Import/Export (2007)

Na 6 jaar weer een speelfilm van Seidl. Na Hundstage maakte Seidl nog wel de documentaire Jesus, Du Weisst.

Ook weer met Maria Hofstätter, de liftster in Hundstage.

Vond Hundstage een nare film. Denk niet dat ik dit hoef te zien...

Draait in competitie op Cannes!

Enkele typische Seidl stills van deze film

Interview met Ulrich Seidl over het draaien van Import/Export:

http://www.afc.at/jart/prj3/afc/main.jart?rel=de&reserve-mode=active&content-id=1164272180506&artikel_id=1176711851679

Opnieuw 'Gezelligheid kent geen Tijd' in Huize Seidl.

Het sublieme 'Hundstage' ontleent zijn kracht aan de gruwelijke disharmonie die het stadje herbergt.

De stills uit "Import/Export zien er ook niet bepaald geruststellend uit. Kortom... ik ben erg benieuwd.

'Import Export van de Oostenrijker Ulrich Seidl, waarin een meisje uit de Oekraïne in Wenen terechtkomt en een nietsnut uit Oostenrijk met een minibusje vol oude gokautomaten oostwaarts afreist. De ellende komt in tienvoud; het wereldbeeld van Seidl is volstrekt verrot; het maakt Import Export tot een zware, maar indrukwekkende ervaring.'

bron: Cinema.nl Weblog Cannes

Volgens Klara-recensent Ben van Alboom het beste van Cannes 2007. Ik ben met andere woorden ook erg benieuwd...

Klara? Wat is dat?

Een Vlaamse culturele radiozender (vooral gericht op klassieke muziek).

Eerst Hundstage maar eens zien voordat ik me aan deze waag...

Na Hundstage onlangs in Duisland Import/Export gezien.

De esthetische en welgekozen beelden vormden -in combinatie met de soms bijna ondraaglijke inhoud van de film een scherp & ijzersterk contrast.

Daar het thema zo realistisch en herkenbaar is doet het pijn(ondanks de schone composities en de vervreemdende humor) om een dergelijke film te zien, om te erkennen dat ook dit het leven is, dat mensen dit met elkaar doen uit macht, verveling.

Het is herkenbaar en akelig realistisch.

Het thema in de film zegt niet enkel iets over Oostenrijk, alswel over de gehele Westerse wereld, met z'n kapitalisme en gruwelijkheden en over de 'mensch an sich' .

Ongelooflijk dat voor deze -overal aanwezige- gruwelijkheden de ogen altijd gesloten lijken te blijven en de focus enkel wordt gelegd op de angst voor de ander: de Terreur.

Wat mensen in Import/Export met elkaar doen is van een andere, maar zeker niet minder belangrijke orde...misschien raakt het wel de essentie, de essentie van het gedrag van de mens.

'n aanrader

Ik heb deze film deels gezien in "Best of the fest" in Nijmegen. Ik zeg deels, omdat ik deze film zo ondraaglijk vond dat ik uit de zaal ben weggelopen net zo als vele anderen deden. Niettemin ga ik hem opnieuw bekijken, zo gauw ik daar voor in de stemming ben. Het is niet mijn gewoonte een film te beoordelen die ik niet tot het eind toe gevolgd heb.

Verwachte niet al te veel van deze film, en dat was niet terecht. Een schitterende film over het grauwe leven. Een aantal verbazingwekkende scenes die zoveel naars in zich hebben, niet alleen door de inhoud maar ook door de fantastische manier van filmen. 4,5*

Vanavond deze film opnieuw bekeken. Liep ik op 3 februari j.l. tijdens "Best of the Fest" in LUX nog de zaal uit omdat ik het niet meer aan kon zien, nu heb ik de film gewoon tot het einde toe gevolgd. En dat is maar goed ook.

Zelden heeft een film mij zo verrast als deze "Import/export". De hoeveelheid ellende die je krijgt voorgeschoteld is niet mis. Voor een romantisch avondje moet je echt niet bij deze film zijn.

De ellende die Ulrich Seidl je echter voorschotelt is wel heel realistisch. De ellende die je krijgt te zien komt in de praktijk gewoon voor. Alleen, wij kijken liever de andere kant op. En dat is begrijpelijk, want het is natuurlijk geen pretje om geconfronteerd te worden met beelden van onzindelijk demente bejaarden en van vrouwen die puur alleen uit armoede zich laten prostitueren.

Wat dat betreft moet gezegd worden dat Ulrich Seidl wel lef heeft. Hij durft wel taboes te doorbreken.

