There's Always Tomorrow (1955)

Donker Amerikaans drama waarin een op het oog all-american family in werkelijkheid de hel op aarde is, voor de echtgenoot wel te verstaan. De goeierd heeft te kampen met een vrouw die werkelijk geen greintje romantiek in haar lijf heeft en kinderen die een curieuze mix vormen van vroeg-volwassenheid en kinderlijk egocentrisme. Even lijkt het geluk hem toe te lachen in de vorm van Barbara Stanwyck maar dat wordt in de kiem gesmoord, waarop de man braaf zijn rol als 'rex the robot' weer inneemt.

Bij Sirk viel het kwartje inderdaad meteen bij de eerste film die ik van hem zag. Wat een geweldige film is dit toch. Wat een bijtende en bittere film vermomd als zakdoekenmelodrama.

De briljant spelende Fred McMurray is een ogenschijnlijk gelukkig getrouwde man met twee kinderen en een vrouw. Er is geld, er zijn bezigheden. Er is een volledig ingericht comfortabel huis en een aangeharkt tuintje. Maar dan komt er iemand uit zijn verleden langs en wordt zijn wereldje keihard ontleed.

Het bijtende van de film zit al in het begin van de film als we van de titelkaart "Once upon a time. in sunny California" (het ideaalbeeld) meteen naar een verregend straatbeeld gaan. Het gaat zo snel dat je het bijna niet doorhebt, maar het zet de toon voor de film. We maken dan kennis met het werk van Clifford Groves. Daarna zien we zijn gezinsleven en wordt in een lange scene met geweldig camerawerk zijn hele gezinsleven geschetst. Groves die zijn best doet om passie in zijn leven te brengen en de rest van zijn gezin gaat er keihard aan voorbij.

De volgens mij altijd erg goede Barbara Stanwyck (ik heb eigenlijk nog te weinig gezien voor deze conclusie, maar ach...) speelt een dame met wie Clifford een verleden heeft. Bij de eerste blik voel je het verleden en de charme die deze dame voor Clifford heeft.

Het einde is fantastisch en greep me echt naar de keel. Alles is glad voor het gezin en de buitenwereld, maar elke ontsnappingsmogelijkheid is weg. Clifford weet wat hij heeft en wat hij mist tot het einde van zijn bestaan. Het perfecte gezinnetje is gedurende de film een monsterlijke nachtmerrie geworden.

Ook de titel had niet beter gekund. Het ideaal en de bitterheid in een titel. Je kunt 'm enthousiast of fatalistisch uitspreken. (Overigens heeft Sirk meer fraaie titels: All That Heaven Allows bijvoorbeeld).

Er zijn meer films in de jaren '50 die relaties ontleden. Van Nicholas Ray tot Mikio Naruse deden dat ook vaak scherp. Maar deze film verslaat ze allemaal. Beste Hollywoodfilm van de jaren '50 die ik zag.

4.5*, maar misschien moet ik nog eens een halfje omhoog. Wat een film!

Ik kan er niet echt warm of koud van worden. Dat heb ik wel meer bij films van Douglas Sirk. Met uitzondering van de duo’s Powell/Loy en Tracy/Hepburn zijn er natuurlijk weinigen die als koppel zo op elkaar ingespeeld zijn als Barbara Stanwyck en Fred MacMurray, maar dat komt naar mijn mening deze keer veel minder van de grond dan in de twee voorafgaande films (Remember the Night, Double Indemnity). Daarnaast is de rol van Joan Bennett veel te braaf ingekleurd en het (amateuristische) gekibbel van de tieners is op d’n duur alleen maar vermoeiend. Het blijft bovendien allemaal wel heel erg binnen de lijntjes (van de jaren ’50).

Ik heb deze op de gok aangeschaft en heb daar absoluut geen spijt van gehad , geloofwaardig verhaal , wellicht wat braaf ingekleurd maar gezien de tijdgeest is dat vrij logisch .
We zien Clifford zijn ontevredenheid al meteen in de 1e scenes zeer goed uitgebeeld als hij thuis komt en tickets heeft geregeld voor een show , de manier waarop hij word afgewimpeld zet de toon voor het vervolg dus het is verre van verbazingwekkend dat hij valt voor zijn oude vlam Norma vale .
In moderne films anno nu zou van enige subtiliteit nauwelijks sprake kunnen zijn en zou de man volledig met de grond worden gelijk gemaakt qua karakter .
Zijn ontevredenheid word snel vergroot na een nieuwe afwijzing van zijn vrouw en na een toevallige ontmoeting met Norma is het wel duidelijk welke kant hij op wil .
Nu was het natuurlijk verleidelijk geweest om het karakter van Joan bennett overdreven negatief neer te zetten
maar gelukkig ( achteraf) is daar niet toe besloten .
De moraal is natuurlijk op het einde wel duidelijk ( en is dat ooit anders geweest) de man mag nooit voor zijn eigen geluk gaan ( de speech is mooi van Stanwick maar zijn geluk heeft blijbaar geen prioriteit ) .
Dat de kinderen eindelijk begrijpen dat ze hun vader als te venzelfsprekend voor lief hebben genomen is mooi
maar helaas blijft een scene waarin de moeder eens op haar nummer word gezet achterwege , dat had de film
helemaal af gemaakt .