The Ferryman (2007)

Een romantische bootreis op een jacht met een aantal toeristen wordt steeds minder romantisch. De film van regisseur Chris Graham heeft wat tijd nodig om een enigszins acceptabele horrorfilm te worden. Tot het zover is, wordt de kijker vermaakt met scènes die de horrorfilmkijker al uit andere films kent. Obligate scènes waarin wordt gedanst, gedronken en van de zon wordt genoten. Scènes die ertoe dienen om de oninteressante personages beter te leren kennen. Met dank aan het acceptabele acteerwerk en de zwarte humor die hier en daar de kop opsteekt, slaan we ons door deze fase van de film heen. Het wachten is op de veerman.
De veerman die volgens de Griekse mythologie door een overledene met een munt betaald moet worden om door hem over de rivier de Styx naar het dodenrijk getransporteerd te worden. In de film draait het om iemand die al eeuwenlang probeert om aan de veerman te ontkomen en hiertoe steeds een ander lichaam kiest om zijn ziel in te huisvesten. De veerman is daar niet blij mee en is al eeuwenlang op zoek naar de onverlaat. Het is een interessant gegeven om een horrorfilm op te baseren.
De randvoorwaarden zijn goed. De setting op een jacht garandeert weinig of geen vluchtmogelijkheden. Bovendien is de bewegingsruimte op het jacht beperkt. Er ontstaat een beklemmende atmosfeer die nog wordt benadrukt door een merkwaardige nevel die de boot omringt. Als onder deze omstandigheden de actie losbarst is dat in eerste instantie nog wel spannend. Veel variatie in de actie is er echter niet en het concept van lichaamsruil kennen we uit andere films en bezorgt de film geen verrassende impulsen. Het gevolg is dat de spanningsboog al snel afneemt en blijvend tot rust komt. Daarin kon ook de komst van Charon geen verandering meer brengen.