Once (2007)

Het is inderdaad een schattig, fris filmpje. Met bovendien erg leuke muziek.

Maar op de één of andere manier mist het toch wat, ik weet niet precies wat. Het is allemaal wat vluchtig of zo. En richting het einde maakt het kennelijk niet meer uit dat men ooit begonnen is een soort van verhaal te vertellen.

Niettemin erg leuk om eens te zien. De liedjes zijn ook dermate catchy dat ze bij herziening ongetwijfeld steeds fijner worden. Best hitgevoelig ook.

Lijkt me leuk om hen live te zien spelen zoals blijkbaar bij Film by the Sea het geval was.

Vandaag dus gezien en zeker niet teleurgesteld. Heerlijk filmpje die wel voor een erg groot gedeelte draait op de muziek. Gelukkig vond ik de muziek in de film fantastisch want kan me voorstellen dat als de muziek je niet ligt de film een zware bevalling wordt. Carney weet een groot gedeelte van de clichés te vermijden en daarvoor hulde. Ook de twee hoofdrolspelers maar met name Glen Hansard speelt ontzettend sterk. Maar een van de mooiste dingen aan de film blijft toch de geweldige soundtrac. Eenvoudige maar prachtige film.

4,5*

En die trailer bevat meteen haast alle dialoog uit de film. Once moet het hebben van de eenvoud, de charme van de hoofdrolspelers en de prachtige muziek, die zowat de hele film vult. Verder heeft het allemaal weinig om het lijf, maar dat is helemaal niet erg. Integendeel, Once is een heerlijke film. Zoals Dana Linssen in het NRC schreef: in alle eenvoud een perfecte film (..) om veilig in weg te kruipen.

En ik ga de soundtrack 'ns opsnorren.

Geweldige filmbelevenis rond de schitterende muziek van Hansard en Irglova. Het verhaal is snoezig is al haar eenvoud, de passie voor muziek spat ervan af en het duo muzikanten speelt de sterren van de hemel. Prachtig, eerlijk, charmant en met een adembenemd laatste shot. Fantastisch. Kuddo's. En meer van dat alles.

4,5*!

Ongelooflijk charmante en prachtige film. Had er wel wat van verwacht maar dit was toch echt wel bloedmooi, nog veel beter dan mijn hoogste verwachtingen.

Veel charmanter en mooier dan pakweg een Before Sunrise en met prachtige acteerprestaties van beide hoofdacteurs. Alles draait om de muziek; die is niet 100% mijn ding, maar wél de ideale muziek voor deze film. Het einde is bovendien perfect.

Verdiende oscar ook voor het mooie nummer Falling Slowly.

4.5*. Ik ben er echt ondersteboven van.

Heerlijk ongecompliceerde liedjesfilm, die niet meteen de gemakkelijkste wegen kiest. Sommige liedjes zijn echt leuk om te horen en toveren een glimlach op het gezicht.

Gaat het tweede deel van de film een beetje verwateren, het geheel vond ik best geslaagd.

De hoofdpersonages vond ik zeer keurig neergezet, zekerlijk in de beginne van de film en het verhaaltje zelf leek mij best sympathiek.

Aan de muziek, nochtans geen fan van het genre, heb ik mij geenszins gestoord, integendeel.

Charmante film.

Wat een film ! De muziek, de sfeer, de acteerprestaties; gewoon het totale plaatje. De hele film roept een positieve vibe op. Once is in ieder geval meer dan alleen film. De muziek (beetje Damien Rice-achtig) speelt uiteraard een gigantisch belangrijke rol.

Ach, een echte recensie schrijven bij de film is hartstikke lastig. Wat steekwoorden dekken de lading ook; weliswaar makkelijker maar zeer zeker ook duidelijker.

Eenvoudig, charmant, gevoelig, mooi, sfeervol --> een geweldige ervaring.

4,5* en een plaatsje in mn top 10!

Allereerst moet je natuurlijk van de muziek houden. Hou je van deze muziek, dan hou je ook van de film. intrigerende film, met goed acteer -en zangwerk. Glen Hansard is misschien niet zo charismatisch, maar hij is toch wel een persoonlijkheid. Ben ooit naar een concert van the Frames geweest en daar heeft hij veel interactie met het publiek, waardoor het naast de mooie muziek ook nog eens gezellig en intiem is.

