Atonement (2007)

Ietwat traag, maar meeslepend drama met een tegenvallend eind (daarom halve * in mindering) en een nagenoeg perfecte rol van Saoirse Ronan als de boosdoener. Vooral filmografisch een feest, maar ook de soundtrack is erg goed.

Vooraf verwachtte ik niet dat ik de film leuk zou vinden, maar ik ben behoorlijk verrast door de film en heb me vooraf behoorlijk erop verkeken. Het is namelijk een erg mooie film, en kent enkele afwisselende stukken waardoor het ook interessant blijft. Daarnaast is het visueel ook zeer knap neergezet.

Een van de dingen die mij opviel en ik wat ik ook erg interessant vond qua gebruik was hoe ze eerst een scene lieten zien door de ogen van Briony en vervolgens hoe het eigenlijk gebeurde. Dit werd volgens mij twee keer gedaan (bij de fontein en de bieb). Hierdoor word de negatieve gevoelens natuurlijk door gevoed richting Robbie.

Daarnaast ook een interessant gebruik was, wederom vooral in het eerste deel rond het landgoed, het meerdere malen abrupt laten stoppen van de muziek. Versterkt natuurlijk het gevoel wat je krijgt bij de reactie van de acteur in beeld, kleine schokmomenten bij Robbie vooral. Wat ook natuurlijk meewerkt is de muziek zelf, want de score is echt heel mooi.

De oorlogsbeelden waren mooi, natuurlijk geen echte gevechten die je ziet maar er is wel veel aandacht ingestoken. En de beelden in de ziekenzalen waren erg schokkend. Zeker een compliment waard voor de mensen die alle wonden hebben gemaakt, want het zag er akelig echt uit vaak. Had het zelf waarschijnlijk niet getrokken in zo'n ruimte.

De cast is ook redelijk sterk, Keira Kneightly is vooral mooi maar kan niet heel erg uitblinken. Maar dat komt meer door de rest. Ik vond James McAvoy erg sterk spelen, vooral het tweede gedeelte als soldaat was erg aangrijpend. En natuurlijk Saoirse Ronan, die het voortreffelijk deed, en een stuk beter dan de actrice die de rol van de 18-jarige Briony speelde.

4*

Ach, wat een aardige film.

Je zou er natuurlijk een heel hoogdravende recensie over kunnen schrijven - dat blijkt wel. Maar de overigens best geniale plottwist is eigenlijk het bewijs van het tegendeel, en is zowel een sterk punt in de film - een echt onverwachte plottwist is tenslotte best zeldzaam - maar ook toch wel een afknapper. De samenvatting van het verhaal is eigenlijk nogal een cliche, wat in honderden, zo niet duizenden films gebruikt is. Had daar dan niet een net iets betere uitwerking van het einde bijgepast? Zoals het nu is kom je nogal ontnuchterd en onbevredigd buiten.

Keira Knightley krijgt regelmatig als kritiek dat ze niet zo best spelen kan, maar laat hier toch echt wel wat zien. Ze past ook wel erg goed op de rol, denk ik, en de styling van dure jongedame in de Engelse eind-jaren 30 laat haar goed uitkomen. Saoirse Ronan heeft dan weer geen last van kritiek op haar acteerwerk - en laat hier zien dat dat terecht is. De interactie tussen beiden is ook echt mooi om te zien, daar helpt het verhaal echt wel bij. De vertelstijl waarbij eerst door de ogen van Briony verteld wordt, en daarna vanuit de blik van Cee is mooi gevonden en goed uitgewerkt.

Een heel sterk punt is de cinematografie, behalve technisch perfect uitgevoerd ook echt mooi om te kijken. Heel mooi gedaan, en alleen dat is al reden genoeg om deze film te zien.

Wat me mateloos irriteert in vooral het eerste deel van de film zijn de trucjes in de soundtrack, waarin het geluid van de typemachine gebruikt wordt. Arregadde, wat een dom goedkoop trucje, en wat een afknapper. Dat en het wat onbevredigde verhaal maken deze film tot geen meesterwerk.

Tegenvaller.

