The Hudsucker Proxy (1994)

Erg goede film!

Tim Robbins en Jennifer Jason Leigh zijn erg op dreef.

De film begint wat kalmpjes, maar naarmate de film vordert wordt de film steeds komischer. Let op de vele woordgrapjes. 4*

het moment is zover dat ik eindelijk alle films heb gezien van mijn favoriete regisseurs.

ook deze was weer geweldig grappig, direct van de start. ik ben nooit zo'n Robbins fan geweest, maar onder regie van de Coen's is hij ook geweldig. groot aantal memorabele scènes in deze typische Coen film. absurde situaties, krankzinnige typetjes, een aantal stamgasten en weer een film die zich afspeelt in een oud Amerika.

de film is over het algemeen hilarisch, afgewisseld met momenten van emotie en maatschappijkritiek. ook deze film is weer prachtig in beeld gebracht.

hele fijne Coen film weer die met gemak 4 sterren verdient (net geen 4,5).

Toch wel weer een hele leuke film hoor van de broertjes Coen. Gefilmd in een sprookjesachtige "New York zo rond kerst in de jaren '50" sfeer. Kan me heel goed vinden in het positieve commentaar wat al bij deze film gepost is. Goede acteerprestaties, bizarre karakters in vreemde situaties en uiteraard uitstekende regie. En wat wordt het mooi omlijst met die ontzettend zoete klassieke muziek! Go Coen!! 4*

Mijn tiende film van twee van mijn favoriete filmmakers, de Coen broers. En ook de Hudsucker Proxy past prima thuis in de lijst van de vele Coen- meesterwerken. De film is op meesterlijke wijze gefilmd en bevat een aantal grandioze shots. Het plot is ontzettend vermakelijk, de cartooneske sfeer is subliem en de film zit ook weer vol met hilarische personages en bijrollen (Bruce Campbell, Steve Buscemi, Bill Cobbs en natuurlijk die geweldige huilende Board Member ).

Erg weinig op aan te merken, wederom een prachtige film van de Coens.

4 sterren.

Ik blijf het een heerlijke film vinden. Zoals vaak bij de Coens is het een perfecte combinatie van parodie en eerbetoon, en dat maakt het zo leuk: alle conventies van het genre zitten in de film vervat, maar ze gaan er zo resoluut voor dat het terug leuk wordt: elk mogelijk tenenkrommend kliché zit er in, maar zo consequent dat het een meerwaarde wordt. Door de liefde voor het genre die uit de film spreekt wordt het ook meer dan een gimmick, hoewel ze er soms niet kunnen aan weerstaan om de ballon lek te prikken of zo hard op te blazen dat hij het onmogelijk kan houden, hoe serieus je de film ook wilt nemen.

Bovendien is het echt wel meer dan een parodie: je kunt hartelijk lachen met alle conventies, maar ze slagen er wel in om ze zo goed in hun film te vervatten dat het het origineel overstijgt: het beste voorbeeld is het verplichte moment van de grote doorbraak, het zegevierend hoogtepunt van succes dat dan uiteraard gevolgd wordt door de decadente ondergang: hoe dat moment in deze film wordt getoond is zo geweldig goed dat het veel meer is dan een parodie, zelfs meer dan een eerbetoon, het is er gewoon de ultieme versie van.

Daarnaast bevat de film ook een hoop Pythoneske personages en humor (naast de gewone Coen-elementen), met de bijbehorende overacting, een toevoeging waarvan ik denk dat ze gedaan is om de film wat op te leuken en die er eigenlijk niet goed in past, maar aan de andere kant is het toch niet meer dan topentertainment en dan kun je de regisseurs eigenlijk amper kwalijk nemen dat ze zich in hun enthousiasme niet in konden houden om het nog leuker te maken, althans zo zie ik het.

Ik ben mezelf aan het herhalen, maar als je er in slaagt om een genrefilm te maken die een parodie en een eerbetoon tegelijk is, maar daarenboven ook ineens dé ultieme versie ervan, dan vind ik dat geweldig knap. En als het dan ook nog een enorm leuke, meeslepende en mooi gemaakte prent blijkt te zijn (en dan zwijg ik nog over de muziek ), dan kan ik me niks méér wensen.

Exact de reden waarom ik het kort ga houden

Ongekende topper van de talentvolle broertjes. Heerlijk script, lekker tempo, prachtige personages (Newman is schitterend), hilarisch en ontroerend tegelijkertijd.

