Dance of the Dead (2005)

Behoorlijk prul, vergelijkbaar met Hooper's huidige werk als Crocodile, Toolbox Murders en Mortuary. Dance of the Dead ademt geen moment een beetje sfeer uit en bevat een aardig uitgangspunt dat op een erg slechte wijze is uitgewerkt. De enige die Dance of the Dead nog een beetje weet te redden is Robert Englund (iemand die vaker de matige films van Tobe Hooper een beetje weet te redden) met een erg aardige rol. Maar op Englund na stelt Dance of the Dead maar bijzonder weinig voor.

2 héle kleine sterren.

Tot nu toe de allerslechtste aflevering uit de hele reeks, en dubbel zo teleurstellend omdat Hooper zelfs met het kortfilmformaat niet meer uit de voeten lijkt te kunnen. Was hij ooit echt de regisseur van TCM en Poltergeist? Dance of the Dead is in elk geval geen pronkstuk. Waardeloze regie, afschuwelijke muziek, hersenverlammende montage en een aanfluiting van het kortverhaal van Richard Matheson.

Rommel. 1 ster.

Idee is goed, sfeer is goed maar daar houd het dan ook gelijk mee op.

Het word gewoon niet uitgewerkt, en het acteerwerk vond ik ook bagger, het sloeg gewoon nergens op.

Ik kon er niks mee, en de film moest het echt hebben van het weirde sfeertje, maar voor de rest kan ik geen pluspunten meer opnoemen.

1,5*

Van de vijf delen die ik tot nu toe gezien heb verreweg de slechtse. Het is ten eerste geen horror, het heeft een matig verhaal en is ten derde visueel niet om aan te zien, omdat de stroboscoop weer te pas en te onpas gebruikt wordt. Overmaat schaadt en draagt zeker niet bij aan de sfeer. 1,5*

Wow ben de enige die dit leuk vond

Ik heb me met de film waar ik het minst van verwachtte me wel erg vermaakt. Ik vond het een aardig verhaal en goed uitgewerkt ook. Deze sfeer van horror heb ik nog maar weinig gezien in de reeks. En om eerlijk te zijn is dit het beste wat Hooper in al die tijd geflikt heeft. Zo zie je maar dat smaken verschillen, geluk dat er diversiteit is 4*

Nee dus!

Nooit een Hooper fan geweest, naarst de eindscene in TCM houdt hij er een nogal vlakkige, saaiige en zelfs kinderlijke stijl op na.

In dat opzicht is dit filmpje al een serieuze vooruitgang. Visueel gebeurt er eens wat in een Hooper film, bij de dans vooral slim gespeeld met de strobo, het zoom/overlay effectje en het smerige geluid komende van de stroomstokken. Al lijkt dat bij de meeste mensen een "oh nee, een flashende pokemon" effect te hebben. Vind het erg leuk om een beetje visuele stimulans te krijgen.

Verder is het verhaaltje ook best leuk, Englund is schattig en Tucker deed het zelfs erg goed. Ook z'n maatje vond ik een waardevolle toevoeging. Het sfeertje is zwaar gehypt maar passend uitgewerkt.

Njah, dat dit niet meteen aanslaat bij het typische horror publiek is niet verwonderlijk. Het maakt dit gelukkig veel minder saai en weet net zoals enkele andere filmpjes binnen deze reeks het begrip horror wat meer glans te geven.

Kleine 4* voor deze, heb mij hier enorm mee vermaakt. Verrassing, gemiddelde score is een aanfluiting.

Erg naargeestig concept dit. Het futuristische en post-apocalyptische sfeertje is erg overtuigend en draagt de film grotendeels; Englund doet de rest. Het is haast niet te geloven dat je hier dezelfde Hooper aan het werk ziet als in pakweg het straight-forward The Texas Chainsaw Massacre. Met Dance of the Death vat Hooper het begrip horror erg ruim op en slaagt hij er bijgevolg in zijn hors d'oeuvre uit te breiden met een koude, cynische prent die visuele experimenten perfect verzoent met een opvallend bevreemdende inhoud. Hoedje af!

