Kimi no Na Wa. (2016)

Toch opvallend dat er zo weinig gestemd is op deze film. In Japan is dit een onverwacht kassucces geworden en er hangt een enorme hype omheen. Uiteraard ben ik daar te vinden waar de hype is, al was het maar om de cynische man te zijn die in het hoekje staat te ouwehoeren. Over Kimi no na wa hoef ik echter niet cynisch te doen. Het is een modern sprookje, met een verhaal dat al vaak verteld is, maar met personages waar je om geeft en beelden en muziek die de gevoelige snaar raken. Mooie thema's zoals tijdrijzen, de cyclische benadering van tijd en de spirituele verbondenheid tussen mensen worden behandeld in een setting die juist jongeren zal aanspreken. Ik heb genoten van de prachtige animaties, er hangt een warme, nazomerse gloed over deze film die mij melancholisch maakt en toch ook een beetje de hopeloos verwarde en onzeker tiener in mij aanwakkert. Echt wel de moeite waard voor, eigenlijk iedereen wel.

Met kinderen in huis, heb ik zo'n beetje elke Disney, Pixar en Dreamwork tekenfilm wel gezien. Echter een rating geven doe ik ze meestal nooit. Helaas komt het er bijna nooit van om een Anime te kijken. Dit keer kwam het er wel van en dat was niet verkeerd! Mitsuha een meisje van het platteland en de jongen Taki uit Tokio wisselen tijdens hun slaap bij tijd en wijle van lichaam. En nee, het is geen Japanse tekenversie van films alla BIG. Het is vooral een zeer vernuftig liefdesverhaal.( het deed me denken aan Eternal sunshine...) Ze leren elkaar kennen via tekstberichten op hun mobiele telefoon en handen en armen. Later blijkt dat er een tijdsduur van drie jaar tussen beide zit en dat elkaar ontmoeten nog niet zo makkelijk is. Nu kom in de film de uitdrukking "Kataware doki" voor, wat kan worden uitgelegd als het moment voordat de dag veranderd in de nacht. En dat gevoel, dat moment omschrijf de film misschien wel perfect! (alleen hoe leg je zoiets uit?) Your Name was een onverwacht groot succes in Japan, waar het weken op 1 stond. En geen wonder ook want het is een zeer mooie film, goed getekend met een sterk verhaal.

M'n derde Shinkai. En wat zag het er weer schitterend uit. Soms lijk het wel alsof je helemaal niet naar een animatiefilm zit te kijken. Gelukkig niet tè gelikt, zoals Koto no Ha no Niwa [The Garden of Words] dat in mijn ogen wel was. Ook al was dat een zeer kort filmpje, op een gegeven moment gingen bij mij de 'overdreven' perfecte beelden bijna storen.

Het verhaal in Kimi No Na Wa. zit goed in elkaar, al gaat het soms wel echt alle kanten op en heeft het er de schijn van dat Shinkai iets teveel hooi op zn vork wil nemen. Als je je hoofd erbij houdt komt dat ook wel weer goed. En zit je gewoon weer het zoveelste pareltje uit Japan te aanschouwen. Vier verdiende sterren!

Op zoek naar een Japanse anime, kwam ik bij toeval bij Kimi no Na Wa terecht. Ik ben geen groot fan van anime, maar van tijd tot tijd bekijk ik wel eens een anime. Alle bekende anime heb ik gezien en ook eerder werk van Shinkai. En wat ik ben ik blij dat ik deze film bij toeval trof!
Wat een prachtige film. Visueel een spektakel! Al moet ik eerlijk dat ik sommige delen in de film pas begon te snappen nadat ik de film meerdere malen had gezien. Zo begreep ik pas na research op internet waarom dat haarkoord zo belangrijk is en waarom ze na ontmoeting op de krater zo snel elkaars naam en herinneringen vergeten. Wat blijkt wanneer Mitsuha, zusje en oma de sake gaan offeren in de 'onderwereld', verteld de oma: In ruil om terug te keren vanuit de onderwereld moeten ze het meest dierbare achterlaten. In Taki's en Mitsuha's geval is dat elkaars herinneringen
Kimi no Na Wa heeft terecht een plek verdient in mijn lijst van all-time favourites.

Het nadeel bij mij tijdens het bekijken van de films van Makoto Shinkai is dat ik mij volledig focus op de doorgaans schitterende animaties - en die liegen er niet om! - maar het verhaal van ondergeschikt belang vind. Dat overkwam mij ook bij het zien van deze laatste film van Shinkai, toch wel een van mijn favoriete regisseurs op animatiegebied. Als ik de recensies zoal lees blijkt dat deze film qua verhaal wel degelijk iets te vertellen heeft. Een en ander is mij dus ontgaan. Misschien deze film dus toch maar eens opnieuw bekijken maar dan wel met een filosofische bril op.

