The Beach (2000)

The Beach is een vrij bekende titel, maar ik had 'm nog nooit gezien. Achteraf kan ik zeggen dat ik niet zo heel veel heb gemist. In principe kan je de film indelen in het eerste en het tweede uur. Het eerste uur is erg sterk. Schitterende beelden, mooie momenten en een simpel, maar boeiend plot. Het tweede uur vond ik vrij weinig aan en kende een stel belachelijke momenten. Die gemeenschap was irritant en het verhaal dat volgde ook. Jammer, want de film had zeker potentie. Leonardo DiCaprio speelt een sterke rol. Onderschat acteur, vind hem echt al 15 jaar 1 van de betere acteurs in Hollywood. Nou kreeg hij later die erkenning gelukkig wel.

Het eerste uur zou ik 4* geven, het tweede uur 2*. Gemiddeld is The Beach me 3* waard.

Leo op vakantie. Hij beleeft allerlei vage avonturen en deze zijn interessant om te volgen. Hij maakt van die dingen mee waarvan je zou zeggen: Heb ik dat? Net niet onwaarschijnlijk genoeg, maar wel wonderlijk en intrigerend. Al vrij in het begin van het verhaal komt hij op miraculeuze wijze in het bezit van een 'schatkaart' en gaat op zoek. Lekkere soundtrack trouwens.

In de film hangt een constante lichtere of zwaardere dreiging, vooral in het eerste en laatste half uur en die zijn tevens behoorlijk weird. Maar ik hou wel van weirde films.

Het paradijs op aarde... ja ja

Erg mooie beelden van de jungle en het strand en zoals gezegd vind ik de sfeer erg goed neergezet. Het acteren is ook zeer overtuigend. Vooral Robert Carlyle vond ik interessant, maar ook DiCaprio en Swinton zetten een goede performance neer.

De film begon lekker, je zit meteen in het verhaal en vooral het mysterieuze sprak me erg aan. Daarnaast vind ik Leonardo diCaprio echt een supergoed acteur, dat bewijst hij al jaren. Ook al was hij toen nog relatief jong, hij overtuigde elke seconde dat hij in beeld was.

Boyle trakteert de kijker vooral het eerste uur op prachtige beelden. Het eiland ziet er beeldschoon uit en de film was prettig om naar te kijken. Na verloop van tijd komt de klad erin en verzandt de film in een onsamenhangend en oninteressant gegeven. Kon er niet precies meer achterkomen wat Boyle nou allemaal bedoelde en waarom hij sommige keuzes maakte.

Ik vind het lastig om een eerlijk oordeel te vellen over deze film. Was eerst van plan drieënhalve ster uit te reiken, maar kies er toch voor om een halfje minder uit te delen. Ben toch niet echt gepakt en geraakt, al moet ik wel zeggen dat ik me niet verveeld heb!

Goed.

The Beach maakt vooral het eerste uur indruk. Het verhaal is vaag, de toon mysterieus, de drie hoofdpersonages vrank, vrij en onwetend. Alle ingrediënten om een naargeestige avonturenthriller te maken zijn aanwezig.
Daarom is het ook een beetje spijtig dat ze al snel bij een afgesloten gemeenschap belanden.
Maar uiteindelijk is dat ook gewoon goed uitgewerkt. Het leven op het eiland is er eentje om van te dromen: veel mooie mensen, veel wiet en niets doen behalve wat vissen.
Vanaf het moment dat Richard en Sal van de beschaafde wereld terugkeren zakt het allemaal wat in. De verbanning van Richard is best onnozel, het vriendinnetje dat boos is omwille van zijn scheefpoepen (hoewel ze het zelf ook al gedaan heeft) ook.
Het paranoïde worden is niettemin boeiend om te volgen en ook het einde heeft - hoewel een beetje toevallig - genoeg impact om de film met een positieve noot te eindigen.

Ik deel Leonardo DiCaprio's carrière altijd onbewust in twee. In zijn vroegere jaren is hij bijna constant uitstekend, ook hier is hij fantastisch op dreef; vanaf zijn samenwerking met Martin Scorsese teert hij te veel op gekweld en boos kijken. Als hij zoals hier een vrijgevochten en uitbundig personage mag spelen is hij top.
Maar ook enkele bijrollen zijn erg goed ingevuld. Tilda Swinton is perfect gecast en ook Guillaume Canet en Virginie Ledoyen zijn redelijk, maar het is overduidelijk dat Robert Carlyle iedereen naar huis speelt, zelfs ondanks de beperktheid van z'n rol.

