The Beach (2000)

The Beach is een vrij bekende titel, maar ik had 'm nog nooit gezien. Achteraf kan ik zeggen dat ik niet zo heel veel heb gemist. In principe kan je de film indelen in het eerste en het tweede uur. Het eerste uur is erg sterk. Schitterende beelden, mooie momenten en een simpel, maar boeiend plot. Het tweede uur vond ik vrij weinig aan en kende een stel belachelijke momenten. Die gemeenschap was irritant en het verhaal dat volgde ook. Jammer, want de film had zeker potentie. Leonardo DiCaprio speelt een sterke rol. Onderschat acteur, vind hem echt al 15 jaar 1 van de betere acteurs in Hollywood. Nou kreeg hij later die erkenning gelukkig wel.

Het eerste uur zou ik 4* geven, het tweede uur 2*. Gemiddeld is The Beach me 3* waard.

Wat ik het sterkst heb ervaren van deze film, is het moraal achter het verhaal. De boodschap dat het jou geeft.

Je ziet een schouwspel wat paradijs met je kunt doen en vervolgens zie je dat de wildernis jou een wild man kan maken. Leo speelde echt uitstekend. Ik heb de laatste tijd veel films gezien waar hij in speelt, en iedere keer dacht ik bij mezelf; wat een sterke acteur, jong al. In inception, blood diamond, departed, catch me if you can is hij ouder dan toen hij titanic en the beach speelde, en ik zie dan hoe hard hij is gegroeid. Ik ben benieuwd hoe hij sterk als acteur is wanneer hij op leeftijd is. Die man wordt niet vergeten, dat weet ik nu al. Ik heb hem nog niet één keer betrapt in een slechte film. Maar goed, ik heb nog zat films te zien met leo, vooral oude films, dus wie weet.

Maar goed, het gaat hier over de film. De boodschap van de film vind ik artistiek, erg mooi, ik vind dat dat de film sterk heeft gemaakt.

Beautiful people, mooi eiland, mooie muziek, mooi decor, maar het script (verhaal) mag van mij zo de prullenbak in. Te wazig, had het idee dat je misschien stoned moest zijn om het te begrijpen , maar de titel avontuur/drama dat zie ik er echt niet in. In de jaren 70 had je ook van dit soort wazige hippy-achtige films, misschien was dat een vernieuwde poging. 2.5* vanwege de mooie plaatjes en mooie cast...

boek gelezen,was heel mooi

film is ook wel goed!!!

Zeer matige film. Mooie plaatjes, maar nogal ongeloofwaardig.

Leo op vakantie. Hij beleeft allerlei vage avonturen en deze zijn interessant om te volgen. Hij maakt van die dingen mee waarvan je zou zeggen: Heb ik dat? Net niet onwaarschijnlijk genoeg, maar wel wonderlijk en intrigerend. Al vrij in het begin van het verhaal komt hij op miraculeuze wijze in het bezit van een 'schatkaart' en gaat op zoek. Lekkere soundtrack trouwens.

In de film hangt een constante lichtere of zwaardere dreiging, vooral in het eerste en laatste half uur en die zijn tevens behoorlijk weird. Maar ik hou wel van weirde films.

Het paradijs op aarde... ja ja

Erg mooie beelden van de jungle en het strand en zoals gezegd vind ik de sfeer erg goed neergezet. Het acteren is ook zeer overtuigend. Vooral Robert Carlyle vond ik interessant, maar ook DiCaprio en Swinton zetten een goede performance neer.

Vond er niet veel aan.

Enige pluspuntje was dat Leo er goddelijk uitzag in deze film.

De film begon lekker, je zit meteen in het verhaal en vooral het mysterieuze sprak me erg aan. Daarnaast vind ik Leonardo diCaprio echt een supergoed acteur, dat bewijst hij al jaren. Ook al was hij toen nog relatief jong, hij overtuigde elke seconde dat hij in beeld was.

Boyle trakteert de kijker vooral het eerste uur op prachtige beelden. Het eiland ziet er beeldschoon uit en de film was prettig om naar te kijken. Na verloop van tijd komt de klad erin en verzandt de film in een onsamenhangend en oninteressant gegeven. Kon er niet precies meer achterkomen wat Boyle nou allemaal bedoelde en waarom hij sommige keuzes maakte.