Minpuntje bij deze film is de score die toch niet in de buurt komt van de prachtige score van Tenmon bij Byôsoku 5 Senchimêtoru, voor mij nog altijd Shinkai's meesterwerk. Over de sentimentele popdeuntjes zullen we het maar niet hebben.

4.0*

Weer erg mooi.

Een realistische setting met wat lichte fantasy elementen zorgen voor een origineel romantisch probleem. Da's zo'n beetje de kern van deze film en waarin Shinkai zich nogmaals volledig kan uitleven.

Visueel is het nog een stapje hoger, waarbij het vooral opvalt dat zowel de landelijke als de stadsscenes een duidelijk schoonheid bevatten. Vooral met dat laatste ben ik blij, want hoe leuk ik het landelijke Japan ook vind, er werd de laatste tijd wat overdreven (iedereen wil Ghibli zijn). Visueel verder grotesque gedetailleerd en prachtig geanimeerd.

Soundtrack is iets ingetogener, maar wie allergisch is aan J-Pop heeft nog steeds pech. Verhaaltje kent verder een paar leuke twists, maar draait uiteindelijk toch vooral om de twee hoofdpersonages en hun zoektocht naar elkaar.

Weer een prachtige Shinkai, het went. Vind het niet z'n beste werk, maar het zit er zeker niet ver vanaf. Geen wonder dat deze film het zo geweldig goed gedaan heeft, al heb ik de volgende keer toch weer liever een film waar ik geen heel jaar om moet wachten.

4.5* en een uitgebreide review

Mijn derde Shinkai, en de eerste waarbij het de visuals lukt om de waardering net naar een 4* te trekken.

Over Byôsoku 5 Senchimêtoru (2007) schreef ik destijds al hoe beeldschoon de animatie was. Koto no Ha no Niwa (2013) gisteren deed daar nog een schepje bovenop. Kimi No Na Wa gaat er echter helemaal mee aan de haal. Het MovieMeter taalcliché 'ieder frame kun je zo ingelijst aan de muur hangen' is niet gelogen; met name wat Shinkai doet met detail, belichting, reflectie en kleurenpalet kent voor zover ik weet geen gelijke. Het is duidelijk dat Shinkai de computer niet schuwt, maar in dit geval is dat meer een constatering over de gebruikte gereedschappen, dan een aanmerking of commentaar. Op visueel vlak is Your Name een huzarenstukje.

Maar hoe zit het dan met de rest? Is alleen dat genoeg om box office records te verpulveren en een niet onaanzienlijke positie in de top 250 te bemachtigen? Shinkai bewerkte zijn eigen roman samen met de Japanse band Radwimps, mede om de muziek optimaal aan te laten sluiten bij het verhaal. En dat is een van de punten waar voor mij de schoen toch wat wringt: het Body-swap verhaaltje is zo vaak gedaan dat je er toplijsten van kunt maken. Gelukkig geeft Shinkai er een behoorlijke twist aan in de tweede helft, maar het blijft in essentie een verhaal over tienerliefde die hindernissen overwint, al weet hij hier wel enig gewicht aan te geven. Er is hier en daar tevens ruimte voor een komische noot, al werkte die voor mij zeker niet altijd. Voor mij blijven expressies als grote verbazing of schrik vaak nogal overdreven in anime. Niet alleen qua animatie, maar ook qua voice-acting. Als je pech hebt, haalt zoiets je net uit het verhaal.

Wat me bij de bovengenoemde andere twee Shinkai films ook al niet zo kon bekoren, zijn de j-pop songs die gebruikt worden. Bij 5 Cm per Second voelde dat zo out of place dat de film gelijk zijn 4* waardering verloor. Bij The Garden of Words was ik erop voorbereid, maar trok het einde de film sowieso al naar een zeventje terug. Helaas gooit Shinkai er hier ook tijdens de film (bij de begintitels zelfs al) meermaals zo'n vreselijk popliedje in, maar het hoort er schijnbaar bij. Voor mijn gevoel help een visueel kunststukje als een Shinkai-film daarmee bijkans om zeep: het wordt zowat kitsch. Zonde, want de rest van de score was echt heel mooi.

In het geval van Kimi No Na Wa echter, was ik toch genoeg gegrepen door het verhaal en zó verbluft door de looks van de film, dat de 4* blijven staan. En mocht een toekomstige Shinkai weer eens op het animatiefestival hier draaien in Nederland, dan zal ik hem dán wel mee pakken. Dat wachten nu tot hij eindelijk (niet) uitkwam, en het moeten doen met VOD of Blu-ray beviel me maar niets.

