Den Brysomme Mannen (2006)

Het uitgangspunt is leuk en interessant en het begint veelbelovend.

Ik vind dat er vervolgens helaas te weinig mee gedaan wordt, het verhaal vind ik wat onbevredigend.

Normaal gesproken ben ik groot fan van dergelijk absurdisme, maar hier vond ik het maar af en toe grappig. Misschien ligt het ook aan hoofdrolspeler Trond Fausa Aurvaag. Hij kijkt wel steeds verdwaasd uit zijn ogen en daar blijft het ook eigenlijk wel bij. Weinig afwisseling in zijn spel. Zet Alex van Warmerdam in dezelfde rol en je hebt volgens mij een veel leukere film.

Wel erg sterk einde trouwens.

Gelukkig heeft de Nederlandse dvd de mooie titel.

No(r)way of life. staat er wel als subtitel op.

Ik mis hier Gus van Sant verwikkeld met Tim Burton. Maar beiden kunnen ze niet uit elkaars schaduw komen. In enkele momenten weet je gewoon niet wat de bedoeling is en misschien is dat iets wat de regisseur ook wil laten zien.

Alles is behoorlijk prententieus en bloedje stijlvol weergegeven en ook de muziek is lekker sfeervol.

Toch jammer dat de film mij nergens kon raken en me beetje bij beetje steeds meer liet afdwalen in de mooie plaatjes die ik voorgeschoteld kreeg.

De film had met een beetje pit heerlijk kunnen zijn. Maar hij had ook trager mogen zijn, en dan niet zoveel Burton-achtige wendingen.

Nu was het een beetje van dit en een beetje van dat.

Het verhaaltje boeide mij niet zo, jammer dat het ook steeds meer wendingen en hints wilde geven. Daar zat ik niet echt meer op te wachten na zo'n sterk begin van de film die toen zo lekker zo mysterieus was. Zonde.

Toch kun je zien dat deze regisseur behoorlijk veel potentie heeft en bij zijn volgende film bijzonder verfrissend uit de hoek kan komen.

Afwachten maar.

Best wel een geinig filmpje, dit 'No(r)way of Life'. Vooral het kleurenpalet van Jens Lien is adembenemend mooi: voortdurend obscuur en dreigend, tot een kille steriliteit de kijker tot het absolute nulpunt brengt. Helaas ontspoort de film (verhaaltechnisch) in het 2e deel: het is mij niet duidelijk waarom Lien de intieme verteltrant vaarwel zegt en kiest voor een grauw scenario dat plots veel ongeloofwaardiger overkomt.

Toch zit de film in zijn geheel best lekker: de fijne humor, de sfeervolle muziek (misschien is Ginge Anvik wel een naam om te onthouden) en de zorgvuldige regie houden de kijker voortdurend geboeid. En met het pompeuze, doch toepasselijke 'Solveig's Lied' (uit Grieg's 'Peer Gynt') kunnen we de zaal een tikkeltje ontroerd, maar vooral tevreden, verlaten.

3*

Bijzondere film, op meerdere manieren te interpreteren. Enerzijds een overdreven schets van onze materialistische wereld met gebrek aan liefde, alles draait om de buitenkant. Een andere mogelijkheid is de hel. Hij vangt een glimp op van een perfecte wereld (hemel), maar wordt bij zijn ontdekking ruw terruggetrokken (letterlijk en figuurlijk) wat de pijn alleen maar heftiger maakt. Die meerdere keren dat hij overreden wordt door de metro kan de eeuwige pijn, het herbeleven van je meest gruwelijke momenten zijn. Een wereld zonder emoties is een wereld zonder problemen, de emoties maken ons menselijk. Logischerwijs ga je als individu tussen emotieloze mensen in zo'n wereld kapot.

Ik denk overigens wel dat het een stuk interessanter geweest was als Mads Mikkelsen (als kantoorbaas) en/of Ulrich Thomsen (hoofdpersoon) hierin hadden gespeeld. Die combi werkte in Adams Æbler ook al fantastisch.

