Suspicion (1941)

Aah. Maar mocht je de DVD met North By Northwest ook hebben liggen kan ik wel de Soundtrack Only-optie aanbevelen. Psychalicious

Een mindere Hitchcock. Camerawerk is wel weer sterk, alleen schaduw en belichting vind ik minder. Vooral die lijnen in het huis zijn gewoon niet mooi. Het zou een web kunnen voorstellen, logische verklaring die ik las, maar dan had het er wel anders eruit mogen zien.
Sterkste punt is wel dat het einde tijdens de gehele film een raadsel blijft. Je weet niet of Grant de moordenaar is of niet. En dat zorgt voor de nodige spanning in de film. Grant zelf speelt dan ook goed, een vreselijk naar persoon, maar met zoveel charme dat je soms Fontaine begrijpt dat ze er steeds intrapt. En toch niet helemaal. Fontaine vind ik dat niet heel sterk spelen en het issowieso nogal ongeloofwaardig. Je zou zeggen dat ze eens wel weggaat.
Dan nog enkele leuke trucjes (glas melk) en leuke bijrollen. Maar hoofdverhaal zelf is niet goed genoeg uitgewerkt. Het begint nog veelbelovend, maar langzaamaan meer van hetzelfde en niet geheel geloofwaardig.

Keurige huiselijke thriller van Hitchcock met prima samenspel van Gary Grant en de hier neurotische Jean Fontaine die alsmaar denkt dat Gary Grant haar wil vermoorden . Mooiste en ook meest beroemde scene; Grant die de onheilspellende gefotografeerde trap op gaat met op het schaaltje een glas melk, waar misschien wel - of ook weer niet - vergif in zit.
Film had nog meer aardige scenes die zo kenmerkend zijn voor de stijl van Hitchcock, hoewel ik deze film toch niet tot zijn beste werk uit die periode - de jaren veertig - vond behoren.

3,5* na herziening.

Tegenvallertje van Hitchcock. Zijn films moeten het natuurlijk vooral hebben van het verhaal en van de suspense. Beide elementen zijn niet aanwezig in deze film. Het plot wordt vanuit Joan Fontaine verteld en dat maakt het er niet interessanter op. Na even een twijfeling blijft ze maar weer in de goedheid van de te gladde Cary Grant geloven. Het wekte bij mij irritatie op, omdat ik van haar verwachtte dat ze veel meer tegengas zou geven en niet zo lijdzaam zonder reden de zoveelste leugens van Grant ondergaan. Spannend wil het daarbij ook niet worden. Jammerdebammer dus.

Aan de andere kant is Suspicion lang zo slecht niet. De typische Hitchcock-stijlkenmerken, zoals een treinscene, een grote villa op zijn filmnoirs en een climax vlak voor het einde van de film blijven een feest om te zien. Helaas bleven andere kenmerken, zoals een paranoïde sfeer en dubbelzinnigheid van wat er nou aan de hand is, teveel achterwege.

Goede rollen van Cary Grant en 'monkey-face' Joan Fontaine.

Ik wacht met smart tot er ooit nog een R2NL release verschijnt.

Zoals zoveel films van zo'n zestig, zeventig jaar geleden, is ook Suspicion tegenwoordig haast onkijkbaar vanwege de schrijnende traagheid waarmee het verhaal verteld wordt. Echter, wie daar doorheen weet te prikken, ontdekt een aardig thrillertje, dat helaas niet helemaal weet te overtuigen. Wel twee hoogtepunten: de scène met het glas melk en het eind, dat ik echt niet aan zag komen. Chapeau voor Hitchcock daarvoor: hij weet beter te verrassen dan met Psycho, maar levert deze keer simpelweg een veel minder spannende film af.

3,0*

Dit is mijn 25e Hitchcock en natuurlijk hoopte ik ook daarom op een goede film.

