Atonement (2007)

Ik deel de mening van een eerder bericht hier. Het prachtige begin van de film wordt helaas niet de hele film lang volgehouden. Oftewel een bijna-klassieker. Daarnaast heb ik veel lof over voor het camerawerk, alleen daarom al is deze film een bezoek naar de bioscoop waard. Als er één film dit jaar een aantal nominaties voor grote Awards gaat binnenhalen, dan is het Atonement wel. Of de film alle nominaties en lof verdient weet ik niet, maar ik kijk wel uit naar het volgende project van Joe Wright.

Laat ik voor ik begin aan de echte recensie eerst even een ding rechtzetten wat zowel de promotors als de pers niet duidelijk wist te maken: Keira Knightley speelt in deze film niet, ik herhaal: niet, de hoofdrol! James McAvoy evenmin. Deze film draait om het personage Briony, gespeeld door drie verschillende actrices, namelijk Saiorse Ronan, Romalai Garai en Vanessa Redgrave. Van twee daarvan weet ik niet hoe ik de naam moet uitspreken, maar dat terzijde. Natuurlijk is het moeilijk een hoofdrol te promoten als die door drie actrices gespeeld wordt; en natuurlijk staan gevestigde namen als Knightley en eventueel McAvoy beter op de poster, maar dat verklaard niet waarom zelfs de pers deze film aankondigt als een Keira Knightleyfilm. Fans moeten oppassen: Knightley komt in de tweede helft van de film nog maar in een handvol scènes voor.

Nu de echte recensie.

De film heeft naar mijn mening een aantal hele sterke punten en een aantal echte missers. Laat ik beginnen met de twee beste elementen: de beelden en de muziek. Hoewel de film van mij niet per se met een heleboel Oscars hoeft te gaan lopen zou die voor cinematografie niets minder dan terecht zijn. Zo mooi als deze zie je ze niet vaak. Bijna ieder schot is bijzonder, de kleuren zijn altijd schitterend en de camera is lekker dynamisch. Een pareltje om te zien. De muziek versterkt de kracht van de film alleen maar. Ook hier spreken we van een zeldzaam hoog niveau. Leuk ook dat het getik van de typemachine erin verwerkt is. Dat voegt toch wat toe.

De drie actrices die Briony vertolken zijn allemaal fantastisch en prijzenswaardig. Met name de 13-jarige Ronan is een openbaring. Briony is ook een personage dat mij erg wist te fascineren. Een soort van bitch waar ik toch wel begrip voor op kan brengen. Heel knap gedaan. Daartegenover staan McAvoy en Knightley die een beetje kleurloze rollen hebben. Een standaard liefdespaar dat uit elkaar gedreven wordt. We hebben dit soort personages al tientallen malen eerder gezien en deze twee zijn gewoon standaard, al acteert McAvoy best goed. Knightley is goed noch slecht. Knightley wordt getipt voor de Oscars, maar van mij hoeft ze niet eens genomineert te worden (en al helemaal niet voor hoofdrol!).

Groter probleem van de film is het middenstuk, vlak nadat er een spring van 4 of 5 jaar gemaakt wordt. Hierin valt de film bijna compleet stil, voor een lange tijd. We zien McAvoy wat rondlopen door een oorloglandschap, maar het verhaal gaat niet verder. Er gebeurt niets. Hier zit de visuele drang van Wright in de weg. Deze scènes zijn het mooist geschoten van de hele film, maar voegen desondanks niets toe. Het nu al vrij befaamde shot van ongeveer 5 minuten aan het strand is een technische prestatie, maar haalt totaal de vaart uit de film. Ik zie liever een long shot die ook echt in het verhaal geïntegreerd wordt, zoals in Children of Men of Goodfellas. Dit is meer een show-off dan iets anders. Tijdens dit ellenlange oorlogstuk zat ik te wachten tot Briony weer in beeld kwam. De film was immers zijn hoofdfiguur kwijtgeraakt. Toen zij weer terugkwam in het verhaal ging ook het tempo gelukkig weer wat omhoog. Ik vraag me af of deze oorlogscènes ook in het boek zitten. Het lijkt me wat onlogisch, zeker als je het einde bekijkt.

Dat einde is trouwens werkelijk fantastisch. Ik ga hier niet weggeven wat er gebeurt, maar bereid je voor een ijzersterke ontknoping! Schitterend bedacht ook.

Zonder dat lange oorlogstuk was dit zeker een 4-sterrenfilm, maar nu is het een 3,5*. Op zich wel de moeite waard, maar geen must-see en zeker geen hele lading Oscars waard. Alleen voor cinematografie, muziek en eventueel Ronan.

Als groot liefhebber van het werk van auteur Ian McEwan moest ik deze film zien. Wellicht omdat Atonement zich ook leent voor een interessante verfilming. De makers hebben mijn stoutste verwachtingen meer dan goedgemaakt.