Ik vind het lastig om een eerlijk oordeel te vellen over deze film. Was eerst van plan drieënhalve ster uit te reiken, maar kies er toch voor om een halfje minder uit te delen. Ben toch niet echt gepakt en geraakt, al moet ik wel zeggen dat ik me niet verveeld heb!

Goed.

The Beach maakt vooral het eerste uur indruk. Het verhaal is vaag, de toon mysterieus, de drie hoofdpersonages vrank, vrij en onwetend. Alle ingrediënten om een naargeestige avonturenthriller te maken zijn aanwezig.
Daarom is het ook een beetje spijtig dat ze al snel bij een afgesloten gemeenschap belanden.
Maar uiteindelijk is dat ook gewoon goed uitgewerkt. Het leven op het eiland is er eentje om van te dromen: veel mooie mensen, veel wiet en niets doen behalve wat vissen.
Vanaf het moment dat Richard en Sal van de beschaafde wereld terugkeren zakt het allemaal wat in. De verbanning van Richard is best onnozel, het vriendinnetje dat boos is omwille van zijn scheefpoepen (hoewel ze het zelf ook al gedaan heeft) ook.
Het paranoïde worden is niettemin boeiend om te volgen en ook het einde heeft - hoewel een beetje toevallig - genoeg impact om de film met een positieve noot te eindigen.

Ik deel Leonardo DiCaprio's carrière altijd onbewust in twee. In zijn vroegere jaren is hij bijna constant uitstekend, ook hier is hij fantastisch op dreef; vanaf zijn samenwerking met Martin Scorsese teert hij te veel op gekweld en boos kijken. Als hij zoals hier een vrijgevochten en uitbundig personage mag spelen is hij top.
Maar ook enkele bijrollen zijn erg goed ingevuld. Tilda Swinton is perfect gecast en ook Guillaume Canet en Virginie Ledoyen zijn redelijk, maar het is overduidelijk dat Robert Carlyle iedereen naar huis speelt, zelfs ondanks de beperktheid van z'n rol.

Danny Boyle heeft dankbaar gebruik gemaakt van de prachtige locatie. Wie zou er geen tijd willen doorbrengen op zo'n zonovergoten, wit strand met een zee als kraantjeswater? Op visueel vlak is The Beach dan ook genieten geblazen. Het is wel redelijk hip - iets wat altijd kan mislopen bij mij -, maar dat levert hier net geniale vondsten op (de gameboy-scène).
Ook muzikaal is The Beach waterdicht.

3,5

"Trust me, it's paradise."

Film begint behoorlijk puberaal met overacting. Geschreeuw op niks af. Daarna zitten we in een hippietijdperk, raken we verdwaald in een maffe DiCaprio met een behoorlijk slecht eind. Nee spannend was ie zeker niet. Onderhoudend ook niet. Wel zijn de beelden mooi en kan ik aardig leven met de muziek. Nee dan is de film Turistas toch een stuk beter als ie op zijn eind loopt. Dat had ik bij deze film op het eind een stuk minder. Ik had er beslist een betere film van gemaakt. Zeker de commune had veel meer tot uiting moeten komen tot een hechte gemeenschap en karaktereigenschappen. Nee het was allemaal nogal oppervlakkig en het eind was matig.

Het eerst uur maakt je hongerig. Helaas is het tweede uur van zeer bedenkelijk niveau. Het werd op sommige momenten heel erg irritant en langdradig. Op basis van het eerste deel van de film had ik veel, maar dan ook veel meer verwacht.

En mensen die hier over een moraal spreken. Die was er gewoon niet.. Als die er wel was, dan is deze te verwaarlozen.

Mooie avontuurlijke film met veel prachtige locaties.

Het goeie vond ik dat het een thema is waar iedereen wel eens zin in heeft, gewoon lekker weg van alles op een prachtig afgezonderd eiland wonen. Maar gaandeweg de film krijg je zelf steeds meer de neiging er weg te willen als je er bij zou zijn. Inleven ging dus makkelijk in deze film.

