Imitation of Life (1934)

In tegenstelling tot de versie uit 1959 had ik deze verfilming van het feministische boek van Fannie Hurst (dat ik overigens nooit gelezen heb) niet eerder gezien. De film schetst een beklijvend beeld over de realisering van de “American Dream” enerzijds en de schaduwzijde van de rassensegregatie anderzijds. Tekenend voor het denken toentertijd is dat de naam van de donkere Louise Beavers, die naast Claudette Colbert de hoofdrol speelt, pas als vijfde verschijnt in de openingscredits, ná de voornaamste blanke acteurs. Je kunt je daarom afvragen of de boodschap, die Fannie Hurst in haar boek meegaf, wel in z’n geheel doorgedrongen was tot de Hollywood studio.

Dit alles laat overigens onverlet dat de film voor een aanzienlijk deel gedragen wordt door de pakkende vertolking van Beavers, die niet onderdoet voor die van Colbert. Een mooie film, die op sommige momenten nogal ongemakkelijk aanvoelt. Reden te over in ieder geval om de remake uit 1959 nog eens te herzien.

Gelet op het productiejaar een zeer bijzondere rol van Louise Beavers (Delilah). Het drama dat zich rond haar persoon ontvouwt is ook een stuk urgenter en geloofwaardig dan de plotlijn die zich ernaast nestelt. Het is vrij pijnlijk dat het scenario de tragische breuk in de moeder-dochterverhouding van Delilah en Peola parallel uitspeelt met een duffe, ongemakkelijke intrige in de familie Pullman. Interessanter is hoe deze ontwikkelingen vervolgens leiden tot een (eveneens parallelle) notie van ouderlijke opoffering, waarmee een en ander dan wel weer tot een bevredigend einde komt. De scherpe, onderliggende 'economische bite' (witte dame profiteert financieel van de diensten die Delilah aanbiedt), zoals David Bordwell het in één van zijn blogs verwoordt, is samen met Stahl's behandeling van het thema racisme één van de sterkste punten van de film.