Once (2007)

Met gemak de mooiste en een van de oprechtste films die ik in lange tijd heb gezien. Fantastische muziek, verslavende chemie tussen de hoofdrolspelers, mooi pover gefilmd. Toen de credits over het scherm rolde was ik best wel overdonderd, krachtige film. Enige minpunt is eigenlijk de speelduur.

Na Begin Again dus weer een heerlijke film van John Carney. Ben heel benieuwd naar Sing Street.

Redelijke en kleine muziekfilm. Het fijne eraan is dat je de sfeer proeft van het leven van amateur-musikanten (zoals ze zich in deze film voordoen). In Once draait het vooral om de liedjes, het plot leidt ze in en dient verder als bindmiddel. Vooral aan het begin is dat aardig, maar daarna verdwijnt het dus naar de achtergrond. Dat de twee hoofdrolspelers een echt muziekkoppel zijn (geweest) maakt hun acteerwerk wel heel naturel, op het moment dat ze als musikanten spelen acteren ze ook niet en krijgt dit meer trekjes van een muziekdocumentaire. Leuk om het een keer gezien te hebben, maar niet heel bijzonder. 3*

Een échte muziekfilm. Veel singer-songwritermateriaal, dat voor de verandering eens het drama inluidt (in plaats van andersom). John Carney's debuut is qua opzet kinderlijk simplistisch, maar weet wel te raken. Dit is een film over twee mensen die leven van, voor en door muziek. En dat voel je.

Glen Hansard en Marketa Irglova zijn van zichzelf geen acteurs. In Once moeten zij het dan ook vooral hebben van hun uitstraling, muzikaliteit en van de natuurlijke wijze waarop hun relatie geleidelijk vorm krijgt. Ontroerend om te zien hoe één liedje zoveel teweeg kan brengen (Irglova achter de piano in een bijruimte van de studio). Fijn om nu eens on screen de vertolking van een van mijn meer favoriete popliedjes (Falling Slowly) te zien. Vooral Hansard blinkt uit met zijn rauwe stem, die ik al vaker hoorde op zijn popplaten die ik zo nu en dan opzet.

De speelduur had langer gemogen, en de cinematografie was wel erg kaal, maar inhoudelijk schuilt er veel kracht in de eenvoud van Once. Een enkele gezichtsuitdrukking, een kleine tekstuele verwijzing naar een groots menselijk thema. Het heeft weinig om het lijf, maar draagt veel betekenis met zich mee.

Sing Street (2016) was leuker, diverser en kleurrijker, maar veel dichter uit het hart gegrepen dan Once zal ik ze in dit genre waarschijnlijk niet zo snel tegengekomen.

Niet al te hoogstaand, maar wel pakkend en prettig om gezien te hebben.

3.5*

Een gezellige romantische muziekfilm. Al is het ook nergens echt speciaal. 2 mensen komen elkaar tegen en ze maken samen een album met eigen nummers. Leuke singer-songwriter nummers, maar niets bijzonder. De romantiek komt even kijken, maar al snel de kop in gedrukt. Het zorgt precies voor wat afstand tussen beide karakters. Het is niet slecht, maar kabbelt wat verder.

De film mist de nodige charme om echt op te vallen en de liedjes zijn ook niet meer dan gemiddeld. Een aangename film, maar meer ook niet.

Twice.

Al vrij gauw bekroop me het gevoel dat ik dit al eens eerder had gezien, en nou zijn er natuurlijk talloze films met zo ongeveer dezelfde verhaallijn - een zelfkanter die op straat zijn brood probeert te verdienen, ‘ontdekt’ wordt met al of niet een romantisch subplotje erbij, en dan een mooie doorbraak. Of zoiets.

Maar in dit geval was de parallel anders - de opbouw van de liedjes en de manier waarop ze gefilmd zijn triggerde iets. En dat blijkt dan dus Begin Again (2013) te zijn - de wat opgeleukte en naar de VS vertaalde versie van deze film, maar dan met Knightley en Ruffalo in plaats van ietwat autobiografisch met de muziekmakers zelf in de hoofdrollen.