Na een uur fluisterde m'n filmpartner al in m'n oor dat ze na de film al een nabespreking verwachtte. Ik was al een uur bezig met verzuchtingen als 'briljant', 'oh oh oh, wat een goede interpretatie', of een diepe zucht als 'ja'. Ik zat er helemaal in, dat bleek wel.

Regisseur Wright strooit met aanwijzingen alsof het pepernoten zijn. Het is eigenlijk verwonderlijk (daarom ook briljant) dat zij die het boek niet hebben gelezen er geen een hebben gezien. De nabespreking zorgde dan ook voor 'goh, nu je het zegt' uitspraken. De aanwijzingen zijn ook briljant, tot in kleine details. De eigenlijke sterfscene van Robbie in het midden van de film. Zijn schotwond in de borst die verdwenen is als Briony hem later ziet bij haar zus. De soundtrack vol typmachine-geluiden (vol lof alhier). Maar het allermooiste (m'n eerste weggepinkte traan) is het moment dat de kleine Briony door het raam kijkt, een glas-in-lood-raam met daarin in volle glorie de figuur van de Heilige Maria: het moment dat voor mij duidelijk was dat de makers op het juiste spoor zaten.

Net als in het boek zijn sommige gedeeltes tijdens de oorlog-sequenties de zwakke schakel. Of sowieso het valse sentiment dat daar een beetje wordt onttrokken, zeker als we ook nog bestaande news-reels te zien krijgen. Ook de laatste 10 seconden zijn iets over the top, alhoewel het wel in de film hoort, de laatste 10 seconden van het boek hoort in de boekvorm. Sowieso zijn de laatste 5 minuten een zeer gedurfde maar gelukte interpretatie van het boek.

Het zal Oscar-nominaties gaan regenen, Knightley en McAvoy spetteren. Toch zet ik m'n geld op de jonge Saoirse Ronan. (en adapted screenplay en het camerawerk van Seamus McGarvey [het Duinkerken-strand-shot, au au])

Indrukwekkende boekverfilming, Atonement ligt inmiddels weer op m'n nachtkastje, een herlezing is noodzakelijk.

Dit soort films 'klikken' niet bij mij.

Hoewel redelijk sfeervol blijf ik niet aan het doek gekluisterd. Het hele verhaaltje blijft vrij aan de oppervlakte drijven. De liefde tussen Robbie en Cicilia wordt amper tot niet opgebouwd maar 'is er ineens', waardoor het echte medeleven met deze personages voor mij onmogelijk was. Knightley en McAvoy acteren aardig goed, maar missen datgene om echt diep te gaan.

Het zijn me teveel conventies, het neigt allemaal te veel naar het standaard oscardrama en komt daardoor te geforceerd over. Geforceerd. Dat long shot is magnifiek mooi gemaakt en is zowel de beste als slechtse shot van de film. Losstaand is het een prachtstaaltje van cameravoering en kleurgebruik, in het geheel past ie totaal niet in de film. Een uur lang een liefdesdrama over twee personen met de oorlog op de achtergrond, en dan ineens in volle glorie een pretentieus shot van 4,5 minuut. Compleet ongepast en overbodig.

En dat is eigenlijk Atonement in een notendop voor me. Cameravoering, regie, muziek en het gros van de acteerprestaties zijn allemaal in orde, maar dit zijn allemaal aspecten die met het aantrekken van de juiste mensen redelijke controleerbaar zijn. Maar ik kan niks met het verhaal en de personages. Het raakt me niet.

2,5*

Atonement. Alleen de titel al.

Behoorlijk schitterende film ontroert, verrast en schokt en laat de kijker na de laatste klap in het gezicht als een verslagen bokser, met tranen in de ogen van verbijstering en onmacht, achterover vallen op de klaarstaande bank.

De eerste drie kwartier leveren prachtige plaatjes op van een gegoede Britse familie in het interbellum. De zon, het groen, het landhuis, heerlijke dialogen, de spanning die rondzweeft... er hangt liefde en erotiek in de lucht.

Na het incident dat de hele film op zijn kop zet verplaatst het strijdtoneel zich letterlijk naar Duinkerken (met oa een briljante minutenlang durende scene op het strand) en een ziekenhuis in Londen, waar de hoofdrolspelers moeten boeten voor de leugen van 1 meisje, dat niet wist wat ze zag, niet wist wat ze deed, en daar al die jaren later elke dag mee geconfronteerd wordt.

De slotsom is één van de zwaarste in tijden, en zal geen kijker onberoerd raken. Alles klopt verder; cast, look, muziek, werkelijk alles. Serieuze meedinger voor film van het jaar, een meesterwerk.

4,5*.

Verveelde me een beetje.

Eigenlijk gewoon de film die ik van te voren had verwacht. Een liefdes drama dat gemaakt is om niemand voor de voeten te lopen en ook weinig drang heeft om te vernieuwen.

