Midnight Express (1978)

De discussie over het waarheidsgehalte van deze film laat ik wijselijk buiten beschouwing. Ik hou het op de vraag of ik de film goed vond. En hij viel mij tegen.

De film heeft nogal te lijden onder een nogal dik aangezet scenario, waarin met te grote halen door het leven van Hayes in de gevangenis wordt gegaan. Voor nuance is nauwelijks ruimte. Voor verassingen ook niet. Er worden hier en daar wat lijntjes uitgegooid (een homorelatie bijvoorbeeld) waar verder niets mee gebeurd. De film laat wat dat betreft nogal wat liggen en maakt zich er makkelijk vanaf en weet mij niet of nauwelijks te raken. Te veel exploitatie, te weinig emotie. Tel daar de qua filmmuziek altijd irritant gedateerd klinkende Moroder bij op.

Aan de positieve kant: Brad Davis was goed en zeker het begin van de film (de scenes op het vliegveld) beloofden veel. Verder was de film zo om. Een hele krappe voldoende.

2.5*

Serke film, mooi is een ander woord, maar wel sterk. Eén van de pluspunten is dat het Turks niet ondertitel werd, ook niet naar het Engels. Zo zit je volop met een sfeer dat je in een land zit waar je niets kan verstaan. Muziek is ook mooi en kende ik eigenlijk al voor de muziek. Maar in de film zelf komt het nog beter tot z'n recht. Brad Davis draagt de film, de andere personages zijn niet altijd even sterk.

Ik had eerst Hel van Tanger, de Belgische tegenhanger met een gevangene in Marokko, gezien. Daar heb ik waarschijnlijk met het taalgebruik veel meer feeling. De achtergrond is ook helemaal anders. Door de Belgische corruptie en bureaucratie was het bij Hel van Tanger vooral moeilijk om te onderhandelen. Bij Midnight Express speelde de politieke spanningen tussen VS en Turkije mee en de Amerikaanse arrogantie van 'Wij Amerika zullen dat hier snel oplossen en hem snel vrij krijgen'.

Wat de geloofwaardigheid betreft is het waarschijnlijk wel geromantiseerd, alhoewel de basis wel waar zal zijn: het gebruik van geld, de corruptie, de politiek getinte rechtspraak, ... In elk geval een aanrader. 4*

Inmiddels al weer wat gedateerd, maar nog steeds een uitstekende film. Hurt steelt stiekem de show in dit gevangenisdrama dat gebaseerd is op ware gebeurtenissen. Dit joeg mij destijds enorm de stuipen op het lijf, hetgeen naadloos aansluit op de enge sfeer van deze klassieker. Het einde is niet al te sterk, maar de film is dat wel. Zeer goed.

Ik vond het zeer indrukkenwekkend om te zien hoe het er daar aan toegaat. Zeer goede film, heb hem de eerste keer gezien toen ik nog vrij jong was, toen vond ik hem volgens mij zo eng dat ik met de dekens over mijn hoofd getrokken zat.. maar een paar maanden geleden nog eens gekeken, zit je er toch met een heel ander gevoel in, prima film!

Sterke cinematografie, uitstekend acteerwerk en een redelijk meeslepend verhaal. Maar dat alles heeft nogal te lijden onder het veel te dik aangezette scenario, waardoor ook het waarheidsgehalte een beetje in het beding komt. de film is onbetwistbaar 'gebaseerd' op een echtgebeurd verhaal, maar is overduidelijk niet een waarheidsgetrouwe weergave ervan. Desalniettemin een bijzondere kijkervaring. 3.5*

Chase, het eerste nummer van de score, is ronduit fantastisch. Die plaat kan ik oneindig vaak horen. Dat een artiest als Laurent Garnier zo'n nummer origineel in een set draait zegt genoeg.

Verder snap ik het gegronde commentaar op deze film heel goed, maar ikzelf stoor me niet zo aan de zwart-wit-afschildering in Midnight Express. De sfeer, decors en de vette synthesizerdeuntjes tellen veel zwaarder mee in mijn beoordeling. Zo ook de sterke rol van John Hurt.

