Loving Vincent (2017)

In 'Loving Vincent' probeert Armand, de zoon van de postbode die Vincent van Goghs brieven aannam voor bezorging, besluit de laatste onbezorgde brief die Vincent ooit schreef aan diens broer alsnog af te leveren. Wanneer hij ontdekt dat Theo ook is overleden, reist hij af naar Arles in de hoop de brief af te kunnen begeven bij één van Vincents vrienden aldaar. Tijdens zijn zoektocht spreekt hij verschillende figuren die Van Gogh schilderde en een rol speelden in zijn leven en zijn laatste levensdagen en raakt hij geïntrigeerd door diens dood: was het inderdaad zelfmoord, of is Van Gogh toch vermoord? Het scenario van Jacek Dehnel en regisseurs Dorota Kobiela en Hugh Welchman gebruikt de verhaalstructuur van Orson Welles' "Citizen Kane" waarin de hoofdpersoon ook door middel van gesprekken met sleutelfiguren probeert de waarheid te achterhalen rondom de dood van de beroemde hoofdpersoon. Die structuur maakt de film episodisch en het verhaal komt maar langzaam op gang, maar naar mate het mysterie zich ontrafelt sleept het verhaal je toch mee naar een prima einde. Kobiele en Welchman zijn zo verstandig geweest om een spectaculaire openingssequentie te maken, waardoor je meteen gewend raakt aan de unieke visuele stijl van deze volledig handgeschilderde film. De echte kenners van Van Gogh zullen er extra plezier aan beleven de vele schilderijen van zijn hand te herkennen in deze film, maar de visuele stijl leidt nooit af van het verhaal. Visuele hoogtepunten zijn o.a. de dood van Van Gogh en een shot waarin Van Gogh zijn weerspiegeling bekijkt in het water, scènes die zo moeilijk zijn om overtuigend te schilderen. Minpuntje is wel de wisselende kwaliteit van de stemacteurs. waarbij het opvalt dat de vrouwelijke acteurs wél allemaal goed uit de verf komen. Net geen meesterwerk dus, maar zeker een film die je gezien moet hebben.

Schitterend gemaakt natuurlijk!

Alleen wel een Enorme domper dat ze met een zo beroerd Engels accent spreken....in het Frankrijk in het fin de Siecle. Het doet gewoon een beetje pijn, met name de hoofdpersoon. Deze film hadden ze wel na mogen synchroniseren.

Eenmaal gewend aande fraaie geschilderde film, wordt het verhaal toch vrij standaard afgedraaid, en draait het vooral om de afhandeling daarvan. Gevolg veel talking heads, ook alzijn ze mooi geschilderd dat wordt toch een beetje saai. Je kunt die teksten ook over de schilderijen laten lopen om zo verder in de schilderijen te duiken, en daar meer de focus op te leggen.

Zeer onder de indruk van deze film en dat is niet alleen vanwege de zeer mooie animaties maar toch vooral ook door het prachtige maar zeer diep trieste verhaal. De genialiteit van Van Gogh tijdens zijn leven werd helaas niet herkend. Dat gebeurde pas na zijn tragische dood. Deze film is inderdaad zoals Redlop vermeldt een schitterend eerbetoon aan Van Gogh, voor mij na Spinoza en Rembrandt de grootste Nederlander aller tijden. Enige minpuntje is misschien dat de gesprekken in het Engels gevoerd zijn en helaas niet in het Frans. Hoewel ik doorgaans geen voorstander ben van nasynchronisatie had dat voor deze film van mij best gemogen.

4.5*

Meesterlijk mooi gemaakt, met duizenden handgeschilderde frames die de werken van Van Gogh prachtig gebruiken om een verhaal over het leven van/na Van Gogh vertellen.

Met name de scenes die het meest 'Goghiaans' zijn, zijn verbluffend mooi; de landschappen, het café, interieurscenes en sterrenhemels.

Verreweg de meeste scenes bestaan uit dialogen die eerst zijn gespeeld door echte acteurs en vervolgens zijn gerotoscoped. Knap gedaan natuurlijk, maar met name in de zwart/wit flashbacks was het zo fotorealistisch dat het net zo goed live-action had kunnen blijven. Dan wordt het eerder hinderlijk dan een visuele beleving, iets wat ik ook ervaarde in Linklaters gerotoscopede animatiefilms, A Scanner Darkly en Waking Life.