4*

Duidelijk de beste film van Shinkai tot nu toe.

Visueel waren al zijn films tot nu toe meer dan bijzonder, met name door de adembenemende achtergronden, maar zelfs daar was nog ruimte voor verbetering getuige deze film, waarin er nog meer aandacht voor details lijkt te zijn, en waar de "camera" een stuk vrijer rond beweegt. De natuur is prachtig weergegeven, maar ook de stad is fraai geanimeerd, met name de shots van de bewegende treinen op het station. Absolute visuele hoogtepunten zijn de beelden van de komeet en de droom in de grot.

Ook op het narratieve vlak z'n beste werk. Beyond the Clouds was behoorlijk incoherent, 5 cm/s en The Garden of Words waren vrij oppervlakkig, terwijl Children Who Chase Lost Voices from Deep Below aanvoelde als een incoherent overdreven episch samenraapsel van andere anime. De verwisseling van lichamen is niet nieuw, maar de draai die Shinkai eraan geeft is dat wel, wat ook voor de nodige spanningsbogen zorgt, met als gunstig bijeffect dat de typische Shinkai romantiek, die zoals gebruikelijk wat naïef aanvoelt en opzwelt tegen het einde, wat naar de achtergrond gedrukt wordt.

Zijn andere films kwamen bij mij nooit boven de 4* uit. Deze film bevat grote gedeelten die het absolute maximum waard zijn. Wat me dan toch tegenhoudt om dat maximum uit te delen, is mijn grootste pijnpunt bij zijn films dat ook deze keer weer opspeelt: de muziek. Zolang er niet gezongen wordt, is het niet storend (wat iets anders is dan mooi), maar het gehalte gezongen J-pop is in deze film helaas erg groot. Waar in de andere films het liedje pas op het einde kwam, en dan alle sfeer kapot maakte, heb ik als ik goed geteld heb in deze film vier (!) liedjes voorbij horen komen. Ik blijf het herhalen: Shinkai doet er goed aan om de J-pop achter zich te laten en eens een fatsoenlijke componist aan te trekken. Ik vrees alleen dat dat nooit zal gebeuren.

Eindscore: voor het eerst een 4,5* voor Shinkai.

Fijn.

Mijn eerste Makoto Shinkai. En deze smaakt zeker naar meer.

Allereerst ziet het er geweldig mooi uit. De stijl is prachtig, met als duidelijke uitspringer de scene bij de shrine als hij op zijn hoofd valt. Wat Shinkai ook sterk doet is hoe hij het verhaal brengt. Het begint een beetje als een Freaky Friday achtige film. Maar de shift is even verassend als belangrijk om deze film naar een hoger niveau te tillen. De liefde, het anonieme van de stad Tokyo vs het benauwende van een klein dorp, de liefde van je leven vinden. Dit is een tiener film gemaakt door iemand die tieners begrijpt en ook niet als achterlijk ziet. Heb dan ook weinig hoop in zo een Amerikaanse remake. Dit is ondanks hij vrij toegankelijk is voor het westerse publiek wel een Japanse cultuur film. Wil mij na 1 vakantie niet de grootste kenner ever noemen. Maar believe you me, die cultuur is totaal anders dan de westerse. Ik ben dan ook bang dat ze het veel meer Freaky Friday maken in de US, wat dit uiteindelijk nou juist niet is.

Maar goed genoeg over die remake. Dit was heel sterk. J-Pop is niet echt mijn ding. Maar zoals je toch altijd ziet, gebruik je het goed in je film dan kun je mij zo goed als alle muziek toedienen. (Behalve Spinvis dat is altijd kut)

4 sterren!

Één van de beste films die ik ooit gezien heb, het is een prachtig plaatje om naar te kijken en alles komt perfect samen.

Ik hoop dat het algemeen publiek van Nederland deze film net zo veel kan waarderen als ik. Hopelijk komen er meer van dit soort films naar Nederland, want daar ga ik dan zonder twijfel heen, even als Shinkai z'n volgende film wat het dan ook mag zijn.

Erg mooie film. Ontroerend vooral en het zijn vooral de kleine momentjes waar Shinkai excelleert, naast dat hij de tienerwereld enorm invoelbaar weet te brengen en precies de juiste snaar raakt. In ieder geval krijg je het idee dat hij ze goed doorgrond heeft en ze met veel respect behandelt zoals ze zijn. Ik ben in ieder geval blij dat de film, met een heerlijke pacing, de volle speelduur boeide. Die andere lange film van Shinkai viel me op verhalend niveau enorm tegen en daar was ik even bang voor maar die angst is voor niets gebleken.