Verder is het verhaaltechnisch armoetroef, maar daar draait de film niet op. Een mooie score van mij.

Treffend verhaal dat uitstekend wordt omgezet naar film.

De eerste helft deed me nochtans eerlijk gezegd weinig.
Het hele gedoe met die advocaat, de ontsnapping, het is allemaal wat matig en weinig boeiend. Ook vond ik dat de personages nog niet echt overtuigen. Ze hebben wat tijd nodig om aanvaard te worden door het publiek. Maar het vormt wel een mooie opzet naar het tweede deel.

Vanaf het moment dat Billy Rifke aanvalt en uiteindelijk hiervoor in 'Sectie 13' belandt toont deze prent zijn ware kracht.
Het is tergend om iemand zo in zijn ondergang te zien lopen, zonder dat hij er zelf iets aan kan verhelpen.
De scène waarin hij zijn vriendin Susan ontmoet is wat mij betreft ook de sterkste van de hele film.

Het einde kan op z'n minst vreemd genoemd worden. Hoe hij zomaar trillend kan buitenwandelen met het kostuum van die cipier zonder ook maar de minste bedenkingen bij de andere bewaker op te wekken, het is me een raadsel. Ben tevens benieuwd hoeveel er van waar is.

Overigens hebben ze er goed aan gedaan zijn thuiskomst door wat zwart-wit foto's te illustreren, in plaats van nog eens een uitgebreid deel hieraan te besteden.

Beste acteur is zonder twijfel John Hurt (Max) die me echt bijna van m'n stoel heeft geblazen. Heerlijk om hem hier aan het werk te zien.

Ook niet slecht waren de mooie plaatjes van istanboel in het begin en de muziek die doorheen de film gespeeld wordt.

Een 3,75/5, noodgedwongen afgerond naar onder.

Zeer goede film, die het vooral van het laatste anderhalf uur moet hebben. Het eerste half uur is best lastig om doorheen te komen, de handelingen van een verder prima acterende Brad Davis zijn twijfelachtig. Ten eerste is dat smokkel gedoe gewoon achterlijk en het moment dat hij probeert te ontsnappen is eigenlijk het moment dat hij z´n vonnis tekent en dus in de gevangenis belandt.

Aan het begin in de gevangenis kreeg ik niet echt het gevoel dat het heel erg vertoeven was daarzo, maar naarmate de film voortduurde werd het erger en erger en kwam ik steeds meer in de film.

De drie Engels pratende heren (ook nog de prima Randy Quaid en John Hurt die het trio compleet maakten) werden voortdurend geteisterd door die vervelende bewaker en die gruwelijk irritante Rifki, prima vertolkt dus. Sowieso was het wel simpel, maar effectief uitgewerkt. Het Turks werd nooit ondertiteld en zo werd de sympathie voor de hoofdrolspeler ook meer en meer opgewekt. De degeneratie van Davis nadat hij in bij die gekken in "sectie 13" belandt is het allersterktste en dat uitte zich ook wel mooi in die bezoek scene van Davis zijn knappe vriendin hehe.

Vond het verder een sterke film, met een leuke soundtrack en kan het zeker aanraden.

4*

Herzien en een heel goede herziening gehad. Ooit eens gezien en ik vond het niet veel, ik weet alleen niet meer waarom en dat weet ik nog steeds niet.