Redelijk deel dat ergens tusse erg goed en matig in hangt. Het uitgangspunt is geweldig en had wat mij betreft veel schokkender aangepakt mogen worden. Vond het nu toch een beetje mak. Englund is geweldig als de host en de opbouw is erg sterk. Helaas is de finale dan weer erg voorspelbaar. Hier had mee mee gedaan kunnen worden. Desalniettemin weer een kleine verbetering op de vorige delen.

3*

Een aardig idee, maar te kort en te weinig interessant uitgewerkt.

Erg sfeervolle episode in de Masters of Horror-reeks. De film weet een soort van post-apocalyptisch gevoel uit te stralen en heeft een lekker grof karakter. Je kan zo je twijfels hebben bij de "flitsende" montagetrucjes maar in de scenes met de meesterlijke MC (geweldig gespeeld door Robert Englund) werken ze weldegelijk. Verhaal raakt kant nog wal dus de film moet het toch echt van haar sfeer, gore en geweldige Englund-rol hebben. Dance of the Dead stelt verhaaltechnisch barweinig voor maar is als horrorfestijn behoorlijk geslaagd,

Fijn!

Opnieuw beginnend met de masters of horror reeks, om de tot nu toe missende eens te zien en de rest een herkijkbeurt te geven, ben ik begonnen bij Dance of the Dead. Één die ik nog niet gezien had tot dusver.

Hooper neemt een vrij tof concept en werkt het wel oké uit binnen de redelijk korte speelduur. De sfeer is een draagfactor gebleken voor dit werkje, erg fijn en de visuele effecten werken vaak positief al zijn ze wel met overmaat aanwezig. De scéne in de auto was wel erg sterk op dat vlak.

Het verhaal is prima, lekker onderhoudend en dat in combinatie met het sfeertje en een zoals altijd toffe Robert Englund maakt van Dance of the Dead een erg fijn tussendoortje die vooral dankzij de speelduur zeer boeiend blijft.

3.5*

Aardig sfeervol maar iets te onnodig chaotisch waaraan ik me nogal stoorde.

De sfeer van de nachtclub en zijn soort satanische bezoekers is goed gedaan. Jammer van de enorme herrie die er wordt afgespeeld maar dat hoort er nou eenmaal bij. Helaas is de montage vaak echt kut. Heel irritant die flitsen steeds door je beeld heen, ook als het totaal geen nut heeft zoals wanneer de twee jongens op de motor rijden. Kijk eens wat een leuk foefje ik nu weer gebruik, lijkt Hooper te denken. Jammer.

Englund is altijd leuk en het is niet toevallig dat hij de baas is van de creepy nachtclub. Lowndes is erg knap en een genot om naar te kijken en McDonald deed me af en toe sterk denken aan Jack Black op een of andere manier. Acteren zat wel goed verder, niks bijzonders. De Dance of the Dead zelf vond ik nogal saai en had meer mee gedaan kunnen worden. Leuk einde wel.

Gisteren gezien, en ik verhoog hem toch nog van een 3.0* naar een solide 3.5*. Helemaal zo slecht nog niet, dit werkje!

Begint al met een indrukwekkende en onheilspellende intro, maar wanneer de 'date from hell' begint wordt de film naar een hoger niveau getild. De film is wreed en heeft absoluut een aanwezige morele boodschap. De beelden zijn flitsend, de soundtrack is passend, al kwam dit knoerharde nu-metal me soms wel een beetje de oren uit, maar dit werd goed gemaakt door Robert 'Freddy' Englund. De rest van de cast doet het ook prima.

Niet vol met gore, suspense, mysterie maar de sfeer is heerlijk. Ook slaat de film soms de spijker op zijn kop, en weet het een indruk achter te laten.

Heerlijk, een film die je even laat bezinken en daarna nog meer kan waarderen.

Hij keek zeker lekker weg. Jammer alleen van het chaotische camerawerk, het was nauwelijks te volgen soms.

