Shocker (1989)

Nightmare on Elmstreet meets The Hidden.

Zeer vermakelijke horrorfilm uit de koker van Wes Craven, voordat hij de post-modernisme ontdekte met Scream.

De rockende soundtrack past lekker bij de film en de boven-natuurlijke trekjes zijn leuk gevonden.

Het personage Horace Pinker is toch best wel cool!

Dikke 3 sterren!

Geen slechte film maar ik had er destijds meer van verwacht. Mitch Pileggi speelde de rol van smeerlap overigens voortreffelijk. Dankzij het nummer 'No more mr. nice guy' van Megadeth (toen die band nog goed was) heb ik min of meer deze film gezien.

Craven's nachtmerries.

De beroemde regisseur heeft er iets mee, zo ook hier. En dus wordt de kijker wederom getrakteerd op een fantasierijke droomwereld in combinatie met een eng verhaal over een bovennatuurlijke seriemoordenaar.

'Shocker' is vermakelijk, al heeft het een nogal ontspoord einde. Tevens is het script niet solide, maar echt storen doet dat niet. De film zou dienen als voedingsbodem voor o.a. 'Stay Tuned' en 'Fallen'.

Voor de cinefiel is dit sowieso een feest der herkenning, want Craven's dochter alsmede Raimi's broer doen mee. Evenals hoofdrolspeler Berg die later zelf furore zou maken als regisseur.

Goed.

Film met 2 gezichten. Het 1ste gedeelte is erg leuk en goed, daarna komt de klad er wat in. Dat begint al net voor de executie met dat gedoe met de tv. Vanaf dat moment tot en met het eind van de film zijn er soms leuke scenes, soms ook tenenkrommend slechte scenes. Zelfde geldt voor de SE. Ziet er vaak echt niet uit. Daar had ik zeker meer van verwacht van Craven. Zeker de droomstukjes waren slecht en dat voor de regisseur van ANOES. De moordenaar was wel best tof. De stukjes met de dode vriendin vond ik weer reteslecht. Zo gaat het dus de hele film. Einde was wel best leuk, maar dan vooral leuk slecht. De soundtrack en de sfeer waren ook goed.
Al met al had ik er veel meer van verwacht, maar kon het ook zeker slechter. 3*

3-in-1 film.

Craven maakt het veel te bont in deze simpele film. Het eerste deel is nog best te pruimen, tot zo'n beetje de scene op de electrische stoel voorbij komt. Tot dan is het best vermakelijk, hoewel de film een compleet belachelijke soundtrack kent, buiten Horace aardig slecht geacteerd is en visueel geen ene moer voorstelt (al is dat nog niks vergeleken met wat later te zien is).

Na zo'n 50 minuutjes begint Craven met deel 2, het body switch gedeelte. Hij laat de film compleet opnieuw beginnen, iets waar ik op dat moment al niet meer echt de moed voor had. De film vertraagt teveel, de scenes in het park zijn zo onnozel dat het ook helemaal niet aangewezen is opnieuw te starten. Het tweede deel bereikt z'n climax wel een stukje sneller (bij de zendmast), maar weet al lang niet meer te entertainen.

En dan zet Craven z'n eposje lekker verder in het derde deel. Ik lag toen al half slapend op de bank en had helemaal geen zin meer in nog een bijvoegsel. De laatste 20 minuten zijn ook onbeschrijflijk belachelijk, met mensen die in TVsetjes springen, door bestaande beelden lopen en weirde plotpoints waardoor je TVfiguurtjes met je afstandsbediening kan besturen(de Wii remote avant la lettre?). Een te hoge bullshit factor voor iemand die al voor de tweede keer geen zin meer heeft in nog een aanhangsel.

Hij had het eerste deel gewoon mogen rekken tot een minuutje of 80, dan was het ten minste vermakelijk geweest. Nu is het een zooitje dat maar liefst twee keer opnieuw begint en bij elke herstart ridiculer wordt.

1.0*