Eerst nog even mijn mening omtrent de eeuwige discussie vanwege vermeende discriminatie. Ik kan me voorstellen dat Turken niet blij zijn met de film. Midnight Express is weinig genuanceerd en de Turken worden wel wat gestigmatiseerd. Aan de andere kant is het voor de meer neutrale kijker echt wel duidelijk dat dit uitsluitend gaat over een wel heel klein stukje Turkije (een waar het waarschijnlijk ook echt geen pretje is/was). Iedereen die kan nadenken ziet heus wel dat de gemene, dikke, lelijke en domme Turken niet iets is voor het hele land of voor een hele cultuur, maar voor de Turken in het gevangenisleven. Nog steeds wat kort door de bocht, maar dat is wel een belangrijke bewustwording. Ik zag dit trouwens ook echt als de memoires van iemand die het helemaal gehad had. En dat is ook wel een beetje zo, aangezien het op het boek van Billy Hayes is gebaseerd. De racistische uitspraken zijn dan ook puur voor zijn rekening, die je zulke uitspraken vanwege zijn benarde situatie toch niet helemaal kwalijk kunt nemen. De film had overigens ook plaats kunnen vinden in een ander zero tolerance land.

De film dan maar. Ik vond het toch een behoorlijk meeslepende gevangenisfilm. Dat meeslepende viel trouwens aanvankelijk niet helemaal mee. Ik vond het hoofdpersonage maar een domme sukkel. Eigen schuld dikke bult. Des te knapper vind ik het, dat dit gevoel omsloeg. Ik begon mee te leven. Vond de film behoorlijk spannend, er gebeurde van alles en ik werd eenvoudigweg geboeid. Veel sterke scenes en wat je bij een gevangenisfilm vaak hebt, is een wat gefragmenteerd gevoel met wat losse dieptepunten. Parker zorgt voor een goed lopende film, waarbij hij individuele scenes mooi in elkaar laat overlopen en je toch het gevoel krijgt dat die Hayes al een behoorlijk tijd zit opgesloten. Best knap. Het meeslepende waarbij je je afvraagt; 'wat als mij dat nou eens zou overkomen' (wat knap is vanwege het hoge oelewapper gehalte) verandert in een beklemmende sfeer, waarbij je zelf het idee krijgt dat je opgesloten zit (tot op zekere hoogte). Zijn ontsnappingspogingen zijn een logisch gevolg van zijn situatie (in plaats van een noodzakelijk kwaad in het genre). Film loopt ook gewoon goed als ik kijk naar de emotionele gesteldheid van het personage. Ik geloofde het.

4 sterren voor deze film die ooit op een 1,5 stond.

3,5*

Ik vind het altijd wel leuk om gevangenis films te kijken en aangezien deze meestal hoog scoort kon ik niet wachten om hem te zien. Al met al was het best een leuke film. Het verhaal zuigt je echt mee en je kan je bij alles wel een voorstelling maken.

Het acteerwerk vond ik ook prima. Vooral het gedeelte waarin hij in het gekkenhuis komt vind ik erg mooi geacteerd. De glazige manier waarop hij en Max kunnen kijken, het lijkt net echt!

Ik vond het einde wat snel gaan. Je leeft de hele film lang naar 1 punt toe, namelijk ontsnappen. De manier waarop is naar mijn mening een beetje eenvoudig en snel uitgewerkt. Maar goed, het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal dus waarschijnlijk zal het zo werkelijk gebeurt zijn.

Al met al vond ik het best een goede film. Daarom heb ik hem een mooie 7 gegeven.

Sinds lange tijd weer herzien, kan wel 15-20 jaar terug zijn geweest... Vroeger heb ik deze film regelmatig gezien, altijd een indrukwekkende film gevonden en hij is me ook altijd vrij levendig bij blijven staan. Toch wel benieuwd hoe het me nu zou bevallen aangezien Midnight Express niet van flinke kritiek bespaard is gebleven.