Het camerawerk is best aardig op momenten, het lange shot in de oorlog is mooi, en wanneer McAvoy aankomt bij het landhuis met de twee jongens staan de gasten en familie er leuk opgesteld voor het plaatje. Maar qua editing en tempo is het allemaal ernstig old skool, en kon ik soms maar moeilijk mijn aandacht erbij houden.

Verhaaltje had in het begin wel een zekere spanning over zich heen. Maar het liefdes stuk tussen McAvoy en Knightley. Deed me erg weinig en toen begon ik me ook steeds meer te vervelen. Muziek had zijn momenten maar afgezien van het soms leuk gebruik van de tikmachine, kunnen we toch niet met een straight face beweren dat we hier iets nieuws of echt spannends horen.

Ik ben weer eens toe aan een Calvaire een Irréversible. Iets waarvan ik echt wild word. Raak ik verzadigd of worden ze niet meer gemaakt? Waar blijven de 4.5/5 sterren films, de maffe gekke wat zie ik nou films! Ik wil ze weer zien! Waar is Noe! Waar is Du Welz! Debie! Waar zijn mijn Franstalige vrienden gebleven met hun meesterlijke films! wanneer komen ze weer hierheen en kan ik ze weer in mijn armen sluiten?

Wanneer vraag ik je, WANNEER?!!

2.5*

Begint fenomenaal, vooral door het inventieve gebruik van het geluid, dat op een fantastische manier ingevlochten in het verhaal zit. Helaas kakt het verhaal, wanneer het zich naar Frankrijk verplaats, ietwat in, om nogal gezapig te eindigen. Wel één van de eerste keren dat Kneightly écht iets laat zine overigens, maar écht overtuigt ben ik nog niet...

3*

Ik ben begonnen met mijn race om alle belangrijke oscargenomineerde nog te zien voordat de oscars zelf uitgereikt worden. En ik denk dat dit zeker een oscargenomineerde gaat worden, het kan bijna niet anders. We krijgen een prachtig liefdesverhaal met puike vertolkingen en toch wel een typisch oscarfriendly uiterlijk, wat niet altijd slecht bedoeld moet worden.

Het verhaal kende ik al zeer goed omdat ik het boek gelezen heb. En het is een mooie verfilming geworden, trouw aan het boek en op de juiste manier verteld. James McAvoy speelt een puike Robbie. Keira Knightley daarentegen blijft toch altijd een beetje irritant in mijn ogen, al heb ik ze nooit minder irritant geweten dan hier, dus is het wel haar beste rol die ik al gezien heb. Voor de rest maakt die kleine irritatie ook niet zoveel uit voor de beoordeling van deze film want voor de rest straalt de film klasse uit. Mooi liefdesverhaal, zeer mooi in beeld gebracht door regisseur Joe Wright en een zeer mooie score.

een kleine 4* voor deze film. Ik heb hem in de cinema gezien en vond hem toch wel heel mooi daar, maar op het kleine scherm zou er wel eens een halfje vanaf kunnen gaan.

had een heel melige film verwacht, maar uiteindelijk is ie best wel goed. Komt een beetje traag op gang, maar dan (na de arrestatie van robbie) ontpopt de film zich tot een uitstekend drama met het nodige diepzinnige verhaal.

Vooral Briony vond ik goed acteren; Keira vond ik dan weer niet zooo geweldig. Maja, de muziek was dan wel weer origineel en goed

Kort samengevat: goede film, zeker moeite waard om 'm te zien, maar ik vrees dat de oscar naar een andere film zal gaan...

3.5*

Toen de eerste tien minuten van deze film voorbij waren, was ik bang voor een saai engels kostuumdrama over een onmogelijke liefde. Gelukkig bleek dit snel te veranderen.

De film kende een wat saai begin, vooral om kennis te maken met de personages, wat toch wel effectief was, want er zijn nogal wat namen die een belangrijke plaats binnen het verhaal innemen. Er zitten een aantal prachtige scenes in de film en ook wordt er op een hele leuke manier met de tijd gespeeld. Het is niet verwarrend, maar juist verhelderend. Briony die door het raam kijkt ziet Cecilia zichzelf uitkleden voor Robbie, maar dit doet ze niet zomaar. Ook de brief die Briony bezorgen moet, en het moment waarop ze Robbie en Cecilia betrapt worden op deze manier van twee kanten bekeken.

Het tweede deel van de film speelt zich tijdens de oorlog af en hoewel de scenes erg mooi gefilmd zijn had ik het idee dat het niet allemaal van toegevoegde waarde voor de film was en het een beetje inzakte.

Op het einde is er nog een leuke wending in het verhaal, die ik niet aan zag komen.

De muziek in Atonement is ook erg geslaagd, het typmachinegetik dat af en toe is toegevoegd is erg mooi gedaan. Ook is er niets op het acteerwerk aan te merken. Dit was zeer overtuigend door iedereen in de film.

Vanwege het, naar mijn mening, te lange oorlogsdeel net geen 5*

Ai, de tweede helft van de film is toch wel heel jammer.