Danny Boyle heeft dankbaar gebruik gemaakt van de prachtige locatie. Wie zou er geen tijd willen doorbrengen op zo'n zonovergoten, wit strand met een zee als kraantjeswater? Op visueel vlak is The Beach dan ook genieten geblazen. Het is wel redelijk hip - iets wat altijd kan mislopen bij mij -, maar dat levert hier net geniale vondsten op (de gameboy-scène).
Ook muzikaal is The Beach waterdicht.

3,5

"Trust me, it's paradise."

Mooie avontuurlijke film met veel prachtige locaties.

Het goeie vond ik dat het een thema is waar iedereen wel eens zin in heeft, gewoon lekker weg van alles op een prachtig afgezonderd eiland wonen. Maar gaandeweg de film krijg je zelf steeds meer de neiging er weg te willen als je er bij zou zijn. Inleven ging dus makkelijk in deze film.

Vooral het eerste uur vond ik heel goed wegkijken, daarna kwam een stukje rarigheid waar je even door moet. Maar in totaal een boeiende en visueel mooie film met hier en daar wat spannende momenten en goed geacteerd door Leonardo.

Minpunt: onrealistisch, zo hoor je nooit problemen over voedsel en iedereen ziet er geweldig goed uit voor een Robinson op een verlaten eiland... Wat dat betreft komt Tom Hanks in Cast Away uit datzelfde jaar veel geloofwaardiger over.

3 sterren

Elke mooie bestemming op aarde verliest een stukje van haar schoonheid wanneer ze voor de zoveelste keer ontdekt wordt.

Eigenlijk is deze film verplicht voer voor elke zelfzuchtige klootzak die het nodig vindt om verre reizen te ondernemen - want dat is tegenwoordig de mode - en zijn voetafdruk achter te laten op een ongerept stuk natuur dat, omdat toeristen tegenwoordig met honderdduizenden zijn, helaas steeds minder ongerept is, maar eerder tot een soort artificiële massabelevenis herleid wordt. De film, verpakt als een spannend en exotisch avontuur, is vooral een kritisch pamflet tegen massatoerisme waarbij horden reizigers bijna blindelings hun reisgids achterna hollen van de ene plaats naar de andere, zonder even stil te staan bij de waarde van al dat schoons, zonder te beseffen dat de natuur kreunt onder de ecologische voetafdruk van hun splinternieuwe wandelschoenen. Lonely Planet; what's so fucking lonely about it? En dat alleen om thuis te kunnen pronken met adembenemende kiekjes die ze geschoten hebben met een veel te dure Canon of Nikon waarvan ze niet eens de helft van de functies beheersen. Gewoon omdat dat tegenwoordig zo hoort. Ik ben er zelf geweest, in dat zwoele Thailand, doordrenkt van geuren en kleuren die je nergens anders ter wereld ervaart, maar ik heb het bewuste eiland (Ko Phi Phi) gemeden omdat het op elke seconde van de dag - van zonsopgang tot zonsondergang en zelfs daarna, wanneer de sterren schijnen - overbevolkt is met het soort dat graag vertelt dat ze "er geweest zijn" en zelfzuchtige Thai die vrolijk aan de vernieling deelnemen omdat het hen een schamel dagloon oplevert. Nergens ben je nog alleen in dat verrekte land. Nergens kan je er nog het onbetaalbare moment ervaren van als enige dat volmaakte strand of die overdonderende waterval te bewonderen. Overal verliest de natuur terrein op het lelijke grijs van beton dat gedurende twee weken onderdak moet bieden aan rijke toeristen. En dat allemaal dankzij een man die dit net trachtte te voorkomen: Alex Garland, auteur van het gelijknamige boek.