4*

Soms heb je iemand nodig die je weer even laat voelen wat belangrijk voor je is, die je leven een richting uit duwt zodat je weer doet wat wat je wilde doen. Dat is waar deze film om gaat. In het begin was ik bang dat het een verhaal zou worden over twee mensen die een leegte voelen in het leven en vervolgens elkaar vinden en dan nog lang en gelukkig leven. Het verhaal was sober, maar niet zo simpel als dat. Ik vond het erg mooi weergegeven hoe twee mensen die eigenlijk wel weten hoe ze gelukkig kunnen worden, maar nog niet hebben besloten daadwerkelijk hun hart te volgen, elkaar bij toeval tegen komen en elkaar de weg wijzen. Dat Glen Hansard een goede muzikant is, heeft hij mij al verschillende malen bewezen door zijn concerten als frontman van The Frames. Dan staat hij op het podium met een grote band om hem heen, maar hier laat hij zien niet veel middelen nodig te hebben om de gevoelige snaar precies goed te raken. Van Markéta Irglová had ik voor deze film nog niet eerder gehoord, maar na het zien van deze film ben ik erg nieuwsgierig geraakt naar het album The Swell Season van Glen Hansard en Markéta Irglová, waarop zij (hopelijk) nog dunnetjes overdoen van wat ze hier hebben laten zien. Behalve de mooie muziek, is de film mooi klein gehouden en hebben deze muzikanten laten zien ook prima te kunnen acteren. Voor mij nu 4 sterren voor deze oprechte film omdat het verhaal soms net iets te mager en de structuur ietwat rommelig was.

Het is tegenwoordig moeilijk om een degelijke romantische film te vinden die niet - vaak op het belachelijke af - mierzoet is. Once is een van de mooiste films die ik in heel, heel lange tijd gezien heb, juist omdat alles gewoon klopt. Geen Hollywood-bullshit waarin een topcast elkaar anderhalf uur aflebbert, Once is puur en oprecht. Het gaat om twee straatmuzikanten met een gebroken romantisch verleden (hij is een straatmuzikant die over zijn verloren liefde probeert te raken en zij is een Tsjechisch pianovirtuoos, getrouwd met een man die nog in Tsjechië woont). De hele film is gewoon ècht wonderbaarlijk mooi, het komt allemaal heel oprecht en daardoor des te mooier over, op een manier waar maar weinig films in slagen. Het plot is zeer dun, de 2 ontmoeten elkaar, worden vrienden en nemen een demo op, maar het is door de manier waarop de twee personages met mekaar omgaan wat van Once zo'n bloedmooie film maakt (wat op zich sterk is voor een film van slechts 1 uur en 20 minuten). Verder ook geen zwakke musical-praktijken hier, de bakker en slager zullen niet hand in hand voorbij komen dansen, dit is een film over muziek, waarin muziek centraal staat. De nummers kloppen zowel qua inhoud, timing als omgevingsbeïnvloeding en de wonderschone ballads maken de hele romance alleen nog maar veel sterker. Verder is de productie vrij low-budget, maar dat kan niemand wat schelen, het wordt er alleen nog maar net dat tikkeltje oprechter door. Een prachtige, maar dan ook echt prachtige film zoals er veel te weinig gemaakt worden. Geniale prent!

I don't know you, but I want you

All the more for that

And words fall through me

And always fool me

And I can't react

Een kunstenaar. Een straatverkoopster. Beide een passie voor muziek. Beide een verloren liefde.

De straatverkoopster met een Slavisch accent zeult met een stofzuiger door een drukke winkelstraat en vraagt aan de singer-song-writer of hij 'm kan repareren. "Hij is verneukt. Het zuigt geen rotzooi meer op." Na een korte woordenwisseling geeft de muzikant toe, en samen eindigen ze na een lunch in een muziekwinkel, waar de uitwisseling van hun passie voor muziek begint.

Een film die natuurlijk aanvoelt. Dat het licht geromantiseerd is, verraadt dat je niet naar een documentaire zit te kijken, maar verder doet het heel authentiek aan, door subliem acteerwerk, de huiselijke locaties en het hand-held camerawerk.

De muziek op zich is al prachtig, maar de wijze waarop het gebracht wordt maakt het nog veel mooier. De passie spat er van af. Ook de kracht van de herhaling heeft Carney goed begrepen. Het verhaal (dat echt een verhaal is met muziek, en geen musical met een verhaaltje) is erg feelgood, maar geen standaard liefdesgeschiedenis - zonder verder te spoileren.

