Import/Export (2007)

Ah ja dat klopt niet. Op de doos staat ook dat er duitse ondertitels bijzitten, maar het zijn franse.

Ulrich Seidl en ik worden geen vrienden. Het boeit me niet, door de oninteressante personages, maar vooral het gevoel dat het bij mij opwekt dat de regisseur geen zuivere bedoelingen heeft (zoals recente Tsai en Von Trier ook hebben) met een humane vertelling , maar 't is allemaal zonder mededogen en compassie, zodat het riekt naar exploitatie. Verders teveel uitgesponnen en weinig inspirerend (Kaurismäki doet het met dergelijke figuren toch stukken beter). Wat de film voor had op Hundstage is dat de contradictie van het import export uit de titel wél goed uitgewerkt was.

Dat klopt wel mijns inziens, maar ik denk niet dat het doel van Seidl was om zijn personages dat te gunnen. Hij laat dat liever aan de kijker over.

Hm, dat zie ik toch anders. Daar waar Hundstage gewoon aapjes kijken was, krijgen de personages in deze film toch net iets meer lucht. Goed het blijft allemaal zwaar, maar het einde is hoopvol. Die oostenrijkse zak hooi verlaat zijn schoonvader en gaat zelf de wijde wereld in op zoek naar een baantje. En de Oekraiense heeft in ieder geval haar eigenwaarde terug en zal op den duur tegen een partner aanlopen (wellicht die hengst in dat ziekenhuis).

zeer indrukwekkende film over een deprimerend stukje wereld. zo echt en zo aangrijpend. mooi in beeld gebracht! 4 (dik)

Ik had me aan een totaal andere film verwacht (een soort documentaire die veel meer facetten van de globale import/export-business zou belichten) en het gejubel van pers en filmliefhebbers zorgden ervoor dat ik wel hoge verwachtingen voor deze film had. Het was dus wat wennen aan het uiteindelijke resultaat, dat zeker en vast niet teleurstelt maar nu ook weer niet zoveel om het lijf heeft. Het zegt misschien iets over het magere filmjaar 2008 dat veel filmrecensenten dit één van de beste films van het afgelopen jaar vonden (het jaar waarop hij in de Belgische bioscopen vertoond werd), want ik vond het gewoon een mooi dubbel verhaal dat op geen enkel vlak echt bijzonder sterk opviel.

Sterktepunten van de film vond ik de confrontaties met de 'marginalen' van de samenleving: de bejaarden op de geriatrieafdeling en de zigeuners in de aftandse flatgebouwen.

3,5*

Zeldzaam deprimerend kijkje in de troosteloze levens van twee jonge mensen die zich in tegenovergestelde richting van elkaar begeven. Gelukkig is er niet alleen maar kommer en kwel maar valt er af en toe ook wel wat te lachen. De locaties zijn briljant gecast (waar vindt je zulke droevenis?) en de veelal geïmproviseerde dialogen zijn zeer geloofwaardig. Jammergenoeg is er te weinig inhoud om de lange speelduur te rechtvaardigen, waardoor hier en daar soms de verveling toeslaat.

Goeie, originele film, food 4 thougt. Wel errrrrrrrrrrrrrg lang. Inderdaad triest en grauw, maar wel realistisch, een groot deel van de wereld is geen Disneyland maar enorm triest en grauw.

Deprimerende maar toch wel mooie film. Zeker de scenes in de verzorgingstehuis waren prachtig. Dit waren echt geen acteurs als je het mij vraagt, of echt de besten die ik gezien heb. Maar allebei de verhalen zijn onderhoudend, daarom irriteer je je ook niet aan het verspringen van het ene verhaal naar het andere.

Op de hoes van de film staat dat ie 93 min. duurt. Maar heb toch echt meer dan 2 uur zitten kijken. mmm vreemd

Hierboven staat 135 min, wat volgens mij klopt.

Tussen de bejaarden zit een acteur: Erich Finsches.

Hij speelde ook in Hundstage.

De verplegers zijn wel allemaal acteurs.