Uiteraard graaft de film niet zo diep, maar de essentie is wel dezelfde: de nieuwsgierige Richard die zonder het te weten de poorten naar het paradijs openzet. Wat hem terecht niet in dank wordt afgenomen, want wat is het paradijs nog waard als je het moet delen met anderen? Zijn ontdekkingsreis begint in Bangkok, de stad waar alles kan en alles mag, als je er maar genoeg voor betaalt. Een vage ontmoeting met een nog vagere figuur brengt hem uiteindelijk op een niet zo onbewoond eiland. Ik herinner me nog perfect de eerste keer dat ik het door groene kliffen ingesloten strand zag opdoemen, zo wit als de tanden van een Hollywoodactrice. Begeleid door het hemelse Porcelain van Moby. Een twintigtal bewoners met hun eigen oceaan, afgesloten van de rest van de wereld. En dan verschijnt daar opeens die wijsneuzige indringer. Ik zou ook chagrijnig zijn. Met de komst van Richard verandert namelijk alles. De dynamiek in de groep, maar ook de bewustwording bij de eilandbewoners over hun omgeving en wat zich daarbuiten bevindt. Hun herinneringen aan die buitenwereld vervagen langzaam. Het is teveel om te bevatten, eigenlijk, en tegelijk zo weinig en de vraag is: hoe lang is het vol te houden? Mensen zijn zichzelf niet meer. Hoe lang alvorens het paradijs een pandemonium wordt? Vervolgens wordt de film ondergedompeld in tegenstrijdige gevoelens van paranoia en ontzag voor zoveel schoonheid.

Of het verhaal goed afloopt hangt af van hoe je zelf in het leven staat, denk ik, maar ik weet nog hoe ik ontredderd was bij die allerlaatste scène in dat cybercafé. Een wee gevoel in de buik. Een beetje zoals verliefd zijn, maar dan het tegenovergestelde.

Backpackers op zoek naar Utopia.

Het moet ergens in de jaren '90 zijn geweest dat het moderne backpacken echt op gang kwam. Verre vliegreizen waren niet langer meer voorbehouden aan de allerrijksten en plotseling kon Jan Modaal ook op vakantie naar Thailand of Australië. Nu is backpacken de normaalste zaak van de wereld en worden die gebieden letterlijk platgelopen door langharig, ongewassen blowend volk. Niets voor mij in ieder geval, maar The Beach speelde indertijd handig op de Thailand hype in.

Naast het prachtige landschap parasiteert de film natuurlijk ook op de ongekende populariteit van bakvisjes magneet DiCaprio in die jaren zo net na Titanic. En niet te vergeten het talent van regisseur Danny Boyle, die dankzij het een paar jaar eerder verschenen Trainspotting, toen ook hot was. Het is vooral dankzij deze grootheden dat The Beach niet in de vergetelheid is geraakt. Zij geven de film nét dat extra's mee waardoor je als kijker gebiologeerd blijft staren naar de schitterende Thaise natuur. Het zwoele, dromerige sfeertje maakte dat ik volledig in de film werd meegezogen, wat toch niet zo vaak voorkomt.

Het verhaal is verder verre van briljant; na een half uur zijn ze op het eiland en is het wat het mysterie betreft gedaan. In het begin is de eilandgemeenschap best interessant, maar wat volgt is een sociaal commentaar op groepsdruk en falende hippie idealen. Boyle probeert het fris te houden (o.a. de gameboy scene), maar slaagt hier nauwelijks in. De gebeurtenissen zijn teveel een herhaling van zetten, waar visuele foefjes niet meer tegen helpen. Overigens - los van de film - is de soundtrack sowieso genieten als je bent opgegroeid in de jaren '90.

Het einde is ontnuchterend: Utopia blijkt niet te bestaan. 3,5*

Dit was zo film waar je je verstand op 0 moet zetten. De film begint goed met het ontvangen van de kaart en de reis naar het eiland. Dan komt er een adembenemend stukje natuur van de wereld en ontmoet je samen met richard de personen in de gemeenschap. Dit vond ik het goede gedeelte van de film. Eens ze terug zijn uit een aziatisch stadje vind ik het niveau van de film dalen. De film is in sommige scene zeer wazig (vooral die scene dat hij zogenaamd in een game zit). En in mijn ogen hebben ze het einde een beetje afgeraffeld, omdat het allemaal wel heel snel voorbij was.

Over de acteurs is niks op aan te merken. Net zoals de sound in de film.

Ondanks het goede begin daalt de film naar een gemiddelde film en een gemiddelde film ontvangt voor mij 3 sterren. Dus het is een aanrader om ooit een keer te kijken, maar ik zou er zeker niet speciaal voor gaan zoeken om deze film in bezit te krijgen.

Ik hoor het mezelf nog zeggen, een paar weken geleden: ''The Beach? Vette film! Moet je zeker eens kijken'. Voor mij was het ook alweer dik 10 jaar geleden, als het niet langer was, dus gisteravond haalden we de dvd uit de kast. Met zulke goede herinneringen aan de film, hoopte ik dat ik twee uur gegarandeerd kijkplezier zou hebben.