Het openingskwartier is anders veelbelovend. Atonement voelt dan nog aan als een echt kostuumdrama, met onderdrukte gevoelens en een probleempje hier en daar.
Maar dan verliest het ergens z'n focus. De onrechtvaardigheid die van het scherm zou moeten spatten heb ik niet gemerkt. Het hele verhaal inclusief dialogen voelen nogal statisch en afgebakend aan, alsof de makers op dat vlak strenge richtlijnen van de studio hadden.
Ook het hele oorlogsgedeelte kan nooit overtuigen en doet het tempo dramatisch dalen. Wanneer Briony eindelijk weer in beeld is - leuk personage, trouwens - komt er terug wat schwung in. Het koppel dat lieve woordjes naar mekaar (wilt) schrijven maar eigenlijk totaal niet boeit, wordt terug wat naar de achtergrond gedrongen. Briony is veel leuker en het einde is dan ook best sterk.

Het hoofdpersonage wordt door drie verschillende actrices vertolkt. Saoirse Ronan, Romola Garai en Vanessa Redgrave doen dat uitstekend. Alle tics en maniertjes zijn vrij accuraat overgenomen en ook uiterlijk kunnen ze min of meer voor dezelfde persoon door. Van het drietal vind ik Garai en Redgrave (spijtig van de beperkte screentime) het beste.
James McAvoy en een erg onaantrekkelijke Keira Knightley daarentegen zijn overwegend saai. Hun chemie samen is 0,0 en beiden werken hun lijntjes tekst koel en zonder inleving af. McAvoy heeft nog een aardig momentje hier en daar, maar Knightley is echt beschamend.
Juno Temple is ook weer irritant als vanouds (haar mimiekenarsenaal blijkt wederom erg beperkt), iemand als Benedict Cumberbatch had dan weer veel meer scènes verdiend.

Waar het lijkt dat de makers op verhaaltechnisch vlak beperkt werden, is dat absoluut niet het geval op visueel vlak. Joe Wright levert een mooi staaltje regie af. Atonement is een aaneenschakeling van mooie scènes (het shot waarin Robbie zijn schotwond controleert is briljant!). Er zit ook af en toe een mooi lang shot in zoals op het strand van Duinkerke - helaas heeft dat geen nut in het verhaal.
Het muzikale is me allemaal niet echt opgevallen.

2,5

Vanwege de titel en het genre dacht ik altijd dat het een doorsnee keiharde actie/oorlogsfilm was, maar wat blijkt? Het is een aangrijpende Engelse drama/oorlogsfilm met een sprookjesachtig mooie uitwerking.
Veel fraaier en boeiender dan ik verwachtte.

Goede muziek, zeer goede beelden, goede verontrustende en melancholische sfeer, prachtige kleding en overige stilering. Audiovisueel een plaatje dus, topcinema voor mij, zeer kunstzinnig.

Ook het verhaal bevat heel wat elementen die mij interesseren: de waanzin van oorlog met inzet van kids van 18 jaar, de gevolgen van de verklaring van een meisje van 13, wat ze pas op haar 18e kan rechtzetten, alle emotie rondom de verschillende kwesties en ontwikkelingen... echt prachtig!

Zeer boeiende film!

Over de paarden, het was een noodtransport terug naar Engeland. Men liet alle materiaal achter, maar om te voorkomen dat de Duitsers deze zouden inzetten, vernietigde men alles wat niet mee kon/mocht. Dat is de reden waarom de paarden werden afgeschoten en de auto's werden gesaboteerd. Zeker niet om ze op te eten!?

