Dialogue avec Mon Jardinier (2007)

Soms is het irritant als je het boek hebt gelezen waar de film zich op heeft gebaseerd. Ik wist niet wat ik meemaakte toen onze kunstenaar werd voorgesteld. In plaats van uitvergrotingen van de natuur (grassprieten, noten, groenten) schildert die nu menselijke portretten. En dan heeft ie natuurlijk huwelijksproblemen en een maitresse (vanzelfsprekend een jong naaktmodelletje).

En daar ging 40% van de prachtige dialogen uit het boek. Als ik dat had geweten....

Gelukkig weet de scriptschrijver zich te redden door de finale wel redelijk intact te houden, zodat de zakdoeken weer te voorschijn werden getoverd.

Ondanks deze mijns inziens grove fout, weet Darroussin de simpele tuinman goed te portretteren, zodat de automatische piloot Auteuil een voetnoot verwordt. De film kabbelt zo lekker voort, maar potjandorie, dit had zo veel beter kunnen zijn. Even een hoofdpersoon anders beschrijven, alsjeblieft zeg, was zeker niet spannend genoeg voor 'de film'. Daar gaat het ook niet om. Toch een kleine 3,5* ster. De film weet toch nog hier en daar verrassend om de hoek te komen.

Geweldige franse film. De personage worden enorm verfijnd uitgewerkt en de sfeer en omgeving zijn werkelijk schitterend. Er is veel sentiment en nostalgie aanwezig maar geen moment is deze vals. Vooral het laatste half uur was zeer andoenlijk. Die nuchterheid...

Mooie en warme film.

Er had meer in gezeten. Vooral Jean-Pierre Darroussin maakt indruk.

Auteuil komt als kunstenaar niet helemaal uit de verf en is als personage een stuk saaier dan de tuinman.

Toch zeer de moeite waard. Aantal mooie filosofische passages en aangename sfeer.

Film die me leeg achter liet en vooral met het 'hier-zat-meer-in' gevoel.

Er zat meer in op gebied van dialogen: Veel dialogen zijn wel leuk en vermakelijk en brengen sfeer maar anderen zijn compleet saai en voegen niks toe. Misschien had de film om dat probleem te kunnen aanpakken iets korter mogen zijn.

Er zat meer in op gebied van het visuele aspect: De setting was perfect waar de mooie natuur goed overkomt. Maar had dit niet veel beter geweest met meer toegevoegde felle kleuren? Ik had liever op z'n manier een sprookjesachtige cinematografie gehad. Het komt er dicht bij maar kon beter.

Er zat meer in op gebied van drama: Echt ontroerend vond ik het einde niet. De dood was goed omringd door de tuinier zijn depressievere kijk en de schilderijen op het einde. Maar echt raken deed het me niet.

Er zat meer in dus. Z'n films schommelen bij mij meestal rond de 2,5 sterren maar door de chemie tussen de 2 hoofdrolspelers rond ik het naar boven af.

***

Bij films die zichzelf (op de dvd-hoes) aankondigen als een interessante reflectie over leven en dood, durf ik al snel snode voorgevoelens te hebben. Immers, films die écht grote vragen stellen, doen dat meestal niet expliciet (oa. ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’), of hebben ten minste de tact om zichzelf als “poëtisch” te verheerlijken (oa. ‘Stalker’).

‘Dialogue avec mon Jardinier’ overtreft echter de stoutste verwachtingen. Bij een film die een serieuze filosofische insteek pretendeert te hebben, hoort eerst en vooral een schare genuanceerde personages. De combinatie van conservatieve boerenlul tegenover progressieve artiest levert een handvol cliché’s op die de film verhaaltechnisch zouden moeten dragen. Bovendien hangt er te weinig vlees aan de dialogen om Auteuil (die niet verder komt dan een zorgwekkende frons, zo nu en dan) of Darroussin een eerlijke kans te geven: ze zijn van bij de eerste minuten reeds gedoemd een voorspelbare evolutie door te maken als karakter.

Desondanks begrijp ik dat er een publiek is voor deze film: dat de personages cliché’s zijn, betekent niet dat er geen kern van waarheid in hun handelen kan schuilen. Iedereen herkent namelijk wel iets van een ouder familielid in de zagende boerenlul, of vice versa. Maar “vragen over leven en dood”, dat laat Becker beter over aan begaafde cineasten; een verheerlijking van de Franse levensstijl is immers geen filosofisch vraagstuk.

2,25*

Mooie film, acteurs vind ik goed spelen. Vooral de schilder komt erg sympathiek over. Daarnaast mooie plaatjes. En ontroerend verhaal over vriendschap en liefde.

Prachtige en ongecompliceerde film waarin een kunstenaar terugkeert naar zijn geboortedorp en een tuinman inhuurt, die zijn jeugdvriend blijkt te zijn. Het verhaaltje kabbelt in een fijn tempo voort en door de natuurlijke dialogen leer je de twee personages beter kennen. Grappig en ontroerend tegelijk. De personages zijn zeer goed uitgewerkt en Daniel Auteuil is uitstekend als 'Vander Kwast', maar het is toch wel Jean-Pierre Darroussin als 'Vander Tuin' die zorgt voor de mooiste momenten.

Een aardige film, vooral dankzij de sterke rol van Jean-Pierre Darroussin, maar het duurt wel tot de laatste 20 minuten, voordat het geheel echt tot leven weet te komen.