Het begint allemaal veelbelovend, niet dat het verhaaltje zo geweldig is, maar oh oh wat ziet het er geweldig uit. De cinematografie zal wel heel veel prijzen gaan winnen.

Ik ben normaal altijd de eerste om die vreselijke Knightley af te vallen, maar ik moet toegeven: ze doet het hier prima en de eerste helft van de film is de spanning en erotische ondertoon tussen haar en McAvoy echt groots, mede door de prachtige plaatjes.

Maar dan verandert alles, komt het verhaal in de oorlog (ook niet echt iets mis mee) met een nu al legendarisch tracking shot , maar vervolgens een heel pover en duf gebeuren rond de 18-jarige Briony. . Volkomen oninteressant.

Het einde was zelfs een soort dieptepunt waarin alles even snel verteld wordt. Jammer! Toch een dikke 3 dan maar. had makkelijk 4 kunnen zijn.

Tegenvaller. Ik houd wel van drama's en oorlogfilms, maar in deze film is het te saai weergegeven waardoor het moeilijk werd je aandacht erbij te houden. Ik snap best dat er hier ook een aantal mensen zijn die een hogere score geven, maar het was wel saai.

Een pluspuint is de goede bijpassende muziek. Ook het verhaal is vrij goed. Vooral het begin was niet erg interessant, later wordt het al beter. Vandaar geen 1 of 2 sterrren maar 3 *. In mijn ogen niet goed, maar ook niet slecht.

Erg mooi filmpje. Bijzonder mooi verhaal maar vond dat regisseur Wright ook daadwerkelijk nog wat aan de film toevoegde. De subtiele verweving van inbeelding en werkelijkheid zonder dat je het als kijker in eerste instantie herkent, De prachtige rondgang door het ziekenhuis en natuurlijk de mooiste scene die ik in jaren zag de scene op het strand van Duinkerken zijn daar perfecte voorbeelden van. Bijzonder de indruk en daarom ook een dikke 4 sterren voor Atonement.

Een 'gelaagd drama' moet altijd uitkijken dat hij niet te saai wordt. Er moet iets in zitten wat de aandacht vasthoudt, iets dat deze film onderscheidt van andere films. En liever nog iets meer dan slechts 'iets'.

En Atonement heeft dat. Het verhaal zelf is toch al een best ingenieus in elkaar gezette emotionele ramp voor de betrokkenen, maar zou bij een verkeerde aanpak verderfelijk saai zijn. Maar Atonement heeft de perfecte aanpak. Dit uit zich al meteen in de prachtige cameravoering, de naadloze montage, de geweldige ontwerpen, en de visuele pracht die hieruit voortkomt. Wright bewijst een goed oog voor schoonheid te hebben, en ieder frame had gewoon niet beter, in de zin van mooier, gekund. En dat is nogal wat. Het verhaal staat bij voorbaat al sterk in zijn schoenen.

Maar de geniale gelaagdheid maakt het af. De acteurs acteren op hun top, en het slim in elkaar stekende script geeft alle informatie op het juiste moment. Dan weer vanuit het perspectief van de ene, dan weer van de andere. Er wordt prachtig op de kijker ingespeeld. Vooral het eind heeft dat goed in de gaten, en met een schitterende twist werd het ouderwets ontroerend. Zeker geen conventioneel liefdes-of oorlogsverhaal.

Atonement gaat veel dieper. Het is een ontleding van de wrok, het ego, de levendigheid en de keiharde schaamte van een meisje, een vrouw, en een dame op leeftijd. Iedere emotie is hierbij voelbaar, en tot in de puntjes fijn geacteerd.

Tel daarbij de, zeker niet suffe, gedesoriënteerde blik op de oorlog op, culiminerend in hét minuten durende trackingshot, en de uitkomst is een gebalanceerde, zware film met veel ruimte voor ontroering en haat tegenover bepaalde karakters. Na eerst een behoorlijk verhalend eerste uur, doelt de film in de 2e helft veel meer op sfeer en zelfs surrealisme. En het werkt. Machinegetik op de achtergrond en uitgekiende spanning incluis. Een wondertje.

4*

Scene-opbouw en de onderlinge balans is nagenoeg perfect in deze meesterlijke film. Iedereen die aan deze film heeft meegewerkt kan trots zijn op het resultaat. Atonement maakt bewust en is daarnaast een streling voor je zintuigen. Dit is filmkunst met een dikke streep onder kunst. En zoals het vaker is met kunst kunnen de meningen daarover nogal eens verschillen.

Een film die misschien wat traag op gang komt, maar door de fantastische locaties, soundtrack en het fenomenale acteerwerk zeker de moeite waard is. De truttigheid en onderdrukte seksualiteit van de Britse upperclass wordt prachtig weergegeven in het eerste half uur, dat ik enkele malen smakelijk heb kunnen lachen om een film die helemaal niet grappig bedoeld is.