Drie maanden geleden las ik het boek Atonement, dat onverwacht veel indruk maakte. Normaal gesproken zou ik met het kijken van een verfilming liever wat langer wachten, maar het kwam nu eenmaal zo uit.
Wright wordt door velen geprezen om zijn filmbewerking van McEwans roman, maar ik sluit me daar niet onverdeeld bij aan. Verhalend zit het op zich wel goed, en er worden prima oplossingen gevonden voor de wisselende perspectieven en tijdssprongen. Wel gaat het allemaal wat snel, waardoor ook de liefde van Cecilia en Robbie een beetje in het luchtledige komt te hangen. Het einde is niet slecht gedaan, maar doordat Wright het wel erg nadrukkelijk brengt deelt hij slechts een zacht tikje uit vergeleken met de mokerslag van McEwan.
Dan de hier veelgeprezen cinematografie. Zelf vond ik de beelden te gepolijst en tegen kitsch aanzitten. Vooral tijdens de oorlogssequenties ziet het er dankzij een filter te gladjes uit. Nu zou je kunnen stellen dat dit de romantisering van verteller Briony is, en daar zit ook wel wat in, maar in het boek is deze fase desondanks een stukje rauwer (op één scene na, die gelukkig de film niet gehaald heeft). Ook de long-take op het strand van Duinkerken kwam niet echt over bij mij; het rondjes draaien van de camera vond ik een beetje gezocht. Nu moet ik wel zeggen dat ik de beeldverhoudingen op m'n tv niet helemaal goed kreeg (aan de zijkant viel er wat beeld weg), dus ik zou deze take nog eens moeten herzien.
Het acteerwerk is redelijk maar valt verder niet bijzonder op, en hoewel Knightley prima is als Cecilia zie ik het wat betreft Anna Karenina helemaal niet zitten met haar.
Al met al geen onaardige verfilming, deze Atonement, maar ook geen hoogvlieger. Het boek is dat absoluut wel.

Aardige film. Soms wat sentimenteel maar het werkt wat beter dan verwacht. Mede door goeie vertolkingen van McAvoy en Knightley die toch wat beter past in serieuzere rollen dan in Pirates-spektakel waar ze vaak echt niet te harden is. Leuke wisselwerking en de nodige dosis (subtiel) cynisme en humor in het eerste stuk. Het verhaal is verder ook behoorlijk de moeite waard.

Verder ziet het er behoorlijk mooi uit allemaal, visueel zijn de scenes in Normadië alleraardigst zonder echt geniaal te worden. Daarvoor is het allemaal net wat te degelijk.

Kleine 3.5*

Prachtige film waarin een jong meisje met een levendige fantasie een aantal gebeurtenissen omtrent haar wat oudere zus verkeerd interpreteert. Een mooi verhaal met een uitstekende opbouw. Een meeslepende eerste helft en een sterk einde. Mooi in beeld gebracht waaronder een indrukwekkend lange tracking shot op het strand. Ook de cast levert uitstekend werk.

Stijlvol stuurloos.

Mooi gefilmd liefdesverhaal waarbij het woord stijlvol geheel op zijn plaats is. Een van de gaafste shots is die op het strand, waar de geallieerden zich verzameld hebben. Sowieso neemt het camerawerk een prominente plek in bij dit goed geacteerde romantische drama. Het kijkersbedrog zorgt echter voor een afronding naar beneden, evenals de stuurloze tweede helft die rommelig aandoet en minder sterk dan het voorgaande is.

Goed.

Mooie film, die langzaam op gang komt, en op het hoogtepunt een abrupte wending maakt die de film helaas niet ten goede komt. Die oorlogscene op het strand vond ik veel te langdradig en overdone. Werkelijk van alles gebeurt er op het strand op het moment dat ze langslopen, die sensatiezucht is een domper op de stijl van de film tot dat moment.

De film besteedt veel tijd aan de oorlog terwijl de bijdrage ervan voor het verhaal maar beperkt is. Vanaf de scene in het ziekenhuis pakt de film de draad weer op, al wordt het voor mijn gevoel overgedramatiseerd.

Een prachtig geschoten film, met mooie costuums en uitstekend acteerwerk, maar met een middenstuk die de score onderuit haalt. Hoe dan ook wel het kijken waard.

Een ontgoocheling. Het eerste half uur van de film is vervelend en daarnaar weet hij niet waarin of waaruit om uiteindelijk is zijn geheel als een melodrama uit te vallen.

Enkele mooie zichten en keurig spel van de acteurs. Is ook het enige wat de film een meerwaarde geeft. Alhoewal, 'k vond een sterfscène erg slecht...en het is niet omdat Brionry vlug door het huis stapt dat ze daarbij knap acteert.

Ik ben behoorlijk onder de indruk van deze film. Maar misschien nog het meest over de wijze waarop de film in beeld is gebracht; de filmfragmenten namen telkens zo'n verrassende aanvang. Wow... formidabel. Een genot om naar te kijken.

Het verhaal was eveneens verrassend door tal van wendingen die inspeelden op de vermoedens van de kijker. Soms werd een en ander subtiel en dan weer grof voorgeschoteld, maar altijd geraffineerd.

