Farväl Falkenberg (2006)

Typisch sfeerfilmpje dat het vooral moet hebben van de cast (in real life ook gewoon goede vrienden van de regisseur en de jongeman himself). Hoe mooi hier en daar de natuurplaatjes en muziektingels wel niet zijn, de cliche-rijke dialogen (wanna-be poezie lijkt het hier en daar wel) en flinterdunne vertelling leveren een zware zit op. De een haalt er een homo-erotica film uit (genoeg blote mannenlijven te bekennen, spelend met elkaar in het water en in het gras), een ander gewoon een film over het einde van de jeugdjaren. Veel nostalgie en wannabe-hippe moderniteitsfrutseltjes zijn in de blender gegooid; het levert echter niet een must-see op, ondanks een aantal zeer sterke scenes. Matige 3 sterretjes.

Enkele erg lovende reacties hier, hoewel het gemiddelde toch ook weer niet zó hoog ligt voorlopig. Ook de weinige recensies in de Belgische pers waren niet helemaal overtuigend, hoewel de synopsis er voor mij meteen veelbelovend uitzag. Vrij beperkte verwachtingen toch en dan is het eens zo fijn om volledig overdonderd te worden door een film. Gus Van Sant werd hier al genoemd en die link legde ik ook vrij vlug, niet in het minst met Elephant, waarmee Farväl Falkenberg z'n fatalistische karakter gemeen heeft. De poëzie van de beelden betovert je, maar tegelijkertijd weet je dat de "vreselijke gebeurtenis" aan het eind zal volgen.

Dit debuut moet het zoals hier al vermeld vooral hebben van z'n sfeer en zal dus niet voor iedereen zijn, maar laat ik nu net een boontje hebben voor sfeergedreven cinema. Er gebeurt inderdaad weinig en een klassiek verhaal is er niet: de jongeren banjeren maar wat rond, zonder dat er sprake is van een plot.

Vreemd genoeg deed deze film me ook denken aan Heima over Sigur Rós, waarvoor ik de verklaring waarschijnlijk moet gaan zoeken in de mooie noordelijke landschappen, en toch ook wel in de soundtrack. Niet dat die hier veel weg heeft van het werk van de Ijslanders, maar een vergelijkbaar melancholisch gevoel bekroop me. Misschien is de score wel nog het best te vergelijken met de muziek van Broken Social Scene voor die andere sfeervolle topper, Half Nelson, waarbij ook al zo'n dromerig klankentapijt tevoorschijn werd getoverd.

Het is mogelijk dat mijn enthousiasme bij een tweede visie wat wordt afgebot, maar mijn eerste kennismaking met Falkenberg was behoorlijk overweldigend!

Schitterende film die heel goed het gevoel oproept van de laatste periode van je leven die je met je jeugdvrienden doorbrengt. Zeker als je die doorbracht in een gat als Falkenberg (in mijn geval Zevenaar). Al was ik daar al weer eerder weg dan de jongens uit deze film.

Typische Zweedse/Europeese sfeer (zag Lukas Moodysson nog voorbij komen op de aftiteling). Jongens die net niet helemaal willen deugen. Herkenbaar en daardoor zeer indrukwekkend.

Mag je wel een klein beetje beschouwen als de mannelijke tegenhanger van Fucking Amal.

Meesterwerkje.

Laidback movie!

Jesper Ganslandt zet hier een uitstekende sfeer setting neer, en heeft naar eigen zeggen een werkje gemaakt wat een kruising is tussen het werk van Gus van Sant en Terrence Malick. Verder noemde hij ook Michael Mann hetgeen ik er niet zo makkelijk in terug vond. Anderzijds is het alweer lang geleden dat ik van Mann een film heb gezien.

Dit weer is zo'n film die je compromisloos moet ondergaan, onderuit zakkend wegdromen, herkenbaar nietsnutten en toch geboeid blijven kijken. Daar waar Last Days iets teveel zweefde, is het bij Farväl Falkenberg allemaal iets minder afstandelijk. De speelduur helpt gelukkig ook een handje waardoor het als geheel, ondanks de lome sfeer, een behoorlijk compact filmpje blijft.

Jammer dat deze film tot dusver nog weinig aandacht heeft gekregen.

4.0*

Farväl Falkenberg, sinds zo ongeveer een half jaar mijn nummer 1.

Een stel vrienden (die in het echt ook echt vrienden zijn en helemaal geen acteurs) beleven hun zomer in Zweden (Falkenberg), een land waar ik zowieso al heel erg benieuwd naar ben, de natuur, de rust en de vriendelijke mensen, hoop ik dan.

Samen doen ze van alles, zwemmen, inbreken, voetballen en onder invloed muziek maken maar wat ze het meest doen is praten, ze delen hun diepste geheimen en hebben het over de meest onzinnige dingen.

