Dance with Me, Henry (1956)

Het einde van de samenwerking

Eerlijk gezegd, ik wou niet aan deze Abbott & Costello beginnen. Niet omdat de film me niet aansprak, niet omdat ik er geen zin in had maar simpelweg omdat het de allerlaatste was in de reeks van 36 films die ze samen hadden gemaakt. Op 18 maart maakte ik voor het eerst kennis met het duo en ze lieten me vanaf toen niet meer los en op 23 maart startte ik met mijn queeste om heel de reeks te zien. Nu, bijna een jaar later is het dan uiteindelijk toch een einde gekomen en hoewel ik het erg jammer vind dat ik geen wekelijkse Abbott & Costello film meer heb, toch hebben ze me gedurende het voorbije jaar ontzettend vaak doen lachen. Abbott & Costello zijn geniaal maar in de loop der jaren onterecht vergeten want zelfs nu zorgen ze ervoor dat ze met een knaller eindigen.

Dance with Me, Henry is niet de beste film van het duo maar dat had ik ook niet verwacht. Die eer gaat toch naar Meet Frankenstein en Meet Dr. Jekyll and Mr. Hyde. Betekent dit dat de film slecht is? Zeker en vast niet want met de terugkeer van Charles Barton (zowat de beste regisseur die het duo heeft gehad) is Dance with Me, Henry erg grappig geworden. Het is vooral opvallend hoe een evolutie Costello heeft doorgemaakt in de films. Hij was altijd de grappige maar sullige kleine dikzak die nooit veel variatie had. Geleidelijk aan nam hij wat meer diepgang in zijn rollen, in hoeverre je daarover kunt spreken in dit soort films, maar hier zijn de rollen tussen hem en Abbott eindelijk eens omgedraaid. Het is een aangename verrassing en het bewijs dat Costello wel degelijk kan acteren. Het plot is dan ook minder slapstickachtig dan hun voorbije films. Costello heeft meer verantwoordelijkheid in zijn personage en het plot is daardoor ook meer uitgediept en het zorgt ervoor dat Barton een ietwat vreemde maar geslaagde eend in de bijt aflevert. Het is alleen jammer dat het einde van de film, waar de slapstickhumor ineens ontzettend veel tevoorschijn komt in de vorm van de kinderen, niet echt bij de film lijkt te passen. Het is trouwens wel schandalig dat de RSZ na het maken van de film Abbott & Costello aanklaagden voor achterstallige belasting waardoor ze hun huizen en filmrechten hebben moeten verkopen. Hierdoor zijn er een aantal films in publiek domein terecht gekomen zoals Africa Screams en Jack and the Beanstalk.

Ik blijf erbij, de kracht van een duo dat goed op elkaar is ingespeeld is ontzettend ondergewaardeerd. Abbott & Costello zijn ontzettend sterk op elkaar afgestemd en dat merk je ook. Ze weten perfect hoe de ander gaat reageren en spelen hier dan ook maar al te vaak graag op in. Nogal logisch natuurlijk als je bekijkt dat ze vele, vele jaren zijn samen geweest maar toch, het blijft fantastisch om naar te kijken. Scènes als die waar Costello wordt ondervraagd/gemarteld door de gangsters is goud waard, vooral door de reactie van Abbott. Ik heb het al meerdere keren gezegd en ik zal het altijd blijven zeggen. Het is ontzettend jammer dat het duo zo hard vergeten is en dat komieken zoals Chaplin altijd herinnerd blijven. Geheel onterecht want Abbott & Costello zijn 10x zo grappig als dat een Chaplin ooit is geweest in de films die ik van hem heb gezien. De rest van de cast is op zich ook wel leuk gecast. De kinderen aan het einde van de film zijn me ietwat te zeemzoet (vooral Proctor?) was vervelend. Maar de gangsters en dergelijke maken wel veel goed, vooral de achtervolging op het einde van de film met de LP is hilarisch.

En toen kwam het ten einde. De aftiteling liep over het scherm en Metalfist zat met een gemend gevoel te kijken. Ik betwijfel of ik ooit nog zo'n duo zal vinden dat me zo doet lachen, ik denk het niet. In ieder geval is Dance with Me, Henry een waardige afsluiter. De gebruikelijke Abbott & Costello zijn weer van de partij en het plot is meer dan vermakelijk. Bud Abbott en Lou Costello: Bedankt voor de vele lachbuiten! Nu resten me alleen nog een paar documentaires (die jammer genoeg niet allemaal op MovieMeter mogen) en de solo carrière van Costello, al is die wel erg erg kort.

4*

Abbott en Costello films zag ik als klein kind weleens, en ik vond hen nooit erg grappig. Ook met deze film heb ik bijna niet moeten lachen. Behalve een beetje bij de ondervraging van Costello door de politie.

"You're gonna sing? Alright, sing!" (En Costello begint te zingen)

Het is dan ook meer een drama dan een komedie, dat is meestal zo als het plot met kinderen te maken heeft. Na 50 minuten wordt het wat leuker, als het duo door de gangsters wordt vastgehouden, maar dat is wel heel laat. En dan komen die vervelende kinderen weer opdraven op de kermis. Dit is de laatste film die Abbott en Costello samen maakten, mogelijks zijn hun eerdere films beter.