Midnight Express (1978)

Meer van verwacht.

Zeker geen slechte film van Parker, die hard geweld best op de camera wil krijgen gelukkig, maar dit vond ik uiteindelijk een beetje een tegenvaller. Na een zeer spannende eerste 20 minuten valt de film wat terug in een wat normaal gevangenisdrama.

Het deel in de gevangenis was ook zeker niet altijd even interessant. Er zitten een aantal sterke, harde momenten bij, maar in het algemeen wist het me niet optimaal te boeien. Jammer, want de eerste minuten voordat hij erin beland waren hou-je-adem-in momenten.

Davis doet het heel aardig in zijn rol, en heeft ook best redelijke karakterontwikkeling. De tijd in de gevangenis ging wel soms wat snel. Zowat 50 minuten in de film zit er al 3 jaar op, en dat gaat gewoon net iets te haastig. Een beetje te chaotisch.

De gevangenis heeft soms een paar harde momenten, maar in het algemeen gaat de film er eigenlijk nog niet zo veel op in. Meer op de psychologische drama waar het hoofdpersonage doorheen gaat. Maar die is echter niet erg boeiend helaas.

Parker is een gedurfde regisseur, maar hij weet deze film gewoon niet boeiend genoeg te maken om het naar een hogere voldoende te krijgen. Jammer, want er zitten zeker spannende momenten in.

Erg povere klassieker.

Een gevangenisdrama dat een eigen smoelwerk krijgt door de Turkse setting. Althans, dat was de bedoeling, maar de povere en ongeïnteresseerde regie van Parker doet de film absoluut geen goed. Na twee uur film had ik absoluut niet het gevoel iets speciaals gezien te hebben.

Komt ook deels door het erg povere acteerwerk, de druilerige cinematografie en het plotje dat maar niet wil vlotten. Het mag dan wel gebaseerd zijn op waargebeurde feiten, wat knip- en plakwerk om bepaalde stukken vlotter te laten verlopen was erg fijn geweest. Nu sleep het geregeld.

Deze Midnight Express wist gewoon niet echt te boeien. Ondanks dat het op papier best veel verschilt van een hoop andere prison/escape films, voelt het jammer genoeg niet zo aan tijdens het kijken. Het been there, done that gevoel overheerste, en het is sowieso al niet m'n favoriete genre. Povere klassieker.

1.0*

Als gevangenisfilm niet zo onaardig, maar ook geen hoogvlieger. Genoeg betere films in het genre. Als waargebeurd verhaal vallen er genoeg vraagtekens bij te zetten. Het wordt allemaal wat (te) zwaar aangezet. Vond de uiteindelijke ontknoping van de film niet zo denderend en datzelfde geldt bij vlagen voor het acteerwerk.

Naar verluidt een uiterst onbetrouwbare verfilming van de gevangenschap van Billy Hayes in een Turkse cel. Vele zaken zijn gewoon pertinent onjuist en trachten sommige feiten gewoon aan te dikken. Jammer eigenlijk, want het verhaal is op zich al triest genoeg.

Als gevangenisfilm onderscheidt hij zich amper van andere soortgelijke genrefilms. Weinig vernieuwends en vrij matig uitgewerkt. De focus ligt meer op de vriendschap die ontstaan is. Dat is prima, maar hier zou nog dieper op ingegaan kunnen zijn in plaats van een aangedikte speech in de rechtbank.

Schrijnend weliswaar dat de straf niet in verhouding staat tot het begane misdrijf. De Turkse gevangenissen zijn evenmin een pretje en de schijnadvocaten zijn even corrupt als het juridisch systeem zelf. Degelijk geacteerd wel, maar allemaal niet memorabel. Jammer.

Een gevangenisfilm waar het stof van 42 jaar op ligt, maar die de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan. Turkije is in al die jaren nog steeds een corrupte bende, wat dat betreft lijkt de tijd stil te hebben gestaan.

Met name de groezelige sfeer van deze film is buitengewoon mooi en consequent uit de doeken gedaan. Brad Davis kwam me raadselachtig bekend voor, maar ik kon hem niet thuis brengen. Afijn, hij speelt een glansrol. Climax alias aangrijpendste moment was het bezoek van zijn geliefde. Wat een tragiek!

In hoeverre dit een waarheidsgetrouwe weergave is uit een dramatische episode van het leven van Billy Hayes doet er in feiten niet zo toe; deze film gaat sowieso naar mijn bovenste plank !

Pover.

Een klassieker, naar het schijnt, maar dan wel een zwakke klassieker. De matig acterende Brad Davis zet een wat duf personage neer. Meeleven met eender wie zit er niet in. Dan had ik nog het meeste kijkplezier aan John Hurt, die toch een beetje kleur geeft aan z'n personage. Verder wat eenzijdig allemaal. Visueel uiteraard dof en grijs, hetgeen ongetwijfeld een desolate indruk geeft, maar veel verder dan dat komt het niet. Het eentonige karakter wordt na verloop van tijd gebroken door een rare en wat mij betreft misplaatste homoscène en de evenzeer wat rare scène met het liefje.

2

Controversiele film die met name in Turkije niet goed valt. Gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar zwaar aangezet en overdreven zoals de hoofdpersoon zelf later heeft toegegeven. Als film echter indrukwekkend en zeer de moeite waard.