Ik weet alleen nog niet helemaal wat ik van het fantasy-deel moest vinden. Dat wisselen van lichaam, daar kon ik goed in meegaan. Maar toen eenmaal bleek dat de één al drie jaar dood was, daar hield het op voor mij. Jammer, want dat haalde wel een stukje van de kracht van de film weg. Allicht met een herziening ben ik erop voorbereid en kan ik dat anders zien.

Visueel schitterend natuurlijk al ben ik meer fan van de stad dan de natuur. Niettemin enorm veel sfeer, detailrijk en schitterend belicht (om het maar zo te noemen). Ook knap hoe mensen en achtergronden als één geheel aanvoelden, anders dan veel Disney-films waarin daar duidelijk een verschil in te zien is. Wel opvallend is dat de achtergronden als vanzelfsprekend werden gezien, zonder er nadruk op te leggen. Af en toe had er best meer rust in de montage gemogen zodat ik even kon genieten van de beeldenpracht, iets dat in Garden of Words en 5 Centimeters veel beter lukte. 4,0*.

Wat een prachtige films zijn dit toch (ik zag van deze regisseur ook Byôsoku 5 Senchimêtoru en Koto no Ha no Niwa). Bijna elk frame is er eentje om in te lijsten, vooral shots met regen en sneeuw zijn adembenemend (maar daar moeten we wel een hele film lang op wachten helaas).

Daarnaast vind ik het mooi en bijzonder dat dit soort Japanse animaties (ook een aantal Ghibli's die ik deze week gezien heb) benaderd worden als live action. In principe had dit, qua shots en hoe de film dingen laat zien, zo een live action kunnen zijn. Zoals bijvoorbeeld die shots van schuifdeuren die dicht gaan, en het gedetailleerde laten zien van dagelijkse taferelen zoals de metro. Ik ken eigenlijk geen andere animaties die hun stijl op die manier benaderen, maar het heeft voor mij iets enorm aantrekkelijks.

Wat het verhaal betreft; het gedaantewisseling stuk in het begin was op zich wel grappig (hoewel wat chaotisch uitgewerkt) maar ik heb helaas verder niet zo heel veel met dingen als 'huh maar ze is al x jaar dood', 'alles was een droom', 'oh, nu ben ik haar/hem ineens weer, en nu zijn we elkaar weer kwijt'. Op een gegeven moment vond ik dat de film dat een beetje te ver doortrok, en was ik daar wel klaar mee. Jammer, want verder is het dus een prachtige film, waar ik qua inhoud graag helemaal in mee was gegaan. Lukte me nu niet helemaal. De laatste 5 minuten in het heden en het allerlaatste stuk vond ik ergens misschien wel de mooiste van de hele film, maar had ik nog mooier kunnen vinden als alles ervoor niet zo nodeloos vaag (bij gebrek aan een beter woord) was geweest.

Wil er toch 4* voor geven. Ik ga de Shinkai's die ik nog moet zien ook eens kijken.

Animé roept bij mij altijd herinneringen op aan jeugdseries als 'De Familie Robinson' en 'Candy, Candy' en in dat opzicht stelt 'Your Name' niet teleur: de animatie van de karakters ontstijgt nauwelijks het niveau van Pikachu en kornuiten, al is er wel duidelijk veel zorg besteedt aan de achtergronden. Het bodyswap-gegeven is sowieso niet bijster origineel en in het eerste half uur valt dan ook weinig nieuws te bespeuren, al is het even slikken om te zien dat ook deze Animé, al is het in relatief beperkte mate, de traditie van seksualisering van Japanse meisjes in stand houdt in de vorm van de geobsedeerdheid met de borsten van Mitsuha, inclusief een shot waarin ze naakt voor de spiegel staat. Het middelste deel, waarin het dromerige plattelandsmeisje Mitsuha en de verlegen stadsjongen Taki proberen elkaars leven in de juiste richting te sturen, is een stuk interessanter en bevat de leukste momenten uit de film. De film zakt wat in wanneer het toewerkt naar de melodramatische finale die eigenlijk geen verrassingen kent. Onevenwichtig van toon en een goed bewijs voor het standpunt dat mooie plaatjes niet automatisch leiden tot een mooie film.

Mja, erg mooi gemaakt allemaal, maar qua verhaal te zweverig - en met name in het begin te chaotisch - waardoor ik een beetje mijn interesse verloor. Je kan ook teveel symboliek in een film stoppen (en dat overladen met Japanse popmuziek) waardoor alles maar voortduurt en halverwege aan waarde inboet. De film bewandelt teveel zijpaden door eerst te beginnen met een soort komisch Trading Places-plot dat later verwordt tot een soort tijdreis/kosmische-ramp/droom/herinneringen-verhaal. Sorry hoor, maar dan raak je me kwijt.