Ik ben het eens met kappeuter. Het uitgangspunt van de film is zeer interessant en veelbelovend. Uiteindelijk wordt hier veel te weinig mee gedaan, en wordt het een beetje een slappe film. De film deed mij een beetje denken aan een mindere versie van Brazil, waarbij de hoofdrolspeler deels op de vlucht is en deels probeert te ontdekken wat er aan de hand is. Brazil vond ik in ieder een betere versie (in ieder geval een stuk origineler en meer gewaagd).

Ik vond juist het begin erg saai. Naar mate de film vorderde, begon het me meer te boeien. Ik vond het leuk om te zien hoe de hoofdpersoon telkens ontdekkingen deed (zoals met zijn 2e vriendin aan tafel, waar hij ontdekte dat relaties helemaal niets zeggen in die wereld).
De hoofdrolspeler vond ik eigenlijk wel goed gecast, hij is namelijk net zo wazig als de film zelf.

Wat een vreemde film. Of vreemd ook goed is is een andere vraag. Toch zal hij niet blijven hangen, daarvoor was hij simpelweg te banaal.

Dat er veel zaken in de film geen steek houden mag dan net deel van het verhaal uitmaken. Maar terwijl het hoofdpersonage toch een en ander als vreemd lijkt te beschouwen waardoor men hem als 'normaal' kan zien zijn er te veel zaken die zelfs voor de minst normale mens als vreemd beschouwd kunnen worden. Toch vind hij die net normaal. Dat maakt dat zelfs meegaand in de setting van het verhaal het hier en daar alsnog ongeloofwaardig is.

Het einde slaat ook helemaal nergens op. Of net wel? Al bij al vond ik deze film toch net bovengemiddeld al is het maar om de kilte die hij uitstraalt.

krappe 3

Het einde geeft het gevoel dat er rondom de film niks is.... er is geen begin, er is geen einde er is alles en er is niks.. er is enkel wat je ziet.

Best wel een grappige thema. Een man komt aan in de perfectionistische wereld waar eten niet smaakt, je van drank niet dronken word, waar iedereen geen pijn of emoties heeft. Is het de perfecte leven of is het gewoon oer en oer saai? Dat antwoord krijgen we hier. The Bothersome Man wil regelmatig vooral behoorlijk cynisch en scherp uit de hoek komen. Alleen de uitwerking is toch best wel een beetje een lange zit. Inderdaad deed dit me ook niet erg veel en dat is wel jammer aangezien het plot prima is. Locaties waren saai en te normaal, (op die kale zandvlakte na dan, dat had wel iets futuristisch) De film wil helaas nog best vaak op de automatische piloot gaan.

Maar anders gezien heb ik me hier nog best wel mee weten te vermaken. Het maatschappelijke ondertoon was wel erg sterk en het einde nog best wel bizar.

3,0*

Vage doch interessante film met een zeer koude/koel sfeertje.

Als kijker zijnde ben je zelf met de hoofdrolspeler op zoek naar antwoorden die je gedurende film denkt te vinden, maar als het einde dan eenmaal is gekomen word je achtergelaten met niets zoals de hoofdrolspeler.

Erg mooi om te zien hoe de onderliggende boodschap van een materialistische wereld naar boven wordt gebracht en dat niets is wat het lijkt om maar een zo 'perfect' mogelijk wereldje in stand te kunnen houden.

De bijna cynische humor helpt hier ook wel bij.

Dit is echt zo een film die je moet beleven, zo zie je ze niet vaak meer.

3,5 Sterren.