Als je 85 minuten over hebt, gewoon even kijken. Het grijpt je at once.

Vanaf de start word je getrakteerd op een toffe scène die meteen de toon zet, uiteraard ga ik dat hier niet verklappen want dan is het verrassingseffect weg, of wat had je gedacht ?

Vooreerst mag je geen hekel hebben aan het Singer-Songwriter muziekgenre want dan kan je deze film best negeren, hij zit er namelijk afgeladen vol mee.
Je neemt ook best eerst een pilletje in tegen zee- of wagenziekte want de handycam waarmee alles is opgenomen schokt en wiebelt de hele film door. Je wordt dat snel gewoon maar als je'r gevoelig aan bent ben je bij deze gewaarschuwd

Ik vond het een mooie film met prachtige songs die me pas écht wist mee te slepen vanaf het moment dat ze in de muziekstudio gaan opnemen, vanaf dan vond ik hem héél goed.

Volgende uitspraak van "The Guy", toen ze samen op het trapje voor haar appartement zaten, vond ik treffend. Hij zegt daar: "Ik had een romantisch trekje toen ik jonger was". Daar kon ik mij wel in vinden, zulke gevoelens verdwijnen inderdaad na een bepaalde tijd om misschien nooit meer terug te komen...? Dat gemis wordt dan ingevuld door cynisme...

7,5/10
Een mooie, kleinschalige muzikale film die naar't einde toe écht goed wordt.
Als de muziek die tijdens de Trailer speelt je niets zegt, dan is dit geen film voor jou

Filmsite : http://www.foxsearchlight.c...

Heb m net bekeken en vind het een zeer aangename film..leuk begin ook van de film!

Muziek was echt super!

Bijzonder mooie verrassing, deze Once. Een film met twee leuke, aandoenlijke (vooral de vrouw) hoofdpersonages, die naarmate de film vordert een érg mooie chemie opbouwen. Waar ik eerst bang was dat de muziek me niet zoveel zou kunnen boeien, bewees de film het tegendeel.

Want er zitten best een paar mooie nummers tussen - vooral die 1e wanneer ze beide in die zaak bij de piano zitten. De film zorgt zélfs nog regelmatig voor een (klein) kippenvelmoment, kijkt heerlijk weg en regisseur Carney haalt het onderste uit de kan met een minimaal budget. Het liefdesverhaal in de film werkt uitstekend en wordt met de minuut - vooral naar het einde toe best wel meeslepend.

Echt een film die zonder te veel moeite, in een klein tijdsbestek en met weinig geld gemaakt is (/ lijkt te zijn). Gelukkig heeft de regisseur zijn hart op de juiste plaats gehad tijdens het schrijven en maken van de film, want Once raakt regelmatig de gevoelige snaar. Heb best genoten; dikke voldoende.

Na het zien hiervan werd ik overmand door een heerlijk gevoel van volmaakt en vrolijkheid, enkele emoties die ik al sinds tijden niet meer had ervaren voor, tijdens of na het zien van een film, wat het ook des te fijner maakte omdat ik het totaal niet zag aankomen. Want ja, wat een ongelofelijk sympathiek en vertederend filmpje was dit zeg! Ruim 24 uur later en ik ben er nog steeds van aan het nagenieten en dromen. Zelden zag ik een film waarin een band, ontstaan uit een onderlinge passie, zo sterk over werd gebracht. De personages zijn van vlees en bloed en lijken soms letterlijk te communiceren met hun liedjes, wat de muziek, die losstaand al heel puur en bijzonder is (Falling Slowly vooral natuurlijk en When Your Mind's Made Up) sterk in kracht bijstaat. Maar ook het samenspel tussen de overvaren Hansard en Irglová (Cute, cutee, cuteee!!!) is voortreffelijk. Het concept zelf doet een soort van eigentijdse versie van Before Sunrise vermoeden en daar staat het wat mijn betreft nog niet eens zo heel ver vanaf. Verder ken ik eigenlijk maar weinig van dit soort unieke gevoelsfilms die zo vreselijk simpel van opzet, maar toch zo effectief zijn. Daar wil ik het dan ook graag bij houden, meer erover zeggen zou het toch alleen maar verpesten, mits iemand nog één mooie aanrader heeft natuurlijk!?