Maar die plaatjes van Tokyo, de sneeuw, het verkeer, de regen en timelapses zijn een lust voor het oog. Minder zweverige onzin eromheen en het was een perfecte film geweest.

Your Name - LUX Nijmegen - lux-nijmegen.nl

Wtf? Deze film wordt ineens in Nijmegen vertoond. Enkele mensen hier kennen hem vast wel, ik bedoel, het is een heel goede film, die wereldwijd aardig bekendheid heeft verworven, maar toch. Het is een Japanse anime-film en vergeleken met andere Europese landen (bijvoorbeeld Spanje en Italië) is anime in Nederland zeer impopulair. Nederland is geobserdeerd door Amerika en films als The Avengers en Star Wars. Tenslotte is Your Name (oftewel Kimi no Na Wa) al iets meer dan een jaar oud. Oh filmindustrie. Wat ben je toch soms vreemd. Ach, beter laat dan nooit. Liefhebbers gaan dus maar naar Lux Nijmegen. Ikzelf heb de film al lang geleden gezien.

Mooi. Ziet er wonderschoon uit en het verhaal verrast op de juiste momenten. Hier en daar wat traag, maar dat zal vooral door de trekkende soundtrack komen.

4*

Ik vind het vooral heel mooi dat de succesvolste film uit Japan uit 2016 ook in Nederland gewoon in de bioscoop is. Dat hoort ook zo. Het is natuurlijk nauwelijks voorstelbaar dat zo'n gelaagde en stilistische film in Nederland zo'n enorme hype veroorzaakt. Zo eenvoudig en toegankelijk is het nou ook weer niet. Het beste van de film, naast de mooie plaatjes natuurlijk, vind ik de flow die in het laatste half uur zit. Bij het verhaal kan je best kanttekeningen plaatsen, zoals dat bij tijdreizen altijd het geval is, maar op een emotioneel niveau werkt alles gewoon heel goed. Erg sterk!

Wat een ontzettend leuke, lieve en aandoenlijke film is dit uiteindelijk geworden. De hype gaat de hele wereld over en die is wat mij betreft ook terecht.

De film begint ook erg leuk en bevat veel grappige momenten, die tegelijkertijd ook herkenbaar aanvoelen. Wat zou jij doen als je wakker wordt in het lichaam van een meisje, of vice versa? Juist, dat ene dus. En die running gag gaat eigenlijk door tot aan het einde van de film. Het is niet eens flauw, want die ene laatste keer dat het gebeurt ook iets heel erg aandoenlijks, totaal niet ongepast.

De slimmigheid van de film zit hem ook in het feit dat de film je in het begin eigenlijk op het verkeerde been zet. Want het lijkt in feite gewoon een komische film, maar voordat het doorslaat in de meligheid van de situaties verandert de film ontzettend van toon. De film gaat een kant op die je niet verwacht, maar op het moment dat het plaatsvindt vallen de puzzelstukjes wel enorm op hun plek. Vooral omdat je in het begin de hele tijd denkt: waarom bellen ze elkaar niet gewoon?
Hierdoor krijgt de film een enorm hart en zit je met een brok in de keel naar de zoektocht van beiden te kijken. Of het wetenschappelijk wel of niet goed in elkaar zit boeit me dan ook niet, want het werkt.

Audiovisueel zit de film ook prachtig in elkaar. Ik zie toch te weinig anime, besefte ik tijdens het kijken. Terwijl dit toch wel een van de sterkere Japanse exportproducten is. Ze weten in anime die jongens en meisjes er ook altijd aantrekkelijker uit te laten zien dan in het echt (persoonlijke mening, val me er niet op aan Haast on-Japans).Zelfs de J-pop is erg aanstekelijk, al vind ik het jammer dat ik er niks van versta. Misschien hadden ze dat ook wel kunnen vertalen, want ik ga er vanuit dat veel teksten veel aan zullen sluiten op het verhaal.

Als ik moet nitpicken: aan het einde duurde het net even te lang. Het rekt de boel in het dorpje Itomori net even te lang en daarna zit je continu te peinzen van; Laat ze elkaar nou tegenkomen en laat alles goedkomen (al is het goed dat ik zo meeleef). Dan lopen ze elkaar (waarschijnlijk) al een keer voorbij, wat bijvoorbeeld wel uit de film gelaten had kunnen worden.
.

Voor de rest, niets dan lof. Ik ben blij dat ik zo af en toe een film als dit mag meepikken. En met mij ook anderen, want ik zat in een aardig volle zaal vanmiddag.

