Gloria (1999)

Dit soort rollen —een spijkerhard gangsterliefje met diep weggestopt een weke kant— zijn Sharon Stone natuurlijk op het sexy lijf geschreven. Het biedt haar de gelegenheid bijna twee uur lang als het ware van het scherm te spatten (zie poster). Daarnaast is het best vermakelijk weer eens wat oude bekenden (Scott, Bedelia, Moriarty) voorbij te zien komen, zij het (te) kort.

De film haalt niet het niveau van de originele John Cassavetes film uit 1980. Sharon Stone is nu eenmaal geen Gena Rowlands. Niettemin, onderhoudend is de film wel. Daar staat de naam van regisseur Sidney Lumet eigenlijk wel garant voor, al kwam er in diens nadagen wel wat sleet op zijn werk.

"You got a small pee-pee, men got big pee-pees."

Deze voorspelbare, clichématige en dertien in een dozijn Drama / Thriller film (een remake van "Gloria (1980)" zag ik toevallig (ik was eerste de F1 race aan het bekijken, maar na het snel uitvallen van Max Verstappen had ik het er wel mee gehad) voorbijkomen op "Film1" en toen ik zag dat Sharon Stone de hoofdrol speelde, heb ik hem gelijk maar afgekeken.

In dit verhaal draait het om voormalig bajesklant Gloria (Sharon Stone), die zich prima kan redden op straat, maar het moeilijk krijgt als ze opgezadeld wordt met de zevenjarige Nicky (Jean-Luke Figueroa) die astma heeft. Ze is helemaal niet geschikt als opvoeder en ze laat ook geen gelegenheid voorbij gaan om dat het joch in te wrijven, maar toch beschermt ze Nicky tegen de gangsters die zijn vader, een maffia-accountant, moeder, oma en zus hebben vermoord.

Sharon Stone (met krullig haar) doet vooral haar rol uit "Casino (1995)" dunnetjes over en maakt haar entree in de film als een vrouw die na drie jaar de gevangenis (die ze heeft gezeten voor haar gangstervriendje Kevin, gespeeld Jeremy Northam) verlaat zoals ze die betreden heeft, namelijk in een oogverblindende zwarte glitterjurk (zie filmposter). Ze is niet erg goed in deze film, maar natuurlijk wel erg mooi en met name in de eerste 55 minuten als ze vooral rondloopt en rent (door de straten van New York) in een korte zwarte jurk (niet de jurk op de filmposter) met open schoenen (met luipaard print) met hoge hak.

De interactie tussen Gloria en het kind Nicky is soms leuk en aandoenlijk, maar regelmatig ook vervelend. Verder zien we George C. Scott (in één van zijn laatste rollen) in een kleine bijrol als gangsterbaas Ruby. De opening waarbij de vader, moeder, oma en zus worden vermoord door een gangster (Mike Starr), mocht er best wezen, maar bij die actie blijft het eigenlijk ook (op een auto scène met een gangster hangend aan de deur en een auto achtervolging na dan).

Van Sharon Stone valt er helaas geen naaktheid te zien (wel zie je haar fraaie benen en voeten meer dan genoeg in beeld), maar wel zie je blote billen van gangsters (Gloria houdt ze namelijk onder schot en daarbij moeten ze zich helemaal uitkleden) en dat inclusief het klokkenspel van een oude man. De beelden van New York mochten er best wezen en ook was het leuk om oude techniek uit de vorige eeuw te zien zien in de vorm van een gele floppy-disk (waar het min of meer om draait en het bevat bewijsmateriaal dat de gangsters zou kunnen beschuldigen, maar waarvan je niet te weten komt wat er opstaat, ondanks dat daarvoor de familie van Nicky is vermoord) en een telefooncel (inclusief telefoonboek) langs de weg.

Uiteraard heeft de film een goed einde ondanks dat Nicky op een gegeven moment wordt gepakt door de gangsters, maar als Gloria praat met gangsterbaas Ruby wordt deze weer vrijgelaten en overhandigd Gloria de floppy-disk aan de gangsters. Gloria brengt Nicky dan naar een katholieke school waar ze hem lijkt achter te laten, maar ze bedenkt zich en neemt hem weer mee en gaat voor hem zorgen. Oftewel eind goed al goed.