Gelukkig, het was een prima hernieuwde kennismaking. Veel scènes kon ik me zelfs nog gewoon herinneren (zegt toch wel iets over hoe sterk ze in elkaar zitten).
Het blijft toch in vele opzichten een unieke film, die een aparte plek inneemt in de filmgeschiedenis als harde, rauwe maar vooral controversiële gevangenisfilm. Echt 180gr tegengesteld van populaire softe gevangenissprookjes als Shawshank Redemption en The Green Mile.
Alhoewel ik niet blind ben voor de kritiek van de tegenstanders is dit wel een film die alleen op die plek in tijd en met die crew gemaakt had kunnen worden. Een ambitieuze jonge crew, die onder zware tijdsdruk en onder niet de makkelijkste omstandigheden de film moesten schieten. Brad Davis als jonge hond die zich helemaal stort op zijn rol van Billy Hayes (goddank dat Richard Gere nee zei) en een meer dan geweldige bijrol van vooral John Hurt. Er zijn denk daardoor keuzes gemaakt die heden ten dagen nooit meer gemaakt zouden kunnen worden. De controverse is groot rond Billy's emotionele en boze toespraak in de rechtszaal en het gebruik van daadwerkelijk geestelijk gehandicapten voor de scènes in Sectie 13.
Toch zijn het juist oa dit soort scènes die de film zijn impact geven en ik ben blij dat er destijds niet gezwicht is om veiligere keuzes te maken. Want als deze film een ding niet is dan is het een eenvoudige crowd-pleaser. Daarvoor is Stone zijn script veel te extreem. Je moet er wel van houden, verwacht geen subtiliteiten bij een film waarin het stempel van Stone zo duidelijk aanwezig is.
Wellicht kan je de makers kwalijk nemen dat ze te nadrukkelijk het stempel 'waargebeurd' op de film hebben geplakt en dat terwijl dat niet helemaal waar is. Ja, er bestaat een echte Billy Hayes die wegens drugssmokkel in een Turkse cel heeft gezeten en ook Hamidou heeft echt bestaan. Echter hebben de makers wel heel erg hun eigen draai en visie aan het gebeuren en de karakters gegeven.

Ondanks alles blijft dit voor mij een van de beste gevangenisfilms ooit, eentje met een erg rauw randje waarbij meteen duidelijk is dat in een gevangenis zitten geen pretje is vooral als die gevangenis in een (toen iig nog) ver en exotisch land staat.

4* blijven zeker staan en ik neig eerder naar en verhoging dan naar een verlaging van die beoordeling.

Erg mooie film dit moet ik zeggen. Ik had wel eens van de titel gehoord, maar wist eigenlijk nooit dat dit een gevangenisfilm was, een genre wat ik vaak wel kan waarderen.

Toch begint het allemaal nog niet zo sterk. Nou ja, de spanning wordt gelijk al wel goed opgebouwd, maar de manier waarop de hoofdrolspeler gepakt wordt is vooral voor hem nogal knullig en zorgde ervoor dat ik hem in het begin maar een sukkeltje vond. Hoe dom kun je zijn dacht ik in die momenten wel een paar keer. Die gedachte begint dan langzaam weg te ebben bij mij, vanaf het moment dat hij daadwerkelijk in de gevangenis daar belandt. De sfeer daar is af en toe behoorlijk naargeestig, mede doordat de bewakers, evenals de Turkse medegevangenen niet bepaalt fijn met hem omgaan.

Daarna slaagt de film erin tot het einde toe te boeien, doordat er telkens interessante gebeurtenissen plaatsvinden, de film steeds spannender wordt en de ondersteunende muziek erg sterk gekozen is. Billy Hayes zet het hoofdpersonage goed neer en daarnaast spelen Randy Quaid en vooral John Hurt erg goede bijrollen als zijn medegevangenen. Dat Billy uiteindelijk ontsnapt is niet zo verrassend, maar de manier waarop dat gebeurt, vond ik wel erg spannend en goed uitgewerkt. Verder vind ik de discussie over wat nu wel en niet waar is in de film niet zo heel boeiend. Regisseurs en/of scriptschrijvers geven wel vaker hun eigen draai aan een verhaal. Het gaat er bij mij om dat een film geloofwaardig overkomt en dat is bij deze film in ieder geval uitstekend gelukt.

Prima film dus, die zeker bij de beteren in het genre behoort.

4,0*

Krachtige,overtuigende verfilming

Controversieel, rechtlijnig,grouwe gevangenis film die voor mij uitblinkt in het geweldige film-editing en script.