4,0^*

Animatiefilms kunnen bijzonder leuk zijn als ze grappig zijn zoals de oude Tom & Jerry en in onze tijd Despicable Me. Maar met serieuze animatiefilms kan ik doorgaans weinig en dat geldt ook voor al die films die de hemel in worden geschreven, ongeacht of ze van Pixar zijn (Wall-E), Japans zijn (Spirited Away) of experimenteel zijn (La Tortue Rouge). Ook Your Name is weer zo’n film waarvan ik niet begrijp waarom anderen hem zo geweldig vinden. Toegegeven, het verhaal zit knap in elkaar – en is zelfs nog behoorlijk ingewikkeld en verwarrend met al die gedaanteverwisselingen en constante gereis door ruimte en tijd – maar echt boeien kon het me niet.

De aantrekkingskracht voor het Japanse publiek zit misschien in het thema van de goddelijke verbindende kracht, die mensen en tijd kan verbinden (en kan herverbinden na te zijn verbroken). Vanuit mijn westerse achtergrond deed de thematiek me enigszins denken aan een beroemde mythe uit Plato’s Symposium, volgens welke mythe de mens oorspronkelijk uit twee aan elkaar verbonden lichamen bestond welke gelukkige eenheid de mens echter overmoed gaf waarvoor Zeus de mens strafte door elke eenheid doormidden te klieven. Dit resulteerde erin dat elke huidige mens als zijn diepste verlangen heeft te worden herenigd met (letterlijk) zijn ‘wederhelft’ waarnaar dan ook elk mens zijn hele leven op zoek is…

Kimi no Na Wa

Schitterend. Het is een lange tijd gelden dat ik uit de bioscoop kwam en echt het gevoel net naar iets speciaal te hebben gekeken. Kimi no Na Wa is een animatiefilm die er op de eerste plaats schitterend uitziet, maar ook een verhaal heeft dat beklijfd. Body swap films zijn niet nieuw, maar wat Kimi no Na Wa ervan weet te maken is echt iets bijzonders. Mitsuha is opgeroeid ergens in een klein dorpje in Japan, en droomt ervan om naar Tokio te verhuizen. Taki is een jongen die in Tokio woont, en tijdens een periode dat een komeet rakelings langs de aarde scheert worden ze steeds vaker wakker in elkaars lichaam.

Dit levert de eerste drie kwartier een grappige en hartverwarmende film op over twee tieners die zich aan elkaar ergeren, maar ook een band opbouwen. Scènes met het zusje van Mitsuha, die haar zus steeds betrapt op het betasten van haar eigen borsten, en Mitsuha die Taki probeert te koppelen aan een collega leveren komische situaties op. De regie is vlot, de animatie ziet er schitterend uit en ook de muziek is ijzersterk, de eerste drie kwartier is Kimi no Na Wa een zeer fijne filmbelevenis. Maar daarna verandert de toon en begint de film echt grootst te worden. Te veel verklappen zou zonde zijn, maar het enige wat ik kan zeggen is dat dit een film is die iedereen moet zien. De film raakte bij mij precies de goede snaar en ook al krijgt de film een wat donker tintje, het fantasierijke verhaal, de band tussen Mitsuha en Taki, de aanstekelijke muziek en de weergaloze animatie maken het een genot om naar te kijken. Het feel good einde maakt het helemaal af. Dit is de populairste Japanse film ooit en ik begrijp wel waarom. Dit is een modern meesterwerk.

Uitstekende film van Shinkai. Ook absoluut z'n beste wat mij betreft. Schitterende animaties en een bijzonder aardig uitgewerkt verhaaltje. Soms kakt het een klein beetje in qua tempo en van die liedjes blijven m'n tenen nou niet echt recht staan, maar verder weinig tot niks op deze prent aan te merken.

Gedaanteverwisseling.

'Byôsoku 5 Senchimêtoru' staat al geruime tijd op mijn lijstje, maar deze titel lijkt me ook een leuke introductie in het werk van Makoto Shinkai. In het bijzonder omdat ik een gunstige voorstelling kon meepakken en sinds lange tijd weer een anime op het witte doek heb mogen aanschouwen.

De aanloop gevuld met een hoop humor en eigenaardige situaties lijkt vrij standaard te zijn binnen het genre, maar het wisselen van gedaantes tussen stadsjongen Taki en plattelandsmeisje Mitsuha blijkt toch gelaagd te zijn. Dit vormt de opmaat naar een intrigerende coming-of-age.

