige tijd erg zwaar, maar het enthousiasme valt de regie in ieder geval niet te ontnemen. Bovendien zijn de praktische effecten erg goed gelukt.