Dialogue avec Mon Jardinier (2007)

Ontroerend was-ie. Ik heb hem gisteravond in een bioscoop in Lille (net over de grens bij Kortrijk) gezien. De film bevat wel uitsluitend spreektaal, dus zonder ondertiteling zal een Nederlander die een beetje thuis is in het Frans, er niets aan hebben. Maar met een goede Nederlandse ondertiteling is de film bijzonder de moeite waard voor degene die van een psychologisch drama houdt en van "een goed gesprek van mens tot mens".

Soms is het irritant als je het boek hebt gelezen waar de film zich op heeft gebaseerd. Ik wist niet wat ik meemaakte toen onze kunstenaar werd voorgesteld. In plaats van uitvergrotingen van de natuur (grassprieten, noten, groenten) schildert die nu menselijke portretten. En dan heeft ie natuurlijk huwelijksproblemen en een maitresse (vanzelfsprekend een jong naaktmodelletje).

En daar ging 40% van de prachtige dialogen uit het boek. Als ik dat had geweten....

Gelukkig weet de scriptschrijver zich te redden door de finale wel redelijk intact te houden, zodat de zakdoeken weer te voorschijn werden getoverd.

Ondanks deze mijns inziens grove fout, weet Darroussin de simpele tuinman goed te portretteren, zodat de automatische piloot Auteuil een voetnoot verwordt. De film kabbelt zo lekker voort, maar potjandorie, dit had zo veel beter kunnen zijn. Even een hoofdpersoon anders beschrijven, alsjeblieft zeg, was zeker niet spannend genoeg voor 'de film'. Daar gaat het ook niet om. Toch een kleine 3,5* ster. De film weet toch nog hier en daar verrassend om de hoek te komen.

Conversations with My Gardener is een mooi, ontroerend kijkje van twee mannen met hun klasse verschil en hun kijk op de wereld. De één is naar de middelbare school door rijke afkomst schilder geworden terwijl de andere juist niet de school heeft kunnen afmaken door een geintje en dus meteen gaan werken bij de spoorwegen. Jaren later komen ze elkaar tegen doordat de schilder een tuinman zoekt. Drie keer raden wat er volgt. Dat betekent dat het geen verkeerde film is maar met een andere insteek was de voorspelbaarheid misschien doorbroken. Pluspunten voor de chemie tussen de twee, het sterke acteerwerk en de humor die ze bezitten en dan vooral de verschijning ‘’ van der Tuin’’ is er eentje die ik zal onthouden. Dus een aardige film die het vooral moet hebben van de twee hoofdpersonen en niet van de voorspelbaarheid en de ontknoping van het verhaal.

Sfeervol dat zeer zeker. Beetje het Zwitserleven - gevoel. Het kon me niet de hele tijd boeien helaas. Er had meer verhaal in gemogen.

3*

Beviel me niet erg.

wat een warme, leuke, prettige prachtige film zeg.

humor, een heerlijke sfeer, goeie karakters, puik acteerwerk, fantastisch.

heb er nog dagen aan terug gedacht.

4 sterren.

helemaal geen reacties meer na 15/9?

mensen, dit is een schitterende film hoor!

Geweldige franse film. De personage worden enorm verfijnd uitgewerkt en de sfeer en omgeving zijn werkelijk schitterend. Er is veel sentiment en nostalgie aanwezig maar geen moment is deze vals. Vooral het laatste half uur was zeer andoenlijk. Die nuchterheid...

Mooie en warme film.

Er had meer in gezeten. Vooral Jean-Pierre Darroussin maakt indruk.

Auteuil komt als kunstenaar niet helemaal uit de verf en is als personage een stuk saaier dan de tuinman.

Toch zeer de moeite waard. Aantal mooie filosofische passages en aangename sfeer.

Sympathieke film. Auteuil komt inderdaad niet helemaal uit de verf als kunstenaar, maar als "vriend van vroeger" van de tuinman wel.

Eén van de betere Franse films van 2007 en wel aan te raden.

Film die me leeg achter liet en vooral met het 'hier-zat-meer-in' gevoel.

Er zat meer in op gebied van dialogen: Veel dialogen zijn wel leuk en vermakelijk en brengen sfeer maar anderen zijn compleet saai en voegen niks toe. Misschien had de film om dat probleem te kunnen aanpakken iets korter mogen zijn.

Er zat meer in op gebied van het visuele aspect: De setting was perfect waar de mooie natuur goed overkomt. Maar had dit niet veel beter geweest met meer toegevoegde felle kleuren? Ik had liever op z'n manier een sprookjesachtige cinematografie gehad. Het komt er dicht bij maar kon beter.

