Import/Export (2007)

Verwachte niet al te veel van deze film, en dat was niet terecht. Een schitterende film over het grauwe leven. Een aantal verbazingwekkende scenes die zoveel naars in zich hebben, niet alleen door de inhoud maar ook door de fantastische manier van filmen. 4,5*

Dit kan je wel een zware zit noemen...Pffff

Import/Export is zo'n film die je na afloop niet meer gerust laat, want Seidl heeft er werk van gemaakt... en wat een werk!

De voortdurende confrontatie met de werkelijkheid is nooit verontrustender geweest dan in Import/Export. De miserie overheerst in de parallellen verhalen van Olga(Import) en Pauli(Export): beide vechten om te overleven in een wereld waar alle rechtvaardigheid, hoop en geluk verdwenen is... Of laat de film toch nog dat laatste hoopje hoop over voor de hoofdspelers, wat op het einde licht gesuggereerd wordt?

Stylistisch zit de film enorm strak in elkaar en de cinematografie heeft twee uistersten: ofwel met een schoudercamera in pure docustijl ofwel -en dat was fantastisch gedaan- met een vaste camera, waarmee men een soort van symmetrie gecreëerd heeft dat bijna een strak tweedimensionaal effect geeft. Het is dan ook in die scenes dat de gebeurtenissen zich recht voor je neus afspelen alsof ze naar jij, kijker, gericht zijn... En dat geeft een ontzettend misselijk gevoel want het lijkt alsof JIJ naar die naakt vrouw schreeuwt en dat JIJ rond de halfnaakt jonge zit te dansen... En dit allemaal zonder enig moralistisch gezeur dat je zou moeten geruststellen... Neen, de acteurs geven zulke realistische, normale prestaties zonder je ooit de vraag te stellen "Is dit goed of verkeerd? " dat je er zelf voor gaat schamen! En daarin herken je de meesterlijke hand van een documentairemaker !

Maar je je publiek niet gedurende twee uur aan een stuk folteren want dat zou niet mooi zijn en, raar maar waar, in de film is er ook wat ruimte voor wat humor want "Ik zoek altijd de scheidslijn op; daar waar tragedie in komedie overgaat of waar komedie in tragedie oplost" Seidle dus, in een interview in Filmmagie. Er worden niet alleen afschuwelijke dingen getoond, maar ook affectie, liefde en moeder-zijn.

Ja ongelovelijk mooi shot. Seidl had voor het eerst een goede cameraman tot zijn beschikking, en dat is te zien.

Veel filmischer dan Hundstage, maar nog steeds het rauwe en realistische waardoor het toch ook weer documentair overkomt.

Kan ik me wel iets bij voorstellen, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar Hundstage.

Toen drie bepalende Hundstage acteurs ook in Import / Export opdoken, moest ik lachen en was ik me bewust dat ik naar een film zat te kijken. Dat vond ik wel erg jammer. Ik had toch liever drie andere acteurs gezien.

Het oude mannetje, de zuster en de broeder, ze acteren uitstekend, daar ligt het zeker niet aan.

Ook vind ik het een beetje jammer dat Seidl bepaalde thema's uit Hundstage vrij letterlijk heeft overgezet naar deze film.

Zoals die scenes met die Oekraiense prostituee en die Duitse man die haar ging commanderen en vernederen.

Dat is iets waar Solondz ook een beetje last van heeft.

Overigens was ik wel degelijk onder de indruk van Import/Export.

Ik wil 'm zeker weer zien en zal 'm ook op dvd aanschaffen.

Op de aftiteling stond achter de namen van de overleden 'sterfzaal' mensen een kruisje. Dat brengt de film nog weer pijnlijker nader tot de werkelijkheid.

Geweldige film! Ongemakkelijke humor. Ik lach, maar het is dramatisch. Ik lach toch, omdat het zulke absurditeiten zijn waarvan je weet dat dit wel situaties zijn die gewoon echt gebeuren. Bij deze film lach je omdat je niet weet hoe je je anders moet gedragen.

De opening bepaalt meteen de sfeer die de rest van de film ook heerst. De oude man die zijn brommer probeert aan te trappen deed mij meteen denken aan Hundstage, waar een man er lang overdoet zijn grasmaaier aan te slingeren. Niet om het gras te maaien, maar om de buren te irriteren.

Deze vond ik overigens beter dan Hundstage, waar ik me voornamelijk heb zitten ergeren aan de liftster.