De film moet veel hebben van het sfeertje, in het eerste deel van de film komt het goed naar voren. Maar in de climax verliest het toch haar impact.

Englund is een verschrikkelijk irritant personage in deze film, dat had anders gekund denk ik dan.

Het eerste deel van de film, tot aan 'The Room of Doom' was erg goed. Rond de 3 sterren.

Het hele sfeertje zat er lekker in, de scènes in het restaurant, op straat met de bejaarden en het weggooien van lijken waren goed te doen! In de auto met de drugs was ook wel tof, maar toch wat té chaotisch om écht impact te hebben.

2,5 is een prima cijfer voor Dance of the Dead!

Een redelijk filmpje, die de sfeer van het postapocalyptische goed neerzet.

Al vind ik het camerawerk echt ondermaats. Leuk geprobeerd om zo'n druk hip filtertje in te bouwen, maar op een gegeven moment vond ik het erg storend worden en mooi is het al helemaal niet.

De karakters zijn niet heel bijzonder, al zet Englund wel een aardig personage neer. Echt eng of spannend wordt het nooit, maar het is redelijk amusant, al had het soms nog best wat heftiger gekund, want op dat gebied blijft het nog tamelijk mak.

Tot nu toe één van de mindere in de reeks.

kleine 2,5*

Regisseur Tobe Hooper heeft in het verleden een aantal goede en leuke horrorfilms gemaakt maar deze Horror / Sciencefiction film, ook afkomstig uit de "Masters of Horror" TV-serie, stelt helaas weinig voor en heeft ook niet echt veel met Horror te maken. Er mogen dan wel een soort van zombies in meespelen, die heten in deze film dan L. O. F. 's (Levenloos Ondood Fenomeen), maar die deden alleen maar spastische bewegingen maken en werden ook alleen maar misbruikt door mensen en mede door "The MC" (verdienstelijk gespeeld Robert Englund) die de gastheer is van de nachtclub (voorzien van huisband) "The Doom Room".

In dit verhaal draait het om de bijna 17 jarige Peggy (verdienstelijk gespeeld door de mooie Jessica Lowndes), die samen met haar moeder Kate (verdienstelijk maar ook irritant gespeeld door Marilyn Norry) een lunchroom runnen in een post-apocalyptisch (ontstaan door dodelijke terroristische Blizz-aanslagen, die o.a. steden als New York en L.A. hebben verwoest) Amerika. Daar ontmoet Peggy op een gegeven moment de mysterieuze Jak (verdienstelijk gespeeld door Jonathan Tucker) en een paar vrienden/vriendinnen van hem en hij laat haar een andere wereld zien, dan de veilige beschermde wereld die Peggy gewend is, maar wel saai vindt. Daarom neemt Jak (die inmiddels ook verliefd is geworden op Peggy) haar mee naar het roemruchte dorpje Muskeet (wonen alleen maar criminelen, misdadigers, drugsdealers en hoeren) waarin ook de beruchte nachtclub "The Doom Room" ligt. waar ze dan naartoe gaan (mede omdat Jak daar zaken moet doen). Haar moeder Kate is daar natuurlijk niet blij mee en probeert Peggy terug te halen door naar het dorpje Muskeet en de nachtclub "The Doom Room" te gaan.

Het verhaal en de uitvoering ervan stelt weinig voor en het enige leuke in deze film is de nachtclub "The Doom Room" (o.a. vanwege de sfeer en de muziek, ik vond de huisband wel geinig), gastheer "The MC" en het rijkelijke bloot. Dat laatste was o.a. van toepassing op de vrouwelijke L. O. F. 's , waar met name de smerige gastheer "The MC" zich lekker op uitleeft (hij laat zich o.a. pijpen ). De L. O. F. 's zijn overigens ontstaan na chemische aanvallen en zijn levenloze ondode mensen, die door het toevoegen van bloed (dat bezorgt o.a. de mysterieuze Jak op illegale wijze, door deze te beroven van bejaarden) spastische bewegingen beginnen te maken. In de nachtclub "The Doom Room" worden ze dan door "The MC" gebruikt om maf te dansen en dat vindt het publiek leuk om te zien en daarmee verdient "The MC" dan ook zijn geld (door het verkopen van kaartjes) mee.