Ja klopt dat is hem.

geen moment heb ik me verveeld, al duurde de film zo lang, ook niet eens door gehad dat het dik 2 uur was. unieke en boeiende film, 4*

Deze film roept voortdurend duistere emoties op. Hij zwelgt in naargeestigheid, onrust, onlust, wellust en laat de kijker diep in verwarring achter. Dat er in Europa grote tegenstellingen zijn is geen schok, maar dat het ontwikkelde Oostenrijk een even gruwelijk oord kan zijn als het straatarme Oekraïne shockeerd. Het is mijns inziens geen meesterwerk, daarvoor is de film soms te onsamenhangend. Maar hij is zeker de moeite van het uitzitten waard. Maar verwacht daarna geen romantische stemming.

Troosteloze, kille, zeurende, slaapverwekkende film waaraan geen eind lijkt te komen. En ik had er zoveel van verwacht. Seidl's boodschap is me ook geheel ontgaan.

Dat het Oostblok niet zo'n mooie wereld is zullen de meesten wel weten. Maar regisseur Ulrich Seidl laat hier ook een zwarte kant zien van de Oostenrijkse samenleving.

Met name de scenes in het bejaarden-verzorgings-tehuis laten een onmenselijke kant zien van de westerse samenleving.

Ongeacht of mensen op sterven na dood zijn of ernstig dement zijn dan nog is het de taak van de verantwoordelijken (verzorgers, kinderen, politici, de hele maatschappij) om mensen tot hun dood zo menswaardig mogelijk te verplegen. Niet in die hele kille, geinstitutionaliseerde omgeving uit deze film.

Het feit dat de regisseur echte patienten heeft gebruikt maakt het allemaal nog intenser. Tijdens het kijken heb je al wel door: Dit zijn geen acteurs en actrices.

Een ijzersterk, meedogenloos realistisch drama dat aankomt als een vuistslag.

Ik vond de film toch wel behoorlijk naar en kil. Helaas schept de regisseur hier geen dromerige of fantasievolle beelden, maar gewoon het leven zoals het is voor vele mensen. Puur en realistisch. Het verhaal is inderdaad van de trage kant en er is geen plaats voor romantische of spannende dingen. De film heeft een paar rake scènes zoals het bejaarden-tehuis ( indrukwekkende taferelen ) en dat je met geld mensen echt respectloos kunt behandelen. Een film die blijft hangen. 7/10

Mijn god wat een juweel van een film zeg.
Kan het nog troostelozer?
Godzijdank zat er nog flink wat humor in anders was mijn avond helemaal verpest.
Wat lopen er toch een hoop hufters op de wereld rond, bij sommige stukjes kwam die goeie ouwe misantropie weer eens om de hoek kijken maar gelukkig waren er ook personages die dat weer teniet deden.
Van wie is die luier met stront, als je het ontkent dan krijg je geen eten, hilarisch!!
Begrijp wel dat je niet vrolijk word van deze film maar in godsnaam laat dat je niet tegen houden om dit meesterwerk te kijken.
Ook bij mij stond op de hoes 93 min en hij duurde 135, gelukkig was het niet andersom.

Een hele mooie film. Heel realistisch. Aan het einde vraag ik me wel even af wat ik moet met het trieste leven van de twee hoofdpersonen. Niets meer dan de realiteit dicht bij laten komen.

Ontroerende en genuanceerde film, vooral heel open. Wat mij betreft was er hier zeker geen sprake van exploitatie, had juist het gevoel naar een erg eerlijke film te kijken. Niets geen scenes erbij slepen om toch ook maar dat ene aspect van post-communistische Oekraïne te laten zien, of juist dat ene mankement aan onze westerse beschaving. Gewoon, een verhaal, ontroerend. Volledig mijn smaak.

Rauwe en ontnuchterende dramafilm. De film is een harde klap van realiteit in het gezicht van de kijker. Geen feel-good elementen, geen gladde dialogen en geen logische verhaallijn. Deze film toont het leven zoals het is voor de echt kansarme of kansloze mensen. Het script is dus erg rauw en daardoor zeer realistisch. Dit is geen film die je gezellig met je vrienden op een zaterdagavond gaat kijken. Dit is een film die je een dreun verkoopt en waarbij je pas weer bijkomt wanneer de film is afgelopen. De film toont ook erg goed hoe er wordt neergekeken en wordt omgegaan met kansarme mensen door de mensen die wat meer geluk hebben gehad in het leven.

