Charlie Bartlett (2007)

Best leuk filmpje inderdaad. Het is een soort kruising tussen Ferris Bueller en indie-High Schoolfilmpjes als Thumbsucker etc.

Ik had het iets alternatiever verwacht, maar toch een stuk beter dan de gebruikelijke tienerrommel, vooral door de jonge acteurs. Van Yelchin en vooral Kat Dennings gaan we nog horen, veel beter dan het gros van die jonge acteurtjes.

Matig highschoolgebeuren.

Sowieso niet echt m'n favoriete setting, maar de opzet leek toch wat ruimte te laten voor een grappige film.

De film slaagt daar deels in. Charlie is wel een lollig figuur en vooral thuis, samen met z'n ma, weet hij het ook wel leuk te houden. Op school is het minder, vooral omdat de film daar een nogal saaie weg bewandelt.

Echt grappig is de film zelfden, maar wat lolletjes in de kantlijn. Maar vervelen doet het allemaal niet, wat toch al heel wat is bij een film als deze.

Niet echt verkeerd, soms leuk, maar over het algemeen véél te doorsnee om echt op te vallen. Verbaast me dan ook niet dat we van Poll niet veel meer gehoord hebben.

2.5*

Redelijk geslaagde en frisse highschool-comedy. Het verhaal is vrij van banaliteiten en onderbroekenhumor, wat toch vaak aanwezig is bij dit soort films. Anton Yelchin zet het hoofdpersonage nogal irritant neer, maar overtuigd wel. Ondanks dat het verhaal soms nogal fragmentarisch is, zijn de 90 minuten zo voorbij.

Fijne film met een zeer goede vibe. Het is grappig maar de drama is ook gewoon sterk. Het karakter Charlie Bartlett is mede dankzij Yelchin gewoon erg interessant, en natuurlijk is Robert Downey Jr gewoon weer briljant, ondanks dat het een wat minder excentrieke rol is ten opzichte van zijn vele andere rollen.

4*

Toch wel een frisse kijk op het High School Genre, waarbij een nobody, ondanks zijn rijkdom een boel moet uithalen om populair te worden. Dit gebeurt veelal op een humoristische toon, waardoor de film wel grappiger is dan vele soortgenoten. Yelchin, Dennings en Downey JR weten het geheel uiteindelijk toch op te krikken, want de film krijgt uiteindelijk wel iets teveel last van de vele typetjes. Ook kreeg ik nou niet bepaald een 2007 gevoel bij deze film. Op de mobieltjes na leek het eerder een jaren 90 film. Dat had beter gedaan kunnen worden.

Geslaagd dankzij de humor en de hoofdrollen.

3,0*

“Well, duh, dude, this place sucks. But I just worry that one day we're gonna look back at high school and wish we'd done something different.”

Originele tienerfilm met een ijzersterke Anton Yelchin. En het is altijd fijn om Downey Jr. en Kat Dennings te zien acteren. Charlie Bartlett schuwt de donkere thema’s niet en zaken als overmatig medicijngebruik, psychische problemen, pesten, alcoholisme, een vader in de gevangenis subplot en zelfs privacy kwesties komen allemaal langs. Maar het wordt vaak op een luchtige manier gebracht, en uiteraard gaat de film ook gewoon over de eerste liefde, seks en andere gewone tienerproblemen. Het resultaat is een verfrissend coming of age verhaal.

Verrassend genoeg vond ik hem goed. Ik had deze niet zien aankomen. Ging er heel anders in, maar ben zeer positief verrast. Goed geacteerd, origineel verhaal, drama en komedie wisselen elkaar af en hier en daar wat clichés. Ja dit vond ik wel wat.

'Charlie Bartlett' komt zomaar uit de lucht vallen, nooit van deze film gehoord. Maar wat was dit leuk! Yelchin en Downey Jr. zijn beide geweldig in een film die de perfecte toon met zich mee draagt. Bekende maatschappelijke / filosofische problemen die op een erg leuke, niet al te serieuze en vooral positieve manier worden gebracht. Charlie weet 't leuk te brengen en ieder ander deelt al snel mee in de vreugde op de high-school en daarbuiten. Een sfeervol geheel, dat een uitstekende mix van drama en komedie kent.

Afgezien van het originele plot over een zelfbenoemde schoolpsychiater biedt de film weinig bijzonders. De betreurde Anton Yelchin zit goed in zijn rol. Robert Downey jr. als de alcoholverslaafde schooldirecteur vind ik veeleer een pijnlijke herinnering aan diens getroebleerde verleden.

Charlie Bartlett is de titelfiguur van de film die werd geregisseerd door Jon Poll, die als regisseur verder niet veel opzienbarends heeft gemaakt. De film gaat over een adolescente jongen die zich sociaal niet goed weet te manifesteren en in het schoolse milieu waarin de film zich afspeelt een tamelijk geïsoleerd leven leidt. Een handeltje in pillen brengt verandering in zijn status.

De achtergrond bij deze film is redelijk serieus. Het aantal tieners dat pillen slikt schijnt verbazingwekkend hoog te zijn. Naast antidepressiva slikken de tieners vooral Ritalin dat wordt voorgeschreven bij de behandeling van ADHD en narcolepsie. De verstrekking van de pillen verlicht slechts de klachten en leidt er niet direct toe dat tieners psychisch opeens meer in balans zijn. De pillen leiden er in de film wel toe dat tijdens een een schoolfeest alle remmen losgaan en het feest een gigantisch succes is.

Een leuke uitwas van de werking van de pillen. En een leuke scène. De boodschap van de film is echter minder leuk. Liever farmaceutische hulp dan aandacht. Liefdevolle aandacht van ouders, docenten en professionals in het psychiatrische veld ontbreekt volkomen. Pillen zijn simpelweg gemakkelijker te verstrekken dan liefdevolle zorg zo blijkt. Pillen bieden echter geen wezenlijke oplossing voor een tienergeneratie in psychische nood. Het is dit scenario dat dient als achtergrond voor de belevenissen van Charlie Bartlett.

De film heeft dan wel een serieuze boodschap maar hanteert een luchtige toon. Er is humor en sterk spel van Anton Yelchin en Robert Downey Jr. Yelchin speelt de rol van Charlie Bartlett fantastisch. Een zeer sympathieke schelm met een laconieke houding waarachter zich onverwerkt leed verbergt. Downey Jr. is uitstekend als het hoofd van de school die zijn best doet om zowel in zijn werk als privé het hoofd boven water te houden. Prima bijrollen ook van onder andere Hope Davis en Tyler Hilton.

Hoewel de film zeker geen gangbare highschoolkomedie is en de film gedurende het grootste deel van de speelduur een eigen gezicht heeft, stevent de film uiteindelijk wel af op een zoetig einde. Een optimistisch einde dat de ruwe werkelijkheid inwisselt voor gelukzalige feelgood. Die vreemde sfeerbreuk neemt niet weg dat de film in zijn algemeenheid als een fijne verfrissing aanvoelt in een genre dat normaliter veel van hetzelfde biedt.