Het viel me niet tegen moet ik zeggen. Ik lees hier bij sommigen dat ze de film te weinig spanning vinden bevatten, maar dat vond ik reuze meevallen. Hitchcock weet hier net als in zijn meeste films een sterke sfeer te scheppen, aangevuld met een vleugje mysterie. Dat mysterie hangt vooral rondom het personage dat Gary Grant speelt en voortreffelijk neerzet. Het is uiterst onvoorspelbaar wat hij nu telkens weer van plan is en het blijft eigenlijk tot het einde toe onduidelijk hoe hij nu daadwerkelijk is. Ook Joan Fontaine doet het gewoon goed als de vrouw, die steeds meer twijfels krijgt over haar man.

Ja best wel weer een goede film dus, waarbij ik het einde vrij onverwacht vond, maar wel goed. Een leuke en best spannende film dus.

Dikke 3,5*

In een korte (Amerikaanse) Cary Grant-documentaire op de Suspicion-dvd die ik enkele jaren geleden in Duitsland kocht wordt beweerd dat het eind van de film is aangepast op verzoek van Grant zelf, omdat het originele eind niet goed zou zijn voor zijn imago - voor het merk Cary Grant, zouden we tegenwoordig zeggen.

Ik denk dat het een gelukkige greep is geweest. Dit eind is zo prachtig open. Omdat het verhaal bijna volledig wordt verteld uit het perspectief van Lina en je bijna automatisch met haar sympathiseert wil je zelf graag Johnny geloven, maar zeker weten zul je het nooit...

Prachtige mysterieuze Hitchcock weer, met vooral in het begin heerlijke humor - die minder wordt naarmate Lina's twijfel groeit, ook dat is weer zo mooi gedaan. En die scène met de oplichtende melk: ik zou niet graag de regisseurs de kost moeten geven die voor zo'n ingeving een moord zouden doen.

Ik blijf bij 4*

Fijne mysterieuze sfeer en met een goed verhaal omgeven film.

Sterk geacteerd en prima opbouw naar een mooi einde.

Je denkt echt dat Lina gelijk gaat krijgen en dat is goed gedaan.

3,5 ster

Verdacht ouderwets,

Goed verzorgde Hitchcock muziek, maar soms erg stoffig en oninterressant. Af en toe wat flitsende en mooie beelden, maar verder erg standaard a la master of suspense. Ondanks de rimpels gelukkig wel vermakelijk standaard.

Niet de allergrootste Hitchcock maar een degelijk opgebouwde film al duurt het wat lang vooraleer de suspense er aan komt. Wie veel verrassende wendingen verwacht komt ook niet aan zijn trekken. Anderzijds zijn zowel Cary Grant als Joan Fontaine perfecte vertolkers en was het ook prettig nog eens olijke Nigel Bruce als goedgelovige huisvriend terug te zien.

Goeie film waarin een vrouw haar man er van verdenkt dat hij alles aan elkaar liegt als het om financiele zaken gaat. Wat begint als een romantische film wordt geleidelijk aan een thriller. Het plot zit goed in elkaar waarbij de spanning langzaam wordt opgebouwd. Zeker niet de beste Hitchcock, maar nog steeds een prima film.

Toch weer een Hitchcock die de tand des tijds niet geheel doorstaan heeft. De film is ergens wel leuk en het verhaal biedt zeker mogelijkheden. Aanvankelijk genoot ik nog wel van alle oubolligheid; de idyllische tuintjes en huisjes, maar ook de vrolijke disneymuziek. Het acteerwerk is uitstekend. Cary Grant kende ik al van North By Northwest. Heerlijk om te zien hoe hij de charmeur speelt. De opening in de trein mag er dan ook weer wezen. Wat ik wel grappig vond is dat in een film uit 1941 men wel heel makkelijk naar Parijs en Venetië reist

Hitchcock verzuimt het in mijn optiek om de spanning op te bouwen. Hoe de relatie zich ontwikkelt is eigenlijk leuker om te zien, dan waar het verhaal zich naartoe werkt. Zeker de tweede helft had ik moeite om de aandacht erbij te houden. Men werkt magertjes naar de ontknoping toe. Een slot dat overigens nog vies tegenviel. Suspicion had wat mij betreft niet veel slechter kunnen eindigen.

Redelijk goede film, die evenwel traag begint, maar zeker in de 2de helft helemaal op dreef komt.