Toch is de film niet een en al ellende. De beelden die je te zien krijgt in het geriatisch ziekenhuis hebben ook iets hartverwarmends. De manier hoe hoofdrolspeelster Olga o.a. met de patienten omging vond ik schitterend. Met Olga voelde ik zelf ook een warme sympathie.

Wat de film voor mij ook goed maakt is het einde. Voor aanvang van de film had ik gedacht dat de hoofdrolspelers als losers zouden eindigen. Maar dat gebeurde niet, integendeel, zij kwamen er voor mijn gevoel sterker uit. Zo heeft deze film voor mij toch ook nog iets opbeurends.

En ter afsluiting;

Mijn stelling dat je een film moet afkijken alvorens je hem gaat waarderen wordt hier dus weer duidelijk bewezen. Ik had voor aanvang een 1*/1,5* waardering in mijn hoofd, uitgaande van mijn kijkervaring op 3 februari. Het werden er uiteindelijk 4,5*.

Zo zie je maar weer .

Ik zou als ik jou was je maar eerst aan deze wagen. Hundstage is veel deprimerender.

Dan ben ik al te laat. Hundstage inmiddels aangeschaft en ook gezien

Bij mij is het net andersom; ik vind Import/Export veel deprimerender en schrijnender. Hundstage heeft meer tragikomedie.

Je zou best gelijk kunnen hebben. Het is weer een tijd geleden dat ik "Hundstage" gezien heb en ik kan mij er ook niet zo veel meer van herinneren. Het enigste dat ik weet is dat ik het een ellendige film vond, in ieder geval niet goed, want ik hem niet in mijn excel bestand als goede film genoteerd staan. Misschien dat ik, om beide films beter met elkaar te kunnen vergelijken, "Hundstage" toch maar weer eens opnieuw moet gaan bekijken.

Morgen ga ik import / export kijken, ik ben echt heel benieuwd! Heerlijk z`n grauwe, rauwe kijk op het leven. Das wat anders dan die actiefilms van tegenwoordig...

Ik heb de film gezien!

Het eerste shot van film is gelijk typerend voor Seidl en zet je dan maar schrap voor wat ellende. Twee verhaallijnen die nou niet bepaald vrolijk te noemen zijn. De indrukwekkende shots van het koude, kille Oekraine waarvan je het vanzelf koud krijgt. De trieste inhoud van levens, de lelijkheid die de mens van de wereld en zichzelf kan maken of hebben. Toch zijn er zat momenten om lekker bij te lachen. Een sollicitatiegesprek dat d.m.v. rolspellen op gang moet komen is hilarisch. Ook zijn er warme momenten. Olga die zich echt bekommerd om de medemens terwijl ze zelf nou niet bepaald `lekker` in haar vel zit.

Seidl kan als geen ander de filmkijker meetrekken in de miezerigheid van het leven. Zeer realistisch gefilmd met acteurs die gewoon van straat zijn geplukt. Als je je ook nog beseft dat de beelden bij de geriatrische inrichting echt zijn gefilmd, dan ben gewoon ademloos aan het kijken. Op deze manier z`n mooie en goede film kan maken, ben je voor mij gewoon geniaal...

J. Courbois

De grauwe beeldtaal van het openingsshot in de Oekraïne maakt alleen al enorme indruk. Sneeuw & ijs, eindeloze flats, grijze lucht met rijen dampende hoogovens aan de horizon.

Daarmee is gelijk de toon van de film gezet. Zeer deprimerend, kil, grauw, walgelijk. Maar ook grappig, aangrijpend en meeslepend vooral vanwege Olga.

Het einde is subliem in de meest naargeestige zin van het woord. Beter dan Hundstage naar mijn smaak. 4,5*

Gister in het filmmuseum gezien toevallig? Ik wel, en hoewel het zeker een sterke film is vond ik hem wel veelste lang. Kon m'n aandacht er op een gegeven moment niet meer bij houden. Het einde was inderdaad subliem.

Dit kan je wel een zware zit noemen...Pffff

Import/Export is zo'n film die je na afloop niet meer gerust laat, want Seidl heeft er werk van gemaakt... en wat een werk!

De voortdurende confrontatie met de werkelijkheid is nooit verontrustender geweest dan in Import/Export. De miserie overheerst in de parallellen verhalen van Olga(Import) en Pauli(Export): beide vechten om te overleven in een wereld waar alle rechtvaardigheid, hoop en geluk verdwenen is... Of laat de film toch nog dat laatste hoopje hoop over voor de hoofdspelers, wat op het einde licht gesuggereerd wordt?