Maar dan het middenstuk waar alle meiden ineens zuster zijn geworden en McAvoy en Knightley voor de 3 minuten die ze samen intiem hebben doorgebracht zo hard naar elkaar smachten, nee, dat kwam voor mij niet realistisch over, daar vond ik hun 'relatie' toch echt te lachwekkend voor. Vanaf dit punt is het niet duidelijk meer waar de film nu precies naartoe wil gaan, waardoor mijn gedachten ook langzaamaan af begonnen te dwalen.

Het einde is dan overigens wel weer erg aangrijpend en origineel gevonden. Mede door het begin en einde absoluut de moeite waard, maar niet interessant genoeg om een echte topper te zijn.

Hee hallo! Je bedoelt waarschijnlijk cunt i.p.v. 'kant'? Is het niet zo, skeletje? Kate is leuk ja maar Keira ook...

Saaie en slaapwekkende film (ben twee keer weggedommeld). De beelden op het strand zijn wel mooi en het einde was ook niet slecht, maar voor de rest vond ik er bitter weinig aan.

Het is in ieder geval duidelijk dat Saoirse Ronan een actrice is met een gouden toekomst. In andere films die ik met haar zag deed ze het erg goed, maar in deze film is ze wel erg sterk zeg. Geweldige prestatie van een enorm talent. Ze speelt Keira Knightley ook makkelijk weg in het eerste uur, al doet die het ook redelijk. Ook McAvoy doet het prima, al werkt de chemie tussen de twee niet altijd evengoed, wat vooral te danken is aan Knightley. Krijg toch altijd een beetje een ''afstandelijk'' gevoel bij haar. Njah, of zoiets dan. Het eerste uur is overigens het beste. Het verhaal wordt op een mooie manier verteld, maar het ziet er ook oogverblindend mooi uit allemaal zeg, prachtig. Dat grote huis, die tuin, de vijvertjes, echt fantastisch allemaal.

Maar, ook het tweede deel van film weet te boeien. Net als het eerste deel erg sterk op cinematografisch vlak. Wel heel anders, maar wederom is het duidelijk dat dit toch één van de sterkste punten - misschien wel hét sterkste punt - uit de film is. Briony, die in deze tweede helft wat ouder is geworden vond ik zo interessant niet meer. Die erg lange shot in de oorlog is wel prachtig en ook een waar hoogtepunt in de film, erg mooi gedaan. De film werkt wat rommelig naar een ietwat onbevredigend einde toe, maar oké, dat is even niet anders. Er blijft toch een prachtig geheel over, waar vooral het eerste deel fantastisch is en waar de mooie plaatjes, ondersteund door een prima score vooral punten zijn die deze film naar een behoorlijk niveau brengen. Dikke voldoende dus ook.

Na Pride & Prejudice (wat hij ook al goed deed), sluit regisseur Joe Wright 'Atonement' in de armen, een boek waarvan ik - moest ik wat beter thuis zijn in de literatuurwereld - waarschijnlijk zou zeggen wat voor een klassieker het is. Iig, net als zijn vorige film slaagt Wright er in een zeer goede film neer te zetten. Het verhaal van het meest ongelukkige koppel aller tijden wordt mooi, uitgebreid en effectief verteld, waarin alles vrij geloofwaardig overkomt, mede door het goede acteerwerk (werkelijk iedereen speelde goed; de jonge Briony, James McAvoy en zelfs (ja, "zelfs") Keira Knightley). Maar hetgeen waar de film in uitblinkt is de stijl; het audiovisuele. De score is waanzinnig (met die steeds terugkerende typmachine) en gaat de komende dagen nog vaak door mijn hoofd gaan. De film zit vol met interessante beeldcomposities (het eenzame reuzenrad, magnifiek) en kleurencombinaties (de shots bij zonsondergang zijn wonderschoon), en feitelijk ziet en klinkt de film gewoon 100% perfect (en om dat extra in de glans te zetten: het camerawerk tijdens het extreem lange shot van de evacuatie van Duinkerke). Verder is het verhaal tof om volgen en vooral in het eerste act op een slimme manier in beeld gebracht (origineel en effectief) en zorgde het einde voor kippenvel, zeer mooi filmpje.

Boekverfilming moet het hebben van sterk verhaal

Regisseur Joe Wright heeft blijkbaar iets met actrice Keira Knightly. En hij heeft iets met boekverfilmingen. In zijn film Pride & prejudice (2005) naar het boek van Jane Austen speelde Knightley de eigenzinnige Elizabeth Bennet. Naar mijn smaak had ze voor dit klassieke liefdesverhaal een te moderne uitstraling. In 2007 verfilmde Wright de roman Atonement van Ian McEwan en opnieuw heeft hij Knightley de hoofdrol gegeven.