Van een Scandinavische zwarte-komedie verwacht ik meer dan wat Den Brysomme Mannen te bieden heeft. Bijvoorbeeld, ik noem maar wat, humor. Maar wat ik de film echt verwijt is dat het niks toevoegt aan het dystopie-genre, of aan de stroming waarin een personage in een hem onbekende en vijandige omgeving belandt. Velen prijzen nog het 'concept', maar dit concept is al bijna 100 jaar oud (begonnen met Kafka en Zamjatin in de jaren '20), en als je er dan niks nieuws mee doet dan faal je gewoon. Een perfecte wereld waar geen planten zijn, geen kinderen, geen muziek, poe wat een originaliteit zeg. Ook de verhaalontwikkeling is voorspelbaar en gezapig, het min of meer open einde lijkt met name bedoeld om te verhullen dat de regisseur het verder ook niet meer weet. Grootste pluspunt van Den Brysomme Mannen is nog de cinematografie. Vooral de beelden rond het tankstationnetje zien er fraai uit. Op zichzelf zou deze stijl een mooie ondersteuning zijn van een goede film, maar dat is deze film helaas niet. Slappe hap.

Een wereld die puur berust op de pragmatische genoegdoening van de behoeftes; personen waar lijden noch vreugde onderdeel van zijn; levens die beheerst worden door kale skeletten van instituties. In de literatuur heeft dit genre van afgrijselijke herkenbaarheid al veel teweeg gebracht, het was voor mij geloof ik de eerste keer om het op het bewegend beeld te zien.

Het werd voor mij een zeker niet onaardig kafkaiaans plaatje. Helaas moet het zijn lof vooral oogsten van een veelbelovend begin met sterke cinematografie; een overtuigend geheel kwam er uiteindelijk niet helemaal uit, daarvoor sloop er iets te veel voor-de-hand-liggendheid in het verhaal.

Maar toch, deze regisseur ga ik beslist in de gaten houden.

Matige film waarin een man terecht komt in een perfecte wereld, waarin de mensen geen emoties hebben. Traag, weinig dialoog en gestileerd in beeld gebracht, maakt dit een nogal vreemde film. Vanwege het mysterieuze aspect ben je als kijker toch benieuwd naar het verloop.

Ik heb de Scandinavische cinema hoog in het vaandel als het om sfeerschepping en cinematografie gaat. Je moet er wel van houden, want het doet vaak depressief en koel aan. Verdere kernwoorden voor deze film zijn duidelijk absurdisme en bevreemding. En wellicht filosofisch. Een heerlijke 'anders dan anders' film. Met één van de meest ongemakkelijke openingsshots: een verveeld tongend stel dat plichtmatig met ogen open elkaar onhandig half opvreet, inclusief luid smakkend geluid
Het eerste half uur is erg sterk; de setting en zwarte humor doen zijn werk. Waar kijk je naar? Wat overkomt de hoofdpersoon? Daarna drentelt de film een beetje door en wordt het emotieloze wereldje wat vervelend, maar dit (b)lijkt dan ook de fase om de krenten uit de pap te gaan halen als kijker: zodra je door begint te krijgen waar je naar zit te kijken is er geen sprake meer van drentelen, maar van een geweldige kijkervaring. Het laatste shot is ijzersterk. De boodschap is duidelijk. Hoewel er verschillende interpretaties zouden kunnen zijn.
Het is moeilijk er verder inhoudelijk iets over te zeggen, zonder te spoileren Mijn interpretatie: hij is dood; zijn vinger groeit weer aan en zelfmoord is zinloos. Hij wordt verwelkomt in het vagevuur; het is schoon, vriendelijk, maar emotieloos, smaakloos. De meeste mensen zijn er gelukkig, maar hij mist het aardse, kan niet met deze plek omgaan. Hij vindt de weg naar de hemel. In het eindshot blijkt hij op een (nog) vreselijkere plek achtergelaten te worden (Hel. Bitterkoud ipv bloedheet). Was hij nu toch maar gelukkig geweest in het vagevuur, net als de rest...