Qua plot leek het soms te verworden tot een 'whodunnit' moordmysterie, waarbij de vraag wordt gesteld of Vincent niet doodgeschoten was ipv een zelfmoordpoging. Ik had liever gezien dat de film zich meer focuste op bijv. zijn depressie en relatie met zijn broer. Desondanks vond ik het een mooi kijkje in Vincents leven en was het een unieke filmervaring.

Echt een prachtige film. Behoort tot een van de mooiste animaties die ik gezien heb. Zeker als je al fan bent van het werk van Van Gogh is dit toch wel een mustsee. Ongelooflijk wat een werk hierin gestoken is.

De grove schilderstijl van Van Gogh, met de toch wel heel vloeiende en lifelike karakteranimatie is echt een heel bijzonder contrast. Het gebruik van echte acteurs vond ik eigenlijk alleen een beetje storend bij Jerome Flynn. Ik ken zijn gezicht te goed, waardoor dat wat afleidend werkte in het Van Gogh-universum, maar voor de rest niets dan lof.

Als je echt kritiek zoekt zou je kunnen zeggen dat het misschien qua verhaal net wat te lang kan gaan duren omdat het toch wel redelijk veel dialoog is. Je had er ook prima een wat kortere film van kunnen maken die wat minder plot-driven is, maar zich wat meer focust op de animatie zelf. Maar dat is zoals gezegd een beetje mierenneuken, want persoonlijk zat ik alsnog van begin tot eind in de film gezogen. Erg leuk en interessant wat ze met het verhaal rondom de dood van Vincent hebben gedaan. Het is wat gefictionaliseerd soms begreep ik, maar ze zijn er nergens mee over de top gegaan. Het is op deze manier zowel een spannend verhaal als een waardevolle aanvulling op alles wat er al over (het leven en de dood van) Vincent gezegd en geschreven is.

4,5*

Door deze film zin gekregen om, ondanks die horde toeristen iedere dag in de rij, weer eens naar het Van Gogh Museum te gaan.

Indrukwekkende animatiefilm vooral als je leest hoe de produktie tot stand is gekomen.

Behalve dat de film een lust voor het oog is, het verhaaltje erom heen ook nog best aardig is, blijft het daarnaast ook een kunst om de bekende en minder bekende schilderijen te herkennen.

De aftiteling met daarbij de vermelding waar het desbetreffende schilderij te bewonderen is

( bv. het portret van Armand Roulin in Museum Folkwang te Essen, ben er laatst geweest maar deze op de een of andere manier over het hoofd gezien) is een prima aanvulling op de film.

Het is even wennen aan de animatiestijl maar daarna voelt het alsof je zélf in de schilderijen rondloopt.

M’n lage verwachtingen bleken terecht: het verhaal is saai maar heeft nog wel enigszins een aardige twist (het gaat erover of Van Gogh is vermoord en terwijl de film opbouwt naar de conclusie dat hij is vermoord blijkt hij op het einde toch zelfmoord te hebben gepleegd), de film geeft nauwelijks inzicht in de persoon Van Gogh of diens leven en de geschilderde animaties zijn slechts een goedkope imitatie van Van Gogh’s werken en voegen daar niets aan toe.

Dat de film toch zulke hoge cijfers krijgt zal wel komen doordat er duidelijk veel ambachtelijk werk in al het schilderen zal hebben gezeten hetgeen veel mensen altijd geweldig kunnen waarderen (maar ik vraag me af of Van Gogh, “de vader van de moderne kunst”, dat ook zou hebben gewaardeerd), waarmee mijn vooroordeel over de film wordt bevestigd. Ik vind het een mislukt project.

Op wat plaatjes na die ik had gezien, wist ik eigenlijk niet wat het verhaal van de film zou zijn. Maar het is mij heel goed bevallen. Een unieke film en waanzinnig knap gemaakt. Grappig om ook de acteurs zo te zien in de film. Eigenlijk is alles gewoon goed aan de film. Ik ben zelf alles behalve een Van Gogh kenner, maar ben recentelijk wel in het Van Gogh museum geweest en dan is het wel leuk om bepaalde stukken terug te zien.