Alleen spijtig van het einde, waarbij je, en dat is niet alleen in deze Hitchcock film, een beetje op je honger blijft zitten.

Lang geleden dat ik voor het laatst een Hitchcock zag, maar het was al weer snel als vanouds en bij Hitch is dat altijd wel fijn. Bij een verhaal als dit heeft hij als regisseur toch wel echt meerwaarde. Heerlijk zo'n shots als die met dat felbelichte melkglas of die spinnenwebschaduwen in het huis. En Cary Grant als onbetrouwbare gluiperd casten is ook typisch Hitchcock, jammer dat ie dat niet vaker gedaan heeft. Het mysterie is ook goed en de film is spannend, hoewel niet zo spannend als veel latere films.

Minder zijn enkele rare dingen in het script, zoals dat Fontaine (die overigens erg goed speelt) pas nadat ze trouwt met Grant pas iets over zijn vele slechte eigenschappen hoort (jaja) en wat geforceerde momenten zoals die zenuwtoeval die Fontaine krijgt als ze het woord 'murder' spelt bij anagram. Daarnaast is het einde, zoals al veel vaker gezegd, zwak. Ik ga geloof ook niet dat Grant stiekem wel schuldig is. Wat bij die theorie telkens vergeten wordt is dat hij Fontaine vlak voor zijn eindverklaring nog gered heeft van een ongeluk, iets wat hij ook deed bij Beaky. Waarom zou je potentiële moordslachtoffers redden van een echt ongeluk, alleen maar om ze vervolgens op een omslachtige manier om te leggen en daarbij de indruk te wekken dat je niet de dader bent? Volgens mij is het gewoon de bedoeling dat Grant onschuldig is, iets wat Hitchcock zelf ook beweerde. Wel interessant is dat er op IMDb een hele reeks verklaringen staan over waarom het einde gewijzigd is. Wiens idee het was is niet meer duidelijk.
3,5*

Trage film, die er ook gedateerd uit ziet. Slap verhaal.

Overigens als je het in die tijd plaatst een film die het aanzien waard is, maar onder de indruk ben ik er allerminst van.

Lang geen Hitchcock gezien en ik vond deze weer erg leuk. De hele film gaat over geld, best apart.

Ik vond het wel een interessante studie over wantrouwen. Wat ik een beetje ongeloofwaardig vind, is dat mensen blij zouden zijn als ze in feite benadeeld zijn en als ze dat wat aangenamer voorgeschoteld kregen. In het geval van Lina kun je spreken van verblind zijn van verliefdheid, want alle mensen in haar omgeving merken vreemde zaken heel scherp op.

Wat is waarheid en hoever reikt vertrouwen? Een spannende en beklemmende film en constant sfeervol.

Dramatische muziek bij de mooie zwart-wit beelden. Ik vind 'm goed.

Naar mijn mening een van de zwakkere films van Hitchcock, omdat met een ongeloofwaardig ‘deus ex machina’ aan het einde feitelijk heel het verhaal van de film onderuit wordt gehaald en alle opgebouwde spanning als een donderslag bij heldere hemel verdwijnt. Onbegrijpelijk zwak.
Gelukkig heb ik weer kunnen genieten van de uiterst charmante Joan Fontaine (Oscar !), maar voor het rampzalige einde van de film minstens 1* aftrek.

...Your ucipital mapilary is quite beautiful.


Het begint leuk, met de courtship toestanden, maar blijft dan (eenmaal getrouwd) te lang tam en saai eer er wat suspense komt - die dan meteen een stuk mooiere en spannendere beelden met zich mee brengt. Wat TOR aangeeft over de schuld van Grants personage, kan ik goed in mee;

Nou… ik vond hem eigenlijk maar matig omdat hij echt wel heel traag ging en langer leek te duren dan de eigenlijke speeltijd.

Gelukkig was daar (ondanks haar tuttige rol) Joan Fontaine. Wat een schoonheid! Ook Grant was toch wel goed: de slimme smeerlap zeg maar.

Daarom vond ik het einde in tegenstelling tot velen ook goed: hij is misschien wel onschuldig aan de moorden (ook de schrijfster achtte hem niet in staat tot moorden) maar dat belet niet dat hij een onverbeterlijke gokker en oplichter was die uiteindelijk meer op zijn vrouw haar geld uit was dan op haar.