Toch had ik aan het einde van de film het idee dat ik naar twee films heb gekeken. Zo 'onderhuids' als het eerste 'deel' was, zo expliciet werd het vervolg. Ik kon het natuurlijk wel rijmen, maar wilde het eigenlijk niet rijmen, want ze ademden namelijk twee verschillende werelden, sferen.... en stijlen. De delen (die dus helemaal geen delen waren) waren afzonderlijk (als film) al bijzonder genoeg.

Nou ja... ik kom er nog niet helemaal uit... ik hink nog op twee benen.

Maar het is een klasse film!

Dus zeker gaan zien!

3.5 *

(dank voor de filmtip Zwolle84)

Atonement

Uitermate sfeervolle film die begint als een soort van kostuumdrama maar daarna de kostuums inruilt voor de keiharde oorlog met een mooi (en tragisch) romantisch verhaal erin verweven. Dit soort film staat of valt met de casting van de centrale personages en McAvoy, Knightley en Ronan zijn grandioos als Robbie, Cecilia en Briony. Ook Garai is goed als oudere Briony.

De film is wat onevenwichtig en vooral het eerste gedeelte duurt wat lang maar het is wel sfeervol en de acteurs zorgen ervoor dat de aandacht niet verslapt. Het tikkende geluid van een typemachine als muziek is briljant gekozen en geeft de film een onheilspellende sfeer mee. Wat één verkeerde beslissing voor gevolgen kan hebben maakt Atonement op een keiharde manier duidelijk en een opbloeiende liefde is nog nooit zo mooi in de steel al geknakt. De film ziet er schitterend uit met de prachtige decors, de kostuums en natuurlijk dat gedenkwaardige lange shot van de slag om Duinkerke. Het einde getuigd van lef en het maakt indruk.

Ik heb deze film jarenlang met succes ontweken. Ik had een stoffig kostuumdrama verwacht, Zo'n echte meiden film. Wat ik kreeg was totaal iets anders en absoluut niet wat ik verwacht had.

Het verhaal is erg boeiend. Ook geweldig hoe het in een niet lineaire wordt verteld. Geeft een aantal scenes net dat beetje meer impact. Het begint inderdaad een beetje als een kostuum drama en evalueert daarna in iets heel anders. Eerste half uur/drie kwartier is erg sterk. De oorlog wordt op een erg rauwe manier neergezet. Overal is dood en verderf. Tussen de oorlog door krijgen we nog een aantal prachtig vertelde flarden waarin we de nasleep volgen van de gebeurtenissen die Briony in werking heeft gezet. En dat einde. Wow!

Acteerwerk is erg goed. Knightley laat een knap staaltje acteerwerk zien. Datzelfde kan ook gezegd worden van McAvoy. Ronan doet het op deze jonge leeftijd al fantastisch. Garai is op een aantal momenten sterk, al is ze niet erg constant in haar acteerwerk hier. Leuk om Cumberbatch hier ook even voorbij te zien komen. Supporting cast is best goed.

Waar de film voornamelijk veel punten scoort, is visueel. De film ziet erg schitterend uit. Er komen zoveel mooie shots voorbij. Van het sprookjesachtige landgoed aan het begin tot een geweldige lange one take later in de film. Wright en McGarvey creëren hier iets heel moois. Muziek van Marianelli is ook mooi. Fijn hoe hij de meer conventionele klassieke muziek combineert met onconventionele muziek van een typemachine.

Weer een film die ik jaren lang om de verkeerde redenen heb ontweken die achteraf erg goed blijkt te zien. Atonement is alles wat ik niet verwacht had.

Atonement beschikt over een zeer behoorlijke cast. Het acteerwerk is dan ook in orde. Qua verhaal blijft de film wel erg lang voortkabbelen. Het is niet saai, maar erg meeslepend toch ook zeker niet. Pas het laatste kwartier wordt het echt boeiend en weet de film boven de middelmaat uit te stijgen. Een degelijke film, waarvan vooral het eind de moeite waard is.

Nog steeds vind ik de film te traag op gang komen; maar verder is er weinig op aan te merken.