Vooral het eerste uur vond ik heel goed wegkijken, daarna kwam een stukje rarigheid waar je even door moet. Maar in totaal een boeiende en visueel mooie film met hier en daar wat spannende momenten en goed geacteerd door Leonardo.

Minpunt: onrealistisch, zo hoor je nooit problemen over voedsel en iedereen ziet er geweldig goed uit voor een Robinson op een verlaten eiland... Wat dat betreft komt Tom Hanks in Cast Away uit datzelfde jaar veel geloofwaardiger over.

3 sterren

Richard gaat met Sal wel op een gegeven moment aan land om inkopen te doen, hè? En ook al moet ie alle specifieke wensen van iedereen noteren, ze zullen vast ook wel voedsel hebben ingeslagen.

Welk verlaten eiland, is toch gewoon permanent bewoond?

Ik vind het sowieso een onrealistische vergelijking, er zit nogal een verschil tussen alleen (en ongepland) aanspoelen op een willekeurig eiland of bij keuze met een groep op een bepaald eiland verblijven met lijn naar het vaste land.
Ze kunnen van alles halen op het vasteland, vis- en kookgerei, pluimvee, medicijnen, rijst, groentezaden, boeken over eetbare vegetatie, ontziltingsinstallaties enz. enz. enz.


Hoe dan ook, over de film heb deze vorig weekend ik denk voor de 4e of 5e keer bekeken en ondanks dat ik het verloop inmiddels wel kan dromen word ik er nog altijd volledig ingezogen en de scene dat het definitief afgelopen is en Leo aanschuift in een random internetcafe slaat bij mij nog altijd in als een bom en laat een enorm leeg gevoel achter.

Prima acteerwerk, prachtige beelden en een uitstekende soundtrack. Bijzonder verhaal? Bepaald niet maar ook nergens voor nodig naar mijn mening.

Dit vond ik toch wel weer een hele lekkere film van Boyle. Na Trainspotting en 127 Hours is dit de derde film die ik van hem zie en ze bevallen me erg goed moet ik zeggen.

The Beach is een combinatie van visueel gezien prachtige beelden, een geweldige soundtrack, een mysterieus verhaal en goed acteerwerk. De sountrack viel me in zijn andere films ook al positief op en was ook hier weer op een hele fijne manier aanwezig. Maar ook het acteerwerk van Leonardo DiCaprio was erg sterk. Hij komt toch wel steeds hoger te staan in mijn lijstje met favoriete acteurs. In Shutter Island vond ik hem bijvoorbeeld wat minder, maar in Titanic, Blood Diamond, deze film en ook in Inception was hij echt geweldig. En dan moet ik nog een aantal films van hem zien.

Visueel is het een genot, daar kun je moeilijk omheen. Dat strand ziet er schitterend uit. Een plek waar iedereen wel een keer naar toe zou willen gaan lijkt me. Ik moet wel eerlijk zeggen dat het laatste half uur het minste deel van de film is. Beetje over de top en er zaten ook wel wat onlogische dingen in. Toch weerhoudt het me er niet van om 4 sterren uit te delen. Wellicht is dat een half puntje te hoog, maar ik heb toch wel erg genoten van The Beach. Dat komt mede omdat het eigenlijk gewoon de hele tijd boeiend blijft. Eerst wil je de hele tijd weten hoe dat eiland eruit ziet, dan hoe het allemaal in die gemeenschap werkt en ga zo maar door. Af en toe zaten er ook nog de nodige spannende elementen in en dat maakt het voor mij een heel goed geheel.

De haaien-scenes zijn mij het meest bijgebleven.

Ik sluit me hier volledig bij aan, deze film bleef me lang bij en dat komt door de geweldige omgeving en de mooie soundtrack. paradise gevoel.

eerste uur gefascineerd zitten kijken, daarna ging het steeds meer bergafwaarts helaas.

Elke mooie bestemming op aarde verliest een stukje van haar schoonheid wanneer ze voor de zoveelste keer ontdekt wordt.