Er zat meer in op gebied van drama: Echt ontroerend vond ik het einde niet. De dood was goed omringd door de tuinier zijn depressievere kijk en de schilderijen op het einde. Maar echt raken deed het me niet.

Er zat meer in dus. Z'n films schommelen bij mij meestal rond de 2,5 sterren maar door de chemie tussen de 2 hoofdrolspelers rond ik het naar boven af.

***

Prachtig heldere recensie! Ik zou bij een filmmagazine solliciteren als ik jou was.

Bij films die zichzelf (op de dvd-hoes) aankondigen als een interessante reflectie over leven en dood, durf ik al snel snode voorgevoelens te hebben. Immers, films die écht grote vragen stellen, doen dat meestal niet expliciet (oa. ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind’), of hebben ten minste de tact om zichzelf als “poëtisch” te verheerlijken (oa. ‘Stalker’).

‘Dialogue avec mon Jardinier’ overtreft echter de stoutste verwachtingen. Bij een film die een serieuze filosofische insteek pretendeert te hebben, hoort eerst en vooral een schare genuanceerde personages. De combinatie van conservatieve boerenlul tegenover progressieve artiest levert een handvol cliché’s op die de film verhaaltechnisch zouden moeten dragen. Bovendien hangt er te weinig vlees aan de dialogen om Auteuil (die niet verder komt dan een zorgwekkende frons, zo nu en dan) of Darroussin een eerlijke kans te geven: ze zijn van bij de eerste minuten reeds gedoemd een voorspelbare evolutie door te maken als karakter.

Desondanks begrijp ik dat er een publiek is voor deze film: dat de personages cliché’s zijn, betekent niet dat er geen kern van waarheid in hun handelen kan schuilen. Iedereen herkent namelijk wel iets van een ouder familielid in de zagende boerenlul, of vice versa. Maar “vragen over leven en dood”, dat laat Becker beter over aan begaafde cineasten; een verheerlijking van de Franse levensstijl is immers geen filosofisch vraagstuk.

2,25*

Heerlijk landerige sfeer-film.

Geen film die je antwoorden zal geven op de grote levensvragen. Wel een heerlijk soort feel-good-film die een lach en een traan afwisselt.

Vergelijkbaar met La Gloire De Mon Pere/Le Chateau De Ma Mere, Les Choristes en het iets cynischer Un Dimanche A La Campagne.

Franse regisseurs lijken het gladde, dat de Amerikaanse tegenhangers vaak zo onverteerbaar maakt, mooi te kunnen omzeilen.

Prachtige rol van Jean-Pierre Darroussin als de tuinman en prachtig camerawerk.

Ik heb zojuist de film gekocht bij de Aldi Ja... de Aldi verkoopt ook wel eens dvd'tjes. Binnenkort ga ik het maar eens bekijken.

Fantastische film; zowel visueel alsmede de dialogen.

Ga het niet stukpraten; gewoon een must om te zien!

Mooie gevoelige film over oprechte vriendschap en begrip.

Absolute aanrader. Hoe eenvoudig kan het leven zijn...

Ik ben het totaal met pietpuk eens. het is een zeer emotioneel meeslepende film die met heerlijke beelden weg kijkt!

Mooie dialogen die binden!

Mooie film, acteurs vind ik goed spelen. Vooral de schilder komt erg sympathiek over. Daarnaast mooie plaatjes. En ontroerend verhaal over vriendschap en liefde.

Heerlijke film met heel veel Dialogen, moet je wel van houden. Maar daar blijft dan een warme film over. Die eerst voortkabbelt en dan steeds indringender wordt. De naakt scene van Alexia Barlier doen dan ineens geweld aan de film vind ik. Maar de schuine blikken van de tuinman maakt dit ook wel weer leuk.

schitterend, als je die 2 in hun jeugd op de foto ziet, al met hun vingers in de oren, klaar voor de knal

Prachtige en ongecompliceerde film waarin een kunstenaar terugkeert naar zijn geboortedorp en een tuinman inhuurt, die zijn jeugdvriend blijkt te zijn. Het verhaaltje kabbelt in een fijn tempo voort en door de natuurlijke dialogen leer je de twee personages beter kennen. Grappig en ontroerend tegelijk. De personages zijn zeer goed uitgewerkt en Daniel Auteuil is uitstekend als 'Vander Kwast', maar het is toch wel Jean-Pierre Darroussin als 'Vander Tuin' die zorgt voor de mooiste momenten.