Sadako vs. Kayako (2016)

Mjah.

Op de één of andere manier in een crossover als deze wel zinnig. Er zijn ondertussen al zoveel Grudge en Ring slachtoffers gepasseerd dat het eerder ongeloofwaardig is dat de paden van deze twee vloeken elkaar nooit eerder gekruisd hebben. Maar of het dan als film steek houdt?

Shiraishi maakt er meer een circusfilm van. Voor de spanning hoef je deze niet te kijken. Nu vond ik Ringu nooit echt wat, maar Ju-On heeft toch een paar creepy delen gehad, daar is echter niet veel van terug te zien in deze film. In het eerste deel krijgen de beide franchises de tijd hun ding even apart te doen, daarna komt Masanobu Ando (the one and only) opdraven als maffe exorcist met sidekick.

En dan krijgen we een stand-off tussen de twee creepy dames, waarbij er van less is more al lang geen sprake meer is. Het wat grotesque einde maakt duidelijk dat Shiraishi op wat anders aast dan pure spanning, maar wat dat andere dan juist is werd me niet echt duidelijk tijdens het kijken. Goor is het zeker niet, freaky ook niet, eng niet ... gewoon wat horror tropes, een wat luchtiger toontje en een ietwat wilder einde.

De deur staat in ieder geval volop open voor vervolgen. Ik hoop eigenlijk dat die er niet gaan komen, want deze mash-up voegt zéér weinig toe. Aardig dat Shiraishi een ietwat andere richting op probeert te gaan, maar hij bakt er niet erg veel van. Gelukkig is er genoeg Toshio, Sadako en Kayako zodat het nooit écht saai wordt, maar geslaagd kan ik dit niet noemen.

2.0*

Net als bij de recentelijke soortgelijke films als Freddy vs Jason of Alien vs Predator is ook Sadako vs Kayako (oftewel The Ring vs The Grudge) verre van de beste film uit beide franchises, maar levert alsnog genoeg vermaak op. Ik was vooral benieuwd hoe zo'n gevecht tussen deze twee spookdames zou uitpakken. Want een gevecht tussen twee moordlustige buitenaardse wezens of twee onsterfelijke seriemoordenaars met wapens snap ik nog wel. Maar twee vloeken in de vorm van lijkbleke dames in witte kleding, lange zwarte haren en gekke loopjes; ik was benieuwd hoe Kôji Shiraishi dat zou aanpakken.

Evenals eerder genoemde voorgangers kampt deze film ook met behoorlijk lange introductie, waarbij personages moeten worden neergezet en elke vloek eerst individueel aan bod moet komen. De personages zijn niet echt boeiend en echt bijzonder wordt het gedurende dat hele eerste uur niet. Het klinkt voor de hand liggend, maar uiteraard wacht je met smart tot de twee horroriconen het tegen elkaar gingen opnemen en na ruim 80 minuten krijg je dan het gevecht. En eerlijk is eerlijk; het is misschien absoluut geen hoogstaande cinema, maar het is amusant als de pest. Subtiliteit wordt volledig van tafel geveegd tijdens het slot en qua toon schiet het alle kanten op, men gaat echt ven tien minuten all out. En die laatste 10 minuten waren het wachten stiekem meer dan waard. Ook al zijn er veel betere Ju-on én Ringu films op deze aardkloot gemaakt.

3 sterren.

Het kulverhaaltje eromheen is zo oninteressant - en neemt ook nog eens dermate veel tijd in beslag - dat ik het einde van 'Sadako vs. Kayako' (2016) bijna niet wist te halen. Het eeuwige probleem dat er menselijke personages nodig zijn om zo'n titelgevecht enig cachet te geven. Maar ik ben blij dat ik manmoedig heb doorgezet, want richting de eindsprint wordt de campfactor éindelijk opgeschroefd. En dan is er prima vuurwerk tussen het spookmeisje uit 'Ringu' (1998) en de spookmoeder met zoontje uit 'Ju-On' (2000). Wel een gigantische misser dat het eindgevecht uiteindelijk te weinig brengt en te laat komt. Volgens mij had er een leukere cultfilm ingezeten als ze meteen op komische idiotie hadden ingezet. Een beetje zoals Takashi Miike in 'Zebraman' (2004) deed door putmeisje Sadako tot een soort Power Ranger-schurk te maken. Als je voor mallotigheid wil gaan, wees dan consequent.

Een absurd concept verdient natuurlijk een absurde uitwerking, maar de aanpak van regisseur Kôji Shiraishi mondt uit op erg weinig. Sterker nog, de uiteindelijke "ontmoeting" neemt slechts minuten van het geheel in beslag en pakt nogal beperkt uit. Op visueel vlak ziet de film er best degelijk uit, maar Shiraishi lijkt zich weinig te bekommeren om de spanningsopbouw of de sfeerzetting. Je haalt als kijker dus enkel vermaak uit wat aardige horrormomenten die door bijzonder saaie personages aan elkaar worden gepraat. De inhoud van deze film nodigt je op geen enkele manier uit om geïnvesteerd te raken in deze wereld en net als mijn bovenbuurman ervaarde ik moeite om de finale überhaupt nog te halen, waardoor de uiteindelijke confrontatie al helemaal een flinke teleurstelling was. Je kan dit soort melige concepten op allerlei manieren uitwerken en Shiraishi leek daarbinnen van alles wat te willen, maar het eindresultaat is haast niet te behappen. Punten naar de visuele weergave evenals enkele lollige horrorscènes, verder een kwelling om uit te zitten.