Ratatouille (2007)

Zonder twijfel weer een schitterende samenwerking tussen Disney & Pixar.

Natuurlijk ligt het "geloof in jezelf" moraaltje er dik bovenop, maar kom, kun je het dat ongelooflijk schattig ratje verwijten? Want één groot pluspunt van deze film is de aaibaarheidsfactor. De rat Remy, die vacht! die grote ogen! dat neusje! draagt de hele film. Door de overdonderende animatie verlegt Disney toch maar weer eens de grenzen. Wanneer je dacht dat het allemaal niet mooier kon, doet Disney er altijd een schepje bovenop.

4*

Jou voorkeur voor Japanse animatie deel ik! Hayao Miyazaki is een groot kunstenaar. Maar het fantasievolle van hem is zo een eigen stijl en van een zo bijzonder niveau dat als je dat met de Amerikaanse animatie vergelijkt dan valt op die laatste heel wat af te dingen. Maar beide vertel-tradities hoef je niet tegen elkaar weg te strepen. De Amerikaanse bevat meer (instant) humor en levendigheid. De Japanse is sereuzer en mysterieuzer (ook instant trouwens). Ik kan van beiden erg genieten. "Howl's Moving Castle" is prachtig maar "Ratatouille" ook. Misschien spreekt de eerste meer je intelligentie en fantasie aan, de tweede meer humor, meeleven en een goed gevoel. Maar het zal me niet verbazen dat de Japanse stijl in verloop van tijd ook hier in het Westen een groter publiek gaat vinden. Via de DVD gebeurd dit gelukkig al. De grote studios, die altijd behoudend zijn, zullen dit vast wel op pikken en dat in hun films t.z.t. verwerken. Maar dat zal voor de ongeduldige Ramon te laat zijn, want jij bent als echte liefhebber al lang verder. En daar is niks mis mee!

Wees blij dat Japan, met Chinezen nabootsend in de slipstream zie "Ghost ", voor ons zo origneel uit de Oosthoek komen .......niet alles hoeft uit het Westen te komen.

Maar "Ratatouille" is ongecompliceerd genieten en laat je verbazen

door de technische perfectie die men bereikt heeft......inderdaad die haartjes fantastisch!

Ramon 2,5* is te weinig....deze film verdiend meer!

Ik bedoel eigenlijk alles wat ik de laatste tijd qua animatie gezien heb, vooral uit Japan ja. Oshii, Miyazaki, Kon, Shinkai etc. Films al Akira, Cat's Soup, Barefoot Gen, Millenium Actress etc. Pas een hoop filmpjes van Trinka gezien, een oude Tjechische stop-motion animator, hopeloos verouderde techniek, maar dan weer qua inhoud vreselijk interessant. Of die nieuwe mix van live action en animatie uit Denemarken, Princess, echt fantastisch, taboedoorbrekend zelfs. En dan komt Pixar weer met het zoveelste 'verhaaltje voor jong en oud'... ik trek dat niet meer. Dan zet ik nog liever een Disney Classic op, die eigenlijk hetzelfde deden met wat oude sprookjes. Beetje magie, sprekende krekeltjes, moraaltje, snufje humor en dan nog (toegeven met een snufje nostalgie) op mooiere films uitkomen als Pixar nu. Ik ben het qua vorm, qua structuur, qua doelgroep, qua veilig commercieel oogpunt en qua uitwerking gewoon beu wat betreft Pixar.

Zo maakte Satoshi Kon met Perfect Blue een geanimeerde Hitchcock thriller en met Millennium Actress gaf ie ons een soort overzicht van de ontwikkeling van de Japanse cinema. Ik vind dat 100 keer boeiender. Of een Oshii die met takes a la Tarkovsky, zonder relevante connectie met het plot, me minuten lang esthetisch mee voert als kijker. Of films als Barefoot Gen en Grave of The Fireflies die het effect van de atoombom (-men) op Japan behandelen. Die zijn tenminste met cinema bezig.