Je moet je als kijker wel enigszins door een komische eerste helft zien te worstelen; ik gok dat nieuwkomers hierop zullen afknappen, vooral met de J-pop soundtrack ertussen. Op mij komt het meer over als een pilot voor een nieuwe serie. Gelukkig is de tweede helft het wachten meer dan waard. Het is werkelijk prachtig om te zien hoe alles nauwlettend in elkaar verweven wordt, gelet op de rijke cultuur van Japan.

Op het visuele vlak biedt 'Kimi no Na Wa.' je een geweldige ervaring. De animatie is wonderschoon te noemen en neemt je geregeld mee naar interessante locaties gevuld met de nodige details. Door de dramatische toon tegen het einde aan gaat dit meer beklijven, zeker gezien een aantal adembenemende momenten die door tijd en ruimte scheren.

Al met al een innemende belevenis die je niet zomaar links laat liggen. Binnenkort zal ik 'Byôsoku 5 Senchimêtoru' maar eens aan een kijkbeurt onderwerpen.

Dikke 3,5 sterren.

Wauw! Wat een hele goede mooie film is dit. Heel knap in elkaar gezet en een mooi verhaal!

Na grave of the fireflies aantal weken terug maar eens aan een nieuwe animé gezet, daar ik die eerste echt goed vond, ontsteeg deze naar mijn mening op geen enkel vlak de matigheid. Op zich nog wel een 2,5* sterretje ofzo waard, ware het niet dat de muziek mij eerst geneigd maakte om deze film 0,5* te geven, begint al bij het openingsnummer, toen al wist ik dat het qua muzikale keuzes lange zit zou worden, is me nog aantal keer pijnlijk bevestigd tijdens de film. Maar goed, dat is persoonlijke smaak natuurlijk.

Tussenin.

Dat is voor mij het ultieme woord om dit te beschrijven, want het zit er voor mij enorm tussenin. De animatie is wederom schitterend, beter in dan zo'n beetje elke andere animatie die ik heb gezien, maar aan de andere kant vliegt dit soms behoorlijk de bocht uit.

Mooie animatie, de hele film lang, met adembenemende beelden boven het geanimeerde Japanse landschap en stad. Helaas vond ik de humor weer wederom in het eerste deel vreselijk suf. leuk zeg, elke ochtend als jongen in een vrouwenlichaam aan je kogels zitten en sommige klanken die uit de keel kwamen van Mitsuha bezorgen me regelmatig hoofdpijn.

Slechte muziekkeuze ook, veels te bombastisch en luid op een gegeven moment waarbij ik er regelmatig uit het verhaal werd gezet. Vooral richting het einde is dit vervelend. Gelukkig is het einde zelf extreem pakkend en wint een heleboel kracht, ik had nooit verwacht dit te zeggen maar ik had het graag nog wat langer door zien gaan.

Momenten waar je stil van wordt dus, maar ook momenten waarbij je met je ogen begint te rollen. Japanse cinema en ik zullen nooit compleet vrienden worden, maar als je begint te wennen, is het allemaal zo slecht nog niet.

Als je dit net na Ralphs breaks the internet ziet, is dat vergeleken met Your Name een echte kleuterfilm. Ik werd helemaal stil van deze film. Hoe snel kan je gaan van komische scènes naar een mix van avontuur, mysterie en romantiek, zonder dat het ook maar één moment geforceerd voelt. Ik hou ook van de passende muziek, de prachtige animatie en vooral het zeer boeiende verhaal. Dit is een sprookje van topniveau. De 4e film die ik zie van Makoto Shinkai en ook hier weer een hoge score.

In de 2e helft van de film was de spanning te snijden. Zo leef je mee met de personages en wordt je in het verhaal gezogen. Het einde is zeer sterk. Je blijft tot het einde afvragen wat er nu gebeurd is met Mitsuha en toch hoort een happy end bij dit genre. Maar het ligt er niet vingerdik op, dus dat geeft een warm gevoel na het bekijken van deze film.

Uitstekende film waarin een jongen uit Tokyo en een meisje uit een dorpje onvrijwillig steeds van lichaam wisselen. Een origineel verhaal dat vrij komisch begint, maar gaandeweg wel van toon wijzigt. Vooral tijdens de tweede helft wordt het geheel meeslepend gemonteerd als er met de tijd wordt gespeeld. Prachtige animaties (helemaal tijdens de momenten met de warme stralen zonlicht).

De melige kitsch die Shinkai in felle kleurtjes uitscheidt, ook bij Your name kan ik er weer heel weinig mee. Personages en verhaal zijn van een puberaal niveau, en qua uitvoering is het niet veel beter gesteld. De stemacteurs overacteren erop los en de muziek is tergend. Niet alleen de k-pop overigens, ook het gebrei van piano en viool, vrijwel continu aanwezig, is een niet te miskennen teken van wansmaak. Wat ik wel aardig vond was een moment van racking focus en de time-lapse, waarmee dus de werking van een camera geïmiteerd wordt. Maar verder is Shinkai een naam om snel te vergeten.