Eigenlijk is deze film verplicht voer voor elke zelfzuchtige klootzak die het nodig vindt om verre reizen te ondernemen - want dat is tegenwoordig de mode - en zijn voetafdruk achter te laten op een ongerept stuk natuur dat, omdat toeristen tegenwoordig met honderdduizenden zijn, helaas steeds minder ongerept is, maar eerder tot een soort artificiële massabelevenis herleid wordt. De film, verpakt als een spannend en exotisch avontuur, is vooral een kritisch pamflet tegen massatoerisme waarbij horden reizigers bijna blindelings hun reisgids achterna hollen van de ene plaats naar de andere, zonder even stil te staan bij de waarde van al dat schoons, zonder te beseffen dat de natuur kreunt onder de ecologische voetafdruk van hun splinternieuwe wandelschoenen. Lonely Planet; what's so fucking lonely about it? En dat alleen om thuis te kunnen pronken met adembenemende kiekjes die ze geschoten hebben met een veel te dure Canon of Nikon waarvan ze niet eens de helft van de functies beheersen. Gewoon omdat dat tegenwoordig zo hoort. Ik ben er zelf geweest, in dat zwoele Thailand, doordrenkt van geuren en kleuren die je nergens anders ter wereld ervaart, maar ik heb het bewuste eiland (Ko Phi Phi) gemeden omdat het op elke seconde van de dag - van zonsopgang tot zonsondergang en zelfs daarna, wanneer de sterren schijnen - overbevolkt is met het soort dat graag vertelt dat ze "er geweest zijn" en zelfzuchtige Thai die vrolijk aan de vernieling deelnemen omdat het hen een schamel dagloon oplevert. Nergens ben je nog alleen in dat verrekte land. Nergens kan je er nog het onbetaalbare moment ervaren van als enige dat volmaakte strand of die overdonderende waterval te bewonderen. Overal verliest de natuur terrein op het lelijke grijs van beton dat gedurende twee weken onderdak moet bieden aan rijke toeristen. En dat allemaal dankzij een man die dit net trachtte te voorkomen: Alex Garland, auteur van het gelijknamige boek.

Uiteraard graaft de film niet zo diep, maar de essentie is wel dezelfde: de nieuwsgierige Richard die zonder het te weten de poorten naar het paradijs openzet. Wat hem terecht niet in dank wordt afgenomen, want wat is het paradijs nog waard als je het moet delen met anderen? Zijn ontdekkingsreis begint in Bangkok, de stad waar alles kan en alles mag, als je er maar genoeg voor betaalt. Een vage ontmoeting met een nog vagere figuur brengt hem uiteindelijk op een niet zo onbewoond eiland. Ik herinner me nog perfect de eerste keer dat ik het door groene kliffen ingesloten strand zag opdoemen, zo wit als de tanden van een Hollywoodactrice. Begeleid door het hemelse Porcelain van Moby. Een twintigtal bewoners met hun eigen oceaan, afgesloten van de rest van de wereld. En dan verschijnt daar opeens die wijsneuzige indringer. Ik zou ook chagrijnig zijn. Met de komst van Richard verandert namelijk alles. De dynamiek in de groep, maar ook de bewustwording bij de eilandbewoners over hun omgeving en wat zich daarbuiten bevindt. Hun herinneringen aan die buitenwereld vervagen langzaam. Het is teveel om te bevatten, eigenlijk, en tegelijk zo weinig en de vraag is: hoe lang is het vol te houden? Mensen zijn zichzelf niet meer. Hoe lang alvorens het paradijs een pandemonium wordt? Vervolgens wordt de film ondergedompeld in tegenstrijdige gevoelens van paranoia en ontzag voor zoveel schoonheid.

Of het verhaal goed afloopt hangt af van hoe je zelf in het leven staat, denk ik, maar ik weet nog hoe ik ontredderd was bij die allerlaatste scène in dat cybercafé. Een wee gevoel in de buik. Een beetje zoals verliefd zijn, maar dan het tegenovergestelde.