Maar ze doen er geen drol mee! Gedetailleerdere personages en achtergronden. Woop-tee dooo! Ik hoor hier iedereen over haartjes praten maar ik heb het over cinema.

Als chef-kok zijnde van beroep zie ik nu iedere rat als een vriend.

Grappige en wel vermakelijke film.

3***

Ik ben gisteren gaan kijken en was ongelofelijk blij verrast. Ik had zo mijn twijfels van: "we hebben al alles gezien", maar het was totaal iets anders. Na een opleiding in de Hotelsector en veel ervaring in keuken en restaurant, heb je wel een andere kijk op de film. Je kan je beter inleven. De bedrijvigheid in de keuken was, met de nodige fantasie, erg realistisch weergegeven.

Het filmpje vooraf was ook fantastisch goed. Nog lang niet zo gelachen.

Mijn avond was perfect. Eerst Linguini bij de Italiaan gegeten en dan een gezellige, grappige film.

TOP avond die 5***** waard is

Die zijn op een heel andere manier met cinema bezig. Ik kan me op zich wel voorstellen dat je eens wil zien wat ze bij Pixar nog meer kunnen. Zelf heb ik dat ook wel.

Aan de andere kant vind ik die films die jij zo beu bent, zo ontzettend leuk dat ik vergelijkingen met Capra aan durf te gaan. Films met echt hele leuke uitgangspunten (die steeds echt weer heel anders zijn). Geen schreeuwerige grappen, maar hartverwarmende momenten die zorgen voor een glimlach. Avonturen die in hun eigen wereld bigger then life zijn. Prachtig gebruik van kleur, voice-acting en schitterende achtergronden. Een ongelofelijk tempo.

Dan kan ik vrede hebben met weinig innovatie en vind ik het gewoon een stijl. Jij vindt het spelen op safe en dat is het natuurlijk ook wel. Maar het enige wanneer ik de Pixar's nog beter zou vinden als ze juist helemaal geen pretenties hebben. Geen pretenties tot lesjes en moraaltjes (hoewel ik ‘t dus nooit echt storend vind), maar ook niet de pretenties die jij wilt (om grotere thema's aan te pakken bijv.) Laat het maar lekker onzinvermaak blijven, dan ben ik al lang blij. De ontwikkeling in de animatie en het bedenken van nieuwe avonturen vanuit steeds weer unieke uitgangsposities zijn voor mij nog steeds reden om weer enthousiast te raken voor de volgende Pixar. Wanneer de makers echt pretenties krijgen, begin ik me zorgen te maken.

Ik moet er echt niet aan denken dat Pixar de Angel's Egg toer op gaat. .

Ze zijn bezig met het herhalen van een veilige formule en ik vind dat weinig met cinema van doen hebben. Het gaat puur om de veilige doelgroep en de centjes plus: er zit geen auteurstempel op, er zit niks eigens in, de regisseurs zijn inwisselbaar. De studio drukt enkel een marktgerichte stempel op de films. Ik vind dat echt irritant. Zo'n vergelijking met Capra vind ik dan ook onzin (dat zou je me elke 'feelgood''-film kunnen doen), vooral omdat Capra met zijn films echt zijn eigen positivisme uitdrukt. Capra heeft duidelijk een eigen regisseursvisie, bij Pixar weet je dat niet en daarom twijfel ik aan hun intenties want ze blijven de veilige paden bewandelen en al hun films lijken op elkaar, ook al zijn de films geregisseerd door verschillende mensen. Het levert wel veel geld op.

Waarom niet? En hebben de andere animators wel pretenties? Juist bij die Japanse animatie voel je dat er een artiest aan het werk is. Ze hebben een eigen manier van animeren, een eigen visie op de wereld, een eigen manier van filmen en ze zijn divers. Hun animatie is voor mij echt cinema in de traditie van de auteurs. Kijk eens hoe divers een Takahata telkens is qua 'genre'-keuze. Of een Satoshi Kon.