4*

Visueel gezien erg goed gelukt, maar het verhaal was wat mij betreft wat vlak. De detective style had wel wat maar tegelijkertijd had ik best wat meer van de persoon Vincent van Gogh willen zien. De film blijft in mijn opzicht wat oppervlakkig en zodra de emotionele scenes echt beginnen zijn deze jammer genoeg kort en laten ze mij verlangen naar meer.

Op het einde had ik nog best een half uur meer gewild, want ik ken weinig van de persoon Vincent van Gogh en was nieuwsgierig.

Begrijp me niet verkeerd, het is vermakelijk en zeker ook interessant en prachtig gemaakt maar niet een meesterwerk(helaas) in mijn ogen.

3*

Prachtige film waarin de zoon van een postbode een jaar na de dood van Vincent van Gogh diens brief nog wil bezorgen. Een mooi verhaal waarin de zoektocht naar de reden van de dood van Van Gogh meeslepend verteld wordt dmv flashbacks. Hier en daar mooi gemonteerd, maar vooral uniek vanwege de prachtige look van de film (schilderwerken in de stijl van de meester zelf).

Loving Vincent

Waanzinnig knap gemaakte film. Er is ontzettend veel werk in de voorbereiding gegaan, en het resultaat is verbluffend. Loving Vincent bestaat geheel uit scènes die geschilderd zijn, en ook de opgenomen scènes met de acteurs zijn hierin verwerkt. Het klinkt best statisch, maar Loving Vincent straalt opvallend veel dynamiek en leven uit.

Je voelt en ziet ook echt de emotie die de acteurs in hun spel leggen, en vooral de twee laatste scènes tussen Booth en Ronan, en die tussen Booth en Flynn zijn hier schitterende voorbeelden van. Het verhaal mengt fictie en non-fictie, en houdt het midden tussen een whodunnit (of whydunnit) en de tragische laatste dagen van een groot schilder met persoonlijke problemen. Het is ook een leuke puzzel om bepaalde schilderijen van Van Gogh te ontdekken. Loving Vincent is niet alleen een ode aan Van Gogh, maar ook een ode aan de magie van film.

Ik droom van schilderen en dan schilder ik mijn droom.

Eind 19e eeuw. De zoon van een Zuid-Franse postbode krijgt de opdracht om de laatste brief van een dode schilder te bezorgen bij de weduwe van diens broer. De zoon volgt het spoor van de schilder, die zelfmoord gepleegd zou hebben en hoort tegenstrijdige verhalen over de tragedie...

Loving Vincent is werelds eerste volledig geschilderde animatiefilm. De film is eerst opgenomen met acteurs die zoveel mogelijk leken op de portretten van Van Goch. Vervolgens zijn die scènes geprojecteerd op een canvas en stuk voor stuk overgeschilderd in de stijl van Van Goch. De techniek is nog niet zo verfijnt als de getekende rotoscoping uiteindelijk was, maar het valt niet te ontkennen dat de film een lust voor het oog is.

Ergens is het jammer dat de film 'Ver-Britst' is, al vind ik dat de Britse acteurs allemaal erg goed waren in hun rol, vooral Douglas Booth en Jerome Flynn. Vincent praat namelijk wel Nederlands in zichzelf af en toe, maar tegen Theo spreekt hij ineens wel weer Engels. Bovendien zijn de brieven van Vincent aan zijn broer uiteraard allemaal Nederlands, dus een Fransman zou die onmogelijk kunnen lezen. Toch best een grote plot-hole.

Verder vond ik het verhaal wel goed aangepakt. In plaats van de laatste dagen van Vincent heel rechtoe rechtaan te vertellen hebben ze er een moordmysterie van gemaakt, met verschillende tegenstrijdige getuigenissen. Passend gezien de hele mythe die rond de schilder is ontstaan. Erg mooi en toepasselijk hoe de film eindigt met Don McLean's prachtige nummer over Vincent (helaas een andere versie). Na de film gezien te hebben gezien zou je er haast een brok van in je keel krijgen.

Het heeft iets wrangs dat iemand die tijdens zijn leven alles behalve gewaardeerd werd, nu de populairste schilder ooit is geworden. Zelf ben ik zijn werk pas echt gaan waarderen toen we moderne kunst bij Kunstgeschiedenis gingen behandelen en Vincent als overgang van het Impressionisme tot het expressionisme duidelijk werd. Wat je ook van zijn kunst mag vinden, het blijft een fascinerend figuur die driftige rooie Nederlander.