Ja, mooi niet dus. Volledig anders dan hoe ik het in mijn hoofd had. Dat er eigenlijk niet eens zoveel gebeurde vond ik nog niet zo erg, maar het complete gebrek aan spanning deed het de das om. Leonardo, duidelijk nog een broekie daar, doet het -zoals we van hem gewend zijn- zeker niet onaardig, maar zijn personage gaat nergens boeien. Typische mooiboy die het droomleven aan het leiden is op een prachtig eiland, en er na een tijd achterkomt van hè, dit is eigenlijk helemaal niet zo fantastisch als het lijkt.

Ook hier leek ik valse herinneringen te hebben. Het stond me bij dat Swinton een veel heftigere rol had, dat zij Leo volledig in haar macht had en er een diepere, psychologische ondertoon zou komen. Nou, helaas. Situaties werden afgeraffeld, zonder verklaring, om dan weer voort te kabbelen naar een volgend zogenaamd spannend moment, wat eigenlijk totaal niet spannend of boeiend is maar juist nog meer de vaart er uit haalt.

Teleurgesteld, de herinnering aan de film was veel beter.

Wat een slechte film... Ik begrijp de hoge score niet zo goed?

Het begon nog best interessant en mysterieus, maar vanaf ze daar op "the perfect beach" aankomen (zoals er volgens mij honderden zijn op de wereld) wordt heel de rest van de film een aanéénschakeling van saaie momenten en ongeloofwaardigheid. Ik had ook geen enkel meegaand gevoel bij geen enkele acteur ik ergerde me zelfs dood aan de dame die 'Sal' speelde. Alles zag er op de koop toe vrij B-film uit ondanks het hollywood budget..

Het is een wonder dat ik tot het einde heb doorgekeken, 1,5* voor de moeite, meer kan ik hier niet aan kwijt

Nee dit is echt geen goede film. Elk, maar dan ook, elk onderdeel van de film lijkt er bij de haren bijgesleept. Zo ongeloofwaardig. De hele film lijkt te leunen op de uiterlijkheden van diCaprio... maar dat heb je na 10 minuten kijken ook wel gezien. Daarna gaat alles irriteren.

1.5 *

Heb hier niks aan te voegen : mooie beelden, vrij eentonig verhaal

Aardig avonturenfilmpje.

Eerste uur van de film is makkelijk 4* waard. Heerlijke muziek (typisch Boyle), een fijn sfeertje en bij vlagen erg mooie natuurbeelden. Om bij weg te dromen vaak, al geef ik toe dat ik daar nou eenmaal een zwak voor heb.

Alleen jammer van het tweede gedeelte. De keuze om van Di Caprio's personage halverwege opeens een soort ontspoorde rambo te maken was gewoon vrij stompzinnig en erg ongeloofwaardig uitgewerkt. Ik weet niet wat Boyle precies bezielde, maar hij had het veel beter bij het dromerige, luchtigere sfeertje van het eerste deel kunnen houden wat mij betreft. Een complete ramp wordt het gelukkig ook niet, want er resten nog wel een paar leuke scenés, zoals die gameboy-scene, maar wel jammer dat de film opeens zo'n kant uitging.

Verder wel gewoon een best vermakelijk filmpje dat lekker wegkijkt. Typische 3,0* film en dat is dan ook het cijfer dat ie van mij krijgt.

Heel erg Danny Boyle deze film, in een stijl die hij ook nu nog aanhoudt, met kekke kleurtjes, af en toe leuk gespeel met de camera en een pompende (fijne) soundtrack eronder. Meer style dan substance, op het oog. Nu zit hier in deze The Beach best wat inhoud (daarom noem ik het ook op het oog) maar het blijft wat hangen op de achtergrond. Daarnaast zijn de meeste personen op het eiland volstrekt inwisselbaar en doet DiCaprio wel zijn best, maar krijgt hij ook maar een zwak geschreven personage mee waar weinig mee te doen valt. Op momenten na is de film dus een vrij duffe en vooral oninteressante bedoening die je vooral in het tweede deel wel gaat voelen, ondanks ook daar enkele sterke stukken. 2,5*.

Jammer, had hier meer van verwacht en had ook meer ingezeten. De film begon goed, maar toen het eiland eenmaal bereikt werd, ging het met de film bergafwaarts. En wat er met Leo gebeurde was erg slecht uitgewerkt. Leo zou zijn eigen gekke wereld creëren omdat hij in zijn eentje de wacht moest houden om de ongenodigde gasten te weren... Als ik het goed begrijp?