Sterk is toch meteen het neergezette roesje, de spanning, rond Billie die in voorbereiding zit voor zijn smokkel en natuurlijk de hele toestand die daarna volgt op het vliegveld. Het is gemakkelijk meegaan in het wereldje van de naive en niet verkeerd bedoelende Billy die eigenlijk niet heel veel slecht in de zin heeft maar wel keihard wordt gestraft. Uitstekend is de elektronische soundtrack die bij tijd er wijlen echt van toegevoegde waarde is, tevens zijn daar de acteerprestaties. Brad Davis doet het mij inziens niet heel verkeerd, meer opzien baart Randy Quaid die we toch vaak als clown of paljas zien maar hier met verve de rol van de onvoorspelbare en heethoofdige Jimmy neerzet. Nog beter is natuurlijk John Hurt, en ik wil zeker niet Paul Smith vergeten die de sadistische hoofdcipier Hamidou op onvergetelijke wijze neerzet. Typisch zo'n rol die altijd bij dat gezicht blijft horen.

Maar het meeste draait Midnight Express toch om de miserabele omstandigheden in een dergelijke gevangenis mid jaren '70. Dat er het nodige bij is verzonnen door Oliver Stone die het script schreef mag inmiddels bekend zijn. Zo werd Billy nooit geslagen onder zijn voetzolen, was er even min een poging tot verkrachting zo zegt Billy zelf, en komt er evenmin een cipier om het leven bij een ontsnappingspoging. Toch is het beeld er niet minder om in een hard land en een harde tijd voor een buitenlander in gevangenschap, en dat geldt net zo goed voor andere landen op andere continenten als in dit geval Turkije. Bijzonder knap geacteerd en gefilmd is toch wel de woede uitbarsting van Billy aan het adres van Rifki, ook een prachtrol trouwens, fraai is dan natuurlijk ook weer zo'n locatie van zo'n oude gevangenis met de skyline van Istanbul, en werkelijk ontnuchterend en verschrikkelijk is het beeld van het gesticht. Billy zat maar iets van 5 jaar gevangen maar ik denk dat het aangevoeld heeft als het vijfvoudige onder dergelijke omstandigheden.

Midnight Express is en blijft een fraaie film die helemaal past in het tijdsbeeld van de jaren '80 qua muziek, en is daarmee een film die ik toch altijd met alle plezier kijk.

Enorm gedateerd. Jammer. De eerste vijf minuten met die constante hartslag zijn heel sterk gedaan, daarna zakt de film snel weg. Grootse euvel is dat de hoofdpersoon ook gewoon schuldig is en verder kon het me weinig boeien. Veel clichés verder (allicht toen in de jaren 70 niet, maar ik kijk nu en vind het allemaal maar weinig verheffend), theatraal acteerwerk en gewoon weinig bijzonder. Alleen dat er steeds Turks werd gesproken en de hoofdpersoon (en ik als kijker) geen idee heb wat er gezegd wordt is wel leuk gedaan. 2,0*.

Gevangenisfilm naar de lijdensweg van Billy Hayes die in 1970 met een kleine hoeveelheid hasj werd geklist in Istanboel. Hij heeft nu slechts twee opties : creperen of ontsnappen. Oliver Stones script neemt wel een stevig loopje met de werkelijkheid en is soms dik aangezet, maar het grijpt me nog steeds zoveel als de eerste keer dat ik de film zag. De rechtspraak in Turkije was een lachertje in die tijd en hun derde wereld gevangenissen degradeerden de mensen tot dieren, en uiteindelijk rotten ze weg in de anonimiteit. Parker brengt het allemaal met een grauw realisme waardoor zijn film nog steeds cru en ongemakkelijk aanvoelt. Bekend is vooral de muziek van Giorgio Moroder. Mag wat mij betreft een kleine klassieker genoemd worden.

“I find loneliness is the physical pain which hurts all over. You can't isolate it in one part of your body.”

Eigenlijk een beetje uit keuzestress voor deze prent gekozen, die in een speciale lijst van mij staat verwerkt met films waar een vrij hoge waardering aan hangt die ik dus ook nog moet zien. Ik zag tevens ook dat deze op Netflix beschikbaar was, dus eigenlijk was de keuze extra makkelijk. Al snel was ik best geïnteresseerd in dit verhaal, het leek me best tof en ik hou wat dat betreft ook best wel van dit soort gevangenisfilmpjes. Niks mis mee overigens, alleen vond ik dit nou ook niet bepaald iets wat ik heel snel vaker wil opzetten.

Het is uiteraard allemaal wat gedateerd, al is dat misschien niet mijn grootste ergernis geweest. Ik baalde er enorm van dat Netflix niet de Turkse taal ondertitelde, het ligt dus totaal niet aan deze film maar, aan Netflix dit keer. Er werd best wat in het Turks verteld maar, alles wat er was gezegd is eigenlijk gewoon een zwarte vlek voor mij, omdat je gewoon niet weet waar het over ging. Daar moest je gedurende de film toch wel een beetje uit zien te komen, daar baalde ik wel van.

Toch weerhoudt zo'n minpuntje mij gelukkig niet van de mening die ik over de film zelf heb. Want buiten de irritaties is dit gewoon een vrij sterke film. Best tof dat het verhaal me vrij snel wist te grijpen, en het verhaal toch ook nog best spannend kon zijn. Al duurde het allemaal naar mijn mening ook wel lang, want ik was er op een gegeven moment ook best klaar mee, aangezien er ook niet veel interessante dingen meer gebeurden.