De eerste 30 minuten zijn rond-uit het beste !

pure gevangenis film.

3,5**

Geen misse film, al vond 'k persoonlijk "De Hel van Tanger" beter. Jammer dat het door de muziek eerder wat gedateerd lijkt. 'k zou zeggen goed voor een keertje te bekijken.

Ondanks het trieste van het gebeuren, film die zelden raakt. Ook de acteurs overtuigen niet.

"De Hel van Tanger", waarin meer accent wordt gelegd op de corruptie en vooral op het leed van het thuisfront, stukken beter.

Keiharde, beklemmende film, die naar het einde toe wat afzwakt. Sterke rol van Brad Davis. Temidden van alle ellende en geweld is de scène met het emotionele bezoek van Susan (Irene Miracle) erg ontroerend. Niet direct een film die je snel zult vergeten.

Van mij niets dan lof over deze film. Zo'n goede gevangenisfilm heb ik namelijk in tijden niet gezien, sterker nog, ik vind 'm tot nu toe de beste. En gebaseerd op een waargebeurd verhaal
Wat mij betreft dubbel zo goed als The Shawshank Redemption.

Goede naturelle, realistische personages met voldoende uitdieping om als kijker zeer geïnteresseerd in hun belevingen te blijven, fantastische muziek en dito geluid, beeldcomposities die vaak erg mooi van vormgeving zijn, kunstzinnig zelfs. De beeldkwaliteit zelf was wel minder contrastrijk dan verwacht.

Het verhaal vond ik zeer ondehoudend, om de haverklap gebeurde er weer iets, afgewisseld met goed uitgevoerde dialogen. Spannend is de film ook op z'n tijd, hoewel vnl de steeds meer beklemmend wordende sfeer overheerst, waar de muziek en sound nog het meest aan bijdragen.

Humor zit vnl in het gedrag (en uiterlijk) van bepaalde personages. Slechts van enkele bijrollen vond ik het acteren wat minder. De hoofdpersoon acteert fantastisch en ontwikkelt zich van zelfverzekerde doch naïeve jongen tot aan volslagen (geestelijk) wrak.

Deze keer vond ik het minder belangrijk of het technisch allemaal picobello in orde is, voor mij is dit een topper van een film.

Werkelijk uitstekende film van Alan Parker, deze 'Midnight Express'. Wat nou wel of niet waar zou zijn, of wat er allemaal wordt overdreven of niet strookt met de realiteit daar zal me echt een enorme worst zijn.

De film is goed. Het wordt geloofwaardig en meeslepend gebracht, er wordt uitstekend geacteerd en er zijn echt genoeg gevangenissen waar dit soort ongein gebeurt / gebeurde. In 1e instantie zorgde het ''waargebeurde verhaal'' gegeven er voor dat deze film nog harder op me overkwam. Ik lees nu pas dat er enorme discussies over één en ander zijn geweest.. dat zal allemaal wel.

Ik zal op het einde met open mond en (bijna) vochtige ogen te kijken naar Billy Hayes die een gat in de lucht springt op het moment dat hij alle ellende achter zich laat. Wat heeft die man (en speciaal voor mensen die nogal gevoelig zijn voor deze film; zijn personage) veel beleefd zeg. De film kent zoveel indrukwekkende scénes, prachtig. Het moment dat z'n vriendin op bezoek komt is één van de sterkste scénes en ook wanneer Hayes zijn haat tegenover de Turken uit tijdens de rechtzaak vond ik machtig geacteerd. Sterke prestatie van Brad Davis. Het werkt gewoon als film en aangezien deze ellende zich echt wel in onze mooie wereld voordoet is het voor mij als kijker niet moeilijk om me in zijn personage in te leven.

'Midnight Express' verraste me best wel. Had niet zo'n goede film verwacht. De gevangenis is sfeervol, maar zeer beklemmend en ik zat soms gewoon met gebalde vuisten te kijken. Goed gedaan, Parker, Stone, Moroder (die weer voor goede muziek zorgt) niet te vergeten en de acteurs. Erg sterk.