De beelden zijn heel bijzonder en kunstig. Scénes die zich in een huiskamer afspelen worden vanuit de gang gefilmd. Een scéne waar vrouwen praktijkles krijgen in schoonmaken is werkelijk prachtig gefilmd. Elke cursist heeft een apart hokje dat ze schoon moeten maken met een schrobmachine.

De vrouw die Olga speelt is erg lief en leuk, en je krijgt al snel sympathie voor haar. Medelijden is dan ook wat je voelt als je ziet hoe schofterig ze wordt behandeld.

Het tehuis met de demente bejaarden is erg indrukwekkend. Kapp vertelde me dat dit echt in zo'n tehuis is opgenomen en dat de meeste bejaarden die je zag ook echte bewoners zijn. Dit maakt het extra bizar, de slaaphal, waar deze mensen dag en nacht verbleven had veel weg van een mortuarium (zie onderste plaatje op de poster). Het was er in ieder geval even "gezellig".

Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was kwam de liftster uit Hundstage ook nog voorbij, en speelde ze hier een gemeen kreng die Olga graag op haar plaats zette.

Al met al een erg indrukwekkende, erg goede film, waar troosteloosheid, uitzichtloosheid en depressie de boventoon voert, uitgevoerd door een stelletje ontzettende kansloze losers. Een enkeling uitgezonderd.

Niet dat ik een fan ben van Hundstage, maar door de lof die Import/Export ontvangt, heb ik me toch nog eens aan een Seidltje gewaagd.

En deze keer beviel het werk van de Oostenrijker me beter, hoewel Import/Export toch zo'n film is die ik niet al te vlug een tweede keer hoef te zien. Niet dat het allemaal zo weerzinwekkend is en ook vind ik deze iets "prettiger" kijkvoer dan Hundstage, waarbij ik net als onze Hannibal vaak heb moeten gniffelen om enkele tragikomische taferelen.

Ondanks z'n lange speelduur, had ik nergens het gevoel dat de film ging slepen of dat ie uitpuilt van de overbodige scènes. De statische shots zorgen voor een kille sfeer (alsof de ontwikkelingen nog niet hardvochtig genoeg zijn!) waardoor ik wel eens moest denken aan Roy Andersson, ook al zo'n regisseur waarvan ik één visie per film welletjes vind. Ik heb me geen seconde verveeld hoor tijdens Import/Export, maar erg diep raken doet dit soort cinema me niet.

Best interessant dus, m'n tweede Ulrich Seidl, maar niet zozeer dat ik nu meteen de DVD in huis wil.

Hundstage dufde ik zonder blikken en blozen mijn top 10 in te laten knallen. Je kan je voorstellen hoeveel voorpret ik had bij het insmijten van de volgende Seidl film.

Het begint zoals verwacht, lekker droog en hard met een ranzig randje. Wat daarna volgt is ontiegelijk saai. Heb de film wel met gemak uit kunnen zitten om dan vervolgens met een kater ontgoocheld achter te blijven. Damm, wat jammer allemaal.

Waarom dit dan zoveel beter scoort dan Hundstage is voor mij onbegrijpelijk. Het ontbrak hier aan alle leuke ingredienten die Hundstage tot een weergaloze film maakten. Bij I/E werd m.i. teveel op "safe" gespeeld. Dacht dat er lekker over de schreef werd gegaan, helaas tot mijn spijt.

Kan wel zeggen dat ik behoorlijk gedesillusioneerd was na dit debacel.

Zeldzaam deprimerend kijkje in de troosteloze levens van twee jonge mensen die zich in tegenovergestelde richting van elkaar begeven. Gelukkig is er niet alleen maar kommer en kwel maar valt er af en toe ook wel wat te lachen. De locaties zijn briljant gecast (waar vindt je zulke droevenis?) en de veelal geïmproviseerde dialogen zijn zeer geloofwaardig. Jammergenoeg is er te weinig inhoud om de lange speelduur te rechtvaardigen, waardoor hier en daar soms de verveling toeslaat.

Ontroerende en genuanceerde film, vooral heel open. Wat mij betreft was er hier zeker geen sprake van exploitatie, had juist het gevoel naar een erg eerlijke film te kijken. Niets geen scenes erbij slepen om toch ook maar dat ene aspect van post-communistische Oekraïne te laten zien, of juist dat ene mankement aan onze westerse beschaving. Gewoon, een verhaal, ontroerend. Volledig mijn smaak.