And they dock ya!

5* dus voor dit briljantje.

En wederom weer een goede film van de Coens.

Zij weten als geen ander prachtige, aansprekende personages te creëeren. De liftbediende, de gillende vrouw, de directeur, het hoela hoep jongetje, de engel!.....Allemaal prachtig neergezet. Elke scène is inderdaad een feest op zich. Mede dankzij de goede sfeer die er in de film wordt neergezet.

Wat een heerlijke muziek ook en die scènes aan de vergadertafel zijn natuurlijk hilarisch. Fargo blijft voor mij de leukste Coen film, maar deze is ook prachtig. Voorlopig een dikke 4*, met kans op verhoging. Ik vind hem namelijk beter dan TBL, MC en OBWAT?

Mja, nee.

Al kan ik Freud wel een eind volgen. Alle conventies en clichés zijn terug te vinden in deze film. En inderdaad, een soort van eerbetoon en parodie tegelijkertijd. En Hudsucker Proxy faalt net zoals vele andere films die hetzelfde pogen te doen. Het is een eerbetoon aan een hoop nonsens die veel te braaf uitvalt om maar enigszins als geslaagde parodie door te gaan.

Wat de Coens (zoals steeds) wel goed doen is een consequent wereldje uitbouwen in hun films. De film oogt redelijk mooi en de sfeer is zeker consistent. Het doet soms iets te sterk denken aan Brazil, maar verder is het wel een uniek filmpje.

Maar het verhaal en de personages lijken wel uit een strip gestapt. Hoeft niet negatief te zijn, maar Suske en Wiske vind ik al 10 jaar niet meer zo geweldig. De clichés worden zo ingevuld dat ze alleen maar irriteren. Zo'n drukke baas die met twee telefoons staat te bellen, het buizensysteem om berichten te versturen, "the blue letter". Weer zo'n typisch geval van doe het over-the-top of doe het gewoon alsjeblieft niet". De personages lopen rond alsof ze door Disney betaald worden en bestuurd met een stok in hun ... Het verloop van de film is pijnlijk saai en voorspelbaar, en krijgt ook veel te veel aandacht. En het merendeel van de personages is gewoon zo onleuk dat ze enkel irriteren. De liftjongen, die vrouw van de Mussburger. Humor om slechte TVcomedies mee te vullen.

Het meest irritante was trouwens nog dat 100koppig orkest dat bij de minste dramatiek een waar oorverdovend concert afstak. Slecht .

Een film van uitersten (alweer), waar de Coens weer een mooi concept de nek omwringen (alweer). Geef mij maar regisseurs met ballen. Vind dit een kinderfilm.

2.5*

Een dikke tegenvaller. Ondanks een paar leuke en sterke stukken was het overgrote deel erg ongrappig. Vooral de personages vond ik voor een Coen film zeer irritant, met Tim Robbins die de kroon spant. Zijn rol deed me bij tijd en wijlen aan een Adam Sandler film denken, veel te flauwe humor dus. Jennifer Jason Leigh werkte ook erg op mijn zenuwen met haar mannenstem en quasi stoere geneuzel.

Gelukkig ziet de film er wel mooi uit. Overduidelijk geïnspireerd door Brazil inderdaad, zoals eerder opgemerkt. En gelukkig toch een paar leuke stukken die de Coen broeders wel prijzen, zoals de klok-neger: geniale rol! Jammer dat dit soort karakters meer uitzondering dan regelmaat zijn. Ook jammer dat het verhaal vervelend voorspelbaar is; naar het einde toe verslapte mijn aandacht steeds meer. Het gevaar om een onverwachte plotwending te missen was toch non-existent.

Nee, doe mij dan maar een Fargo, of een Lebowski. Ik kan voor deze film niet meer dan 2 magere sterren kwijt. Jammer. 2*

Mijn tiende Coens film alweer, maar wel een van de minste tot nu toe. Dit wil overigens niet zeggen dat het een slechte film is, gelukkig niet, want de Coens blijven een kei in unieke cinema maken. Zo ook hier. Ik heb Robbins nog nooit zo'n weird personage zien spelen, maar hij doet het best leuk. Ook het verhaal is origineel en de film heeft zeker zijn grappige momenten. Het moment dat duidelijk werd waar de cirkel die Robbins telkens liet zien nu eigenlijk voor stond was wel super. Helaas zaten er wat te weinig van dat soort momenten in deze film. Qua cinematografie ziet de film er prima uit, maar naast Robbins vond ik op de liftbediende na de andere personages niet bijzonder grappig. Toch is de film in zijn geheel best vermakelijk, alleen mist de film net dat beetje extra, wat een hoop andere films van de Coens gelukkig wel hebben.