Dat is echt heel veel jaren geleden dat ik deze film gezien had. Toch herinnerde ik me er nog best wel veel van. En dat is een teken dat hij destijds heel veel indruk op me gemaakt heeft. Het is nog steeds een prima film, maar hij is nu niet meer zo indrukwekkend als in mijn beleving. Met name het af en toe houterige acteerwerk van diverse spelers kwam toch wel ongeloofwaardig over. En het einde van de film kwam toch eigenlijk ook uit het niets. Ook al kon ik me dat nog wel herinneren. Je vraagt je alleen met zo'n einde af, waarom het niet eerder zo was gegaan.

Redelijk sterke film die gebaseerd is op het verhaal van een Amerikaan die in Turkije gesnapt wordt bij het smokkelen van hash. De film moet het hebben van de erbarmelijke omstandigheden in de gevangenis, maar tegelijkertijd is het ook een zwakte van de film. Alles wordt wel erg eendimensionaal: alle Turken worden als barbaren neergezet. Misschien was dat ook het geval, maar het heeft op mij niet het effect dat je meer sympathie voor het hoofdpersonage gaat voelen.

Keigoede film over een Amerikaan die in Turkije in de gevangenis beland na het smokkelen van een hoeveelheid hash. Schitterende vertolking van alle acteurs en vooral van Brad Davis en de Turkse beul. Het keiharde regime in de Turkse gevangenis wordt uitstekend weergegeven. Vreemd dat we verder nooit veel van Brad Davis hebben gehoord. dit is toch een schitterende acteur. Deze film heeft bij mij een plekje in de top 10 aller tijden en krijgt van mij dan ook een oververdiende 5 sterren. Let ook op de schitterende muziek

De Istanbul Blues. Een gevangenisdrama dat wel eens meer indruk op me heeft gemaakt. De kern blijft overeind, maar het loopt onderweg wel wat averij op. Ik zie nu pas dat Stone het heeft geschreven. Niet erg verbazingwekkend, een subtiele film is het niet. Verre van. Daarbij kan Billy ook niet meteen op mijn sympathie rekenen. Een beetje dom, zou Maxima zeggen.

Het homosensuele fragment is, nou ja, de functie is me duidelijk, maar zo lijkt het nergens op. Moroders kleffe muziek is daar ook niet te harden. Wisselvallige bijdrage. Wanneer Billy doordraait en Rifki aan de beurt is, werkt het bijvoorbeeld wel. Sowieso een sterke scène. Vanaf Sectie 13 zijn er meer. Die met het vriendinnetje gaat door merg en been. Zielig.

Daarnaast heeft het enkele in het oog springende personages achter de roestige tralies. Quaid en Hurt maken er in ieder geval wat van, Hamidou en zijn twee zoontjes blijven me (blijkbaar) ook bij. Het is niet fraai hoe de Turken hier worden weggezet, maar het draagt wel bij aan het rauwe en ruwe karakter van de film en de aftakeling van zijn hoofdrol. Shurla burla.

Bij wijze van uitzondering is dit weer een film die van ons 5* krijgt, dat is hij meer dan waard!!!

Erg indrukwekkend en goed in elkaar gezet! Geen enkele negatieve kritiek is hierop van ons te leveren, alleen misschien de kwaliteit van het beeld? Dat zal wel geen HD zijn, so what?

Net als "Robi" (4 maart 2014) deze film al enkele jaren geleden gezien (en nu weer voor de 3e keer) en ook wij herinneren ons nog veel en dat is inderdaad een teken dat de film indruk maakt!

Gewoon (gewoon?) een uitstekende film en een goede besteding van de 2 uur!