Een mooi gemaakte en bijzondere film. Geheel in de schilderstijl van Van Gogh, erg knap gedaan! Zeker als je na afloop nog eens wat werken van Van Gogh bekijkt, dan zie je nog meer hoeveel werken terug komen in deze film. (Als je een beetje een Van Gogh kenner bent, herken je ze wellicht al meteen.) De animatie is zeer fraai en levert een visueel prachtige film op. Verhaaltechnisch blijft het wel iets achter. Het is vooral veel kijken naar pratende hoofden en de uitwerking van het plot is niet altijd even boeiend. Het leven van Van Gogh komt aan bod, maar het gaat meer over de manier waarop hij gestorven is. De spanning die men probeert over te brengen rondom zijn overlijden, komt echter niet altijd even sterk over. Het plot is echter degelijk genoeg om er een onderhoudende film van te maken en op de mooie beelden raak je niet snel uitgekeken. Bij de aftiteling valt nog eens goed te zien hoezeer bepaalde personages uit de film lijken op hun door Van Gogh geschilderde portretten.

Vervelend, slaapverwekkend en historisch gezien niet juist verhaal: er is geen moordmysterie, maar daar draait de film wel om.

In de lange rij met films die op bestaande personen en ooit gebeurde feiten (Van Gogh is inderdaad overleden) blijkt dat het romantiseren van een leven het daadwerkelijke leven te kort doet. Het leven van Van Gogh biedt genoeg aanknopingspunten voor een onderhoudend verhaal. Hier had zoveel meer ingezeten met een beter verhaal.

En dat Van Gogh in Frankrijk met al die Fransen Engels sprak, of Engels schreef met zijn broer is raar en vervelend.

Matig verhaal stoort niet in prachtig Loving Vincent

***

Een 95 minuten durende animatiefilm die compleet bestaat uit handgeschilderde beelden in de stijl van Vincent van Gogh: het idee alleen al geeft reden tot applaus. In een grote loods in Polen maakten 150 schilders 67.000 schilderijen, die vervolgens frame voor frame worden geanimeerd tot een prachtig ogende animatiefilm. Het resultaat is een groots schouwspel waarin de kijker de personages uit Van Goghs schilderijen tot leven ziet komen. Puur esthetisch gezien is de film dus prachtig, maar als de kijker na een kwartier een beetje gewend is aan de stijl, blijkt dat achter de mooie verpakking een weinig verheffend verhaal schuilgaat.

Loving Vincent speelt en jaar na Vincent van Goghs dood. Joseph Roulin, postbode en vriend van Vincent, vraagt zijn zoon Armand om Vincents laatste brief te bezorgen bij zijn broer Theo van Gogh. Wanneer ook Theo overleden blijkt te zijn, zet Armand zijn reis toch voort. Hij besluit de brief te gaan bezorgen bij Dr. Gachet, een goede vriend van Vincent. Het duurt echter even voordat Armand hem te spreken krijgt. In de tijd die Armand moet overbruggen, spreekt hij met mensen die Vincent hebben gekend.

Armand ontdekt een aantal verdachte gebeurtenissen rond de ‘zelfmoord’ van Van Gogh en maakt het zijn taak om uit te zoeken of het daadwerkelijk zelfmoord was, of dat er iets anders aan de hand is geweest. De rest van de film draait om de zoektocht van Armand en laat ons meer zien over de laatste dagen en het getroebleerde karakter van Van Gogh.

Armands onderzoek naar de mogelijke moord op Van Gogh geeft het bekende verhaal een originele twist, maar omdat de afloop al meer dan 130 jaar bekend is, wordt het nooit echt spannend. De kijker- er even vanuit gaande dat deze een beetje algemene kennis heeft- weet dat Vincent wel degelijk zelfmoord heeft gepleegd. De reis is mooi vormgegeven, maar de bestemming is al bekend.

In plaats van met beelden te laten zien wat er gebeurt, verzandt de film in- overigens nog steeds mooi geschilderde- pratende gezichten die het verhaal vertellen. Dit maakt dat het tweede deel van de film wat statisch overkomt. En waarom hebben de Franse karakters trouwens allemaal een Iers accent?

