The Hudsucker Proxy (1994)

Net niet. Hier zie je al iets van de filosofische inslag die de broers in later werk veel effectiever zouden toepassen. Het toont de krachten achter het kapitalisme als een soort bureaucratisch monster waarin mensen mee worden genomen in de waan van de dag. Helaas ligt het er zo dik bovenop dat er weinig te raden valt naar mogelijke andere betekenissen. De mooie settings en de prettig overacterende acteurs kunnen niet verhullen dat het eigenlijk een nogal moralistisch en voorspelbaar verhaaltje is.

Fijne film, zitten weer heel wat woordgrapjes in en waarschijnlijk nog een stuk meer dan ik, bij een eerste kijkbeurt, heb opgemerkt. Jennifer Jason Leigh vond ik op bepaalde momenten irritant, ik vond haar veruit het minst goed acteren. De film vond ik wel origineel, heb me zeker niet verveeld. De humor was regelmatig wel goed voor een grijns of appreciatie van toch wel goed gevonden. Regie is weer top en soundtrack mocht er ook wel zijn. Stem neigt naar de 4*, al vond ik sommige stukken iets minder.

"Hoe kan ik nu voor het eerst beginnen werken als er alleen maar ervaring vereist wordt ?".

Zakenleven en maatschappij worden op een satirische wijze op de korrel genomen.

Bijwijlen erg spiritueel en grappig met soms niet zo best begrijpelijke situaties. Goed acteerwerk, vind ik, en eigenlijk wel origineel.

Fasten your seatbells, jullie gaan de rit van je leven beleven. Nee, het gaat niet om een power actie film ala Jason Bourne (nipt geen top 100 materiaal) maar om een comedie. Maar wat voor één ! Beste scenes citeren is onbegonnen werk want in feite is de film één lang gerekte geniale scene maar we doen een poging : de hula hoop scene (perfecte gebruik van de muziek Aram Khachaturian, Sangre Sabre), de bar scene waar 2 figuranten de scene becommentariëren tussen de sluwe Jennifer Jason Leigh en de naieve Tim Robbins (die ouderwetse dialogen !) en niet te vergeten die sequentie hoe onze ambitieuze, pas afgestudeerde held Norville de job bij Hudsucker vondt (meesterlijk stukje dat begint bij de kring van koffiemok op de krant tot aan de ingang van het bedrijf). Auteurs van dienst zijn de gebroeders Coen. Ethan staat in voor het schrijven en Joel voor de regie. In de jaren ’90 waren zij één van de meest getalenteerde cinema makers die er rond liepen. Maar niemand was overtuigd. De broers waren (en zijn) nu eenmaal meester in het gezegde ‘muchado about nothing’. Er zijn geen grote thema’s in hun verhalen, geen diepe karakterontledingen, geen sociaal engagement. In wezen is ook THP een romantisch niemendalletje (MET happy end, optimisme is toch een zeldzaamheid in hun oeuvre). Geïnspireerd op films van jaren ’40 (zoals Hawks en Capra) met een verhaal in de jaren ’50 gemaakt in jaren ’90 (Ook in het verhaal wordt er gespeeld met tijd) zou dit toch een breed publiek moeten aanspreken. Toch was het een flop aan de box office en de critici hadden het moeilijk om er door te kijken. Nochtans zorgde hun vaste crew voor doordachte visuele referenties. Production design en set decoration bv boetseerden een visueel concept van circels (You know … for kids) en verticale lijnen (wolkenkrabbers), camera man Roger Deakins (met voorlopig 12 caps) creëerde een geslaagde clair obscur look en Carter Burwell componeerde een tintelende upbeat score. Alhoewel ze in de jaren 2000 wat mindere comedy’s maakten (The ladykillers was bij momenten nog hilarisch maar Intolerable cruelty was bleekjes) stonden wij nog steeds als één man achter de Coen broers. Plots kregen ze dankzij hun oscar succes achting van het wereldje. Eigenwijs als ze zijn maakten ze daarna opnieuw een comedy nl Burn after reading en de achting was snel gedaald. Opnieuw ging het over niks, opnieuw ging de vakpers aan het morrelen. Ze bleven immers trouw aan hun idiote personages met hun hebzucht. Spijt tot wie het benijdt maar Burn after reading is een grappige spy spoof, ademt gitzwarte humor uit en heeft een staalharde plotconstructie. Bij THP is het mikpunt van spot de bedrijfswereld. Zowel slaptick, als one liners, als surrealisme : het zit er allemaal in. Een scene zoals de mail room orientation scene heeft ondanks alle overdrijvingen een zekere herkenbaarheidsgehalte (zo zitten grote bedrijven, dat weten we nu, inderdaad in elkaar). Ja, we houden op tijd en stond wel van onnozelheden en dwaasheden en als dit door de Coen broers in een kunstwerkje wordt gegoten dan salueren wij in volle Benny Hill modus (omgekeerde hand op voorhoofd, tong uit – dé referentie als het gaat om doldwaze fratsen) iedere keer als de eindgeneriek over het scherm rolt.

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 80 : The hudsucker proxy

De film is overduidelijk met zeer veel liefde voor de details gemaakt. Alwaar zo'n prachtige kijkervaring van de gebroeders Coen.

- You have a very charming wife Mr Mussbe...Sid
- So they tell me.