Had deze gezien voor Hundstage die ook prachtig was. Ook Import/Export heeft weer iets fantastisch. Nu op een andere manier. Namelijk het tegenovergestelde leven. We beginnen in Oekraine, het arme gedeelte. En ik moet zeggen. Die besneeuwde troosteloze buitenwijk ziet er wel echt indrukwekkend uit en je moest je je eens voorstellen om daar te wonen. Het oogt allemaal blauw, koud en erg troosteloos. In Oekraine woont Olga, een verzorgingsvrouw die in der vrije tijd werk doet bij sexcam gesprekken, waar je als kijker die soms wel eens porno kijkt ook erachterkomt hoe het er daar allemaal aan toegaat. Want de meeste dames die je op internet in pornofilms ziet hebben zo'n leven. Daar ga je dan ook over nadenken. Film is ook weer totaal ongecensureerd maar ik vind het wel harstikke overdreven dat deze op IMDB de genre Adult krijgt.

En zo gaan we naar Oostenrijk. Daar lijkt het cultuur rijker maar vrolijker word je der ook niet van. Daar krijgen we te maken met Paul die is ontslagen bij de bewakingsopleiding en door zijn oversekste stiefvader aangemoedigt om snoep en gok automaten te verplaatsen. Verdient beter joh!

En zo krijg je dus dat Olga naar het rijke Oostenrijk gaat en Paul en zijn stiefvader gaan naar Oost Europa. Olga lijkt het nu wel beter voor elkaar te hebben en krijgt een baantje in een berjaardetehuis. Maar je ziet toch ook wel dat het pijnlijk kan zijn om al die gekwelde dementerende berjaarden te onderhouden. Ik weet ook wel een beetje hoe het is want ik heb hetzelfte met mijn oma gehad. En die mensen zijn gewoon ongeremd en je moet er een sterk hart voor hebben om ze te kunnen verzorgen. Ondertussen zijn Paul en zijn stiefpa in Oost Europa bezig automaten her en der te plaatsen en we komen er ook nu wel achter waarom die Stiefpa zo nodig daar die automaten wou plaatsen. Namelijk vanwege de hoerenmilieu daar en omdat ie op zijn ouwe dag nog eens flink van bil wil gaan. Paul zit er maar tegen aan te hikken. Die scene in die hotelkamer kan je ook erg vergelijken met die scene in Hundstage waar die Lerares in de kamer zit met die 2 smeerlappen. Die Stiefvader was me in iedergeval een smeerlap en Seidl kan het seksisme en onterecht met vrouwen omgaan heel goed weergeven.

Het einde was wel een beetje umheimlich vond ik.

Maar zo is Import/Export ook een schitterende film van Seidl. De somberheid en de frustratie en de leegde straalt er gewoon van af. 2 verschillende culturen doormekaar gemixt en dat laat Seidl weer op een indrukwekkende manier zien. Ik kijk al uit naar zijn nieuwe film dit jaar.

4,5*

Shockerende observatie van een aantal aspecten van de moderne samenleving, waarvan iedereen weet dat ze er zijn, maar waarvoor vaak de ogen gesloten worden en waarmee niemand geassocieerd wil worden, zoals armoede, internetporno, zinloos geweld, seksslavinnen, meerwaardigheidsgevoel, industriële verzorgingstehuizen, enz.

Regisseur Ulrich Seidl “trakteert” de kijker op een confronterend docudrama (vooral in het verzorgingshuis), daarbij geholpen door intrieste settings en prima vertolkingen van de protagonisten Ekaterina Rak en Paul Hoffman.

Plotloze film, maar dat heb je al vrij snel niet meer in de gaten.

Vind juist deze film van 'm niet zonder mededogen en compassie. Het gaat meer om twee figuren met principes die verdwalen in een wereld zonder. Met een einde dat zelfs optimistisch is. Deze film is milder dan Hundstage.

Duidelijk stillistisch al strenger dan Hundstage (en die lijn gaat ook door naar de twee Paradies-films die ik al heb gezien). Ziet er veel fraaier uit, maar voelt daardoor ook meer alsof we net niet naar de dagelijkse wereld kijken.

Het is jammer dat de film in één scene weer door de dunne grens schiet waar Seidl altijd op balanceert en daardoor is dit niet zijn beste film: De scene van het feestje in het bejaardentehuis is te gemaakt absurd en trok me even helemaal de film uit.