De beelden van Oekraine zijn zo neerslachtig en koud dat het bijna weer mooi en romantisch wordt. Een absolute aanrader voor fans van rauwe en realistische dramafilms.

Rauw zeker, maar wat een schoonheid van een film. Ontbloot wat van wat je in 99% van films wordt getoond, deze film zal ik niet meer vergeten. Mochizuki Rokuro schreef " dat de regisseur geen zuivere bedoelingen heeft etc", ik vraag me af hoe zuiver kun je gaan. Ik vind dat echt een pijnlijke beschrijving van een maker van zo'n integere film. Hopeloos, tot de dood.

Ja, waar moet ik beginnen met een regisseur als Ulrich Seidl. Kan ik bij deze gewoon simpel stellen: you love it or you hate it?

Donker zwarte film(s) over het leven van mensen uit de onderste regionen van onze huidige samenleving. Aan mijn 4.0 kun je zien dat ik duidelijk een pro-Seidl ben. Rauw, grauw en in mijn ogen een zeer realistisch geheel waaraan helaas veel mensen zich niet aan kunnen ontrekken, vandaar ook zeer realistisch. Import/Export als titel dekt de lading volledig. De hoofdpersonen in deze film moeten alles aan grijpen in een ander land om het hoofd boven water te kunnen houden, ook al moeten ze daarvoor bepaalde schaamtegevoelens opzij voor zetten. Het leven is geen lolletje en Seidl wil dat erg graag aan ons laten zien en ervaren.

Zoals gezegd: In mijn ogen een prachtige, grauwe en zeer rauwe film over mensen die een minder vrolijk perspectief hebben in deze wereld om te kunnen leven.

Wat hou ik toch van dit soort films. Lekker realistisch en absurd. Misschien spoort mijn gevoel voor humor niet helemaal, maar ik moest vooral lachen om alles. Het kwam bij mij meer over als een zwarte komedie, dan rauwe grauwe deprimerende drama-film, zoals vele anderen het hier benoemen. En dat vond ik juist zo goed aan de film, het laat je eigenlijk de lichtheid en humor zien van problematiek, in plaats van de nadruk te leggen op hoe ernstig en verschrikkelijk het allemaal wel niet is. De karakters worden heel realistisch neergezet, in plaats van opgeblazen positieve of negatieve karikaturen en de regisseur maakt geen duidelijke statements in de film. Je bent gewoon een observant van iets. Toch zien veel mensen dit als een hele ernstige film met een grote maatschappelijke boodschap. Maar dat zijn puur hun interpretaties, ik geloof er niet in.

Tsja, weet niet helemaal wat ik hier van moet zeggen. Kwam zeker realistisch over. Vond het echter meer een soort van documentaire dan een dramafilm. Er zit niet echt een verhaal in. Het geeft je een kijkje in het dagelijks leven van een meisje wat in de schoonmaak werkt en een jongen die een gokkast gaat wegbrengen naar de Oekraine. Meisje wat het troosteloze Oekraine juist is ontvlucht. Veel meer is het niet. Wat het meisje betreft kreeg ik een beetje het man bijt hond gevoel. Maar dan twee uur lang. Vond hem iets te langdradig. Schokkend of heel rauw kwam de film zeker niet bij mij over en ik kreeg er geen dreun van.

Tijdens het kijken van Import/Export raakte ik het idee van een film te kijken volledig kwijt. De deels documentaire-achtige stijl van filmen en het verbluffend naturelle acteerwerk (je zou het zo bijna niet eens meer durven noemen) leveren een zeer realistische weergave op van het treurige leven van diverse mensen. Je hebt het gevoel over hun schouder mee te kijken terwijl zij zich staande proberen te houden in een meedogenloze wereld waarin weinig hoop voor een betere toekomst lijkt te liggen en bepaalde keuzes niet uit weelde worden gemaakt.