Atonement leek mij aanvankelijk een onverfilmbaar boek. Zoals in meer McEwan-romans gaat het vooral over het onzichtbare, namelijk de verhoudingen tussen mensen en datgene wat mensen van elkaar denken. In dit boek staat een groot misverstand centraal en speelt de schrijver met de waarneming. Wat is fictie, wat is werkelijkheid? Dezelfde voorvallen krijgt de lezer door de ogen van verschillende personages te zien. Hoe krijg je dat vertaald in beeld?

Toch is dat Wright wel gelukt. En zonder storende voice overs. Hij laat een scène gewoon twee keer zien, vanuit verschillende standpunten, en voor de kijker is meteen duidelijk dat dit de observaties zijn van twee verschillende personages. Hiervoor toont Wright zo'n scnène gewoon twee keer meteen achter elkaar. Hij maakt een klein sprongetje terug in de tijd en als kijker pik je dat meteen op.

De kracht van het boek zit in het eerste deel en dat geldt ook voor de film. Wright is trouw gebleven aan de roman en bouwt zijn film net zo precies en langzaam op. Door de ogen van de dertienjarige Briony, de jongste van de familie Tallis beleven we een avond in het luxueuze landhuis. Zij ziet hoe zich meerdere keren iets afspeelt tussen haar oudere zus Cecilia en Robbie (James McAvoy, bekend van The last king of Scotland), de zoon van de schoonmaakster. Beiden kennen elkaar al heel hun leven, maar als jongvolwassenen weten ze niet zo goed meer hoe ze zich tot elkaar verhouden. Zij is de dochter van een welgestelde familie, hij een jongen van eenvoudige komaf die door de familie is opgenomen en die zelfs een studietoelage van de heer des huizes krijgt.

Een onverwachte gebeurtenis drijft deze twee uit elkaar en dan komt ook nog eens de Tweede Wereldoorlog ertussen. De film vertelt het verhaal van de grote gevolgen die de waarnemingen van het fantasievolle meisje Briony hebben. Haar observaties veranderen levens, van Cecilia, van Robbie, en uiteindelijk ook van haarzelf. Het karakter van Briony ligt daarbij overigens het dichtste tegen die van de romanfiguur aan. Geweldig gecast en sterk gespeeld. Het is een fantasievol meisje dat ook nog eens irritant is en zich op een ergerlijke manier met de volwassenwereld bemoeit. Zeer overtuigend.

Dat geldt minder voor de twee hoofdrolspelers. Het verhaal bevat een aantal onverwachte wendingen en de roman overtuigt daarbij veel meer dan deze acteurs. Wat zij voor elkaar voelen en hoe zij met hun onderlinge verhoudingen in de knoop zitten, moeten we maar aannemen. Overtuigen doen de acteurs daarbij niet. Daarmee is het bijzondere verhaal de kracht van deze film. Aan het eind zien we Briony weer terug, in een andere tijd, en met een bijzondere geschiedenis al achter de rug. Dan is daar die laatste onverwachte wending. En net als het boek, herpakt ook de film zich hier na een wat langdradig middenstuk.

Heb net deze film gezien. Ben er echt in meegesleept.

Jammer van het 2de deel die iets te langdradig was.

Maar toch weer een verrassend einde waardoor de film toch zeker een 3,5 verdiend.

Ik had helemaal niet veel verwachtingen in deze film. Een romantisch drama met Keira Knightley staat nu niet echt bovenaan men verlanglijstje. Maar de hoge score en de recensies deden me toch overtuigen om de film een kans te geven. De film is meer dan een doorsnee drama. Prachtige beelden waar tijd voor genomen wordt, leuke muziek (met de typmachine geïntegreerd) en best wel een leuk script. De film speelt met beelden, decors, terugblikken en andere technieken om het geheel fris te houden. Zo krijgt de film dat net ietsje meer. Een prachtfilm.

Joe Wright kiest na Pride & Prejudice weer voor een boekverfilming, en weer met Keira Knightley. En met succes!

Niet helemaal mijn genre, maar vond hem toch erg fascinerend. Ik merkte ook de langdradigheid van het genre onder het kijken, maar dat deden ze op een leuke manier. de film had een extreem bijzonder verhaal, wat met de leuke dialogen, het sterke acteerwerk en wat (voor mij) onverwachtse humor het tot een topfilm maakte!

Uiteraard heb ik niks op Keira Knightley's acteerwerk aan te merken, vond verder wel dat ze er misschien iets te modern uitzag voor de film, maar dat terzijde. Wel vind ik dat Saoirse Ronan (Briony Tallis op 13-jarige leeftijd) een eervolle vermelding verdient qua acteerprestaties, zeker gezien de leeftijd en het feit dat ze een nieuwkomer is. Genomineerd voor een Golden Globe Award in de categorie 'Best Performance by an Actress in a Supporting Role in a Motion Picture' en nog een aantal andere awards, waarvan ze een paar ook heeft gewonnen. Toch vind ik dat ze ook best een Golden Globe had mogen krijgen.

Wat me bij deze film opviel was het einde. Ik kon er wel om lachen (ondanks dat het een nogal betreurenswaardig einde was), door de manier waarop ze het brachten.