Muziek was nice en de omgevingsnatuur nog beter. Geen spijt van deze film, want Leo doet het altijd goed bij mij.. Maar ik zou hem niet aanraden. Twijfel nog tussen een 2.5 of 3..

Één van m'n favoriete films aller tijden; grappig, heftig en ook een beetje zielig tegelijkertijd. Erg vermakelijke film!

Een aardig filmpje dat op een leuke manier "het exotische" weet uit te beelden. Hoewel het idee blijft hangen en The Beach tot het einde de spanning vast kan houden, neemt Danny Boyle weinig risico in zijn nogal doorsnee filmwerk, kan zijn muziekkeuze wat uit te bocht schieten door zijn obsessie een actueel verhaal anno de millenniumwisseling te vertonen en kunnen de karakters wat leeg overkomen. Wat is Françoise precies buiten de vertoning van een perfect sexy Frans meisje, wie is Etienne buiten de goedzak die er ook niks aan kan doen dat hij boos is op Richard (hun ruzies lijken ook niet helemaal uit te verf te komen - het ene moment staan ze al schreeuwend recht tegenovelkaar, het andere moment spelen ze in het water; terwijl ze elkaar nog geen twee weken kennen)? Andere bijrollen lijken ook weinig indruk achter te laten. Proberen de acteurs überhaupt in de huid van de personages te kruipen of bellichamen ze gewoon bepaalde functies die de regisseur nodig had (stamhoofd, visser, chefkok, boer)? Door dit soort karakteristieke platheid komt alles vooral heel onverwacht. Nergens krijgen we enige diepte van Richard, buiten dat hij wanderlust heeft en verliefd is op Françoise, waardoor een plotselinge omslag naar kluizenaar en sociopaat, om vervolgens weer plotsklaps helder te zijn en het hele kamp het eiland af te leiden, als volslagen willekeurig overkomt. En waarom is Richard verliefd? Wat heeft Richard tot een eeuwige reiziger gemaakt? Verder dan wat cliché praatjes over het concept "reizen" lijkt Richard niet echt te kunnen komen ("...always looking for the new, always looking for the foreign, always looking for - yes I admit - something dangerous". Alsjeblieft, zeg.)

In eerste instantie lijkt het misschien niet helemaal helder wat er mist in de film; alsof het landschap er lag om een logisch en redelijk verhaal in op te bouwen maar de regisseur zijn land niet goed oogstte. Dat wordt stukken duidelijker als blijkt dat het verhaal eigenlijk een boek was. Het boek zelf hoeft niet eens gelezen te worden om te begrijpen dat The Beach daardoor toch soms meer neigt naar een gemiste kans dan een interessant concept.

“Anywhere you go, desire is desire. The sun cannot bleach it, nor the tide wash it away...”

Het eerste uur van The Beach is zo briljant. Boyle en de acteurs zorgen voor een erg sfeervolle film. De prachtige locaties, de cinematografie, de muziek (geweldig) etc. Het draagt allemaal bij aan een bijna hypnotiserende filmbelevenis. Alsof je zelf de cannabis aan het roken bent, die in overvloed groeit op het schitterende eiland.

DiCaprio, Canet en Ledoyen (prachtige actrice) vormen een leuk trio en hun zoektocht naar een afgelegen eiland is erg vermakelijk. Boyle vind ik altijd wel een erg fijn regisseur die oog heeft voor visueel prachtige scènes maar het verhaal altijd vooropstelt. Het gemeenschapsgevoel komt ook erg goed tot uiting en die onderhuidse spanning is de hele tijd voelbaar. Nadat DiCaprio en Swinton terugkomen van hun uitstapje naar het vaste land, lijkt het wel of alles als een plumpudding in elkaar stort. Het wordt een wat langdradig en saai geheel met een DiCaprio die als een soort van gekke Rambo door de natuur struint. Zijn "ommekeer" op het laatst is helemaal lachwekkend. Eeuwig zonde, want dat eerste uur is prachtige cinema.

Het begin is leuk, maar op het eiland wordt het een onlogisch rommeltje, waar iedere logica aan ontbreekt. Het lijkt soms meer op een bad trip. Of droomt hij het allemaal ? En behalve de drie hoofdpersonen acteren de anderen nogal amateuristisch. Waar sommigen deze film een hoge waardering voor geven is me een raadsel. Een herinnering aan Thailand of een ander Aziatisch land tijdens een vakantie ? En waar gaat de film eigenlijk over ? Een zoektocht naar het paradijs, dat niet bereikbaar is ? Is dat de boodschap ?