3,0*

Een van de beste films van de gebroeders Coen en nu met de kredietcrisis ook redelijk actueel geworden. Het heeft van alles wel wat: prachtige cinematografie, klassieke muziek, snelle screwballdialogen, fantasie-elementen, leuke grapjes en uiteraard het klassieke verhaal van een nobody die per toeval iets belangwekkends voorstelt. Leuke mix, die op mij wel wist te werken. Deze film moet het overigens niet direct van de komedie hebben. Wellicht dat sommigen zich daar op verkijken.

Overzichterlijk.

En ondanks de uitstekende Leigh en Newman, ook een beetje kinderachtig. Met een mierzoet moraaltje dat een beetje bij dit soort 'oude' cinema hoort (zie review hieronder). Leuk gedaan maar echt raken wil het allemaal niet.

Robbins irriteert ook een beetje, alle goede bedoelingen ten spijt. De soundtrack kennen we zo langzamerhand wel en wordt wel erg vaak herhaald. Ook het engelgrapje met Finney vond ik een beetje te flauw.

Toch, technisch gezien, mooi in elkaar gestoken. Maar mijns inziens een mindere Coens.

Een echte buil val je je niet zo snel aan deze onderhoudende en licht-komische film. Gelukkig maar.

Goed.

They took him for a fall guy... but he threw them for a hoop

Tezamen staan de Coen broers toch wel meestal garant voor een leuke film maar Joel Coen apart weet toch ook altijd wel zijn publiek te vermaken (O Brother, Where Art Thou? en The Ladykillers zijn hier een mooi voorbeeld van) Ik was dus eerlijk gezegd wel zeer benieuwd hoe hij het er vanaf ging brengen met een typische screwball komedie. Uiteindelijk overheerst er toch wel een lichte teleurstelling.

Het begin is eigenlijk gewoon al irritant doordat het allemaal met zo'n mierzoet kerstsfeersausje moet worden overgoten en een verteller die even zoet is. Gelukkig komt die verteller niet veel aan bod en verdwijnt die sfeer wanneer Norville Barnes op de proppen komt met een sterke introductie. Wat daarna volgt is een leuke en drukke komedie met een verscheidenheid aan bizarre personages zoals we gewend zijn, het is alleen jammer dat die niet altijd even goed uit de verf komen zoals bell-boy Buzz die gewoonweg ronduit vervelend was. Maar de grootste teleurstelling zit hem in het einde. Het klokstoppen, het oeroude gevecht tussen goed en kwaad, de engel die tevoorschijn komt...Ik vond het gewoon allemaal niet passen bij de rest van de film. Het idee van Barnes en waar het uiteindelijk voor stond was wel geniaal.

De personages zijn gelukkig wel weer lekker absurd maar jammer genoeg heeft het hoofdpersonage Norville Barnes wel wat potentie maar wordt het slecht gespeeld door Tim Robbins. The Shawshank Redemption moet ik nodig eens herzien maar terwijl hij in Jacob's Ladder wel sterk was, was hij hier saai. Jennifer Jason Leigh, die me trouwens zeer hard aan His Girl Friday deed denken, komt dan ook beter over maar Paul Newman blijft toch de koning. Wel leuk om een aantal geweldige acteurs zoals Bruce Campbell of Steve Buscemi in de bijrollen te zien verschijnen.

Over het algemeen heb ik me niet verveeld door de, meestal, leuke personages en het idee van Barnes maar ik had toch meer verwacht.

3*

Verre van mijn favoriete Coen dit. En dat heeft een duidelijke reden. De Coens zijn filmbuffs en bij een groot deel van hun films wordt driftig geciteerd uit het verleden. Bij deze film nog wel het duidelijkst. De film is een hommage aan de screwballkomedie (His Girl Friday is erg duidelijk zichtbaar) en vooral aan de films waarmee Frank Capra beroemd werd. De Coens hebben overduidelijk heel veel respect voor die filmmakers. Zo veel dat ze eigenlijk niet zo heel veel doen met dat basisgegeven. Het wordt niet verplaatst naar een moderne setting (in plaats van de jaren '30 of '40 zitten we nu in de jaren '50) een parodie ervan maken durven ze ook niet zo goed, maar het voelt ook nergens als "the real thing". De film mist warmte, iets dat bij de Coens wel vaker op de loer ligt, maar bij deze film in dit genre is het een wat groter probleem.