Maar wat er langzaam door de film heen sluipt is dat ze een beetje vast zitten, doelloosheid, melancholie en niet weten hoe ze de komende tijd hun leven moeten indelen.

Ik ben nu 19 jaar oud en zit ook een beetje in die periode, ik heb nog niet echt dat melancholische, maar de doelloosheid en wat moet ik met mijn leven gaan doen, daar kan ik ook nog totaal geen antwoorden op vinden. Moet ik nu het avontuur op zoeken of voor het (veilige) burgerlijke gaan?

Ik kan denk ik nog behoorlijk veel over deze film praten (vertellen) maar ik zal het nog bij het belangrijkste houden, de sfeer, zomer een van de mooiste dingen die er in het leven zijn, word hier zo fijn uitgebeeld, helemaal niet overdreven maar opzich gewoon heel dicht bij de werkelijkheid.

En meneer Erik Enocksson heeft ook een soundtrack neergezet, waar je u tegen zegt. De mooiste ambient, de mooiste acoustische gitaar liedjes en de mooiste samenzang. En dit alles samen met de mooie gesprekken van de groep vrienden maakt het tot een van de mooiste sferen die ik ooit in een film heb gevoeld, ik zou er soms wel om kunnen huilen en dat meen ik. Het fijnste is zelfs dat Farväl Falkenberg voor mij een begrip is geworden, als ik ergens kom kan het weleens zijn dat ik tegen mezelf zeg “hee, wat hangt hier een Farväl Falkenberg sfeer”

Op zich wel een aardige coming of age film, met af en toe mooie sfeerschetsen van een plek waar een aantal jongens geboren en getogen zijn. Alleen begon het mij steeds meer tegen te staan dat de hoofdpersonen constant liepen te mekkeren over mooie, vervlogen tijden die volgens hen nooit meer zouden terugkeren, terwijl men toch echt pas begin 20 was. Zeg maar het West - Friesland syndroom: flink neuken, zuipen, blowen etc. en daarna al het gevoel hebben alsof er ( ook ) geen andere belangrijkere dingen in het leven bestaan, waardoor een betekenisloos gevoel je overvalt. Ik had ze in ieder geval graag een schop onder hun hol verkocht. Ik vond het eigenlijk niet normaal hoe weinig ze uitvoerden, zelfs met inachtneming dat ze vakantie hadden. Een 3*

Lichtelijk poëtische film over nostalgie en de luikende toekomst.

Het echte sterke gevoel bij de film komt pas na zo'n 75 minuten. Het einde, met bijbehorende dialogen en beelden is zeer sterk en liet mij in een bepaalde roes achter. En precies die roes heeft Ganslandt denk ik bedoeld. Als 25-jarige vrijgevochten jongen uit een klein dorp, met ook een schare aan alternatieve vrienden, laten de leefwijze en de vragen van de hoofdfiguren mij niet onbewogen.

De handheld-shots in combinatie met de dromerige soundtrack vond ik heel prettig. Minder prettig vond ik het feit dat de 'vriendschapsband' niet al te expliciet werd verbeeld, waar dit denk ik de film wel goed had kunnen doen. Je leert immers maar twee van de groep écht beter kennen. Iets meer minuten besteden aan dit feit was geen verspilde tijd geweest. Maar enfin.

Verder vooral licht-filosofische film, die de thema's erg goed brengt; beetje bij beetje. De vragen over hun ouders, over hun vroegere ambities en de tegenwoordige troosteloosheid. De vragen over wat ze 'horen' te doen. Maar ook existentiële vragen, die (bijvoorbeeld) tijdens en na de paddo-trips worden gesteld. Maar vooral de laatste dialoog, en die beelden. Ik rook de Zweedse kust. In de zomer. In Falkenberg.

4 sterren.

Farväl Falkenberg is toch een film die blijft spoken in mijn hoofd. Het idee is wel interessant en coming of age werkt altijd wel bij mij.

Maar toch mist het iets en dat gevoel had ik tot na een uur in de film. Toen leek het pas allemaal op zijn plaats te vallen en zag ik de rode draad in de film.

Er gebeurt de lang niets en de verveling in deze film wordt ook op momenten een verveling voor de kijker. Gelukkig wordt er veel goed gemaakt door het dromerige karakter van de film.

Een aantal momenten vond wisten mij toch een klein kippenvelmomentje op te leveren. De dromerige beelden die ondersteund worden door een prachtige soundtrack.

Misschien dat ik deze eens moet herzien en dan de kracht vanaf het begin van de film wel meekrijg. Maar in ieder geval ben ik wel al ergens overtuigd na de eerste kijkbeurt en ik weet dat er meer uit te halen valt. Dus ik hou het met 3* voor nu.

Ik denk niet vooruit, ik denk achteruit...

Prachtige poëtische film, dat een beetje ademt als een Zweedse Gus van Sant.