Een over het geheel genomen mooie animatie, al zitten sommige scènes tegen het kitscherige aan. De muziekkeuze is niet altijd even geslaagd. Het plot is wel geinig en zeker de moeite waard. Naar het einde toe wordt het wel wat ver en lang doorgedreven, dat had wat mij betreft iets minder gemogen. Geen hoogvlieger, maar voor een keertje wel de moeite waard.

Van Miyazaki en Studio Ghibli zag ik intussen alles, maar vreemd genoeg is dit mijn eerste van Shinkai. Het is direct een schot in de roos gebleken. Prachtige animatiefilm met een zeer sterk en boeiend plot. Het plot waarbij een jongen uit Tokyo van lichaam wisselt met een plattelandsmeisje is aandoenlijk en mooi uitgewerkt.

Het levert ook een aantal grappige situaties op die één van beide personages in verlegenheid brengt. Daarnaast speelt het kosmische gegeven en het begrip tijd ook een belangrijke rol in het verhaal. De animatie is gewoon prachtig en ook de ondersteundende soundtrack mocht er zijn. Your name weeft moeiteloos enkele genres bij elkaar van romantiek over drama en mysterie. Fijn!

En verder met de top 250 en daarmee tevens een genre na Disney, Pixar en Harry Potter waar ik vrees voor had, in dit geval Japanse animatie. Uiteraard is dat op vooroordelen gebaseerd is, dus uiteindelijk zit er niets anders op dan gewoon maar proberen.

Een ding is van af het begin af van duidelijk dat het er soms erg mooi uitziet in dit geval met de opening rond de meteorietenregen die zich omlaag door de wolken stort. Daarna is het toch vooral zoeken rond het jongetje en het meisje met een apart soort connectie. Zoals reeds gezegd ziet het er hier en daar mooi uit, heeft de muziek redelijk fases, en is het toch vooral speuren in afwachten op een diepere betekenis. Want buiten de prachtige mooie timelapse is de k-pop tenenkrommend, horen we een hoop overacting en Aziatisch gejengel en gejammer, en lijkt de verbinding tussen Taki en Mitsuha te stranden in een hoop puberaal en kinderlijk geneuzel met een zoektocht als gevolg.

Maar dan toch, de gehoopte diepere laag komt toch plotseling opzetten met een bijzondere ontdekking die meer vraagtekens dan antwoorden geeft. Waar het de vraag en twijfel was wat de inhoud nu eigenlijk precies ging worden, bijvoorbeeld een soort van verbinding, connectie of voorbesteming, ontwikkelt Your Name zich plots tot een animatie versie van Interstellar met de boodschap van Taki, en heeft het geheel het tweede deel toch een aparte en intrigerende prikkel en vibe over zich. De poging van Mitsuha en Tessi om zou veel mogelijk levens te redden vind ik dan weer niet zo bijzonder maar de afloop met Taki en Mitsuha heel wat jaren verder dan wel weer.

En zou blijkt Your Name toch best wel een intrigerende geheel te zijn met bepaalde pluspunten. Ik las onderandere dat er een connectie zou zijn met de atoombom op Hiroshima of Nagasaki maar daar ontbreekt mij het qua inzicht verder aan. Zoals reedsgezegd vergelijk ik de film liever met Interstellar en zit er een fraaie boodschap in omtrent het vinden van je soulmate en het idee dat liefde en lotsbestemming aan tijd, ruimte en zelfs de dood voorbijgaat. Wat het cijfer betreft zijn er toch een aantal afwegingen, zo heb ik nog steeds niets met de animatie, en wordt het eerste deel overheerst door hysterisch geneuzel dat zo rond de twee sterren verdient. Toch trekt de boodschap van het tweede deel de film op geslaagde wijze vlot en komt het uiteindelijk op 3,5 sterren terecht wat mij betreft.

Typische Ghibli achtige inhoud waar romantiek, realisme, spiritualiteit en fantasy met elkaar verweven zijn. Het deed minder met mij dan ik verwachtte en dat vooral door een iets te gecompliceerd verhaal met niet-chronologisch verloop en verschillende tijdslijnen waar ik mijn hoofd moest op breken, maar de beelden waren van een indrukwekkende schoonheid, daar is geen twijfel over. Shinkai legt in navolging van Miyazaki, de lat hoog, maar zijn films zijn voor mij steeds een trapje lager.