Tuurlijk, de Coens spelen er wel mee. Ze hebben naar Gilliams Brazil gekeken om het bedrijf qua beelden groter en onpersoonlijker te maken. Ook in de muziek wordt er driftig op los geciteerd en er zijn veel geinige bijrollen. En er zit een scene in die ik echt heel tof vond. het stuk van de introductie van de hoelahoep tot het succes ervan. Nou ben ik ook wel een beetje een liefhebber van dat soort tijdsversnellende scenes en de Coens zijn daar goed in.

Aardige film, maar ik zet toch liever een Capra op.

3.0*

Onderhoudende film, leuk sfeertje en soundtrack en lekker over-the-top, zoals het acteren (vooral Jennifer Jason Leigh) en de moralistische zweem van de eenvoudige man die opklimt.

Vrijwel alle personages zijn cliché, en de werkverhoudingen baas-ondergeschikte en de torenhoge kantoorgebouwen zijn flink uitvergroot, maar allemaal zo bewust dat het niet irritant is, maar vermakelijk op het niveau van de glimlach-humor. De typische elementen zoals ronddraaiende krantenkoppen, flitsende camera's en neerploffende stempels ontbreken uiteraard ook niet.

Eigenlijk een vrij onschuldige, bijna kinderlijk aandoende film met een aantal mooie scenes (het jongetje dat hoelahoepelt en de gedroomde dans), wat mindere scenes (de reddende engel, de barscene), en over het geheel een smetteloze setting. Zal niet in m'n geheugen gegrift raken, maar het is zeker ook zeker niet vervelend.

Na Miller's Crossing en Barton Fink iets compleet anders van de Coen broers. Het viel wel mee maar hier en daar had ik toch lichte irritatie punten.

De muziek vond ik vele scènes te veel aandikken en soms te lawaaierig. Vooral scènes met klassieke stukken eronder vond ik met slechts doen dan goed. En Jennifer Jason Leigh vond ik het erg slecht doen, te overdreven en te geforceerd gespeeld. Wss moet dat gepaard gaan met haar rol maar goed kwam het op mij niet over.

Enja, voor de rest is het op goed niveau: Vermakelijk verhaal met leuk verwerkte personages. Typisch van de Coens. De leukste scène vond ik nog die zelfmoord helemaal in het begin, knap werk.

***

Na vandaag "a serious man" gezien te hebben had ik zin om een oude Coen te herzien. Was een tijd geleden, maar dit is een technisch perfecte Capra pastiche met mooi schmierende hoofdrollen van Tim Robbins en een geweldige (je moet er wél van houden) Jennifer Jason Leigh, die zich een ontzettend neurotisch typetje heeft aangemeten. De film stuwt stug mooie beelden op je netvlies en begeleidt die met heerlijke muziek. Zoals bijna alle films van de Coens, briljant bedacht.

De gebroeders Coen kiezen wel vaker voor een eigenzinnige heropleving van een klassiek genre, maar nooit zo duidelijk als in de aanvang van hun carrière. Blood Simple is een gitzwarte en cynische noirthriller, Miller's Crossing een sobere, bijna anti-misdaadfilm en deze The Hudsucker Proxy een frivole screwball. De prent staat echter, naar goede Coen-traditie, geheel op zichzelf. Clichés en voorspelbaarheden worden niet geschuwd, maar het is de kunst van de Coens om deze elementen een tegendraadse wending mee te geven, vaak op het surreële af. De brave aflloop vormt wel een voorname domper op het geheel.

De vinnige, of alleszins gevatte dialogen roepen herinneringen op aan Howard Hawks screwball klassieker ‘His Girl Friday’, met de ongenaakbare Cary Grant en diens tegenspeelster Rosalind Russell. The Hudsucker Proxy zet daartegenover het twijfelactige duo Tim Robbins en Jeniffer Jason Leigh. De onzekerheid in het acteerwerk van beide acteurs is eigen aan hun personage, maar er ligt geen overtuigingskracht of overgave in de prestaties. Vonken zijn in geen mijlen te bespeuren. Het gros van de overige personages zit in hetzelfde schuitje. In dat opzicht voldoet The Hudsucker Proxy niet aan de verwachtingen die gepaard gaan met elke nieuwe onderwerping van de Coens. De gewende frivoliteit moeten we zodoende gaan zoeken in de afwisselend grootse en uitvergrote (lees: cartooneske) enscenering.