Dit maakt het aanzien van deze film een indringende kijkervaring. Ongemakkelijk? Ja, bij momenten misschien wel, maar mag het ook? Ik vond het getoonde nergens over of zelfs maar op het randje; het ongemakkelijke gevoel komt vooral voort uit de confrontatie met wat voor sommigen helaas de bittere realiteit is en waar je door de film te kijken even niet meer je ogen voor kunt sluiten. Seidl brengt deze werkelijkheid in mijn beleving zuiver en oprecht in beeld, alleen zonder comfortabele franjes om het allemaal wat minder pijnlijk te maken en zo nu en dan met een soort spottende knipoog om te laten zien hoe absurd de wereld in elkaar steekt.

Desondanks is er ook ruimte voor kleine schaarse momenten van plezier en vertedering die zelfs de meest troosteloze levens nog een klein beetje kleur geven . De look van de film lijkt hier ook een voorbeeld van; zelfs het meest grauwe straatbeeld en de soberste kamers worden zeer fraai in beeld gebracht. Waanzinnig sterke film vol aangrijpende scènes die me nog lang bij zal blijven.

wederom gekeken, en weer onder de indruk van het rauwe en het "down to earth" in beeld brengen. pas mijn stem met een halve ster in de plus aan!

Had deze gezien voor Hundstage die ook prachtig was. Ook Import/Export heeft weer iets fantastisch. Nu op een andere manier. Namelijk het tegenovergestelde leven. We beginnen in Oekraine, het arme gedeelte. En ik moet zeggen. Die besneeuwde troosteloze buitenwijk ziet er wel echt indrukwekkend uit en je moest je je eens voorstellen om daar te wonen. Het oogt allemaal blauw, koud en erg troosteloos. In Oekraine woont Olga, een verzorgingsvrouw die in der vrije tijd werk doet bij sexcam gesprekken, waar je als kijker die soms wel eens porno kijkt ook erachterkomt hoe het er daar allemaal aan toegaat. Want de meeste dames die je op internet in pornofilms ziet hebben zo'n leven. Daar ga je dan ook over nadenken. Film is ook weer totaal ongecensureerd maar ik vind het wel harstikke overdreven dat deze op IMDB de genre Adult krijgt.

En zo gaan we naar Oostenrijk. Daar lijkt het cultuur rijker maar vrolijker word je der ook niet van. Daar krijgen we te maken met Paul die is ontslagen bij de bewakingsopleiding en door zijn oversekste stiefvader aangemoedigt om snoep en gok automaten te verplaatsen. Verdient beter joh!

En zo krijg je dus dat Olga naar het rijke Oostenrijk gaat en Paul en zijn stiefvader gaan naar Oost Europa. Olga lijkt het nu wel beter voor elkaar te hebben en krijgt een baantje in een berjaardetehuis. Maar je ziet toch ook wel dat het pijnlijk kan zijn om al die gekwelde dementerende berjaarden te onderhouden. Ik weet ook wel een beetje hoe het is want ik heb hetzelfte met mijn oma gehad. En die mensen zijn gewoon ongeremd en je moet er een sterk hart voor hebben om ze te kunnen verzorgen. Ondertussen zijn Paul en zijn stiefpa in Oost Europa bezig automaten her en der te plaatsen en we komen er ook nu wel achter waarom die Stiefpa zo nodig daar die automaten wou plaatsen. Namelijk vanwege de hoerenmilieu daar en omdat ie op zijn ouwe dag nog eens flink van bil wil gaan. Paul zit er maar tegen aan te hikken. Die scene in die hotelkamer kan je ook erg vergelijken met die scene in Hundstage waar die Lerares in de kamer zit met die 2 smeerlappen. Die Stiefvader was me in iedergeval een smeerlap en Seidl kan het seksisme en onterecht met vrouwen omgaan heel goed weergeven.

Het einde was wel een beetje umheimlich vond ik.

Maar zo is Import/Export ook een schitterende film van Seidl. De somberheid en de frustratie en de leegde straalt er gewoon van af. 2 verschillende culturen doormekaar gemixt en dat laat Seidl weer op een indrukwekkende manier zien. Ik kijk al uit naar zijn nieuwe film dit jaar.

4,5*