Na een sterk begin ga je er echt eens voor zitten: prachtige aankleding, goede acteurs, sterk script, mooie beelden. En tot de slotscene was mijn oordeel best positief. Het kabbelt hier en daar wat, maar dat is niet onaangenaam. Maar dan, op het slot, gaat het helemaal mis. een koe van een stijlbreuk, wat zonde. Advies voor de regisseur: Je hoeft podver niet alles uit te leggen!!!

Ondanks de ietwat onrustige start, raakte ik gaandeweg enthousiast over het eerste gedeelte van de film. Tot en met de arrestatie van Robbie blijft het allemaal zeer degelijk, maar daarna zakt het helaas toch wat in. Toen de focus op de volwassen Briony kwam te liggen, was de film me kwijt. Buiten het uitdiepen van haar personage voegen de toestanden in het ziekenhuis namelijk ook maar weinig toe. Ik was veel benieuwder naar de afloop van de verhouding tussen Robbie en Cecilia. Wat dat laatste betreft: enerzijds wel leuk dat de film je in eerste instantie op het verkeerde been probeert te zetten, maar het daadwerkelijke einde voelde daardoor wel wat afgeraffeld. Een plottwist met twee gezichten dus.

Filmtechnisch doet Atonement het goed. Er komen schitterende beelden voorbij; niet alleen in het begin, maar ook tijdens de oorlogperiode is dit een opvallend pluspunt. Ook het acteerwerk van Keira Knightley, James McAvoy, Saoirse Ronan en Romola Garai (die laatste twee ook zeer goed gecast) is prima. Uiteindelijk miste ik vooral een beetje samenhang. De eerste en tweede helft zijn uiteraard met elkaar verbonden door de personages, maar toch loopt het qua tempo niet gelijk en de film weet in de tweede helft dan ook niet non-stop te boeien. Ik had er wel iets meer van verwacht, maar een regelrechte tegenvaller zou ik het niet willen noemen. De film straalt namelijk wel een zekere klasse uit en is als kostuumdrama wel geslaagd.

3*

Nostalgische en hartverscheurende dramafilm. Cinematografie prachtig in begin startend als kostuumdrama op Engels landgoed met landhuis! Daarna het Franse platteland en strand bij Duinkerke in oorlogstijd..... Trieste en rauwe beelden van gewonden en doden op het strand van Duinkerke met immens veel figuranten. Mooi scenisch beeld van Robbie in het klaprozenveld. Spannende onheilspellende en zeer dramatische muziek. Briony haar valse getuigenis had verstrekkende gevolgen....... En waarom deed ze dat? Was het haar schrijvers mindsetting? Verlangde ze ze zelf naar liefde? Was het een vorm van jaloezie? De film laat ons hiernaar gissen..... De acteurs en actrices spelen hun rollen echt allemaal heel goed, niets op aan te merken. Wat een prachtige en dramatische bekentenis in een interview aan het einde van de film. Mooi uitgewerkt met die flashbacks in het verhaal van de schrijfster. Mijn keel zat helemaal dichtgeknepen van emotie..... De oorlog heeft heel veel geliefden uit elkaar gescheurd en gedreven, maar uiteindelijk hebben deze geliefden elkaar op papier teruggevonden. Samen met het beeld van het strandhuis, werkelijk een ronduit schitterend einde!

Het eerste deel vind ik best leuk en interessant, maar als ze ouder zijn en het veel over de oorlog gaat, heb ik er minder mee. Oorlogsfilms zijn sowieso vaak niet mijn ding, en het verhaal/de film neemt een heel andere wending. Qua acteerwerk, beeld, aankleding en uitwerking vind ik het er wel goed en mooi uitzien. Al met al een kleine voldoende (6). 3*

Een bijzonder tragische liefdesgeschiedenis, uitmuntend gebracht naar het al net zo goede boek van Ian McEwan, die me toch altijd weer bijzonder weet te raken. Het verhaal laat zich op een bijzondere wijze vertellen en heeft wel iets van een goochelact met de gebruikelijke aktes alleen is de normale volgorde van iets gewoons, iets ongewoons en de ontknoping volgt nu anders. Nu is het juist dat er iets ongewoons gebeurt, het gevolg en de ontknoping aangevuld met een vierde akte genaamd de realiteit.

