Bulworth (1998)

Wat zou het mooi zijn als er eens echt zo iemand opstond in de Amerikaanse politiek. Ik denk niet dat hij een verkiezing zou winnen maar grappig zou het zeker zijn.

Bij deze film heb ik me uitstekend vermaakt en af en toe goed hardop gelachen. Dat verdient wel een 3,5*. Beatty acteert echt geweldig.

Aardige film over een democratische senator die het roer omgooit en zegt waar het op staat. Deze politieke satire is hier en daar wel grappig, vooral vanwege de leuke rol van Warren Beatty die hier ook de regie voor zijn rekening neemt. De politieke boodschap ligt er wat te dik bovenop en de film had wat korter gekund.

Senator Jay Billington Bulworth [Warren Beatty] is de huidige manier van campagne voeren voor zijn senaatschap beu. Zijn belangrijkste medewerker en spin doctor Dennis Murphy [Oliver Platt] heeft de campagne helemaal uitgestippeld, inclusief de catchphrase ‘We are at the doorstep of a new millennium’ waarmee elke speech en elke reclamespot begint. In de openingsscène besluit Bulworth een contract af te sluiten voor een aanslag... op hemzelf! Op die manier krijgt zijn familie de uitkering van zijn levensverzekering. Wetend dat hij binnen 3 dagen het lootje zal leggen valt er een last van zijn schouders en tijdens een campagnebezoek aan een kerk in een zwarte achterstandswijk gooit hij, na een paar regels te hebben voorgelezen van de voor hem geschreven speech, gooit hij alle schroom van zich af en maakt het verbijsterde publiek duidelijk dat geen enkele politicus interesse heeft in de zorgen van de zwarte onderklasse, omdat ze in de zak zitten van multinationals.

Enkele jonge vrouwen melden zich daarna aan voor zijn campagne, waaronder de aanvankelijk nog behoorlijk sceptische Nina [Halle Berry], tot wie Bulworth zich enorm aangetrokken voelt. Murphy probeert ondertussen wanhopig alles recht te praten wat krom is, temeer daar hij ervoor gezorgd heeft dat een TV-ploeg onder leiding van Mimi [Laurie Metcalf] de senator de hele dag op de voet mag volgen. Bulworth voelt zich bevrijd van zijn last en hervindt zijn levenslust, maar hij kan de man die hij heeft opgedragen een aanslag op hem te plegen niet bereiken. Wanneer hij na een nacht stappen bij Nina’s ouders noodgedwongen zijn pak moet inruilen voor de kleding van Nina’s broer, ziet hij er niet alleen uit als een rapper maar spreekt hij ook alleen nog maar in rijm, ook tijdens een televisie-interview.

Beatty gebruikt Bulworth als uitlaatklep voor wat hij beschouwt als de waarheden over politiek en de drijfveren van de politici. Ze zitten in de zak van de multinationals, brengen bezoeken aan minderheden voor de vorm en slijmen bij de rijke Joodse elite. TV-debatten zijn ook gemanipuleerd omdat zowel de netwerken als de presentatoren en de kandidaten in de zak zitten van diezelfde multinationals die miljoenen schenken aan politieke campagnes om erop toe te zien dat de kandidaat hun belangen behartigt, ook als dat gaat over de ruggen van eenvoudige, hardwerkende Amerikanen. Het is niet zo vreemd dat Warren Beatty een paar keer in verband is gebracht met een mogelijk presidentschap en dat hij één van de voornaamste critici is van Donald Trump. Zeker, deze satire geeft een éénzijdige visie op de politiek in Amerika, maar ook als je de ontwikkelingen in de Amerikaanse politiek sinds Bulworth bekijkt, valt het niet mee om de snedige raps van Bulworth en de truth-speak van Bulworth te ontkrachten. En laten we vooral niet vergeten dat deze film een prima verhaal heeft en voldoende humor en drama bevat om ook de minder politiek geëngageerde kijker te vermaken.

Geweldig script en een overtuigende rol van Warren Beatty als senator. Een satire met een politieke boodschap waarin een senator de waarheid vertelt en zich door niks en niemand laat tegenhouden. De film wordt gelukkig niet te zwaar. Combi muziek Ennio Morricone en rapmuziek is ook verfrissend. Wist niet dat hij hier de muziek voor had geschreven.