Toch wel een behoorlijke tegenvaller deze film. Laat ik vooropstellen dat de cinematografie van de film in ieder geval erg mooi is en dat dit in ieder geval mooi naar voren komt in het al vaak genoemde fraaie longshot op het strand van Duinkerken. Maar ook een shot in een weiland naast een watertje, waar je op een gegeven moment de vliegtuigen die overvliegen in ziet weerspiegeld worden, is mooi om te zien. Helaas is de film op andere punten wel wat minder. Het begin van de film is nog wel aardig met een paar scènes die mooi vanuit twee verschillende oogpunten achter elkaar getoond worden., maar op een gegeven moment lijkt de film echter een stuurloos schip, waarbij je als kijker een half uur lang geen idee hebt waar de film nu naartoe wil. De genoemde shots zijn mooi, maar staan totaal niet in dienst van de film. Dat middenstuk haalde me ook totaal uit de film. Maar het vervelendst vond ik toch wel de manier waarop geprobeerd wordt om sympathie voor Briony te krijgen. Op een gegeven moment zie je Briony bij Knightly en McAvoy langsgaan en haar excuses aanbieden voor haar leugens van vroeger, waardoor McAvoy uiteindelijk een nare 4 jaar heeft gehad. Daar valt best wat voor te zeggen, maar dan blijkt dit op het einde niet waar te zijn en heeft Briony dit uiteindelijk als fictie in haar boek verwerkt om zogenaamd Knightly en McAvoy het geluk te gunnen wat ze in hun echte leven nooit hebben beleeft, maar uiteindelijk staat ze er zelf sympathieker door op. Bah! Daardoor kon het uiteindelijke einde mij ook vrij weinig schelen en kreeg ik nog steeds geen sympathie voor Briony, terwijl anderen dat misschien wel hebben. Jammer, maar het is niet anders.

2,0*

Kon niet echt in het verhaal komen, daarvoor staat het te ver van me af. Begin ook niet echt goed te volgen en het 2e deel van de film correspondeerde mijns inziens niet goed met het 1e deel van de film. Ook heb ik het niet zo op de beide hoofdpersonen, maar daar kan de film op zich niet zo veel aan doen.

Het longshot was prachtig, maar niet meer dan dat. Voor de film zelf voegt het weinig toe en het kwam bij mij over als een goedmakertje omdat de film zelf gewoon niet zo goed was haha!

De film verzandt een beetje in z'n eigen ambities. Ik heb me wel eens meer vermaakt. Vond het gewoon niet leuk om naar te kijken en het volgen kostte me meer moeite dan ik gehoopt had.

Mên, wat een prachtige cinematografie! De scene op het strand is natuurlijk het hoogtepunt, maar daaromheen ziet het er ook schitterend uit. Erg knappe en bewonderenswaardige productie Het verhaal zelf is ook heel oke, mooie einde ook.

Wow!


Dat is het enige wat ik eigenlijk uit kon brengen na het zien van deze film. Wat is deze film verbluffend. Het boek heb ik ook nog liggen maar wilde eigenlijk eerst de film zien zodat ik de references er effectiever uit kan filteren, en daarna kijk ik de film vrolijk opnieuw.


Joe Wright creëert in de eerste helft een heerlijk zomers sfeertje. De felle zon, de zwoele zomeravonden, een ontluikende liefde tussen een man en een vrouw, de erotiek en passie is voelbaar. Een lekker voortkabbelend tempo en het is prachtig om te aanschouwen hoe Cecilia en Robbie hun dag doorbrengen in het ogenschijnlijke 'paradijs'. En dan is er Briony, de sleutelpersoon in deze tragische film. Als dertien jarige zijn haar gevoelens intens, maar ze weet aan die gevoelens niet het juiste gewicht te hangen waardoor ze nogal overreact (om er maar een understatement uit te gooien). Wright werkt langzaam toe naar het 'incident' die de feel van de film totaal omgooit. Het wordt allemaal triester en rauwer.


Dat we naar mate het verhaal vordert kleine details te weten te komen die plaats hebben gevonden op momenten die we al hebben aanschouwd waardoor Atonement een puzzel is waar er langzamerhand al de stukjes op zijn plaats komen te liggen (de woorden van Cecilia, dat jaloezie een fundement was voor deze escalatie omdat de jonge Briony verliefd was op Robbie etc.). Niet minder dan briljant hoe er bepaalde essentiele details uit scenes gelaten worden en dat die info later aan de aandacht gebracht wordt.