De eerste 'akte' de stinkrijke en verveelde familie, als het zo mag zeggen, wordt uitermate goed gebracht in de zin van dat het naar een kostuumdrama neigt maar niet verveelt. De kijker krijgt meteen al een aantal beelden mee dat het duidelijk is waar het midden ligt, toch verschillende de meningen van bepaalde hoofdrolspelers daar over wat meteen de schoen op intrigerende wijze laat wringen. Overtuigend worden de sluimerende spanningen tussen bepaalde mensen belicht, druipt de verveling, irritatie en de warmte van de mensen af. Wat er precies door de fantasievolle Briony heen gaat, zelf verliefd of Robbie, kinderlijke onschuld die dingen vanuit een ander perspectief beziet, of het falen van een idyllisch beeld, de zaak loopt in ieder geval goed in het honderd na een andere walgelijke en onfortuinlijke gebeurtenis waarin vooral benadrukt wordt dat Robbie niet tot de familie behoort en een buitenstaander is. Overigens nog prachtig gebracht de drama en spanning die van de beelden afdruipt wanneer hij mee genomen wordt.

De twee 'akte' is inmiddels al heel wat jaren later en het kwaad is geschied. Uit elkaar gevallen en van elkaar gescheiden worstelen de drie hoofdrolspelers met de gevolgen van die zomeravond. Bijzonder treffende is de overigens charismatische en innemende McAvoy als Engelse soldaat ronddwalend in Frankrijk na het uit elkaar vallen van het Expeditieleger. Langzaam neemt het drama en impact toe wanneer Robbie zich uiteindelijk in Duinkerken bevind. Werkelijk waar prachtige one take shot over dat strand met al die figuranten die allemaal met iets bezig zijn, adembenemend, ontroerend, droevig en bizar. Zo ook de scenes waarin Robbie en zijn twee metgezellen met laagstaande zon door een weiland ploeteren en een industrieruines of wanneer hij met de handen voor het gezicht voor een wit doek staat waar de twee acteurs net kussen. Prachtig!

Niet minder mooi, de derde akte, zijn de beelden van de inmiddels volwassen Briony die schuldbewust zich onderdompelt in de gruwelen van een leger hospitaal. Schrijnend, dramatisch, verschrikkelijk en prachtig gebracht. Zo ook het shot van de heimelijk huilende zuster te midden van alle ellende. Briony lijkt vastbesloten goed te maken wat ze ooit aanrichtte en lijkt daar tot zekere hoogte in te slagen. Zeer goed wordt de spanning opgebouwd wanneer Robbie haar de waarheid vertelt, goed geacteerd wat mij betreft. Daarnaast beseft ze eindelijk wie ze die bewuste avond zag zoveel jaren geleden. Alles lijkt dan toch nog redelijk goed te komen...of niet?

Maar dan toch...de toevoeging, een twist die bijzonder raakt. Het hele verhaal en schrijven van Briony lijkt een soort therapie te zijn, tijdens een interview, overigens afgenomen door Anthony Minghella de regisseur van The English Patient, komt de afschuwelijke aap uit de mouw. Het feit dat er weinig meer goed te maken was, dat de flakkerende hoop eerder een uitdovende vlam betrof. Schuldgevoel, wanhoop en wens druipt er van af en wat moet het karakter Briony ongelukkig met zichzelf geweest zijn. Waar de film tot aan de twist een solide 4* had gescoord knalt hij na deze onwaarschijnlijke biecht die zoveel wanhoop en spijt mee draagt door naar 5*. De tragiek, de spijt voelbaar in alles, de wanhoop en wens het allemaal goed te willen maken maar de niet tegen te vechten realiteit die alles smoort. Filosofisch gezien raakt het hele idee van een impulsieve handeling vanuit verkeert perspectief mij enorm. Wie heeft er niet spijt van iets? Wie heeft niet spijt van een bepaalde daad en gevolgen? En dan wellicht dingen die minder impact hadden dan dit.

Atonement, een bijzonder boeiend en prachtige drama die naar de helft volledig op toeren komt met een bijzonder bittere nasmaak. Uitstekend geacteerd, bijzonder goed gebracht, alles even boeiend, prachtige cinematografie, stijlvolle scenes van Duinkerken en al met al een prachtig verhaal over boetedoening en wat mensen soms bewust of onbewust aanrichten in ons leven en dat van een ander.