4 sterren

Leuke muziek film met realistische personages en een erg mooie band tussen Glen Hansard, en Markéta Irglová

Heb zeker kunnen genieten van de muziek en de simpelheid van Once.

Soms vond ik het jammer dat er niet wat meer dialogen waren, maar ik ben nou eenmaal iemand die van veel dialogen houd.

Een vergelijking met Before Sunrise vond ik het zelf niet echt, waar Before Sunrise het van de dialogen moet hebben moet Once het grotendeels hebben van de muziek. De enige connectie tussen de 2 films is de mooie emotionele band tussen man en vrouw.

Once viel me dus niet tegen, maar had best langer mogen duren om daardoor meer dialoog in de film te kunnen verwerken.

3,5*

Geweldige 'eigentijdse musical' over een straatmuzikant die een meisje ontmoet en samen met haar muziek gaat maken en die misschien zelfs verliefd op elkaar worden. De muziek is werkelijk magnifiek en zorgt meerdere malen voor kippenvel, zoals de scene in de muziekwinkel waarin het tweetal voor het eerst samen speelt of de scene waarin het meisje in haar pyjama over straat loopt en haar nummer zingt.

De film oogt verder vrij sober, maar is zeker niet verstokt van humor (zoals de leuke openingsscene). Het vele handheld camerawerk en het feit dat de scenes eruitzien alsof het in één take is opgenomen maakt het geheel bijna levensecht. Hier dragen de acteurs/muzikanten ook een steentje aan bij.

Verder een ontroerend einde en aangezien de prachtige muziek onlosmakelijk is verbonden met de film kan ik niet anders dan 5.0 sterren te geven.

Vorig jaar heb ik het duo ook zien optreden in Paradiso Amsterdam, zeker één van de mooiste concerten die ik heb bijgewoond.

Jongen ontmoet meisje en ze gaan samen muziek maken. Zo, daar heb je gelijk de hele film. Wat volgt is verder een extreem saai, mager en ongeloofwaardig verhaal. En een overdosis muziek. Als je een fan bent van Glen Hansard dan is dit ongetwijfeld een geweldige film, maar als je zoals ik verder ook al niets met de muziek hebt, dan blijft er maar weinig over wat kan bekoren.

Eigenlijk niet eens zo'n bijzonder verhaaltje, maar zo voelt het wel zo. Fijne speelduur, helaas wat cliches hier en daar. Gelukkig maakt de fantastische muziek heel veel goed. Bijna elk nummer weet je weer terug in de film te trekken. Vooral Say It Now aan het begin is een prachtig nummer.

Deze eens bekeken en 'k had toch wel wat meer verhaal verwacht en minder muziek. Tja ben er niet wild enthousiast over, maar vond hem zeker ook niet slecht. Al bij al vond 'k hem eens goed voor een keertje.

Heerlijke sfeervolle feel-good movie over twee mensen waarvan de muziek hun hartstocht is. Het is vooral de zeer sympathiek ogende en aantrekkelijke Tsjechische Markéta Irglová die mijn hart stal. Een mooie vrouw die piano speelt heeft voor mij nu eenmaal altijd iets sensueels. Om deze film te kunnen waarderen moet je uiteraard wel van dit soort muziek houden en je ook kunnen verplaatsen in de gevoelens van de twee hoofdpersonen. Het ''boy meets girl'' verhaaltje stelt nu eenmaal niet zo veel voor en de dialogen in dit filmpje zijn over het algemeen nogal schaars. Ik heb gelukkig wel kunnen genieten van dit filmpje die met 85 minuten voor mij de juiste lengte had. Dit soort filmpjes moeten nu eenmaal niet te lang duren.

4,0*

Mja.

Teveel muziek, te weinig romance. Je moet sowieso al van (gitaar- en piano-)muziek houden om dit te kunnen waarderen, en dat doe ik wel, maar het werd een beetje teveel van het goeie. Was ook niet per se mijn smaak, telkens weer van die dramatische nummers. Had liever meer verhaal gezien.

Het nummer dat ze in de muziekzaak spelen is heel aardig, mooie scene ook, dus ik had goeie hoop voor de rest van de film, maar helaas. Het is, hoewel een film als deze normaal gesproken zeker m'n smaak is, toch een beetje te niksig allemaal.
Had gehoopt op liefde, beetje meer spanning, maar dat bleef helaas uit.