De lovestory tussen Cecilia en Robbie is passioneel, aandoenlijk, ontroerend en verscheurend. Prachtig vertolkt door McAvoy en Knightley, die laatste is sowieso heel erg goed bezig de laatste tijd. De show wordt vooral gestolen door de actrices die Briony vertolken (Saoirse Ronan, Ramola Garai en Vanessa Redgrave). Waar voor Ronan grote indruk maakt. Eén voor één prachtige performances vol bezieling. De 'vreselijke' daden van de jonge Briony, het schuldgevoel die vreet aan de 18 jarige Briony en de oudere Briony die heel haar leven heeft moeten leven met deze last en nu de records straight zet. Die intensiteit in de mimiek bij Redgrave is zo oprecht en ontroerend. Cinematografisch is Atonement echt fenomenaal, met een hoofdletter F. Visueel echt oogverblindend als McAvoy zich bevindt op die surreële vlakte waar ie een schotwond heeft is erg mooi. Het mooiste vond ik toch de scene op het Duinkerken strand, prachtig geschoten, met veel gebruik van lange shots. Wat een razernij; de paarden executie, de ontredderde soldaten die verspreid zitten en liggen over heel het strand.Wat je voelt als je dan over het hele Duinkerken strand kijkt is werkelijk overdonderend. Dit is echt een fenomenaal staaltje cinema, zonder twijfel één van de mooiste scenes die ik ooit in een film heb gezien. Als kijker wordt je verrast door een golf aan intense emoties. De chaos, de waanzin, de afschuw, de wreedheid, de uitzichtloosheid, allemaal de oorzaak van een slopende oorlog. Erg sterk.


Dan wordt de kijker nog deels op het verkeerde been gezet door Wright. Hij gebruikt zeer effectieve tijdlijn twists, wat toch weer zorgt voor die element of surprise maar een gimmick is het zeker niet. Geweldig gedaan als we als kijker bevredigt raken bij de 'hereniging' van de twee geliefden en dat Wright vervolgens ons even later een kick in the balls geeft door te laten zien dat dit de gedachtegang is van Briony, en dat de twee geliefden om het leven zijn gekomen. Om dan als kijker deze twee soulmates, die op elk vlak voor elkaar gemaakt lijken te zijn, dood te aanschouwen en als je realiseert dat één daad van een jong meisje, niet nadenkend over de gevolgen, hun liefde in de weg stond, en als je daar tegenover je eigen machteloosheid plaatst, dan besef je hoe intens, hartverscheurend en ontroerend Atonement wel niet is. Geniaal. Al zijn er wel kleine subtiele hints van Wright zijn die hinten naar de dood van Robbie maar die vallen bij de eerste kijkbeurt onmogelijk op. Wat een intense ontwikkeling was dit.


Ik kan hier nog wel uren over doorgaan, maar ik ga het hierbij maar laten. Ik ben werkelijk flabbergasted, wat een meesterwerk. Moet ik er nog wel bij zeggen dat Ian McEwen ook de nodige lof verdient, maar daar kom ik wel terug bij herziening op korte termijn nadat ik het bronmateriaal gelezen heb. 5* en een top 10 notering. Wat een bijzondere film!

Wel dat is een film die me heeft geraakt. Grote cinema zeg. Hoe een naieve leugen, uit menselijke zwakheid, levens uit elkaar kan halen. Dat de jonge Briony haar handelingen als 13-jarige niet ten volle begreep verontschuldigt nog niet het kwaad dat ze bewust berokkende aan haar zuster en haar geliefde. Ze had er geen rekening mee gehouden dat ook haar leven in de tragedie meegesleurd zou worden.

De rollen van Saoirse Ronan, Keira Knightley en McAvoy vind ik bij de beste van hun carrière. De beelden zijn kunst. Die scène waarbij de soldaten over het strand en de dijk van Duinkerke wandelen ... grandioos gewoon dit gevoel om er zelf te zijn. Ik heb die perfecte scène drie keer op rij bekeken. Ook de rest van de film was op een hoog niveau. In het begin van de film wordt soms twee keer dezelfde scène getoond; de eerste keer vanuit de ogen van Briony bekeken en dan hoe het zich werkelijk afspeelt. Zelden een film gezien die zoiets deed. Ook dat is een ijzersterk pluspunt.

Er zijn ook enkele kleine leemtes in het verhaal, want Lola wist dat Robbie haar niet aangerand had en toch heeft ze nooit geprotesteerd tegen de beschuldigingen van de jonge Briony. En het zou ook interessant geweest zijn om te weten hoe Briony na de oorlog verder heeft geleefd met haar schuldgevoel . Dat zijn geen gebreken en toont alleen aan hoe sterk ik in het verhaal zat. Atonement verdient niet minder dan 4,5*

Zeer stijlvol drama met een prachtige cast, werkelijkwaar sublieme muziek(vooral de mix van typmachine en muziek is erg origineel en sfeervol) en een mooi verhaal ten tijde van de 2e wereldoorlog je prima weet mee te voeren. Sommige scenes voelen helaas wel wat langdradig aan, maar ook de mooie beelden van het landhuis, Londen en Frankrijk weten je toch weer te betoveren.

Laatste paar minuten maakten de film net weer even iets bijzonderder, waar het redelijk standaard leek af te lopen. Erg mooi gedaan.

4*