Ik had vooraf toch al wat positieve commentaren gehoord over deze Atonement waardoor mijn nieuwsgierigheid gewekt werd. Aanvankelijk had ik niet zoveel zin in een zoveelste Britse kostuumdrama gehuld in sausje van romantiek. Maar eigenlijk viel dat heus mee. De film is op te delen in drie grote stukken waarbij het kostuumrelaas vrij beperkt blijft. Acteerprestaties op niveau met een erg jonge Saoirse Ronan en Keira Knightley.

De ommekeer van de ontluikende liefde tussen Robbie en Cecilia vond ik echter vrij geforceerd. Dat briefje was nogal stuntelig, dom in ieder geval. Een briefje en ook enkele andere toevallige gebeurtenissen die dan ook verder aanleiding gaven voor de verklaring van Briony om de verkeerde aan te duiden als verkrachter. Hij blik op Robbie als oversekste maniak lag er iets te makkelijk op. Wellicht komt dit in het boek beter tot zijn recht?

Allemaal vrij gewoontjes en een redelijke standaard opvoering van dergelijke films. Toch werd ik aangenaam verrast door het einde waarbij Briony als schrijfster de fouten die ze gemaakt heeft in het verleden tracht recht te zetten in een roman, als eerbetoon, als mea culpa voor zichzelf. Het feit dat de oorlog zowel Robbie als Cecilia het leven heeft ontnomen, moet voor Briony bijzonder zwaar geweest zijn.

Mooi drama dat trouw blijft aan het boek. McEwan was nauw betrokken, dat helpt natuurlijk. Het is grappig om al die inmiddels doorgebroken acteurs in hun jonge jaren te zien. Van Saoirse Ronan in een van haar eerste rollen tot McAvoy en Cumberbatch, en ook Alfie "Reek" Allen heeft een klein rolletje. Ook een goede rol van Keira Knightly, die toen natuurlijk al een hele dame was. Visueel overdondert Atonement soms, er zijn de nodige oogstrelende shots waarbij met name de scenes in Duinkerken opvallen, die overigens véél overtuigender en pakkender zijn dan het hele Nolan-vehikel.

De gedeeltes in het oude landhuis en de tuin doen daar niet zo veel voor onder, en de kinderblik werd goed gevangen- hoe Briony alles wat ze ziet verkeerd interpreteert wordt geloofwaardig gebracht. Daar zat van alles achter: gekwetstheid na een afwijzing, fantasie, het krijgen van aandacht. Vond het ook nog redelijk subtiel, nou ja dat briefje was dat natuurlijk niet maar het was toch wel voorstelbaar. Het einde met de oude Briony komt uit het boek, maar komt op film toch niet geweldig over, omdat je voor de tweede keer in korte tijd geacht wordt mee te gaan in de gedaanteverandering van Briony. De drie actrices die Briony vertolken lijken in de verste verte niet op elkaar, dat vond ik wat afleiden. Klein smetje op een verder prima film.

Een film die ik al een hele tijd op mijn lijst had staan, en hij stelde zeker niet teleur.

Bekijk hier mijn volledige review: review Atonement

Sentimentele en tragische romantiekfilm die me even lelijk verraste door als kostuumdrama te beginnen, een subgenre dat me niet bepaald ligt. Enkel de beelden van Duinkerke lijken de kijker eraan te herinneren dat we ons in de Tweede Wereldoorlog bevinden, anders had het (romance)gebeuren zo uit een omgeving in 1792 kunnen komen. Ouderwetse, theatrale relatieontwikkeling viert hoogtij en dat zorgt vooral voor ongemakkelijkheid, maar als het je ligt kent dit uiteraard een geheel ander effect. Atonement haalt vooral kracht uit de visuele achtergronden, die door regisseur Joe Wright prachtig in beeld worden gebracht. Zeker de oorlogsscenes zijn indrukwekkend, bovendien kon ik de uiteindelijke verhaalsinsteek zeer waarderen. Om daar te komen moest ik echter een weg zien te vinden door de duffe romantiek en uitgesponnen dramasequenties, die zeker gezien de misselijkmakende actie van Saoirse Ronan amper sympathiek naar voren worden gedirigeerd.