Voor mij dus niet want een avontuurtje is zo bedacht. De films van Pixar zijn niet diverser dan de legio rom-coms die elk jaar uit Hollywood komen. Ik vind zo'n gemiddelde hier (hoewel voorspeld) echt absurd hoog. Ieder zijn meug natuurlijk, maar ik krijg er gewoon een hoog lopende-band gevoel van.

Hoeft toch ook niet? Ga een keer op een wat dramatische toer. Geef temidden van het plot eens een paar takes weg die je meevoeren, laat mensen een keer de hoofdrol spelen ipv diertjes, situeer een verhaal in de toekomst, tackle eens een maatschappelijk probleem, kom eens aan met een karakterstudie.... etc. Doe een keer wat anders.

Het énige wat je Pixar kan verwijten, is dat ze telkens opnieuw sterke karakters op het scherm toveren waar dan ook nog eens een stevig verhaal is rond gebouwd. Want ook al was het scenario van pakweg 'Cars' vrij simpel, het is de manier waarop je het aanpakt en wát je er mee aanvangt dat de film maakt op dat vlak. Zie ook het in principe graatmagere 'Little Miss Sunshine' in de live-action-wereld.

Steeds dezelfde humor? Serieus. Zeg zo'n dingen over hartloos bandwerk als Shrek, waar effectief dezelfde grappen eindeloos terugkeren. Maar hoe kom je erbij dat 'Finding Nemo', 'Toy Story', 'A Bug's Life' of 'The Incredibles dezelfde humor hebben?

Sterker nog, het is alwéér iets waar Pixar zich mee kan onderscheiden. De humor is steeds in dienst van en in verband met de personages, de wereld waarin het zich afspeelt of het verhaal op zich. Geen makkelijke filmverwijzingen, geen pis-kak-humor, geen eindeloze stroom aan flauwe mopjes, integendeel. Bij Pixar gaan ze niet voor de snelle lach. Originaliteit is hier al jaren het sleutelwoord. Om nog maar te zwijgen van het groot bonzend hart dat er achter zit, doe dat toch niet af als 'op veilig spelen'.

En dan las ik hier iets over de inwisselbaarheid van de regisseurs. Onbegrijpelijk. Het ontbreken van een stempel. Brad Bird -om meteen het beste voorbeeld te noemen- is zowat de koning der Amerikaanse animatieregisseurs. Zijn 'Iron Giant' is daar natuurlijk een degelijk bewijs van, maar wie met enige feeling voor regie en camerawerk naar 'The Incredibles' kijkt, ziet meteen dat we met iemand bijzonders aan het stuur te doen hebben. Hem naast John Lasseter (Cars) zetten en ze vergelijkbaar noemen, gaat niet. Lasseter is de man die het allemaal héél klassiek (in de beste zin van het woord) aanpakt en staat ook al in schril contrast met Andrew Stanton (Finding Nemo) z'n aanpak. De énige échte vergelijking die opgaat voor die bende, is dat ze allen hun vak als geen ander kennen. Heel vreemd dat iemand die vol lof spreekt over Takahata of Satoshi Kon, nét die dingen niet opmerkt, vind ik.

Bovendien sta je hier een (pakweg) 'Tarantino' met (pakweg) 'About Schmidt' te vergelijken. En ik kan me niet van de indruk ontdoen dat je de animatie waar je blijft naar verwijzen zodanig aanbid, dat de rest niet meer voldoet.

edit; Jammer genoeg heb ik niet voldoende tijd om mijn tekst mooier in te kleden, vandaar dat ze wat meer kortaf klinkt dan bedoeld.

Dat begin ik zo langzamerhand ook te vinden. Gelukkig proberen ze met Wall-E al weer iets nieuws maar ik zou het best leuk vinden als ze eens een drama of 12-jaar en ouder film maakten.