Het was al een hele poos geleden dat ik The beach nog eens zag. The beach werd destijds niet goed gesmaakt door het grote publiek en Leonardi DiCaprio raakte maar niet af van zijn rol van Jack Dawson in Titanic. Een zoveelste rising star was gedoemd om te mislukken in Hollywood, maar gelukkig draaide dit (onder meer door Scorsese) toch anders uit.

The beach heeft wel wat weg van het romantische 'Blue lagoon' met Brooke Shields. Mooie parelwitte stranden, prachtige sterrenhemel, de hemel op aarde en het ultieme geluk gevat op een paar vierkante meter weg van alle drukte en chaos in de verdorven buitenwereld. The beach lijkt een idyllische plek voor avonturiers, is dat ook op een bepaald moment, maar zoals elk verhaal is er ook een tegenkanting. Het eerste uur van de film draait rond de sfeer van dit Utopia. Richard streeft naar zijn ultieme geluk en wenst dingen te doen die een meerwaarde geven aan zijn leven, dingen die hem bijblijven in plaats van de saaie voorspelbare keuzes die de mens keer op keer maakt. De 'veilige' keuze is saai en niet uitdagend.

De andere bewoners worden slechts beperkt uitgewerkt. Sal daarentegen koppelt haar geluk aan de fysieke plaats van het eiland. Ze wil dit dan ook ten alle koste verdedigen. Het opzet van de opduikende problemen (de haaienbeet, het achterlaten van die Zweed, de nieuwkomers en de confrontatie met Richard) doorprikken haar harmonieus denken. De rest van de groep beseft dat het ultieme geluk in en op het eiland geen Utopia is, maar eerder een utopie. Het is niet de plaats waar je je bevindt dat je gelukkig maakt. Geluk begint in de eerste plaats bij jezelf. De setting en insteek van de film zitten dus zeer goed.

Na een goed uur echter draait het allemaal wat in de soep. De metamorfose van Richard, dat computerspel, de Rambo-look, neen. Het past als een tang op een varken en Boyle gaat hier compleet de mist in. Op het absolute einde herstelt de film zich enigszins. De Mobymuziek was destijds wel leuk, nu klonk dat vrij ninethies en dus passé (maar daarop wil ik geen afbreuk doen, is bovendien ook persoonlijk).
Lang in de running voor een 4,0* mede door het concept, maar een degelijke sterke 3,5* volstaat evenzeer.

Dit soort fantasieavonturen is aan mij niet besteed. De beelden van het eiland zelf zijn uiteraard prachtig, maar het "stoere" jongensboekverhaal wist mij geen moment te boeien. Bovendien laat het acteerwerk nogal wat te wensen over, i.h.b. DiCaprio en Swinton.

Met moeite uitgezeten, een film overigens waarvan ik altijd denk dat ik hem niet gezien heb om er halverwege achter te komen dat ik hem al meerdere keren gezien heb maar dat de film en het verhaal voor mij niet het waard is bij te blijven.

De film heeft wel een paar aardige dingen. De natuur is natuurlijk prachtig. LDC is degelijk en Carlyle is natuurlijk weer op zijn best als een malloot. Muziek is ook prima maar toch...dat hele idyllische en avontuurlijke het zal me. Waar gaat het nu eigenlijk over? Ja, ik snap wel wat het idee een beetje is maar het spreekt mij niet aan in ieder geval. Dat hele gedoe ook met dat het strand geheim is toch duiken er iedere keer nieuwe mensen op en ondertussen vormt zich daar een mini samenleving. Mij een beetje te zweverig en vaag.

“The only downer is, everyone's got the same idea. We all travel thousands of miles just to watch TV and check in to somewhere with all the comforts of home, and you gotta ask yourself, what is the point of that?”

Het is nu een paar weken terug dat ik samen met mijn collega naar Gerard Ekdom zaten te luisteren die het nummer ‘Pure Shores’ van de band ‘All Saints’ aan het draaien was toen mijn collega met de tip aan kwam zetten om deze eens te gaan kijken, wel een leuk idee en zeer goede tip!

Dus afgelopen zondag maar aan geslingerd, zonder te weten wat we er van moesten verwachten maar ik heb me ontzettend vermaakt. De jonge DiCaprio die hier nog vrij vel en erg goed weet te acteren en ook ‘Danny Boyle’ die hier een ijzersterke film neer weet te zetten. Het verhaal is niet helemaal hedendaags, en het kleine fantasietintje eraan maakt het leuk. Daarbij de wat gruwelijke scenes er door heen maakt de film spannender en houd je aan het kijken.