Bij momenten schuilt er ook enige onzekerheid in het kiezen van het te bewandelen pad. The Hudsucker Proxy laat niet alleen zien dat de journalistiek een subjectief, eenzijdig en sensatiebewust medium is; His Girl Friday komt andermaal om de hoek kijken. Het bedrijfsleven komt er niet ongeschonden uit en de socio-maatschappelijke context moet de kleine middenstander een steun in de rug geven, zonder belerend te zijn. Allemaal goed en wel, maar niet elke invalshoek krijgt op die manier een volwaardige behandeling.

3*

Ben geen grote fan van screwball comedy en dus is dit zeker niet m'n favoriete Coen. De broertjes weten er hun eigen draai aan te geven, maar echt bijzonder wordt het in mijn ogen nergens.

Wel drenken ze hun prent in een fijn sfeertje. Zo'n gezellige, ouderwetse kerst-look, met grootse decors en sprookjesachtige muziek.

Ook is er een stevige portie humor aanwezig, maar vaak ontstijgen ze het niveau niet van de cinema die ze parodiëren.

Zeker geen wanproduct ofzo, maar 'k vind dat de Coens toch al betere films hebben gemaakt. Ergens tussen 2,5 en 3 in.

The Hudsucker Proxy

Na deze film ben ik er toch wel van overtuigt dat de Coen broers een van de veelzijdigste regisseurs die ik ken. Een gansterfilm, Romantische Komedie, Film Noir, Thriller, Drama en nu ook deze ode aan de films van bijvoorbeeld Frank Capra uit de jaren 30 en 40.

Ze kunnen op elk genre uit te voeten. En ook dit is weer een heerlijke film. De personages waren weer leuk. Norville Barnes zelf wordt leuk neergezet door Tim Robbins. En ook vooral Paul Newman speelde een erg sterke rol. Erg gelachen ook om die Buzz bij lift. Hello buddy .

Het eerste uur is het sterkst, daarna wordt de film iets dramatischer, maar het blijft allemaal zeer vermakelijk om naar te kijken. En het einde vond ik ook wel leuk. De Dialogen waren ook zeer grappig. You now just for kids

Mijn 10 film van de Coen broers was dit inmiddels weer. Toch wel een van mijn favoriete regisseurs. Ben heel benieuwd naar Raising Arizona en The Mas Who Wasen´t There. Deze kan ik in ieder geval van mijn lijstje af halen.

Heerlijk filmpje weer.

4,0*

De Coen's karikaturale kijk op het kapitalisme.

Erg geinig weer, een stompzinnig verhaal waar ze gelukkig ook niet al te serieus op in gaan. Misschien af en toe wat te flauw, en de rol en romance met Leigh voelt er nogal bijgeraapt, maar verder valt er niet zo gek veel op aan te merken. Een straks geregisseerd hoopje onzin met leuke details.

De zoveelste 3.5* voor de broers, wederom niet echt geniaal, maar wel weer bijzonder leuk.

Helemaal eens met Montorsi, bijzonder vermakelijk onzin filmpje, mooi hoe ze de hoelahoep erin verwerken. veel leuke grappen(vond die liftjongen erg grappig in het begin), visueel erg mooi en een leuke cast.

Leigh voelt een beetje overbodig, ondanks haar leuke rol met dat accentje....daardoor duurt de film ook ietsje te lang. Had een kwartiertje korter gemogen. Verder weinig op aan te merken.

3,5*

Vermakelijke Coen brothers film die zowel een ode als een parodie is aan/op films als Brazil e.d.

Erg leuke typetjes zitten hier weer in waaronder Mussberger en Norville en een speciale vermelding voor Amy Archer (hoewel ik hier en elders lees dat ook haar typetje een ode is aan een bestaand typetje).

De Coens bewijzen met deze film voor mij eens te meer dat ze elk genre aankunnen.

3,5*

Hollywood met een stevige knipoog. The Hudsucker Proxy is altijd onderhoudend, goed in elkaar gezet, prima in beeld gebracht, en kent als uitschieters een paar absurdistische situaties en leuke grapjes (de secretaresse bijvoorbeeld die achter elkaar Oorlog en Vrede en Anna Karenina leest terwijl de naam van de Hula Hoop wordt bedacht). Zelfde categorie als Barton Fink , O brother, where art thou en eigenlijk ook wel een beetje The big Lebowski. De kant van de Coens dus die ik het leukst vind.