Moeten ze wel eerst van Disney af.

Ik ben het met Ramon wel eens.......alleen je hebt met verwachtigen van een publiek te maken. De eeuwige wurggreep: ieder kunstenaar heeft de neiging zijn eigen stijl te herhalen. Uit je eigen stijl klimmen, boven jezelf uitstijgen is moeilijk en bijzonder. En dan heb ik het over één persoon. Lars von Trier is iemand die dat probeert. Misschien wordt het tijd dat hij iets met pixar doet.

Een grote studio werkt met enorme markten. Een verwachtingspatroon doorbreken is te riskant . En de technische ontwikkeling in de cinema heeft met geld te maken. Maar zit het grote publiek te wachten op serieuze, dramatische animatie? Ben bang van niet. Maar ze zouden een deel van het verdiende geld meer in alternatieve projecten kunnen steken.......Ramon heeft zeker een punt.

Maar.............zelfs een 'lopendeband' kan bijzonder werk op leveren!

En een Rat als keukenprins is een heerlijk gegeven. En animatie, het woord zegt het al, is een ontzettend mooie manier om dieren dichter bij de mens te brengen. Deze Rat en z'n familie is niet alleen leuk maar ook ontroerend. En er zitten mooie scénes in met prachtige cinema......voor jong en oud!

Een ontroerende... eh depressieve... Lars von Kakkerlak............dat zou wat wezen!

Dat snap ik niet. De doelgroep en de stijl zijn het zelfde. Maar de films an sich zijn echt heel anders. Je kan het op elkaar vinden lijken, maar je kan echt bij elke film heel duidelijk zien dat het een op zichzelf staand project is die enkel qua stijl op zijn voorgangers lijkt.

De Capra vergelijking maakte ik omdat ik bij zowel de Pixar films (ik weet niet in hoeverre de teams elke keer worden gewijzigd) als Capra's films feelgood films zie met het hart op de juiste plaats. Met plezier gemaakt ook vooral. De Pixar films worden vast en zeker voor de centjes gemaakt, maar m.u.v. Cars zie je het er niet aan af.

Ik snap Ramon's lopende-band opmerking wel.

Disney had in de jaren 90 een formule. Neem een bestaand sprookje uit een wat onbekendere cultuur, gooi er een funny sidekick bij, plak er enkele liedjes met bekende zangers doorheen, even roer en daar is een nieuwe Disney film.

Pixar doet ook al jaren hetzelfde. Ik zie al enkele keren dat "rat als keukenprins een leuk gegeven is", maar het is de zoveelste invulling van de Pixar formule. Neem een "iets" dat algemeen bekend is en duidelijke denkbeelden bij mensen oproept en plaats dat in een vaak tegengestelde context. Speelgoed dat lijkt te leven, superhelden die leven als doodnormale mensen, een raceautotje in het trage platteland, monsters die eigenlijk maar hun werk doen. Een rat als kok ? Zelfs in de kleinere details wordt dit doorgetrokken (haai die vegetariër is). Het is ook een redelijk hip concept, films als Shrek maken er ook gulzig gebruik van, de uitwerking is daar een iets anders.

Op zich niks mis mee maar redelijk doorzichtig en om te slagen is er meer nood aan een creatieve invulling. Kijkend naar hun volgend project - robot wordt verliefd - ligt daar een duidelijk Pixar gebrek.

Het feel-good verhaal met moraaltje kan wat mij betreft wel. Ik ben er in deze vorm absoluut geen fan van, maar dat beschouw ik meer als persoonlijke desintresse.

Ook wat animatiestijl betreft laat Pixar al 10 jaar hetzelfde zien. Ze gaan er inderdaad technisch op vooruit, maar wie zo onder de indruk is van de "haartjes" in deze film raad ik vooral aan naar de extras van Monsters Inc. te kijken. De module - lees kurkdroge lijntjes code - die gebruikt wordt om deze te animeren werd daar voor het eerst gebruikt. In combinatie met een state-of-the-art renderpark en meer dan 100 blinkende CPUs levert dat technisch hoogstaand werk af, maar met oog voor detail heeft het an sich niet te veel van doen.