Atonement is zo’n film die ik al jaren op DVD in de kast had staan, maar nog altijd niet had gekeken. Toen mijn vriend zei dat ik mocht kiezen welke film we gingen kijken zolang het geen dansfilm zou zijn wist ik direct welke ik moest pakken. Atonement heeft vele prijzen gewonnen en het mag duidelijk zijn dat het een goede film is. De film is zelfs bijna tien jaar later nog enorm sterk en het verhaal is fantastisch. Het boek (het is een verfilming) zal dus ongetwijfeld nog beter zijn. Het acteerwerk is goed, maar vooral het verhaal en met nadruk het einde heeft veel indruk op mij gemaakt. Als je een klassieker wilt zien is Atonement zeker een aanrader.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Prachtige film, waar ik gek genoeg nooit eerder van had gehoord. Kwam op mijn radar door Saoirse Ronan, een van mijn favoriete actrices nu. Leuk om haar weer te zien in een van haar eerste rollen, waar ze zelfs een Oscarnominatie voor kreeg. Jammer dat haar personage later gespeeld wordt door een actrice die helaas niet erg op haar lijkt, maar je kunt nu eenmaal niet de echte 18-jarige Saoirse casten helaas.

Ondanks dat ik het een zeer mooie film vond is het niet altijd de makkelijkste kijkervaring doordat de film je geen hapklare scènes en plot voorschotelt. De film speelt met de chronologie, maar wel vrij subtiel. Dingen komen telkens wat in een ander daglicht te staan door het gezichtspunt van de personages, zeker tegen het einde wanneer de Briony van het heden onthult dat sommige dingen niet als zodanig gebeurd zijn. Die sprong naar het heden vond ik wel een leuke verrassing, zoiets geeft een film toch altijd een bepaalde body mee, zeker als dan blijkt dat het om een vertelling in een vertelling gaat. Ben ook wel benieuwd hoe de kijkervaring is bij een herkijk.

Maar los van verhaal zelf wil ik deze film zeker nog eens zien om de prachtige cinematografie, de cast (James McAvoy is leuk, Keira Knighly is bloedmooi en leuk om een jonge Juno Temple te zien), het camerawerk, het gebruik van licht en de zomerse sfeer waardoor je zelf zin krijgt om in een Engelse tuin rond te dartelen in een jurk. Wat dat betreft was het eerste half uur wel echt het hoogtepunt, ik had nog veel langer op dat landgoed willen blijven.

4,5*

Palrachtige, mooie film met een bijzonder plot. Een aanrader

Voor een film met toch een zekere naam en faam had ik geen idee waaraan ik me kon verwachten en dat is behoorlijk goed uitgedraaid. Joe Wright heeft op een goede manier de genres drama, romantiek en oorlog met elkaar gecombineerd. Nu ja, echte gevechtsscènes krijgen we niet te zien, maar het tweede deel van de film speelt zich wel af in volle oorlogsperiode. De minutenlange scène aan het strand van Duinkerke is cinematografisch erg mooi, maar sowieso is het camerawerk gedurende heel de film erg mooi verzorgd.

Het eerste deel van de film draagt wel mijn voorkeur uit. We maken kennis met Cecilia, haar familie en vriendje. Ik ben altijd wel te vinden voor een portie familiedrama, maar Wright weet de onterechte beschuldiging van verkrachting aan het adres van Robbie door Cecilia’s zus (de jonge Saoirse Ronan maakt hier echt wel indruk) hier dan ook goed te brengen. Bepaalde fragmenten krijgen we twee keer te zien vanuit het perspectief van andere personages, wat de uitwerking van het verhaal toch dat tikkeltje extra geeft.

Het tweede deel concentreert zich enerzijds op Robbie die verlangt om na de oorlog terug naar Cecilia te gaan en anderzijds op Briony die als zuster aan boetedoening doet. Het is best onderhoudend allemaal, maar het niveau van het eerste deel wordt niet altijd meer gehaald. We krijgen wel nog een leuke plottwist voorgeschoteld waaruit blijkt dat de hereniging tussen Cecilia en Robbie en de bekentenis van Briony zich niet hebben voorgedaan, maar verzonnen werd door Briony in haar boek.

Dikke 3.5*