Daarvoor kabbelt het verhaal maar een beetje voort, inclusief de dialogen. Soms is het leuk, soms niet. Daniel Auteuil vind ik hier ook niet zo heel overtuigend. Hij kijkt vaak nogal moeilijk en zijn personage is ook net wat minder interessant en leuk, dan de tuinman. Darroussin weet zijn passie wel overtuigend over te brengen en zijn personage te voorzien van de benodigde diepgang. Visueel is het allemaal wel aardig. De locatie van de tuin is mooi en het gemoedelijke zomerse Franse sfeertje komt aardig uit de verf.

Alleen wist het geheel me niet echt te pakken. Ook al was het idee met deschilderijen op het einde, best leuk gedaan en was dat zeker het beste moment van de film. Het pakte me echter niet en ik kreeg er verder ook niet echt een gevoel bij. Ik vond het geen straf om te kijken, maar ik ben er ook zeker niet door weggeblazen.

Kleine 3,0*

Erg fijne, rustige filmhuisfilm. Prettige gesprekken, zowel leuke, droevige als vrij bizarre en bijzondere gebeurtenissen, soms erg ontroerend en heel goed en overtuigend gespeeld. Niet oppervlakkig. Deze film hield mijn aandacht goed vast, wat lang niet altijd zo is. Ik ben blij verrast! Een 8. 4*

Je ziet het vaker in films die het accent leggen op dialoog en op de karakters. Dergelijke films zetten vaak twee personages tegenover elkaar die weinig met elkaar gemeen hebben. Uit de intellectuele botsing tussen die personages met verschillende culturele achtergronden ontstaat vaak een film met een hoog gehalte aan melodrama. Dat is in deze film niet anders.

Een Parijse schilder en docent kunstgeschiedenis verhuist tijdelijk naar zijn geboortehuis op het platteland en komt daar in aanraking met een eenvoudige man die hij als zijn tuinman aanneemt.

Al snel blijkt dat de schilder en de tuinman oude schoolvrienden zijn wier levens zich tamelijk verschillend hebben ontwikkeld. Ondanks de grote culturele verschillen, ontdekken beide personages dat ze elkaar veel hebben te bieden. De grootstedelijke intellectueel en de plattelandse tuinman praten over het verglijden van de tijd, over het groeien en oogsten van gewassen, over geluk, over het gezin, over kunst en gewoon over het leven.

Beide mannen spreken elkaar aan met een naam die is gerelateerd aan hun beroep. Dupinceau en Dujardin. Evenals de bedachtzaamheid van het verhaal, de comtemplatieve beelden en de onderhuidse veelzeggendheid van de dialogen verlenen die simpele naamsduidingen de film een bijna religieuze uitstraling. Meerdere malen herinnert de film je aan gelijkenissen en parabels uit de bijbel, als de sterk uiteenlopende levensfilosofieën van de protagonisten aan bod komen tegen een achtergrond van rustieke beelden van het Franse platteland.

Door te kiezen voor een rustige manier van filmen met veel tijd voor stilte en spraak, lijkt de sympathie van regisseur Jean Becker meer bij de simpele levenshouding van Dujardinier te liggen dan bij de snellere intellectualistischer wereld van Dupinceau. De film toont vooral eenvoud en bescheidenheid. Een levenshouding (en hier een filmische boodschap) die blijkbaar sterk appeleert aan het verlangen van de mens om terug te keren naar een eenvoudige en ongecompliceerde levensfilosofie.

Het verhaal is op zichzelf dan ook nogal eenvoudig en rechtlijning. Er is weinig handeling. De meeste film bestaat uit zwijgen en spraak. Het gesprekstempo ligt niet erg hoog. De gesprekken zijn vooral gemoedelijk. Ook de enscenering van de dialogen is rustig. In deze film komen geen buitengewone kunstgrepen van de camera voor die afleidend werken. De interacties tussen de personages staan altijd centraal.

De beide hoofdrolspelers doen het fantastisch. Het is gemakkelijk voorstelbaar waarom de stadse schilder zo wordt gegerepen door de verschijning van Dujardin. Jean-Pierre Darousin speelt hem ragfijn. De andere hoofdrol is voor Daniel Auteuil, die Dupinceau geloofwaardig en breekbaar speelt.

Dialogue avec mon Jardinier is een film om bij weg te dromen. Een film om over na te denken. De film is soms sentimenteel, af en toe overdreven kitscherig, maar vooral ook hartverwarmend. De beelden van het Zomerse leven op het Franse platteland doorsneden met alledaagse, diepzinnige en scherpe dialogen zijn prettige vooeding voor de ziel.

Heel mooie film, ontroerend, zeker naar het einde toe, prima dialogen die me bleven boeien.

Daniel Auteuil en Jean-Pierre Darroussin zijn misschien wel tegenpolen in de film, talent hebben ze beiden in overvloed gemeen.

Ai, het is ook echt een praatfilm.

En erg fijn geacteerd vooral ook. Van Auteuil had ik dat ook wel verwacht, maar de mij niet zo bekende Darroussin doet absoluut niet voor hem onder - integendeel, eigenlijk, want zijn Dujardin is zo'n beetje perfect, en ligt me beter dan de Dupinceau van Auteuil. Geniaal wel de scene waarin ze hun oude schoolherinnering ophalen, en dat zet ook meteen de toon voor de hele film.

Wel een beetje op de grens (en af en toe over) van hoeveel Frans ik begrijp, en er zijn wel wat van die dingen waar de ondertiteling je ook niet echt bij helpt. Maar net als met de diepere lagen die sommigen in de film zien, je hoeft het niet altijd tot in detail te volgen om het toch op waarde te kunnen schatten.

Drijft nogal erg op het cliché van het romantische contrast tussen grote stad en platteland, maar goed gemaakt is-ie wel.

Met name Darroussin doet het goed, hij deed me denken aan Billy Bob Thornton.