Ik neem aan dat je inmiddels je leven gebeterd hebt en geen verre reizen meer maakt? Om precies dezelfde reden beperk ik me tot westerse landen, want af en toe op vakantie is natuurlijk best leuk. Bovendien is dichter bij huis ook nog genoeg te zien en hoef je dan niet de zoveelste volgevreten, blanke, wandelende geldbuidel in een derde wereld land uit te hangen die rücksichtslos de natuur om zeep helpt.

Backpackers op zoek naar Utopia.

Het moet ergens in de jaren '90 zijn geweest dat het moderne backpacken echt op gang kwam. Verre vliegreizen waren niet langer meer voorbehouden aan de allerrijksten en plotseling kon Jan Modaal ook op vakantie naar Thailand of Australië. Nu is backpacken de normaalste zaak van de wereld en worden die gebieden letterlijk platgelopen door langharig, ongewassen blowend volk. Niets voor mij in ieder geval, maar The Beach speelde indertijd handig op de Thailand hype in.

Naast het prachtige landschap parasiteert de film natuurlijk ook op de ongekende populariteit van bakvisjes magneet DiCaprio in die jaren zo net na Titanic. En niet te vergeten het talent van regisseur Danny Boyle, die dankzij het een paar jaar eerder verschenen Trainspotting, toen ook hot was. Het is vooral dankzij deze grootheden dat The Beach niet in de vergetelheid is geraakt. Zij geven de film nét dat extra's mee waardoor je als kijker gebiologeerd blijft staren naar de schitterende Thaise natuur. Het zwoele, dromerige sfeertje maakte dat ik volledig in de film werd meegezogen, wat toch niet zo vaak voorkomt.

Het verhaal is verder verre van briljant; na een half uur zijn ze op het eiland en is het wat het mysterie betreft gedaan. In het begin is de eilandgemeenschap best interessant, maar wat volgt is een sociaal commentaar op groepsdruk en falende hippie idealen. Boyle probeert het fris te houden (o.a. de gameboy scene), maar slaagt hier nauwelijks in. De gebeurtenissen zijn teveel een herhaling van zetten, waar visuele foefjes niet meer tegen helpen. Overigens - los van de film - is de soundtrack sowieso genieten als je bent opgegroeid in de jaren '90.

Het einde is ontnuchterend: Utopia blijkt niet te bestaan. 3,5*

Helaas. Ik vrees dat ik net zo'n klootzak als Richard ben. Probleem is ook dat ik andersom begonnen ben, namelijk met het verkennen van Europa waardoor ik nu buiten de continentale grenzen naar die kick zoek, weliswaar binnen het concept van "duurzaam" reizen.

Dit was zo film waar je je verstand op 0 moet zetten. De film begint goed met het ontvangen van de kaart en de reis naar het eiland. Dan komt er een adembenemend stukje natuur van de wereld en ontmoet je samen met richard de personen in de gemeenschap. Dit vond ik het goede gedeelte van de film. Eens ze terug zijn uit een aziatisch stadje vind ik het niveau van de film dalen. De film is in sommige scene zeer wazig (vooral die scene dat hij zogenaamd in een game zit). En in mijn ogen hebben ze het einde een beetje afgeraffeld, omdat het allemaal wel heel snel voorbij was.

Over de acteurs is niks op aan te merken. Net zoals de sound in de film.

Ondanks het goede begin daalt de film naar een gemiddelde film en een gemiddelde film ontvangt voor mij 3 sterren. Dus het is een aanrader om ooit een keer te kijken, maar ik zou er zeker niet speciaal voor gaan zoeken om deze film in bezit te krijgen.