Pixar laat wel zien wat ze kunnen, alleen doen ze dat voornamelijk in hun kortfilmpjes. Toch ontbreekt het ook daar aan animatiestijlen en creatieve vernieuwing. Ik ken eerlijk geen enkele Japanse studio die zich zo strak aan hun eigen formules houden. Zelfs een Ghibli, die er ook langzaam aan aan ten onder gaan brengen meer qua thematiek, stijl en regisseursstempel.

Maar wat verschilt er dan concreet tussen die Pixar regisseurs? Concreet. Qua filmstijl? Qua animatiestijl?Qua verhaalafwikkeling? Qua toon? Qua humor? Wat dan? Ik zie wel dat ze een verhaaltje kundig kunnen afwikkelen maar ik zie geen stempel, geen eigen visie, nergens. 1 pot nat.

Ben ik een film van Oshii aan het bekijken over Mechsgeweld en politieke intriges, beland ik plotsklaps in een pure sfeerscene: Oshii besluit niet de volgende plottwist er in te pleuren maar ons mee te laten voeren met de tocht die het hoofdpersonage aflegt naar een ontmoetingsplaats. Er begint sneeuw te vallen, de muziek van Kawai zet in, de camera volgt rustig een boot die ons naar de volgende plottwist brengt..... dat is cinema.

Pixar maakt in elke film vaart. Elk beeldje staat in dienst van de volgende grap, van de volgende twist, totdat het verhaaltje afgelopen is. En dan elke film weer opnieuw. De beleving is constant hetzelfde: ik grinnik een paar keer, kijk het verhaaltje af en de volgende dag ben ik de film bijna vergeten.

Zelfs Dumbo is nog creatiever met de animatie. We volgen dat lieve olifantje in een verhaaltje, Dumbo drinkt alcohol... patsboem!: tripscene van 5 min. Die tripscene herinner ik me nu nog.

En dan Grave of the Fireflies. Niet alleen de keuze van regisseur en schrijver van het boek om de film via animatie ipv live-action te doen is al goed doordacht (animatie schept net die afstand, waardoor het drama draaglijk is), maar ook besluit Takahata de dramatische gebeurtenissen niet op de kijker af te vuren. Tussendoor registreert de camera allerdaagse handelingen: een douchebeurt, een shot van een vervallen huis, Seita die een snoepje eet of een plasje moet doen cq: het leven zoals het is, en tegelijkertijd, rustpunten waar de kijker kan bezinnen, absorberen etc. Net zoals een Ozu of een Kiarostami.

Natuurlijk is het zo dat ik anime op het moment op een voetstuk plaats. Maar het gaat mij wel duidelijk om het verschil qua whole package met Pixar en ook alle verwanten. Heb je 7 Pixars gezien met wat mij betreft eenzelfde humor, krijg je plots Cat Soup voor je kiezen. Tsja, wat moet je dan?

Maar wie mij uit wil leggen waar de Pixarfilms nu zo enorm van elkaar verschillen.... be my guest.

leuke film en erg mooi gemaakt, vooral de gezichten. een nadeel is dat hij iets te lang duurt voor kleinere kinderen daar had disney wel wat rekening mee mogen houden, want sommige stukjes duren iets te lang dan had er wat meer vaart gezeten in de film. Maar het blijft een erg mooie film. 4*

Ik vind het volstrekt oninteressant wat iemand d.m.v. vrije associatie allemaal bij elkaar kan verzinnen (heel veel waarschijnlijk), dan stap ik wel een museum binnen voor moderne kunst.

Als ik naar een film ga dan wil ik gewoon een goed verhaal met een degelijk plot, en i.t.t. menig live action film hebben de meeste Pixar films dat zeer zeker.

