Jerry Maguire (1996)

Wat voor de één sentimenteel is noemt de ander hartverwarmend. Zelf behoor ik tot het laatste kamp, vanwege de oprechte insteek en vanwege de subtiele humor van met name Bonnie Hunt en Todd Louiso (en natuurlijk de niet zo subtiele maar wel zeer aanstekelijke humor van Cuba Gooding Jr.). Cruise heb ik nooit beter gezien, en dat Goodings carrière daarna nooit helemaal van de grond is gekomen laat onverlet dat hij de Oscar voor déze rol ten volle verdiende (deze laatste zin schreef ik voordat ik besefte dat hij èn ik daarmee William H. Macy in Fargo tekort deden). Achteraf bezien zijn de "grote" bedragen waar het hier om gaat een lachertje vergeleken bij de salarissen waar momenteel sprake van is, niet alleen in Amerika bij het American Football maar ook in Europa bij de voetballers (om nog maar te zwijgen van de bedragen die in oliestaten voor sterren op hun retour worden neergelegd), dus je kunt je afvragen hoeveel impact deze film heeft gehad op de mensen die er feitelijk het onderwerp (maar kennelijk niet de doelgroep) van vormen, maar de intenties waren goed.

In Rod we Trust...

Typische Tom Cruise rol waarin hij lekker kan egotrippen. Eén van zijn irritantste vertolkingen vind ik. Ik zou bijna zeggen, als je niet van Cruise houdt, sla deze zeker over. Gelukkig is er net iets meer dan alleen maar de breed lachende superster. Het romantische subplot met de secretaresse en haar zoontje is sentimenteel maar versterkt de film dusdanig dat dit de sterkere troef is... en moet het nog gezegd worden :Gooding Jr is redelijk maf als het paard waarop Maguire al zijn geld wed. Schaamteloze feelgood eigenlijk, niet grandioos, maar toch met enkele sterke scènes die maken dat de film er bij mij nog goed van afkomt, niet in het minst de "show me the money" tirade maar bvb ook kleinere scènes zoals de date-avond met een erg mooie Zellweger of de scène waarin Rod neergaat tijdens een wedstrijd en dan weer opstaat als ware showman met een touchdown celebration.

"You complete me"

Smaakt naar Amerikaanse pils. De frigo mocht wel nog een paar graden kouder staan.

Komedie/drama zegt het hierboven ergens, en Crowe stapelt daar dan ook nog romantiek en sport bovenop, en als je een beetje verder graaft kan je er nog wel een paar genres bij verzinnen. Daarmee werkt zo ongeveer geen een van die genres echt goed, en de film duurt zeker een uur langer dan nodig en zinvol.

Zo ongeveer het enige wat er een beetje uitspringt is het moment van Zellweger in haar Audrey-Hepburn-film jurk. De rest is te veel Cruise, te langdradig, te zoetsappig en vooral veel, heel, heel veel te half. De meest teleurstellende film van Crow so far - denk ik, want ik ben niet van plan om een echte vergelijking met Aloha (2015) uit te zitten.

Success consists of simply getting up one more time than you fall. (kleedkamerspreuk)

Renée Zellweger is yummie, het zoontje is schattig, Tom Cruise mag ik wel. Maar voor deze film heb ik nooit al te warm gelopen. Of tenminste, zowat tweederde van deze film.

Moneyball zag ik nog maar net, en daar was ik niet wild van, daar waar velen die film zeer weten te appreciëren. Ik ben nochtans sportfanaat tot en met, maar heb wel een lichte afkeer van hoe Amerikanen zelfs de kleinste details in statistieken omzetten. En vooral sport als show verpakken en zeer zakelijk, commercieel en mathematisch benaderen. "De laatste ronde gaat in, u aangeboden door Credit One Bank", om maar een voorbeeld te noemen. Of zoals bij het afgelopen WK voetbal de drankpauzes halfweg elke speelhelft, om in voetbal ofte soccer toch ook maar 4 quarters te kunnen introuduceren met het oog op extra reclameblokken. Face it, de meeste van de typisch Amerikaanse sporten zijn reclame onderbroken door enkele sportbeelden. Beursfilms zijn om die reden (hard zakelijke drijfveer) ook niet zo aan me besteed, nog minder eigenlijk. Jerry Maguire is de belichaming van sport als product, en dus haak ik daar ook wel wat door af. Al doet de figuur Jerry Maguire wel z'n best daar op z'n minst anders in te zijn, en dat apprecieer ik er wel aan.

Verder vind ik zowel deze Jerry Maguire zowel als Moneyball een half uur te lang duren. Wel vind ik JM uiteindelijk net iets aangenamer omwille van toch net iets meer de menselijkheid en het relationele in het verhaal. En het einde waar ik toch wel zeer bij smelt. Maar m'n eindwaardering ligt wel nog steeds wat lager dan het gemiddelde cijfer, zij het wel minder ver erbij vandaan dan bij Moneyball (al lag dat zeker niet aan Pitt & Hill).