Ik zag deze film voor het eerst tijdens Veronica's meimaand filmmaand in 1988. Vooral de eerste 20 minuten voor Billy Hayes in de gevangenis beland vond ik bloedspannend. Een beklemmende film die goed laat zien dat het leven in buitenlandse gevangenissen bepaald geen pretje is, ook al heeft Oliver Stone in het scenario hier en daar een loopje met de feiten genomen. Gisteren nog eens teruggekeken op Canvas. Hij blijft goed en krijgt van mij vier sterren.

Prima film, een van de betere waargebeurde films en ook hoog op de ranking in het gevangenis genre. Film die je best vaker kunt zien.

Scenario en verhaallijn is degelijk, film neemt je goed mee.

Typische Alan Parker film.

Film uit 1978 was zijn tijd behoorlijk vooruit.

For a nation of pigs, it sures is funny you don't eat'em!

Oliver Stone (Scarface, Platoon, JFK) en Alan Parker (Angel Heart, Mississipi Burning) bundelen hun kruchten in dit rauwe Misdaad-drama over een amerikaan die in Turkije wordt gepakt voor drugsbezit. Twee nogal politiek bewuste filmmakers, dus geen wonder dat de film vrij controversieel is geworden.

Brad Davis weet de frustratie in zijn positie erg goed te vertolken. Omdat de Turken niet van ondertitels zijn voorzien voelen we ons als kijker net zo vervreemd als Billy zelf. John Hurt speelde ook sterk als de Brit Max (een rol die veel ouder is dan hij zelf was op dat moment).

De Echte Billy Hayes heeft vele jaren na de verschijning van de film te kennen gegeven dat veel voorvallen in de film overdreven zijn en Oliver Stone heeft zijn excuses gemaakt aan de Turkse overheid over de manier waarop hij Turken heeft neergezet. In Nederland is een bioscoopzaal in brand gezet toen deze film werd gedraaid en in Duitsland bracht de film het minste op van heel Europa (rara, hoe komt dat). Nu is het in Hollywood altijd zo dat dingen worden gedramatiseerd, maar desondanks is het in mijn ogen een geslaagd portret. Als westerling gevangen zitten in een land als Turkije is natuurlijk verschrikkelijk, voor helemaal niets krijg je de zwaarste straffen en de omstandigheden zijn alles behalve prettig.

De eerste film met muziek van Giorgio Moroder en hij won er meteen een oscar voor. Het soundtrack-album van de film is natuurlijk veel bekender dan de film zelf en ik kende het dan ook al lang voordat ik de film had gezien. Opvallend is dat de muziek op het album veel beter is dan de muziek die uiteindelijk in de film is gebruikt en daarnaast verbaas ik me erover hoe sommige nummers zijn gebruikt (met name de Love Theme).

De film was aardig opgenomen. Realistische filmstijl zonder veel stillisme om de film een documentaire-achtige indruk te geven. De geluidsband zorgde vooral voor de spanning. Omdat ze niet in Turkije konden filmen is er op Malta en in Libië gefilmd, vandaar dat er veel Maltees en Arabisch is te horen in de film.

Midnight Express vind ik een sterke film met een schokkend portret van het Turkse gevangenis systeem.

Indrukwekkende keiharde op waarheid gebaseerde Misdaad / Drama film, waarvan het harde verhaal vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 120 minuten) weet te boeien en spannend is en daarbij leef je ook mee met hoofdrolspeler Brad Davis, die ik veel vond lijken op onze wijlen Willem Ruis.

In dit op waarheid gebaseerde verhaal, wordt de Amerikaanse Billy Hayes (Brad Davis) op 6 oktober 1970 gesnapt in Turkije met het smokkelen van een flinke hoeveelheid drugs. Hij krijgt een gevangenisstraf van vier jaar en twee maanden en belandt in de primitieve Turkse "Sağmalcılar" gevangenis, waar corrupte bewakers, zoals Hamidou (Paul L. Smith), een waar schrikbewind voeren. In hoger beroep wordt zijn straf omgezet in smokkelen en krijgt hij 30 jaar. Hij probeert te overleven, maar zijn psychische en fysieke gezondheid gaat steeds sneller achteruit.