De eerste onvoldoende die ik uitdeel aan een Coen film.

Ik vond de humor maar van een heel matig niveau, bij vlagen zelfs erg flauw en ik had aardig wat moeite om de film helemaal uit te kijken. Constant zat ik te kijken met het idee dat de film nog wel van de grond zou komen, maar dat gebeurde uiteindelijk helemaal nergens.

Het blijft allemaal 'gewoon een beetje geinig' maar niks meer dan dat. Het talent van de Coens is soms wel zichtbaar, de film is op zich wel geslaagd qua sfeer die hij wil creëren en sommige typetjes zijn wel geinig. Maar als geheel is het niet meer dan een 'grijze' film. Verder dan een sporadische glimlach ben ik niet gekomen.

Nee, de heren hebben vééél betere films op hun naam staan.

Helaas kan ik er echt niks meer van maken. De film balanceerd voor mij tussen een 2,0* - 2,5*.

De komende weken staan de overige Coen films op de planning met dank aan die actie van de Volkskrant. Hopelijk zitten daar nog wel wat pareltjes tussen (Barton Fink, Miller's Crossing e.d.)

Fijn filmpje, dat vooral in het eerste half uur/uur erg verfrissend is, met een eigen sfeer en geslaagde vondsten. Jammer is wel dat het script zich vanaf het begin laat raden en dat de hoes een kleine spoiler bevat.

De film heeft een keurmerk op uiteenlopende typetjes, die ook verschillen qua geslaagdheid. Zo vind ik die liftdude bijzonder vervelend en smakeloos, alsof hij zo vanaf een kinderfeestje is gestapt (van de 45e verdieping wellicht). Zo zijn er nog meer typetjes die wat infantiel overkomen. Maar de hoofdpersonages vertolkt door Tim Robbins, Paul Newman en Jennifer Jason Leigh zijn al met al vrij sterk.

De humor is royaal aanwezig - subtiel en soms ook een heel stuk minder subtiel, zoals ik van de Coens gewend ben. De scene waarin Norville de hula hoop aan de Hoge Heren toont, vind ik briljant, met zijn enthousiaste heupbewegingen en verhaal Carter Burwell zorgt voor, bij vlagen, geweldige muziek, hoewel ik zijn stukken niet fulltime vind aansluiten bij het verhaal. Het verhaaltje namelijk is nogal flauw en is, naarmate de film vordert, enigszins saai te noemen. Totaal niet serieus te nemen ook, maar dat is dan ook precies wat de makers niet willen.

3,5*

Heerlijk filmpje. Weet perfect de balans de vinden tussen bizar, slap-stick, en satire. Geweldige over de top personages. Film deed soms meer aan Gilliam denken dan de Coen bro's. Zelfde gekheid, maf doch vet verhaal, originele vondsten, fantasierijk en grappig. 4,5* en op Big Lebowski na Coen Bro's beste.

Een feest van overacting.

Het verhaal is een sprookje, eigenlijk. Sommige onderdelen daarvan zijn nog wel grappig, maar het geheel komt bij mij niet echt aan - te flauw, te dun, en de deus ex machina die het verhaal uit de afgrond moet tillen is echt een beetje te makkelijk. En hoewel er door de hele cast wel perfect goed gespeeld wordt, is het nogal persoonlijk of de typetjes je aanspreken. De muziek die een nogal grote rol inneemt is oubollig en afgezaagd - geeft nog eens een extra nadruk aan het al erg simpele en uitleggerige sprookjesverhaal. Dat met alle uitleggerigheid dan ook nog eens een voiceover nodig heeft om de laatste details er in te rammen. De beelden zijn erg zorgvuldig in stijl, maar die spreekt me ook al weinig aan. De overheersende bruine tonen vind ik daarbij vooral lelijk.

Man, hier kun je toch alleen maar blij van woorden? Prachtig decor, geweldig script met een aantal geniale scènes. het moment dat dat jongetje die hoepel op pakt is grandioos.. Een geweldige cast met een beeldschone Jennifer Leigh. De film bleef soms wel wat stereotype met aardig wat clichés, maar dat zou je hier ook als de kracht van de film kunnen zien. Een fijne familiefilm.