Het verhaal was leuk, een jonge DiCaprio die eigenlijk de wereld gaat verkennen en terecht komt ergens in Thailand die kant op. Hij komt hier een mysterieuze man ‘Daffy’ tegen die hem waarschuwt voor een eiland dat vol met wiet ligt. Hij gaat die kant op samen met twee mensen die hij tegen is gekomen en eenmaal aangekomen blijkt het paradijs toch anders dan verwacht. Ze gaan een heel avontuur tegemoet en de spanning word constant opgevoerd.

Nogmaals, erg leuke film die me van het begin tot het einde wist te boeien.

4.0*

En wederom een goede Boyle.

Hij is al goed op weg om een regisseur in mijn persoonlijke top 10 te gaan overnemen. Waarschijnlijk voor Spielberg, want per film die ik van hem zie wordt het steeds minder. Boyle had met Trance in ieder geval met 1 film een plekje in mijn persoonlijke favorieten. De laagste score ging voor de rest naar Yesterday, die als enige Boyle tot nu toe een 3,0* kreeg.

The Beach is ook weer eens wat anders dan de algemene Boyle-films. Vooraf vreesde ik dat dit een beetje de Boyle in Hollywood ging worden met DiCaprio zo prominent op de poster. Dat blijft ook wel een acteur waar vroeger veel publiek op afkwam. Maar hier speelt hij een iets andere rol lijkt het.

DiCaprio doet het dus redelijk, maar als hij bang moet zijn, speelt hij erg theatraal. Dat is het nadeel aan DiCaprio. Geweldig acteur, maar soms iets te veel de drang om veel ruimte in te nemen. Dat valt te veel op hier. Voor de rest nog wel degelijke rollen van Carlyle, Ledoyen, Swinton en Canet.

Zoals verwacht visueel weer erg knap. Een aantal super leuke vondstjes, en de omgeving is natuurlijk geweldig op dat eiland. Boyle maakt sterk gebruik van de natuur, en stopt voor de rest, zeker in het tweede deel, nog een aantal truckjes in de film die deze film net boven dat niveau doen uitstijgen.

De film weet alleen niet altijd optimaal te boeien. Soms net iets lastiger om je aandacht erbij te houden, vooral als Boyle voor een langere tijd een iets te regulier pad kiest voor de film. Wanneer de hand van Boyle minder te herkennen is, gaat het fout.

Maar voor de rest wederom een goede Boyle, zoals verwacht. Deze film deed me wel even vrezen, maar ook dit weet Boyle tot een goed einde te brengen. Nog 1 film met minimaal 3,5* en dan maak ik plek in mijn top regisseurs voor hem vrij.

Degelijke film van Danny Boyle, wiens hand duidelijk terug te zien is in deze film. De omgeving is prachtig en dat levert dan ook mooie beelden op. De soundtrack is goed en draagt nog wat extra bij aan de beleving. Het acteerwerk is in orde, al levert niemand een heel gedenkwaardige rol af. Dat komt ook door het plot, dat zijn goede en minder goede momenten kent. Alles bij elkaar genomen zeker een kijkbeurt waard.

Gek genoeg nooit eerder gezien. In mijn herinnering kwam deze film kort na Titanic uit en ik kreeg het idee dat de film mee wilde liften op de toenmalige DiCaprio hype, maar ik zie nu dat de film pas drie jaar na Titanic uitkwam, dus die herinnering klopt helemaal niet. Verder zonder de film gezien te hebben dacht ik meegekregen te hebben dat DiCaprio's karakter dood zou gaan, maar daar klopt verder ook weinig van.

In ieder geval aardig om eens te zien, maar ik heb betere films van Boyle gezien. Sfeer is grotendeels prettig, de cameravoering voelt vergelijkbaar met films als Trainspotting aan, niet toevallig ook van Boyle. Mooie beelden van de natuur ook. Het plot ontspoort soms alleen een beetje, met name als DiCaprio als een soort Kolonel Kurtz helemaal het boekie zoek in het wild rondwaart. En verder zit er meer onderhuidse spanning in de film dan er uiteindelijk uitkomt en dat is een beetje jammer. 2,5*.

The Beach een film waarin onbevangen jeugdidealismen werkelijkheid worden. Dit alles in het paradijs op aarde. De beelden zijn dan ook schitterend en het avontuur zeer behapbaar. Echt indrukwekkend allerminst.