Concluderend is Loving Vincent een mooie film, maar is het verhaal wat inwisselbaar. De kijker zal zich echter nooit vervelen, daarvoor zijn de beelden te mooi. De draai die regisseurs Kobiela en Welchman aan het verhaal geven is leuk gevonden, maar slaagt er niet in om de film enige suspense te geven. Of dit erg is, is maar de vraag. Want hoewel het verhaal van Loving Vincent misschien snel vergeten wordt, zal de overweldigende schoonheid van de tot leven gebrachte schilderijen van Van Gogh de kijker nog lang bijblijven.

Wat een schitterend idee en wat een schitterende realisatie. Nooit eerder gezien zo'n kunstige animatie.

Een eerbetoon aan Van Gogh en wat zijn al die figuren prachtig neergezet.

Naast het herkennen van enkele bijzondere werken van de meester en het genieten van geheel van Van Gogh's schilderstijl, toch ook geboeid door het suspensverhaal rond die laatste brief en zijn dood.

Eenvoudig, duidelijk dialoogwerk en opbouw en ook de aftiteling is mooi en origineel, ondersteund door het emotionele "Starry, Starry Night".

Wat een mooie, kunstzinnige en originele film is dit. Ik was zo gefascineerd door de beelden, of eigenlijk schilderijen, dat ik het best lastig vond om mij op het verhaal te concentreren. Ik vind het een redelijk boeiend verhaal, maar de uitwerking vind ik nog boeiender. Echt heel knap gedaan! Een prima speelduur, niet te lang of te kort, en ik heb me niet geërgerd aan hoe er gesproken wordt. Piece of art! 4*

Ik vind het echt een mooie film. Origineel idee ook. Wel jammer dat er Engels in wordt gesproken, dat vind ik wel echt een minpunt aan de film. Maar door de animatie vind ik het zeker een geslaagde film. Daarom 4 *.

Loving Vincent stond al eventjes op mijn lijstje. Viel toch eerlijk gezegd een klein beetje tegen. De grootste sterkte van de film vind ik tegelijk zijn grootste zwakte. Grafisch een zeer unieke en aparte animatiestijl waarbij een 125-tal schilders 65000 frames hebben gecreëerd die dan aan elkaar werden gezet. Fijn om de stijl van Van Gogh zelf terug te zien in de gehele film. Alleen werd ik op de duur horendol van al die bewegende streepjes en bollen. Erg vermoeiend om naar te kijken. Wel ook een pluspunt voor flashbacks die in een andere stijl werden weergegeven, mooi in het zwart-wit.

Ook het verhaal zelf was matig. Wel een origineel uitgangspunt om de film aan te vatten na de dood van Van Gogh zelf en waarbij de focus lag op Armand Roulin wiens verhaal werd verteld. Erg opwindend is het "whodunit" verhaaltje niet.

Wat een heerlijke film! Eind 2020 was ik (voor het weinig dat we konden doen) naar een expo geweest van Van Gogh. Geen gewone collectie, maar een grootse belevenis met projectie, zijn schilderijen in een 3D setting en zelfs virtual reality. Je werd aan de hand van beeld en klank meegenomen in de schilderijen van Van Gogh. Loving Vincent probeert hetzelfde. Het is geen gewone biopic, maar gaat naar het einde van zijn leven om te zien wat voor mens Van Gogh was. Zonder te realistisch te gaan en zijn kunstwerken centraal te zetten. Meeste beelden zijn geschilderd en zeker als je vertrouwd bent met zijn werk, zie je het ene werk na het andere langs komen. Uit de 800-tal schilderijen die hij op 8 jaar tijd maakte, is daar wel wat keuze in.

Misschien is het wat jammer dat de film in het Engels is, al stoort dat hier minder omdat het toch zijn werk is dat de hoofdrol speelt. Bovendien zijn de geanimeerde figuren niet alleen uit de schilderijen gestapt, maar ook versies van de acteurs die ze inspreken. Het bijhorende stemmenwerk zit daardoor heel dicht bij de animatie.

Bovendien kiezen de makers zeer wijselijk om alles rond Van Gogh te laten draaien, maar hem niet zelf het hoofdpersonage van de film te maken. We zijn mee getuige van zijn leven en zijn werk. Met verschillende getuigenissen, omdat we toch niet 100% zullen weten wat de schilder dacht.