3.5*

Film (in een soort van documentairestijl) die me vooral zal bijblijven vanwege een aantal fraaie scenes (o.a. met de webcams) en ook een aantal fraaie dialogen zoals:

"Stop een vingen in je kont, STOP een vinger in je kont"

en

"Ze is 19 en heeft al een uitgerekte kut"

Qua verhaal vond ik eigenlijk alleen het gedeelte m.b.t. Olga (goed gespeeld door Ekateryna Rak en ze zag er ook niet onaardig uit) boeiend en interessant. Had men alleen gefilmd vanuit haar oogpunt dan had de film ook maar iets van 70 minuten geduurd i.p.v. nu 130 minuten wat eigenlijk veel te lang is en waardoor de film ook geregeld langdradig is.

Van het verhaal omtrent Paul (wel goed gespeeld door Paul Hofmann) vond ik eigenlijk alleen het laatste gedeelte met het 19 jarige hoertje interessant en dat kwam eigenlijk niet eens door Paul maar door de stiefvader van Paul (goed en leuk gespeeld door Michael Thomas) en natuurlijk het oekraïense hoertje welke best een mooi lichaam had met ook de juiste proporties.

Hoewel de film eigenlijk niet echt een einde had, was het best aardig en zeker het gevecht tussen Olga en de jaloerse verpleegster.

Al met best een aardige film / documentaire, maar hij had van mij wel een stuk korter gemogen.

Seidl's grauwe wereld. Die eerste statische shots van ijzig Oekraïne, brrr. Daar is geen geluk te vinden. Zijn Oostenrijk is ook allesbehalve een lustoord. Een bitter portret van twee jonge mensen met een uitzichtloos, marginaal bestaan en weinig perspectief. Seidl kent niet of nauwelijks mededogen met zijn personages.

Schaamteloos hoe Olga te kijk wordt gezet tijdens haar webcam avonturen, maar ook Pauli, een op het oog stoere, fysiek weerbare jongen, wordt meteen tot op het bot vernederd. Tussen dat soort uithalen waart er dan ook nog eens een wrange, pikzwarte vorm van humor rond. Neem dat schaduwboksen bijvoorbeeld.

Of die sollicitatie cursus. Ik moet daar hartelijk om lachen. Jiskefet is nooit ver weg bij dat soort scènes en ondanks dat, weet Seidl toch een geladen sociaal drama te schetsen. Wanneer het meisje wordt ontslagen, voel je het onrecht borrelen. Pauli's ongemak en afgrijzen is daar wanneer een hoertje te kijk wordt gezet.

Een film over Westerse uitbuiting met twee zielen in omgekeerde richting. Afzichtelijk en ongemakkelijk, de scènes met de bejaarden zijn echt moeilijk om naar te kijken, maar het zijn de jongeren die tenminste nog over een bepaald moreel besef beschikken. Een sprankje hoop. Het is een dunne deken in deze vrieskou.

Flinke brok uitlach-televisie die films van Seidl. Nooit goed weten of je dat allemaal erg zielig moet vinden of gewoon grappig. Het lijkt me dat Seidl de mensheid niet echt hoog in het vaandel draagt maar toch een relativerende humoristische noot wil steken in al die menselijke tristesse.

Import Export wisselt voortdurend tussen twee losse verhalen. Het "import" verhaal gaat over een slechtbetaalde Oekraiense verpleegster die eventjes aan webcamsex doet om bij te verdienen, vooraleer een betere toekomst te gaan zoeken in Oostenrijk waar ze in de geriatrie terechtkomt als kuisvrouw. Het "export" relaas toont een jonge kerel in de schulden die met zijn stiefvader kauwgomautomaten gaat installeren in de grauwe Oekraïnse buitenwijken.

Zoals gezegd moet je deze film met gevoel voor humor bekijken. Er zitten eigenlijk heel wat grappige scènes in : de duitse woordenschatcursus voor de porno-industrie waarna Olga er geen snars van begrijpt wanneer haar gevraagd wordt een vinger in haar kont te steken , die oudjes met hun incontinentie-luiers, de sollicitatie-oefening waarbij de coach en de immigrante rug aan rug zitten, dat fuifje in de geriatrie ... ja hoor, de film is wel degelijk komedie. De film zelf heeft geen eindpunt. Het flirt soms met exploitatie en voyeuristisch kun je het ook wel noemen, maar ik had niet het gevoel dat er grenzen werden overschreden.