Volwassen worden, iedereen kan dat op een eigen manier interpreteren, en het klinkt ook al zo alsof je al je jeugddromen, speelsheid, vrijheid, frisheid, knapheid en het feit dat alles nog avontuurlijk bij je binnenkomt e.d. moet loslaten om dat te verplaatsen voor de burgerlijke zuurheid en politiek correctheid. Als je het zo interpreteert is het helemaal niet onbegrijpelijk om niet volwassen te willen worden. Maar er is altijd een tussenweg, mits je acceptatie hebt gevonden voor het getalletje wat er op je identiteitskaart staat, op langere termijn de beginnende rimpels en grijze haren, en altijd openstaat bij nieuwe en diverse dingen en door blijft gaan met alles uit het leven te halen wat erin zit.

Dat laatste ontbreekt net bij het groepje vrienden in het Zweedse kustplaatsje Falkenberg. Een perfect gekozen locatie met de juiste ingrediënten voor een film als deze; een groot bos, een strand, en nog meer locaties dat je wel een beetje als speelterrein kan zien. De vrienden worden hier prachtig doch sympathiek neergezet en je zou niet zo snel zeggen dat ze het slecht hebben. Het enigste wat er een beetje knaagt is de grote 30 die eraan zit te komen. Gedreven door de vele jeugdherinneringen, en het feit dat de speelpartijtjes vroeger binnenkwamen als een inmens avontuur, proberen ze nog keer op keer het gevoel op vele maten te herbeleven en te vechten tegen de gevreesde burgerlijkheid en het saaie leven wat de volwassenheid zou moeten wezen. Ze proberen net zoveel plezier te maken als in hun kindertijd, ze proberen net zo hard te lachen als dat ene moment dat ze een jaar of 8 waren, ze proberen de betovering en avontuurlijkheid een nieuw jasje te geven en keer op keer te recyclen, en zelfs het naakt buitenspelen is nog een ritueel wat ze nog al die tijd aan hebben gehouden.

De film weet op een humoristische maar ook aangrijpende wijze de kijker te boeien maar het onheil loert wel om de hoek. Het moment dat John zelfmoord pleegt sloeg wel in als een bom. En ja waarom? Eigenlijk gewoon om een hele simpele reden, en te simpele reden. Al had ik al langer door dat er iets niet helemaal aan de haak zat bij John.

De montage van de film was om te smullen. De vele hand-held camera-scene's doen de film voelen alsof je er zelf bij bent, en de vele zonnige, zomerse, dromerige plaatjes dikken de nostalgische sfeer flink aan. De vele korrelige flashbacks uit hun jeugd en oude foto's gooien er nog een schepje bovenop. Je zou haast kunnen denken dat het leven van de jongens helemaal zo slecht nog niet is, maar helaas is er altijd nog een maar...

Prachtige (ietwat late) coming of age film.

4,5*

Goeie film over een paar jeugdvrienden van begin twintig die hun zomer met aardig wat verveling doorbrengen. Het duurt even voordat de film op gang is en het is hier en daar wel wat langdradig. Het camerawerk en de acteurs die blijkbaar vrienden van de regisseur zijn geven het geheel een persoonlijk tintje. Mooie muziek en dankzij het prachtige einde nog net 3.5 sterren.

Een matige dramafilm...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Schokkende camerabeweging...

Goed beeld, soms geruis, geen HD aanwezig...

Goed achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Niet te moeite waard...

Slechte opbouw en uitwerking van band tussen de vrienden, weinig boeiende persoonlijkheden. Irrtitante cameravoering. Geen diepgang. Veel zinloos geleuter. Hierdoor komen de bedoelde emoties niet goed over. Verloren generatie types. Nee geen mij maar Trois Couleurs Blue, Amelie of Il Postino. Niet de moeite waard deze film, inhoudsloos.

Film die zich afspeelt in de leegte van het einde van je jeugd. Een ingewikkelde leeftijd. Waarbij je de neiging hebt het recente verleden te idealiseren omdat je toen je ongedwongener kon verliezen in escapisme en nu ineens elke beslissing consequenties lijkt te hebben, terwijl je die verantwoordelijkheid niet wil. Maar de tijd stilzetten gaat niet. Wat moet je dan?

Ik zie veel verdeelde reacties hier en ik val overal tussen. Ik werd niet zo weggeblazen als een aantal mensen. Vond de film soms heel naturel en dan weer wat gekunsteld. Maar ook weer veel te mooi om onder de drie te gaan zitten.

Nostalgisch, melancholisch portret van vijf jongens (waaronder ook regisseur Jesper Ganslandt) die de zomer doorbrengen in hun thuisstad, het zweedse Falkenberg. De lange, ogenschijnlijk veelal geïmproviseerde lange shots doen denken aan het werk van regisseur Gus Van Sant; net als bijvoorbeeld Elephant en Last Days is deze zweedse tegenhanger helaas ook vaak aan de saaie kant. De dromerige voice-over en een indrukwekkende tweede helft maken gelukkig het één en ander goed.