Ik heb best genoten van de film, ik hou wel van het werk van Van Gogh. Een film met liefde gemaakt en de ziel van Van Gogh zweeft duidelijk tussen de beelden.

Een intiem portret van de laatste dagen Van Gogh door middel van zijn eigen kunst en stijl. Prachtig vormgegeven en een heerlijke score die het begeleidt. Soms wat te fragmentarisch en niet altijd even interessante dialogen. Toch een must voor iedereen die ook maar een beetje zijn werk weet te waarderen.

3,5*

Ambitieuze animatiefilm die compleet bestaat uit handgeschilderde beelden in de stijl van Vincent van Gogh. Het probleem is alleen dat dit niet kan verhullen dat het verhaaltje nogal dun en aan de saaie kant is. Ook was ik niet kapot van de visuele stijl. Knap hoe 150 schilders 67.000 schilderijen hebben gemaakt, die vervolgens frame voor frame zijn geanimeerd, maar ik zie het er niet aan af.

Na het goed bevallen At Eternity's Gate hoefde ik er niet lang over na te denken om te gaan zitten voor deze Loving Vincent, en laat ik het zo zeggen dat ik met veel rekening hield maar niet echt met een animatie. En al helemaal niet in de schoonheid van dit geheel, want wauw, wat een visueel fantastische film.

Om dan vervolgens eigenlijk meteen maar met een veel gelezen kritiekpunt te beginnen, het verhaal zou mager zijn en op de achterkant van een postzegel passen. Nu is de overlijdenstheorie van White Smith en Naifeh bij deze eigenlijk volkomen nieuw voor mij en vond ik de 'ontdekkingstocht' van Armand toch best interessant langs alle bewoners en hun verhalen en roddels, en dacht ik toch dat dit fictief was hoewel er in werkelijkheid weinig bewijs is voor de bewerking van de eerder genoemde kunstkenners. Mij maakt het niet uit binnen een film die het toch vooral van zijn visuele pracht en praal moet hebben, waar ik als non-kunstkenner, hoewel ik liever een Van Gogh zie dan van die abstracte moderne onzin die klauwen vol geld kost onder de noemer cultuur, de bekende schilderijen van de getormenteerde artiest in kwestie terug zie in de stijl van de film en ja, ik zit er ademloos naar te kijken. Eerlijk gezegd weet ik niet waar ik eerder naar moet kijken, de ondertiteling of de beelden.

En wat een beeld wordt er toch geschetst van de man in kwestie, in At Eternity's Gate ook treffend genoeg door Dafoe neergezet, in dit geval ook weer getormenteerd, opgejaagd, onbegrepen en verguisd. Naast het visuele mag de prachtige sfeer ook genoemd worden die perfect aansluit bij de goudgele velden of de duistere zwart wit schetsen, de sfeer kan bij tijd en wijlen net zo dromerig zijn als dreigend, dan is er nog de cast met een goed lijkende van Gogh door Robert Gulaczek en een prima Douglas Booth. En zo verrast Loving Vincent mij op aangename wijze met een welhaast betoverende schoonheid betreffende de visuele stijl, lekker boeiend dat Rotoscoping het is toch mooi of niet dan, maar is de film tevens ontroerend, emotioneel, pijnlijk en ongrijpbaar. Ja, dit smaakte goed en ik zie er naar uit om deze film op termijn aan mijn collectie toe te voegen en voor een herkijk te gaan. Fraai, erg fraar, niets meer en niets minder.

Vitaliteit.
Beweging.
Vibratie.
Als het ergens van bruist in Vincent Van Goghs werk, dan wel van leven. Geen wonder dat het regisseursduo Welchman precies in dit oeuvre de mogelijkheid zag om de stillevens die schilderkunst in wezen altijd zijn, dynamisch te gaan benaderen. Gevolg is ‘Loving Vincent’, waarin doeken “tot leven komen”, of nog: waarin Van Goghs bruisend esprit zich niet louter vertaalt in vinnige kleuren en wervelend-exuberante composities, maar zich tevens hertaalt in fysieke beweging, alsof de makers daarmee realiseren wat de kunstenaar omwille van zijn statische medium nooit kon verwezenlijken – vanuit een bevroren moment gestalte geven aan ware levendigheid.