Stylistisch zit de film enorm strak in elkaar en de cinematografie heeft twee uistersten: ofwel met een schoudercamera in pure docustijl ofwel -en dat was fantastisch gedaan- met een vaste camera, waarmee men een soort van symmetrie gecreëerd heeft dat bijna een strak tweedimensionaal effect geeft. Het is dan ook in die scenes dat de gebeurtenissen zich recht voor je neus afspelen alsof ze naar jij, kijker, gericht zijn... En dat geeft een ontzettend misselijk gevoel want het lijkt alsof JIJ naar die naakt vrouw schreeuwt en dat JIJ rond de halfnaakt jonge zit te dansen... En dit allemaal zonder enig moralistisch gezeur dat je zou moeten geruststellen... Neen, de acteurs geven zulke realistische, normale prestaties zonder je ooit de vraag te stellen "Is dit goed of verkeerd? " dat je er zelf voor gaat schamen! En daarin herken je de meesterlijke hand van een documentairemaker !

Maar je je publiek niet gedurende twee uur aan een stuk folteren want dat zou niet mooi zijn en, raar maar waar, in de film is er ook wat ruimte voor wat humor want "Ik zoek altijd de scheidslijn op; daar waar tragedie in komedie overgaat of waar komedie in tragedie oplost" Seidle dus, in een interview in Filmmagie. Er worden niet alleen afschuwelijke dingen getoond, maar ook affectie, liefde en moeder-zijn.

Ja ongelovelijk mooi shot. Seidl had voor het eerst een goede cameraman tot zijn beschikking, en dat is te zien.

Veel filmischer dan Hundstage, maar nog steeds het rauwe en realistische waardoor het toch ook weer documentair overkomt.

Kan ik me wel iets bij voorstellen, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar Hundstage.

Toen drie bepalende Hundstage acteurs ook in Import / Export opdoken, moest ik lachen en was ik me bewust dat ik naar een film zat te kijken. Dat vond ik wel erg jammer. Ik had toch liever drie andere acteurs gezien.

Het oude mannetje, de zuster en de broeder, ze acteren uitstekend, daar ligt het zeker niet aan.

Ook vind ik het een beetje jammer dat Seidl bepaalde thema's uit Hundstage vrij letterlijk heeft overgezet naar deze film.

Zoals die scenes met die Oekraiense prostituee en die Duitse man die haar ging commanderen en vernederen.

Dat is iets waar Solondz ook een beetje last van heeft.

Overigens was ik wel degelijk onder de indruk van Import/Export.

Ik wil 'm zeker weer zien en zal 'm ook op dvd aanschaffen.

Op de aftiteling stond achter de namen van de overleden 'sterfzaal' mensen een kruisje. Dat brengt de film nog weer pijnlijker nader tot de werkelijkheid.

Erg triest en grauw.

Hij komt bijna uit op DVD, kan niet wachten om hem te kopen!

Geweldige film! Ongemakkelijke humor. Ik lach, maar het is dramatisch. Ik lach toch, omdat het zulke absurditeiten zijn waarvan je weet dat dit wel situaties zijn die gewoon echt gebeuren. Bij deze film lach je omdat je niet weet hoe je je anders moet gedragen.

De opening bepaalt meteen de sfeer die de rest van de film ook heerst. De oude man die zijn brommer probeert aan te trappen deed mij meteen denken aan Hundstage, waar een man er lang overdoet zijn grasmaaier aan te slingeren. Niet om het gras te maaien, maar om de buren te irriteren.

Deze vond ik overigens beter dan Hundstage, waar ik me voornamelijk heb zitten ergeren aan de liftster.

De beelden zijn heel bijzonder en kunstig. Scénes die zich in een huiskamer afspelen worden vanuit de gang gefilmd. Een scéne waar vrouwen praktijkles krijgen in schoonmaken is werkelijk prachtig gefilmd. Elke cursist heeft een apart hokje dat ze schoon moeten maken met een schrobmachine.

De vrouw die Olga speelt is erg lief en leuk, en je krijgt al snel sympathie voor haar. Medelijden is dan ook wat je voelt als je ziet hoe schofterig ze wordt behandeld.

Het tehuis met de demente bejaarden is erg indrukwekkend. Kapp vertelde me dat dit echt in zo'n tehuis is opgenomen en dat de meeste bejaarden die je zag ook echte bewoners zijn. Dit maakt het extra bizar, de slaaphal, waar deze mensen dag en nacht verbleven had veel weg van een mortuarium (zie onderste plaatje op de poster). Het was er in ieder geval even "gezellig".

Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was kwam de liftster uit Hundstage ook nog voorbij, en speelde ze hier een gemeen kreng die Olga graag op haar plaats zette.

Al met al een erg indrukwekkende, erg goede film, waar troosteloosheid, uitzichtloosheid en depressie de boventoon voert, uitgevoerd door een stelletje ontzettende kansloze losers. Een enkeling uitgezonderd.

Niet dat ik een fan ben van Hundstage, maar door de lof die Import/Export ontvangt, heb ik me toch nog eens aan een Seidltje gewaagd.

En deze keer beviel het werk van de Oostenrijker me beter, hoewel Import/Export toch zo'n film is die ik niet al te vlug een tweede keer hoef te zien. Niet dat het allemaal zo weerzinwekkend is en ook vind ik deze iets "prettiger" kijkvoer dan Hundstage, waarbij ik net als onze Hannibal vaak heb moeten gniffelen om enkele tragikomische taferelen.

Ondanks z'n lange speelduur, had ik nergens het gevoel dat de film ging slepen of dat ie uitpuilt van de overbodige scènes. De statische shots zorgen voor een kille sfeer (alsof de ontwikkelingen nog niet hardvochtig genoeg zijn!) waardoor ik wel eens moest denken aan Roy Andersson, ook al zo'n regisseur waarvan ik één visie per film welletjes vind. Ik heb me geen seconde verveeld hoor tijdens Import/Export, maar erg diep raken doet dit soort cinema me niet.

Best interessant dus, m'n tweede Ulrich Seidl, maar niet zozeer dat ik nu meteen de DVD in huis wil.

Hundstage dufde ik zonder blikken en blozen mijn top 10 in te laten knallen. Je kan je voorstellen hoeveel voorpret ik had bij het insmijten van de volgende Seidl film.

Het begint zoals verwacht, lekker droog en hard met een ranzig randje. Wat daarna volgt is ontiegelijk saai. Heb de film wel met gemak uit kunnen zitten om dan vervolgens met een kater ontgoocheld achter te blijven. Damm, wat jammer allemaal.

Waarom dit dan zoveel beter scoort dan Hundstage is voor mij onbegrijpelijk. Het ontbrak hier aan alle leuke ingredienten die Hundstage tot een weergaloze film maakten. Bij I/E werd m.i. teveel op "safe" gespeeld. Dacht dat er lekker over de schreef werd gegaan, helaas tot mijn spijt.

Kan wel zeggen dat ik behoorlijk gedesillusioneerd was na dit debacel.

Tijdens een kwartier-moeten-wachten-op-Utrecht-Centraal keek ik even in de Free Record Shop en wat schept mijn verbazing: bij de speelduur op de DVD van Import/Export staat 90 minuten aangegeven. Weet iemand hoe dit kan? Is het een drukfout of is de film weer ordinair ingekort?

Ulrich Seidl is iemand die graag een spiegel voorhoudt. Hundstage was een rücksichtlos portret van suburbia, waar mensen totaal niet meer in elkaar geïnteresseerd zijn. Hier maakt hij zijn punt door te laten zien hoe Oostenrijkers met buitenlanders omgaan, en contrasteert hij de geldelijke armoede in het oosten met de menselijke armoede in het westen. Oekraiense Olga is werken in de gezondheidszorg beu en belandt in de porno-industrie. De zoektocht naar eigenwaarde brengt haar naar Oostenrijk, alwaar ze uiteindelijk schoonmaaktster wordt in een ziekenhuis op een afdeling met stervende patienten. Eenzelfde zoektocht naar eigenwaarde maakt oostenrijkse loser Pauli, een bewakingsbeambte die op zijn tijd behoorlijk vernederd wordt. Met een hork van een stiefvader reist hij naar het Oostblok om speelautomaten te verkopen. De kracht van de film zit hem in dit fraai uitgewerkte spiegelbeeld. Aan de dansvloer van een plaatselijke disco stort het Oostenrijkse duo zich op het vrouwelijke schoon, benadrukkend waar ze vandaan komen en strooiend met poen. En terwijl Pauli op de dansvloer staat te krioelen met een jonge blom, tracteert Olga in het ziekenhuis haar lievelingspatient op een voorzichtig dansje. Het is erg jammer dat Seidl het hier niet bij laat en vervolgens de scenes in het Oostblok tot het uiterste drijft. Want als Seidl wat minder zou schreeuwen, zou hij weleens tot een cineast van formaat kunnen uitgroeien. Import/export is al een stuk opener dan Hundstage, minder hermetisch dichtgekit met cynisme – en daardoor menselijker. En hij eindigt zowaar redelijk hoopvol.