Een supermooie cast, een supermooi strandje en de belofte op een onbevangen leven in het paradijs, tot de dood ons scheidt of zoiets. Maar dat blijkt toch wat tegen te vallen in de praktijk, vanzelf.

Het narratief zet een fraaie en ook nogal onweerlegbare moraal neer waar je makkelijk een parallel in kan zoeken met de maatschappij waarin we leven, waarin de hebzucht en het egoisme van een erg klein en overentitled groepje het verpest voor de rest van de mensheid die gewoon probeert hun bestaan te onderhouden. Mooie rollen van DiCaprio, Swinton, en Carlyle - de rest vond ik er dan wel weer een beetje bijhangen.

De herkijkbaarheid is overigens wel wat aan de lage kant, vind ik - als je het idee nog maar vaag in je hoofd hebt is het verrassende er vanaf, en dan blijft er toch niet zo heel veel over. Dat gebeurt me met de films van Boyle wel vaker, merk ik, al is me nog niet precies duidelijk of het aan hem ligt of dat het toeval is.

Al snel nadat ik aan de film begonnen was, begon ik mij al af te vragen waarom ik deze film toch gekozen had. OK, DiCaprio is wel een leuke acteur. Maar bij de aftiteling zag ik dat hij van Danny Boyle was. Dat was dus de reden. Danny Boyle heeft een hoop goede films gemaakt. Maar als ik van tevoren had geweten naar wat voor film ik zou gaan kijken had ik deze overgeslagen. Wat een flutfilm. En vooral wat een flutverhaal. Vooral als er dan ook nog een belachelijke plotwending komt haak ik helemaal af. Duidelijk een film gemaakt voor een enorm publiek. En dan is kwaliteit of kunstzinnigheid verder van ondergeschikt belang. Al zit er wel een prima tempo in de film en weet hij wel te boeien. Maar daar zijn het dan ook grote professionals voor. Toch zit er ook een MEGABLUNDER in de film. En ik heb het voor de zekerheid nog maar even gecheckt op internet voor ik het hier verklap wat ik dus al gelijk dacht en wat mij altijd verteld was op vakantie in Azië. In Azië komen geen gevaarlijke haaien voor! Alleen in Amerika en Australië. En kennelijk dus ook incidenteel rond de Middellandse zee lees ik zojuist. Hoewel daar tot nu toe nooit een slachtoffer is gevallen. Ik moest dan ook een beetje aan Monty Python denken met Scott of the Antarctic / Sahara. Waar de hoofdrolspeler met alle geweld tegen een leeuw wil vechten, ook al speelt de film zich af op Antarctica.

Verdeel en heers, aldus een autocraat in een commune, alleen als de groep de illusie gelooft heerst de autocraat. Sterk spel van Swanton en DiCaprio. En is de "gewone wereld" een wereld waar er oprecht echt contact is? Goede eindminuten en dan meteen de matrix erachteraan kijken. PS Onderschat nimmer de slimheid van een boer. 3,2*

Deze film heb ik stom genoeg jarenlang genegeerd om de even stomme reden dat ik niet dol ben op de hoofdrolspeler, maar na recent een paar uitstekende rollen van hem te hebben gezien ben ik hier toch eindelijk maar eens aan begonnen. En ook in deze film stelt DiCaprio me niet teleur, en in tegenstelling tot vele anderen hier vond ik de film ook niet echt inkakken halverwege; de voorspelbaarheid van de plot daarentegen stond me wèl tegen, want dat de paradijselijke medaille één of meerdere keerzijdes gaat hebben wordt eigenlijk al getelegrafeerd door de zelfmoord van Daffy. Evenmin is het duidelijk welke moraal (if any) ik van de film zou moeten meekrijgen, want als Sal en haar volgelingen nou gewoon een eiland zónder wietplantage zouden hebben uitgekozen zou je een heel andere film krijgen, dus ik weet niet wat ik zou moeten afleiden over de onhaalbaarheid van een paradijs wanneer dat zo onhandig gesitueerd wordt op een kilometer afstand van een stelletje narco-criminelen. Of zit daar de symboliek in van de maatschappij die vrije geesten niet toestaat om een eigen paradijsje te creëren? Ik denk trouwens ook dat de "boer" en zijn mannen in werkelijkheid niemand levend zouden hebben laten vertrekken, en zo laat de film me uiteindelijk dus met té veel vraagtekens achter. De schoonheid van de natuur van het eiland deed me verder niet zoveel, maar de soundtrack hielp wel enorm.