Ben ik hier nu laat voor op gebleven? Wat een prutfilm, zeg! Telkens wanneer ik dacht, nu wordt het spannend, nu komt het!... Gebeurde er geen ene reet. En dan is ie afgelopen.
Ik kan me nog herinneren, dat deze film in de bios draaide. De trailer zag er wel cool en spannend uit (en dus zeer misleidend blijkt nu). Ik wilde de film toen al graag zien, maar een vriendin van mij raadde hem af. Dat heeft altijd door mijn hoofd gespookt, als ik deze film ergens zag liggen. Maar goed, nu op tv, dus geen geld weggegooid en ik wilde het wel een kans geven. Pfffff...
Deze film is soms zo traag als dikke stront, als ik het idee had, dat er tijd voor actie was en door sommige dingen wordt even flink heen gejast. Oh, net een lekker wijf aan de haak geslagen, een relatie kapotgemaakt en smoorverliefd? Dan gaan we toch even vreemd op de eerste de beste gelegenheid. En zo zitten er meer ongeloofwaardigheden in en die volgen elkaar in rap tempo op.
En dan bekroop mij ook het idee, dat de film af en toe een gooi naar humor doet op een zeer misplaatste manier. Niet voor herhaling vatbaar deze nare filmervaring.

Te weinig onderhoudend voor een hoge score. De natuur en de acteurs scoren een dikke voldoende, het verhaal echter is behoorlijk onder de maat. 5/10

The Beach wedt op teveel paarden tegelijk en dat verzandt met name op het eind in brei. Aan de ene kant zijn de beelden en het ideale vakantieparadijs een mooi gegeven, maar het geweld en de psychedelica zijn iets te vage toevoegingen. Voeg er een romantische verhaallijn en enkele horrorelementen aan toe en het gaat over alles tegelijk, maar ook nergens over. Het verzandt in iets teveel vaagheden. Ik waardeerde mijn eigen herinneringen van het reizen met de rugzak nog het meest. Daar is deze film uiterst geschikt voor. Maar daarvoor moet je wel op de eilanden in Thailand hebben vertoefd.

Ik hoor het mezelf nog zeggen, een paar weken geleden: ''The Beach? Vette film! Moet je zeker eens kijken'. Voor mij was het ook alweer dik 10 jaar geleden, als het niet langer was, dus gisteravond haalden we de dvd uit de kast. Met zulke goede herinneringen aan de film, hoopte ik dat ik twee uur gegarandeerd kijkplezier zou hebben.

Ja, mooi niet dus. Volledig anders dan hoe ik het in mijn hoofd had. Dat er eigenlijk niet eens zoveel gebeurde vond ik nog niet zo erg, maar het complete gebrek aan spanning deed het de das om. Leonardo, duidelijk nog een broekie daar, doet het -zoals we van hem gewend zijn- zeker niet onaardig, maar zijn personage gaat nergens boeien. Typische mooiboy die het droomleven aan het leiden is op een prachtig eiland, en er na een tijd achterkomt van hè, dit is eigenlijk helemaal niet zo fantastisch als het lijkt.

Ook hier leek ik valse herinneringen te hebben. Het stond me bij dat Swinton een veel heftigere rol had, dat zij Leo volledig in haar macht had en er een diepere, psychologische ondertoon zou komen. Nou, helaas. Situaties werden afgeraffeld, zonder verklaring, om dan weer voort te kabbelen naar een volgend zogenaamd spannend moment, wat eigenlijk totaal niet spannend of boeiend is maar juist nog meer de vaart er uit haalt.

Teleurgesteld, de herinnering aan de film was veel beter.

Wat een slechte film... Ik begrijp de hoge score niet zo goed?

Het begon nog best interessant en mysterieus, maar vanaf ze daar op "the perfect beach" aankomen (zoals er volgens mij honderden zijn op de wereld) wordt heel de rest van de film een aanéénschakeling van saaie momenten en ongeloofwaardigheid. Ik had ook geen enkel meegaand gevoel bij geen enkele acteur ik ergerde me zelfs dood aan de dame die 'Sal' speelde. Alles zag er op de koop toe vrij B-film uit ondanks het hollywood budget..

Het is een wonder dat ik tot het einde heb doorgekeken, 1,5* voor de moeite, meer kan ik hier niet aan kwijt

Nee dit is echt geen goede film. Elk, maar dan ook, elk onderdeel van de film lijkt er bij de haren bijgesleept. Zo ongeloofwaardig. De hele film lijkt te leunen op de uiterlijkheden van diCaprio... maar dat heb je na 10 minuten kijken ook wel gezien. Daarna gaat alles irriteren.

1.5 *

Heb hier niks aan te voegen : mooie beelden, vrij eentonig verhaal