De aanpak is bewonderenswaardig, althans zo lijkt het: klassieke cinematografie met levende acteurs werd achteraf artificieel herleid tot een creatie passend binnen Van Goghs oeuvre? Ergens op het kruispunt tussen film, figuratieve beeldende kunst en AI, kortom? Rotoscoping of niet, het is een creatie waarvoor het publiek ogen te kort komt...

Bovendien diepen de makers een interessante plot op. Stelde ‘At Eternity’s Gate’ al de vraag naar het hoe en waarom van Van Goghs vermeende zelfmoord, dan doet ‘Loving Vincent’ dat eveneens. De slotsom waartoe het narratief komt, is echter wijzer dan de conclusie die Julian Schnabel meende te moeten trekken. Hier klinkt het dat, hoe de vork ook aan de steel zit, Van Gogh koos voor zijn dood, een overlijden dat niet los te zien is van ’s mans fundamentele eenzaamheid – als mens én als artiest. Hield hij nu zelf het pistool vast, of niet? Het doet er niet toe, hij accepteerde zijn dood, weigerde zelf in zijn lot in te grijpen – waarmee toekomstige generaties het onderwerp in zekere zin kunnen laten rusten.

Hoewel...rust? Dit oeuvre, zo levenskrachtig, zo flagrant overweldigend, zo royaal en zo uniek, zal nimmer nalaten toeschouwers te beroeren – waarvan ‘Loving Vincent’ prachtig getuigenis aflegt.

3,5*

De statistieken zijn bekend: 65.000 frames in olieverf, waarvan ieder frame binnen hetzelfde shot ten behoeve van de animatie telkens overgeschilderd werd, waardoor de uiteindelijk ruim 800 shots evenzoveel handgeschilderde canvassen opleverden. 125 kunstenaars van over de hele wereld zijn er 6 jaar mee bezig geweest om de voor een green screen gespeelde scenes na te schilderen, veelal in de stijl van Van Gogh zelf. Dat is een indrukwekkend arbeidsintensieve, ambachtelijke benadering van filmmaken die sowieso respect afdwingt.

Het is dan ook een beetje lullig om te moeten opbiechten dat het voor mij niet direct een boeiende film opleverde. Rationeel ben je constant bewust van de bovenstaande statistieken, maar de gehanteerde werkwijze van het overschilderen en vastleggen (rotoscoping), gecombineerd met de grove penseelstreken van Van Gogh levert vaak een onrustige, constant vibrerende animatie op. Bij flashbacks (gebaseerd op foto’s ipv gespeelde scenes) schakelt de film naar een andere, monochrome en tekenachtigere stijl, die minstens zo indrukwekkend is maar aanzienlijk rustiger voor de ogen. Over het art design niks te klagen, maar qua animatie toch erg wisselvallig en afleidend.

Het verhaaltje heeft ook niet veel om het lijf. In een poging Van Goghs laatste brief te bezorgen, begint hoofdpersoon Roulin te twijfelen over de toedracht van diens overlijden. In een poging meer informatie over zijn laatste dagen te achterhalen, bezoekt Roulin de plaatsen waar Van Gogh verbleef en spreekt hij de mensen die dicht bij hem stonden in de aanloop naar zijn dood. Deze gesprekken voelen steeds meer als ondervragingen en de insinuaties die Roulin soms afvuurt voelen wat misplaatst, zeker uit de mond van iemand die aanvankelijk wat schoorvoetend zijn missie van postbode accepteerde. De speurtocht krijgt steeds meer een luchtje van sensationalisering en ik heb bovendien niet het idee dat ik er een betere inkijk in Van Goghs werkelijke beleving of psyche door heb gekregen.

Los van de minpunten, is het zoals gezegd moeilijk dit af te serveren als ondermaats, daarvoor is het dan weer te indrukwekkend. Maar zowel Van Gogh als het art design verdienen een betere film wat mij betreft. Voor de kenners is het een leuke uitdaging om zo veel mogelijk van Van Goghs originele schilderijen te herkennen en voor de nog hardere die-hards: er schijnt in 1 van de 65.000 frames een vlieg in de verf te zitten. Wie ‘m vindt, wint een reis naar Auvers. 2,5*