Aardig om eens te kijken, vond het verder niet echt speciaal.

3*

Mooie singer-songwriter liedjes, met echt mooie teksten en emotievol. De man speelt gitaar en zingt erbij, de vrouw speelt piano en zingt ook weleens solo met een geluidband. Ook zingt men duetten.

Een heel aparte 'musical', Ik vond het mooi gefilmd en de uitgebeelde relatie vanuit de toevallige ontmoeting 'gewoon', maar ook lieflijk. Het gewone heeft soms een beetje magie in zich

Klets... Ik had nog nooit van The Swell Season gehoord tot voor deze film en hij staat prima op zichzelf. Ik heb hem 2 jaar terug voor het eerst gezien en vanavond herzien en hij maakte evenveel indruk als de eerste keer.

Als je had gezegd dat de film erg steunt op de muziek had ik daar schoorvoetend in mee kunnen gaan (want 'Once' heeft meer te bieden), maar als je het waardeloos noemt (als in 'eigenlijk een kutfilm') dan heb je echt een hoop gemist, of heb ik een hoop gezien dat er niet was. Of het doet je gewoon weinig, dat kan natuurlijk ook. Ik kan onaangedaan naar 22 rennende mannen kijken terwijl 50.000 toeschouwers uit hun dak gaan alsof het de rapture is. It happens...

'Once' is voor mij redelijk bijzonder, in de eerste plaat omdat ik een hekel heb aan romantische films. Niet omdat ik niet van romantiek houd, maar omdat het altijd zo slècht is uitgevoerd in films. Hier is het voor mij anders. De karakters lijken echt, de Chemie is echt. De geweldige liedjes lijken te verwoorden wat er gebeurt... Dat zal gerust deels slimme regie zijn, maar bij Once is het meer dan dat... Ik zie die Ierse man en dat lieve, cute Tsjechische meisje naar elkaar kijken en ik vòel het. I don't know about you, maar voor mij is dat zeldzaam...

Hoewel ik af en toe het gevoel had naar een afstudeerproject te kijken, kon deze film mij enorm boeien. Vooral omdat de muziek goed is, goed geïntegreerd in de film is en ook nog eens met heel veel gevoel gebracht wordt.

Favoriete song: Broken hearted Hoover fixer Sucker guy

Toch maar 4 sterren geven

” It's fucking brilliant.”

Wow, wat een heerlijke film is dit zeg! Ik zal niet direct zeggen dat ik geen muziekliefhebber ben, maar de films in dit genre missen vaak net iets. Once is echter een schot in de roos. 85 heerlijke minuten, vol fijne muziek en een romantisch verhaal, dat zeer natuurlijk overkomt en nergens geforceerd aanvoelt.

Het verhaal is simpel, maar het pakte me vanaf de eerste seconde. De openingsscène is, net als het einde, echt geweldig. Daartussenin is het gelukkig ook meer dan goed. De keuze voor niet al te bekende acteurs werkt hier ook goed. Het acteerwerk is naturel en de twee hebben een ontzettend sterke chemie met elkaar. De manier van filmen is fijn en geeft je soms het gevoel naar een documentaire te kijken. De camera zit dicht op de huid en het ziet er allemaal erg losjes en goed uit.

Tenslotte maakt de regisseur gelukkig niet de fout, om op het romantische vlak in de valkuil te stappen. Het wordt nooit klef of overdreven en vals sentiment is er ook nergens te bespeuren. De muziek is fijn, goed en het nummer van de aftiteling, zit op dit moment nog steeds in mijn hoofd. Dat vind ik totaal niet erg, want het is erg fijne muziek.

Wat mij betreft, is dit dan ook absoluut een aanrader. Het kijkt heerlijk weg en je wordt er ook nog eens vrolijk van. Fijne, sympathieke, maar vooral ook levensechte mensen, die vol zijn van de muziek en dat gevoel wordt op een zeer fraaie manier naar de kijker overgebracht.