Wel aardig, maar niet echt beklijvend. Het leukste nog zijn de herkenbare punten uit Oslo, waaronder de 'tunnel of light' bij het metrostation Nydalen. Daar ben ik een tijdlang dagelijks langsgekomen. Qua humor is de film wel erg onderkoeld.

In de stad waar de film zich afspeelt gaan de mensen overdreven vriendelijk met elkaar om. Het voelt onnatuurlijk. Het voelt onecht. In de stad beland je niet zomaar. De weg naar de stad is een merkwaardige. Je arriveert met een aftandse bus bij een tankstation in een dor niemandsland. Je wordt vriendelijk ontvangen door een oudere man en naar de stad gereden. Je krijgt een gemeubileerde woning toegewezen en wordt de volgende dag door een vriendelijke chauffeur afgehaald die je naar je werk brengt. Je ontvangt een goed salaris, hebt geen stress en draagt geen enkele verantwoordelijkheid. Het is heerlijk toeven in dit idyllische oord.
Als de bus de nieuwe bewoner Andreas afzet, geniet hij in eerste instantie van de utopische sfeer. De kijker doet dat ook. Regisseur Jens Lien doet zijn best om de harmonisch geordende wereld zo neutraal mogelijk weer te geven. De camera registreert het leven in de stad in alle rust en met een afstandelijk perspectief. De utopische wereld is gedrenkt in een grijsblauwe kleurstelling die een saaie maar kalmerende werking veroorzaakt. De prikkelarme degelijkheid van de wereld komt goed over op de kijker die zich allengs begint af te vragen waar het echte plezierige leven zich heeft verstopt.
Er gebeurt niet veel. Elke dag is hetzelfde. Een ieder doet geroutineerd zijn ding. Andreas vraagt zich net als de kijker af of deze prikkelarme sleur alles is dat de wereld te bieden heeft. Andreas wordt er een beetje onrustig van. Als Andreas heeft vastgesteld dat je van bier niet dronken wordt en dat seks een puur mechanische bezigheid is waar geen hartstocht aan te pas komt, begint hij voorzichtig de grenzen van het betamelijke op te zoeken. Het contrast tussen Andreas’ voorzichtig recalcitrante gedrag en de gemoedelijke reacties daarop zorgen voor fijne surrealistische momenten die zijn vergeven van heerlijke droge humor.
In het contrast laat Lien tegelijkertijd zien dat de utopische wereld waar de moderne mens naar op zoek is een wereld van onechtheid is. Lien hekelt de utopische visie en doet dat heel genoeglijk en fijnzinnig. De utopische stad wordt bevolkt door emotieloze mensen. Door mensen die niet nieuwsgierig zijn. Mensen die een steriel bestaan lijden. Een bestaan waarin een vreugdeloos gesprek over een keukeninterieur als interessant wordt betiteld. Een bestaan waaraan je bovendien niet kunt ontsnappen.
Zo interpreteer ik althans de openingsscène waarin Andreas op het punt staat zelfmoord te plegen door van het perron voor een aanstormende metrotrein te stappen, terwijl hij nogmaals wordt geconfronteerd met de totale leegheid van de utopische wereld in de vorm van een kussend paartje dat zich zonder hartstocht heel mechanisch en ongeïnteresseerd aan elkaar overlevert. De volgende scène laat Andreas zien in de bus die aankomt bij het verlaten tankstation alwaar hij wordt opgewacht door een oudere man. Zijn leven lijkt zich een vicieuze cirkel te bevinden. Een afterlife misschien? In ieder geval bevindt Andreas zich in een ware hel.
Den Brysomme Mannen vertelt op een hele kalme manier, met absurde en droge humor en met een fijnzinnige precisie over de terreur van de saaie normaliteit die de grillige menselijke natuur in toom poogt te houden. De normaliteit die in deze film wordt vertegenwoordigd door emotiearme mensen die subtiele en passieve vormen van agressie inzetten tegen hen die het collectieve zelfbedrog dreigen te verstoren. Goeie film. Mooi einde ook.