Behoort niet tot het beste werk van de Coen broers, wel weer een originele prent met de typische Coen-feel, scherp ironisch met sympathie voor de loser. Ik ben niet zo'n fan van Tim Robbins maar hij is goed gecast als de ubernaïeve Norville, ook Jason Leigh en Newman zetten hun rol lekker vet aan met gewenst resultaat.
De weg naar de top is het leukst, met de verbeelding van het kille kapitalisme als een minuut stilte die van het loon wordt afgetrokken. Het hele Muncie-gebeuren was ook grappig en zo'n scène als in het kantoor van Mussburger is pure slapstick. Helaas is het einde, vanaf de val naar beneden, een stuk minder geslaagd met Hudsucker als guardian angel en een overbodige strijd tussen goed en kwaad. Het blijft kennelijk toch lastig om dergelijke films bevredigend maar niet te zoet te laten eindigen. De voice-over had van mij ook weggelaten mogen worden trouwens.

Ronduit kostelijke film waar ik bij uitkomst in 1994 wat van zag in een filmprogramma en toen afdeed als flauwe onzin en een ontstellend zacht ei genaamd Tim Robbins. Iets waar ik inmiddels dus wel anders over denk.

Humoristisch wordt gebracht hoe de grote baas er eigenlijk wel klaar mee is, de zittende directie een ramp verwacht en met een bijzonder vies plannetje komt om de zaak op termijn naar zich toe te trekken. Slachtoffer lijkt de sullige Barnes te moeten worden maar dan komen ze bedrogen uit. Kleurrijke karakters en bijzondere dialogen trekken voorbij in een typisch Coen Brothers geheel en ik moet zeggen dat ik constant in een deuk van het lachen lig.

Als er dan wel wat te merken valt is het de rol van Jason Leigh die net wat te overdreven en gemaakt overkomt. Ligt de rol haar niet? Mislukt het karakter simpelweg...? Lastig te zeggen. Ze herstelt zich wel wat naar het einde maar het algemene niveau wordt wel een beetje omlaag getrokken. Behalve dat is de soundtrack heerlijk, net als de algemene sfeer, bewijst Robbins zich andermaal als buitengewoon acteur en de film vermaakt over het algemeen meer dan.

Eindresultaat: fijne film, echt erg leuk.

Heerlijk absurdistisch en over the top. Met meer dan een knipoog naar film noir en klassiekers als Citizen Kane. Drie lead acteurs die goed op dreef zijn. Maar vooral veel humor. ‘For the kids... you know’.

Ik moest de hele tijd denken aan Forrest Gump (1994) toen ik deze film uit hetzelfde jaar bekeek. Ook hier hebben we te maken met een "idioot" die op één of andere manier de mogelijkheden in de schoot geworpen krijgt om zijn invloed tegen beter weten in te laten gelden. Daar het bij Forrest wat uit de hand loopt met zijn travel around the world, krijgt Norville een multinational onder zijn benen geschoven.

Het is een erg luchtige film dat met een serieus korreltje zout dient genomen te worden, want in werkelijkheid onmogelijk te realiseren. Was het maar zo simpel om ongestraft je eigen aandelen te doen kelderen om ze dan goedkoop terug te kopen ...

Verder wat stereotiepe karakters die nog net binnen de lijnen kleuren, al vond ik Jennifer Jason Leigh met haar rol als reporter vrij irritant. Het is een film vol satire en eentje die ook door kinderen gesmaakt kan worden. Zeker wanneer Norville blijk geeft van zakelijk talent met de uitvinding van de Hoelahoep en de frisbee, hoewel dit in werkelijk totaal fout is. De hoelahoep was er al net na de Tweede Wereldoorlog en de frisbee was een uitvinding voortvloeiend van een gelijknamige bakker, eveneens net na WOII.

Deze dichterlijke vrijheden vergeef ik de scenaristen nog wegens de bij momenten toch fijne sfeersetting en decor. Die klok bvb en die radertjes waren erg knap.

Echt een mooi geschoten film met veel zorg voor decor en allerlei details. Al ziet het er net omwille van die zorg ook wel redelijk gelikt uit. Het verhaal op zich is wel ok maar ergens ontbreekt het voor mij toch wel aan ziel. Zeker heb ik het gevoel dat de Coen bros zich vermaakt hebben met deze film. In de eerste plaats met de talrijke referenties die ze rondstrooien en dit redelijk in your face. Bvb. de Dean Martin persiflage op het galabal, uiteraard de uitvinding van de hula hoop, de ratelende persmensen als gimmick … echter krijg ik er het gevoel van dat het niet meer dan een hoop gimmicks is. Als je niet doorhebt dat het gimmicks zijn, kan het zelfs een bron van ergernis zijn voor sommige kijkers.

Voor een komedie vind ik het verder gewoon niet grappig genoeg. En bij momenten vond ik het ronduit saai. Ze proberen wel maar veel meer dan een keer glimlachen heb ik toch niet kunnen doen. Het originele screwball genre waaraan deze film onder meer refereert, vind ik véél grappiger. Het heeft er misschien ook gewoon mee te maken dat Tim Robbins een soort flapdrol speelt. Niet van het kaliber van de rollen die James Stewart en Cary Grant speelden, en die daarin ook authentieker overkwamen (de ouderdom van de films ten spijt). Wat kon mij het lot van Tim Robbins schelen, zelfs niet wanneer hij van het gebouw stort.

Niet zo geslaagd dus. Maar aan de pluszijde vind ik deze film nog altijd vermakelijker dan vele andere output in filmland. De Coen bros hebben tenminste wel moeite gedaan om er iets van te maken. Dus daarom toch nog een redelijke score.