4,5*

Simpel maar tegelijkertijd krachtig en puur lichtvoetig drama over twee muzikanten die elkaar toevallig treffen en kortstondig samen muziek maken. De twee hoofdrolspelers zijn ontwapenend; vooral Glen Hansard (in het echt zanger van de Ierse rockband The Frames) is uitstekend. Van de folk-muziek die ten hore wordt gebracht moet je houden; ik kan er niet zo heel veel mee, maar binnen de context van de film werken de songs erg goed. De film kabbelt ogenschijnlijk maar een beetje voort, maar toch zijn er vele mooie, haast magische momenten.

Hoewel het aardig lang heeft geduurd voordat ik Once zag had ik er altijd hoge verwachtingen van. Het is echt zo'n film waar veel mensen je graag over vertellen als was het een soort geheim dat alleen zij kennen, maar toch juist met jou willen delen. De liedjes had ik intussen al meerdere malen voorbij horen komen, maar de film stond nog op de wachtlijst.

Misschien doordat anderen zo'n speciale aura om Once geplaatst hadden, maar hoe dan ook viel het ietwat tegen. Het is een schattig klein filmpje, in zowel positieve als negatieve zin. Ik hou wel van kalme, voortkabbelende projectjes als dit met acteurs die vooral zichzelf lijken te zijn en gewoon hun ding doen. Daar zit hem ook een probleem in, want juist die authenticiteit miste ik in Markéta Irglová. Haar performance vond ik te gemaakt schattig, een beetje te veel het excentrieke, ultra-lieve meisje van 101 indie-films. Ze is geen professionele actrice en dat merk je, terwijl Glen Hansard juist wel heel geloofwaardig overkomt. Zo lang ze zingt of muziek maakt heb ik geen problemen met Irglová, maar tijdens de dialogen werd de magie toch vaak verpest. Ook keuzes om haar op een bepaald moment in pluizige dierensloffen over straat te laten lopen of haar een stofzuiger te laten meeslepen werken averechts. Je merkt dat Carney en Igrlová haar iets te hard aandoenlijk proberen te maken.

Echter, de muziekscènes zijn ontegenzeggelijk mooi. Eigenlijk vond ik de scènes in de tweede helft in de opnamestudio nog het leukst. Vermakelijk om die mensen met een passie zo'n plaat te zien opnemen. Ook wel verfrissend na tientallen films over ego's die botsen tijdens zoiets. Daarbij, de performances zijn gewoon uitstekend. Mooie liedjes, al wist ik dat al voor de film. Als verhaal over beginnende muzikanten met grote dromen is het aandoenlijk op een oprechte manier.

Toch, het voelt allemaal net iets te vluchtig aan. Echt sterk hangen blijft Once bij mij niet een ook dat warme gevoel dat velen hier aan overhouden heb ik tijdens het kijken niet gehad. Ik voel me kil om het te zeggen, maar helaas was Once voor mij vooral een aangenaam tussendoortje dat ik waarschijnlijk snel zou vergeten als mensen de titel niet zouden blijven fluisteren.
3*

“Well, what do you think? Do you like it? It's just a demo, you know...”

Once geeft een mooi inkijkje in het leven van een man en een vrouw en hun gezamenlijke liefde voor muziek. Regisseur John Carney en zijn twee onervaren acteurs laten op sublieme wijze zien wat voor invloed muziek kan hebben op het leven van een persoon en hoe het een band kan scheppen tussen twee vreemden.

Ik heb ook Begin Again gezien en Carney heeft een verfrissende kijk op de band die kan ontstaan tussen een man en een vrouw. De bijna verplichte "toenadering, romantiek, seks, ruzie, happy end" doctrine die er heerst in de meeste romantische films ontwijkt Carney erg vaardig, en hij laat in zowel Begin Again als Once zien dat het ook anders kan. Het verschil is wel dat in Begin Again de muziek een verlengstuk was van de karakters en dat in Once de karakters wel een verlengstuk van de muziek lijken. In Once overheerst de muziek en lijken de scènes waarin Hansard en Irglová conversaties met elkaar hebben bijna een verplicht nummertje. Maar met zulke aanstekelijke nummers en het schitterende Dublin als decor hoor je mij niet (te veel) klagen. En beginnend actrice Irglová is ontwapenend, verfrissend en erg cute. Once zorgt ervoor dat Falling Slowly vaak op repeat gaat, ik toch wel een tijdje met een glimlach op mijn gezicht rondloop en dat ik snel weer een keer Dublin/Ierland wil bezoeken. Dat een film dat kan bewerkstelligen is knap.