Die remake beviel me overigens wel een heel stuk beter, dit origineel is wat mij betreft toch wel wat te trekkerig, en het merendeel van de liedjes liggen me niet echt. Eigenlijk alleen ‘Broken hearted hoover fixer sucker’ komt een beetje door. Maarja, Hansard en Irglova spelen wel leuk, dat moet ik dan ook wel weer zeggen. Vooral van Hansard kan ik zijn acteren meer waarderen als zijn zangstem. Maar toch, ik zal The Swell Season maar eens gaan opzoeken.

Mooie film met tal van prachtige scènes. De muziek is ook goed (en al bekend hier in huis) maar ik raak al wel voor het einde van de film verzadigd, zeker van de nummers die herhaald worden. Dat is een minpunt maar verder een mooie kleine film.

Ik ben sowieso niet zo´n fan van muziekfilms. Binnen dit genre, daar waar een straatmuzikant wordt opgemerkt en het feel good gehalte erg hoog ligt, is al meermaals belicht. Die typische Ierse (Britse) sfeer dito accent is een plus, maar erg boeiend vond ik het allemaal niet.

Erg clichématig en voorspelbaar met enkele happy toevalstreffers om de protagonisten vooruit te helpen. De songs zijn dan wel pop catchy, maar daar heb ik weinig behoefte aan.

Kijkt al bij al lekker weg, de korte speelduur hielp daarbij. Beide hoofdpersonages doen het wel goed waarbij er toch ook onderling een match is.

Ik zie wel graag eens 'n muziekfilm tussendoor. Vaak vallen ze wel mee, maar even vaak vallen ze me tegen, zoals "Once". Twee eenzame zielen (hun naam wordt niet genoemd) ontmoeten elkaar op straat en maken verbinding via muziek. Het geeft een enigszins observerende film. waarbij de muziek teveel aanwezig was om er echt een goede film uit te halen. Leek me bijna één lange videoclip. Er wordt een poging gedaan om er een romantische kwinkslag aan te geven tussen beiden maar de (semi)-romance tussen deze twee folky-geitenwollen-sokken figuren is behoorlijk nikszeggend. In de ene scène maken ze plannen om samen naar Londen te gaan, in de volgende besluit het meisje het toch te proberen met haar Tsjechische echtgenoot . En de man zelf, wel ja, die ziet er heel de film nogal hopeloos uit in zijn zoektocht naar een nieuwe relatie. Eerlijk gezegd vond ik de muziek en teksten nog wel te behappen. Falling Slowly is een mooi nummer al is dit mijn genre niet echt. Maar ik moet uiteindelijk besluiten dat Once meer een film is voor de muziekliefhebber dan voor de filmliefhebber.

Fijne film, kijkt lekker weg. Het is ook niet dat het een lange zit is. De muziek is aangenaam (al is het qua stijl niet zo origineel) en de chemie tussen de twee is ook aanwezig. Een goed voorbeeld dat je met weinig echt wel vrij veel kan doen al. En dat een "musical" / "muziekfilm" niet hyperbombastisch hoeft te zijn om te werken. Alleen een beetje spijtig van de vrij zwakke cinematografie, de indie stereotypes en dat het niet echt realistisch lijkt. Ik had het gevoel dat de film vrij gedateerd is. Zowel qua plot als door de lo-fi vibe. Paar keer toch echt verschoten, geen idee of het aan de film lag of aan de twintig jaar die gepasseerd zijn of dat ik onderschat hoe arm de mensen in Ierland zijn? Het is niet dat het echt heel stoort, maar het viel echt op.

Voorbeelden: Hij speelt op straat, en krijgt letterlijk maar centjes. En voor een stofzuiger te laten repareren, dat kost maar vier euro? Terwijl zij voor een batterij letterlijk de spaarcenten van haar kleine moet nemen uit de spaarpot om in de pyjama (in publiek) naar de winkel (of nachtwinkel) te lopen. Maar ze kunnen wel 2000 euro neerleggen voor een studio af te huren om een plaat te draaien. En hij kan dan ook nog eens een piano betalen voor die vrouw (terwijl in het begin van de film hij zegt dat hij straatmuzikant is voor het geld en dan ook nog eens achter een dief aanloopt voor letterlijk de enkele centen opbrengsten die hij had.) Het plot rammelt toch een beetje..