De meeste dialogen zijn tenenkrommend slecht maar ik moest wel even glimlachen toen Gloria bij de gangsters langskomt nadat ze uit de gevangenis is vrijgelaten (ze wil namelijk het geld dat haar is beloofd omdat ze in de gevangenis niet heeft gepiept) en er dan gezegd wordt:

Terry: Hi, Gloria.
Gloria: Hi.
Terry: Welcome back.
Gloria: Thanks.
Terry: You got any good lesbian prison stories ?

Vanwege de mooie Sharon Stone is deze film nog het aankijken waard, maar veel stelt het allemaal niet voor en het origineel schijnt ook stukken beter te zijn.

Wie niet van deze film houdt, houdt gewoon niet van Sidney Lumet. Ik ontdek net dat het een remake is van een film van Cassavetes, die ga ik lekker nooit kijken, hoor, sukkels. Alle ingrediënten van een Lumet grand cru zijn er: een geïnspireerde New Yorkse geografie (ik voelde me net op een gegidst bezoek!), een tastbaar gevoel voor escapisme / een nieuw begin en een hele stoet aan semi-ironische boeven, die zich als clowns gedragen maar net omwille van deze onberekenbaarheid extra intimiderend overkomen. Stone en knulletje Figueroa zijn er goed op elkaar ingespeeld, beiden met een zelfde dosering een theatraal, expressionistisch acteerwerk. Hun relatie heeft iets ongrijpbaar, alsof ze een veelheid aan verschillende verstandhoudingen vertolkt. De zoetstappigheid van de premisse (en bv. het tranentrekkende slot) wordt behapbaar en zelfs fascinerend gemaakt door de licht-sardonische afstand die Lumet behoudt, met verfremdungseffekt van dien, een gelijkaardig stilisme dat we terugvinden in The Morning After (1986) en Family Business (1989). Die films vonden jullie ook kut? Hou het dan gewoon maar bij 12 Angry Men, stelletje nerds!

Dat zou zonde zijn. Ik zag hem laatst en denk serieus dat je die erg goed zou vinden.

Deze is duidelijk minder, maar veel beter dan gevreesd. Ik snap nog steeds niet zo goed waarom je 19 jaar later een remake van een goed ontvangen en succesvolle film (zeldzaam voor een Cassavetes) nog eens zou maken.

Een van de redenen waarom deze film werkt is omdat Lumet zich vrijwel altijd thuisvoelt in New York. Het origineel is een prachtig sfeerbeeld van de achterkant van New York rond 1980. Deze film doet dat in een tijd waarin New York al vaak neergezet werd als yuppenstad.

Wat er vooral minder is aan deze versie zijn twee dingen: Sharon Stone mag de veters van Gena Rowlands nog niet strikken. Rowlands Gloria is veel kleurrijker, veel leuker en veel intrigerender als Stone's Gloria. Verder is deze versie een stuk uitleggeriger. Wat hier een diskette is, is in het origineel een opschrijfboekje. In het origineel zijn de boeven veel minder aanwezig. Dat maakt ze onvoorspelbaarder. Er duiken in die film overal mensen op die je niet herkent die er ook bij horen.. Verder weten we hier zo ongeveer wat er op de diskette staat terwijl in het origineel het boekje een MCGuffin is. En dat bevalt me beter dan Lumets sardonische boeven.

En het hele andere einde van de oude Gloria wint het ook dik van het einde van deze. Het einde was hier een beetje een anti-climax.

Maar toch: De film is lang niet zo erg als hij me leek. Het is en blijft een fijne New York-film die duidelijk Lumets stempel wel heeft een niet een op een remake is.

Toch ben ik blij dat ik bij mijn grote Lumetprojectje van vorig jaar deze even achter heb gehouden om het origineel eerst te zien. Nu is echt alles op wat ik op DVD of Blu-Ray had liggen van Lumet.