De onderhuidse spanning die ik van Hitchcock gewend ben is in deze film ver te zoeken, het is alsnog een prima verhaal maar het ontstijgt het gemiddelde niet.

Misschien niet zo'n heel spannende dan toch wel een heel sfeervolle (romantische) thriller.Goede rollen van Grant en Fontaine en ook Nigel Bruce (ook bekend als Dr Watson van de Holmes films uit die tijd) is weer een genot om te zien.Andere sterke punten waren het voortdurend twijfel zaaiende verhaal en het mooie zwart-wit camera werk.Suspicion behoort dan wel niet tot de allerbeste Hitchcock films het blijft een naar mijn mening wat onderschatte rolprent.

Suspicion is één van de 2 films van Hitchcock waar hij een Oscarnominatie voor beste film voor kreeg. Dat wil vooral zeggen dat hij hier niet echt zijn bekende regie laat zien, maar een film aflevert die betert past in wat men standaard verwachtte in Hollywood. Daardoor is de film niet meteen een Rear Window of North by Northwest, maar het is zeker geen slechte film. Het verhaal is natuurlijk een troef waar de kijker constant in twijfel zit over de ware toedracht. De kunst van Hitchcock is dat hij dat ook heeft kunnen vertalen naar het grote doek. Zowel Cary Grant als Joan Fontaine (niet ontoevallig dat de andere Hitchcock-film met een Oscarnominatie ook met haar was: Rebecca) zijn beiden in vorm en het is een plezier om hen bezig te zien. Beide acteurs hebben ook Britse roots, wat de karakters hun Engelse achtergrond geloofwaardiger maakt. Creatief is dit misschien niet één van de beste films van de master of suspence, maar zeker geen slechte film en voor liefhebbers van de Hollywoodfilm uit de jaren '30 en '40 een aan te raden kijktip.

Meer dan zeventig jaar na dato ziet deze film, over het vermogen van twijfel en wantrouwen, er nog altijd goed en helder uit. Een combinatie van een romantische komedie en een boeiende psychologische thriller, waarin Hitchcock een verraderlijk spel speelde met zijn vrouwelijke hoofdrolspeelster (en dus ook met de kijker) en de spanning langzaam opbouwde.

N.B. In het glas melk zat een gloeilampje zodat deze witter zou lijken.

Suspicion verteld het verhaal van een vrouw van respectabele afkomst die verliefd wordt op een op het oog charmante man. Al snel blijkt echter dat hij enorme schulden heeft, veel gokt en geen eerlijk werk verricht. Zijn geheimzinnigheid maakt haar steeds argwanender.

Het duurde even voor de film een beetje opgang begon te komen. Het spel van Gary Grant en de Britse setting wisten gelukkig wel te vermaken. Nigel Bruce was ook bijzonder leuk als de oude studievriend. Na een uur werd kwam er pas een beetje suspense in de film en begon Joan Fontaine ook echt te overtuigen. Zo jammer alleen dat het einde nogal anti-climacterisch was. De schuld van de studio, die vond dat Gary Grant een held is die geen moorden pleegt.

Zoals je van Hitchcock kon verwachten is de film mooi geschoten met schitterende sets en locaties. Hoogtepunt van de film is het shot waar Gary Grant een glas melk de trap op brengt. In het glas is een lampje aangebracht zodat de melk op een vreemde manier oplicht. Jammer dat Hitchcock toen Bernard Herrman nog niet ontmoet had, Franz Waxman's muziek was mij een beetje te tekenfilm-achtig.

Kan het niet helpen de film met Rebecca van een jaar eerder te vergelijken en dan is deze toch vele male minder spannend en sfeervol. Vermakelijk, maar wel een van de mindere Hitchcock's als je het mij vraagt.