De cast doet het verdienstelijk en vooral dan Robert Englund (vooral natuurlijk bekend als horror icoon Freddy Krueger uit de "Nightmare on Elm Street" films) in de rol van "The MC" (soort van necrofiel). Hij speelde zijn rol leuk en ook soms lekker smerig, o.a. hoe hij seksueel omging met de L. O. F. 's en ook door het spugen van bloed in een glas. Hij speelt ook een belangrijke rol in het verhaal en dat m.b.t. moeder Kate en haar andere slechte (verslaafd aan drugs) dochter Anna, die halfdood verkocht is geworden aan "The MC" en die haar dan misbruikt als een L. O. F. in de nachtclub "The Doom Room" (dochter Peggy komt daar achter naarmate het einde van het verhaal nadert en ze neemt daarom dan ook wraak op haar moeder, door haar te verkopen aan "The MC").

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze korte Horror / Sciencefiction film, maar meer zeker ook niet. Met name Robert Englund, de nachtclub "The Doom Room" en het rijkelijke bloot, maken het nog enigszins vermakelijk en leuk.

MOH aflevering 10.

De verwachtingen voor deze aflevering waren ontzettend laag. Niet alleen sprak het verhaal mij niet aan, maar de scores op MM en imdb zijn toch ook barslecht. En dit is niet voor ons. Het geheel oogt ontzettend amateuristisch t.o.v. van andere afleveringen en nergens wordt het echt boeiend, spannend of eng. Het enige wat de film nog enigszins redt zijn de bij tijd en wijle toffe shots van de Doom Room. Dit zag er nog best wel sfeervol uit. Ach, we hebben het overleefd. 2,0*.

De aflevering die Tobe Hooper, verantwoordelijk voor een paar absolute klassiekers in het genre, maakte voor de Masters of Horror is een verhaal over verlies van onschuld in een post- apocalyptische nachtmerrie. Het is geen standaardhorrorfilm in de vorm van liters bloed of rondlopende ondode. Nee het draait veel meer om de wreedheid van de menselijke natuur. Robert “Freddy Krueger” Englund schittert als de ceremoniemeester van een club die de Doom Room wordt genoemd. De film ademt verder een duistere sfeer uit die versterkt wordt door de score van vooral nu-metal en soms wat industrial. Die score werd trouwens gecomponeerd door Billy Corgan van The Smashing Pupkins. Minpunt is echter de snelle, achter elkaar afwisselende shots of stroboscoop-achtige beelden. Tobe Hooper weet er uiteindelijk nog een aardig horrorfilmpje van te maken maar heeft ons in het verleden zeker ook betere films gebracht.

Het derde deel van de ‘Masters of Horror’ serie en het is Tobe Hooper gelukt om als eerste negatief in de smaak te vallen. ‘Dance of the Dead’ is de eerste film die mij niet wist te overtuigen. En dat nog wel als regisseur van Poltergeist en The Texas Chain Saw Massacre, beiden films wisten mij wel te overtuigen en dat had ik ook gehoopt bij deze kortere film. De film was van begin tot aan het einde eigenlijks nietszeggend, er gebeurd vrij weinig tot helemaal niks zelfs. Zombies waren nauwelijks aanwezig en er is maar weinig horror te bekennen.

Toch, de zombies die aanwezig waren zagen er leuk aan al waren dit er maar een stuk of zes. Er hangt geen sfeer in de film en het is allemaal maar van een matig niveau die ik niet echt kon waarderen. De laatste dertig minuten waren nog wel een spektakel, en met hier en daar wat zombies maar over het algemeen mag je het wel vergeten. Robert Englund speelde niet echt heel lekker, en zo komt de film toch op alle punten veel tekort.

1.5*