De film over de wereld waar Oost en West samenkomen doet realistisch aan en blijft de 141 minuten boeien, ook al kent het verhaal nauwelijks dramatische ontwikkeling: elke scene is als minidrama zelf boeiend en sowieso is het fascinerend om de grauwe werkelijkheid te zien van zowel Oekraïne als een Oekraïnse immigrante in het Westen omdat die parallelle wereld tegelijkertijd zo dichtbij is en ver van ons staat. In die zin voelt de film aan als een documentaire.

Het geschetste leven in Oekraïne en van de immigranten aan de onderkant van de Westerse samenleving is een hard en moeilijk leven vol vernedering en gericht op overleven. Maar elke overdramatisering is afwezig: zo verwacht je bv. dat de mooie, jonge vrouw wel seksueel misbruikt zal worden maar dat gebeurt niet. Ook gaat er niemand dood. De bekende dramatische clichés worden vermeden. Tegelijkertijd voert het leven aan de onderkant vanzelf tot kleurrijke en zelfs absurde taferelen die Seidl met plezier en nog wat uitvergroot schildert. Het maakt de film nog interessanter.

Film begint wat onduidelijk in de zin dat je er iets moeilijk inkomt. Met twee werelden maak je kennis en langzaam leer je de personages kennen, ieder in zijn eigen wereldje met zijn eigen problemen.

Hoe langer we naar de film keken hoe meer we erin gezogen werden.

Een iets aparte film soms met herkenbare eigentijdse problemen en geluksmomenten.

Een 8 voor de film als waardering.

Seidl laat zich kennen, althans op basis van Hundstage en deze film, als chroniqueur van de donkere krochten van de westerse samenleving, en schaart zich daarmee in het rijtje pessimisten als Haneke en Houellebecq. Seidl zoekt het hier met name aan de onderkant van de samenleving, waar mensen door een combinatie van externe omstandigheden en persoonlijke problemen moeite hebben aan te klampen en hun heil noodgedwongen elders zoeken.

Hoewel Seidl genadeloos is in zijn portrettering van de uitwassen van de westerse samenleving, en dan met name in de verzorging van hulpbehoevende ouderen en de behandeling van vrouwen die zich prostitueren, is hij hier toch iets minder zwartgallig dan in Hundstage, die vooral een afrekening leek met de kleinburgerlijke mentaliteit. Import/Export heeft toch een soort van hoopgevend einde, en daarmee onderscheidt Seidl zich toch van de eerder genoemde (vroege) Haneke en Houellebecq. Olga is de spreekwoordelijke roos op de mestvaalt, en het zal niet voor niets zijn dat ze een migrante is. Pauli is dan weer een typische kansarme jongere die makkelijk zou kunnen afglijden naar extremisme, maar die ondanks alles uiteindelijk zijn eigen weg kiest.

Zou wel interessant zijn een opvolger te zien die de "import/export" niet tussen oost en west laat zien maar tussen noord en zuid.

Wie vertrouwt is met het werk van Seidl zal niet vreemd opkijken bij deze film. De vulgariteiten zijn beperkt en als er eens wat bloot te zien is, betreft het dit keer aantrekkelijkere vrouwen dan we gewoonlijk gewend zijn van hem. Soit, de film biedt heus wel meer en focust zich op twee individuen die wegtrekken uit hun vertrouwelijke omgeving om hun geluk elders te beproeven.

Het gras lijkt misschien wel groener aan de overkant, toch komt het over dat ze van de regen in de drop terechtkomen. De filmstijl van Seidl blijft overeind. Filmisch vrij sober en deprimerend. Het zijn zelden films om vrolijk van te worden. Uitbuiting staat centraal en is eigen aan de samenleving ten aanzien van kwetsbaren, hoe hoog de moraal van de mensenrechten op papier mogen gelden.

Confronterend, maar tegelijkertijd ook het schouderophalende gevoel van 'ik weet dat het bestaat, maar intussen ploegde de boer verder'. De film heeft een soort van documentaire stijl met de focus dus op deze twee hoofdpersonages. Grauw en indringend, maar tegelijkertijd vrij subtiel. Met hetgeen dat gebeurt kan al gauw in overdrive gegaan worden. Nu, het gaat niet louter om het lot van Olga en Pauli, als je ziet hoe die rusthuisbewoners hun laatste dagen moeten slijten, vreselijk ...