Hitchcock die altijd al een ambivalente relatie had met vrouwen, voert hier een stel mannen, w.o. Grant, ten tonele waarvan je nu in het post-Weinstein tijdperk kunt zeggen: Jeeses, wat hadden vrouwen te stellen met vervelende mannen in hun tijd. Joan Fontaine "Monkeyface" noemen is gewoon erg irritant. Overgens is Grant, waarvan gezegd wordt dat die eigenlijk homo was, erg goed in het spelen van pestkoppen jegens vrouwen... en dandies / klaplopers die nooit hebben hoeven werken voor hun leven. Wat de inzet is van deze film. Fontaine (zus van Olivia De Havilland) won een Oscar voor haar rol, de enige Oscar die ooit door een acteur/actrice voor een Hitchcock film zou worden gewonnen. Modern in deze film is eigenlijk dat een vrouw van gegoede komaf als Fontaine valt voor een toyboy als Grant.

een zwart wit Hitchkock film lijkt me ideaal voor de kerstdagen en Suspicion voldoet prima : onderhoudend, de verwrongen romantiek (vrouw wordt verliefd op de man die haar misschien wil vermoorden) die Hitchkock graag serveert, Hollywood sterren Grant en Fontaine, klassevolle studio produktie in fotografie/decor en een klassieke jaren '40 score. Maar ik heb het einde altijd rommelig gevonden. Op die klif, die plotse (lange) uitleg door Grant waarom hij geen moordenaar is, de opluchting van Fontaine en alles is vergeven en vergeten, verzoening en dan rijden ze weg. Dat de ambiguïteit van Grant (moordenaar of niet) blijft, doet voor mij niets af. Het einde is voor mij een haastig afgehaspeld dialoog, inderdaad een deus ex machina, toch a-typisch voor Hitchkock. Op mijn DVD uitgave 'Editions montparnasse' staat daarover een woordje uitleg. Het blijkt dat het script een ander einde had (nl na het glas melk, Fontaine drinkt, geen gif, Fontaine stormt naar kamer van Grant, wil zelfmoord plegen maar Fontaine kan hem overtuigen om door te gaan -THe END), dit was ook zo gefilmd en gemonteerd maar door een testpubliek verworpen als belachtelijk. Hitchkock heeft dan een oplossing gevonden door 2 scenes (die autorit dat in het midden laat of Grant Fontaine wil vermoorden of redden) later in de film te monteren. Zo volgt de bekentenis van Grant (o.a. zelfmoord) na de rit ipv na de melk scene. Maar ik heb altijd gevoeld dat het einde afbreuk deed aan het ritme van de film. Maar de film zelf blijft een waardige Hitchkock. Prettig kerstfeest, iedereen !

“You couldn't hurt a fly, Bertram, unless it was already dead.”

Prima film van Hitchcock. Suspicion heeft een einde waar je je vraagtekens bij kunt zetten (Cary Grant als grote slechterik had best gemogen), maar in al het voorgaande weet Hitchcock de spanning en de paranoia weer aardig op te voeren. Grant en Fontaine zijn perfect in dit soort rollen, en het was leuk geweest om Grant echt eens een andere kant van zichzelf te laten zien. Maar Hitch houdt van een happy end.

Hello monkeyface!

Jubileum, Mijn 20e Hitchcock! Weer een leuke aparte film die in het begin wat aandacht vereist om de mensen uit elkaar te houden. Naarmate de film vordert begint het duidelijk te worden en spannend. Alles ligt of lijkt er wel heel dik bovenop te liggen wat ik wat overdreven vond maar ook bij vlagen wel grappig. De muziek was wat gedateerd en vaak te overheersend. De cameravoering is weer goed met als hoogtepunt de prachtige schaduwshots aan het einde.

Er wordt erg goed geacteerd. Grant speelt heel goed een zeer eigenaardige man (Johnny) maar zijn tegenspeelster (die hij op de set niet uit kon staan) kreeg de Oscar. De vriend van Johnny vond ik ook goed en erg grappig.

Wat me wel irriteerde is het einde van de film. Hij schijnt dus toch onschuldig te zijn wat ik totaal niet vond passen. Ik dacht zelf dat het op twee manieren kon worden geïnterpreteerd maar nu ik er wat erover lees is dit dus niet zo. Het boek eindigt in ieder geval 180 graden anders en dat was Hitchcock aanvankelijk ook van plan.