Onthutsend verhaal, gebaseerd op ware feiten en door scenarist Oliver Stone bewerkt tot film. Het harde verhaal zit gewoon uitstekend in elkaar (het zou je maar overkomen) en is daarbij vanaf de eerste tot de laatste minuut spannend en geregeld ook schokkend (zeker als kind zijnde destijds, toen ik deze film voor het eerst zag op de televisie). Door de extreme zwart/wit schets van goede Amerikanen en wrede Turken, werd hij beticht van racistische tendensen, waarvoor hij ook zijn excuses aanbood. Zijn scenario en de muziek van de Italiaan Giorgio Moroder, kregen een Oscar.

De scène waarbij Billy Hayes op zijn vriendin Susan (gespeeld door Irene Miracle, waarvan tijdens de beruchte scène ook wat bloot van is te zien) zit te geilen in de gevangenis, was best apart en dat geldt eigenlijk voor meerdere scènes in deze film, zoals de scène waarbij Billy Hayes informant Rifki (Paolo Bonacelli) vermoordt (hij wordt daardoor ook overgeplaatst naar een psychiatrische afdeling binnen de gevangenis). Ook het einde mocht er wezen, waarbij Billy Hayes bijna wordt verkracht en daardoor wel uiteindelijk weet te ontsnappen. Hij komt uiteindelijk op 25 oktober 1975 veilig aan op Amerikaanse grond.

De cast speelt uitstekend en overtuigend en vooral natuurlijk hoofdrolspeler Brad Davis, die net zoals zijn evenbeeld Willem Ruis, helaas veel te vroeg is overleden. De cast is ook best indrukwekkend en dan doel ik vooral op het meespelen van John Hurt als de Amerikaan Max, waarmee Brad Davis bevriend raakt in de gevangenis. En dat laatste geldt ook voor een andere bekende acteur, namelijk Randy Quaid (in de rol van Jimmy Booth). De rol van Paul L. Smith als smerige en corrupte bewaker Hamidou, vond ik destijds beangstigend.

Al met al een indrukwekkende op waarheid gebaseerde Misdaad / Drama film, die niet geschikt is voor tere zieltjes en die na 40 jaar nog steeds staat als een huis (of beter gezegd gevangenis ).

“I find that loneliness is a physical pain... which hurts all over.”

Rauw gevangenisdrama van Alan Parker en Oliver Stone. Je voelt zelfs als kijker de gekte en waanzin toenemen, en Brad Davis acteert het allemaal fenomenaal. Vooral zijn uiteindelijke uitbarsting tegen Rifki (Bonacelli) is pijnlijk. Niet alles wat er zich in de gevangenis afspeelt is even interessant en het einde (de uitbraak) is ook wat makkelijk. Het mist de intensiteit van het eerste deel van de film, en ook de scènes in het 'gekkenhuis' zijn niet al te boeiend. Maar Midnight Express laat op indrukwekkende wijze zien hoe iemand helemaal door kan draaien in de gevangenis, en op die momenten maakt de film indruk.

Klassieker in de 'gemiddelde' zin van het woord. Een film met een sfeer die steeds grimmiger wordt en de 'juiste' sfeer opwekt (mede door ondersteunende muzieklijn) van bij het begin (i.e. hartslag), waardoor je af en toe vergeet te slikken. Dat het gebaseerd is op waargebeurde feiten maakt het des te zwaarder om te vatten.

Toch kan de film me niet overtuigen richting 4*; sommige acteerprestaties zijn te middelmatig, andere scènes dan weer compleet overbodig, ofwel te vluchtig. Het is in elk geval wel een film die me zal bijblijven; zeker gezien de tijdsgeest.

Zeer overtuigende film die laat zien dat een ondoordachte actie in bepaalde landen verstrekkende gevolgen kan hebben. De sfeer is sterk neergezet en het acteerwerk zeer goed. Zelden zo'n overtuigende film gezien.