Anime is meer dan Spirited Away (en Pokémon). Zoek je toch lekker wat anime films die dat niet doen.

Daarbij is Spirited Away alles behalve vrije associatie en diep geworteld in Oosterse mythologie. Komt de verhaallijn wel weer mooi bij elkaar en zijn er genoeg anime films met een degelijk plot/verhaal.

Ga je toch lekker een keertje Hotaru no Haka kijken. Heeft niks van alles waar je nu op af ligt te geven, en is evenzeer anime, zelfs dezelfde studio.

Sorry, ik word wat cynisch, maar de kritiek die je uit vind ik bijna een gotspe. Jouw negatieve punten ervaar ik juist als positief.

En dan nog iets over de animatie. Die is bij anime vaak ronduit slecht. Ook in Spirited Away zaten veel stilstaande beelden en loopjes. Gewoon Candy Candy-kwaliteit dus.

Heb je nog meer tips, van echt goede recente anime-films, met een goed verhaal en dito tekenwerk?

Ik heb net trouwens even de trailer bekeken van Grave of the Fireflies. Ik geloof wel dat dat een goede film is, maar ik weet nog niet of ik eraan ga beginnen. Na Schindlers List en The Pianist had ik mijn portie hartverscheurend oorlogsleed eigenlijk wel gehad.

Vanavond is het zover, dan ga ik naar deze film!

Dat is het hele frustrerende aan dit verhaal. Zoiets moet je als filmliefhebber toch aanvoelen? Dat is wat ik niet echt kan begrijpen. Uitgerekend omdat je om de juiste redenen van animatie houd, heb ik de indruk. Net zoals jij zegt dat bijvoorbeeld de humor dezelfde is, zonder meer, . Al zeker niet qua filmstijl. 'The Incredibles' van Brad Bird (mijn favoriete regisseur uit het Pixar-huis) is op dat vlak een wereld van verschil met 'Finding Nemo' van Andrew Stanton of 'Cars' van Lassetter. Dat ziet en voelt toch iedereen? Anders zou Bird ook niet mijn favoriet kunnen zijn, moest hij zich niet kunnen onderscheiden van de anderen, het is net vanwege zijn stempel dat hij binnen het Pixar-aanbod mijn voorkeur geniet. Zijn persoonlijke inbreng, zijn passie, zijn visie, zijn oog voor detail op élk vlak (verhaal, karakterontwikkeling, achtergrondgebeuren), zijn energie spat van het scherm. Concreet, vraag je. Maar ik heb ook nog geen concrete aanwijzingen gezien wat nu volgens jou hetzelfde is.

Wat ik nog minder kan begrijpen is die neerbuigende toon als je over Pixar spreekt. "Een verhaaltje afwikkelen." Een Pixarfilm ís grootse cinema, geen twijfel. En ook visueel hebben die films verbluffende momenten, waarom zouden ze moeten onderdoen voor evenwaardige momenten uit Japanse (laat ik snel even veralgemenen) handen?

Sure. Ik begrijp absoluut waarom de andere animatie bij jou in een hogere schuif ligt. Believe me, I do. Zelf kan ik ze smaken om dezelfde redenen. Maar nogmaals, je bent hier volgens mij appelen met peren aan het vergelijken. Je gaat de meest fantastische feel-good films toch ook niet verwijten dat ze geen 'Requiem for a Dream' zijn? En dat maakt de feel-good films in kwestie er zeker niet slechter op.

Sorry, maar nu vind ik dat je de 'schuld' verschuift naar de onbegrijpende kijker, opdat je kunt verhullen dat jijzelf die verschillen ook nauwelijks ziet. Zo lijkt het in ieder geval.

Concreet: de humor, de toon, de verhaalafwikkeling, de moraal, de filmstijl ( oa montage, elk beeld staat in dienst van plot of grap). Maar om het naar een groter plan te trekken: ik vind dat Pixar gewoon meegaat in de productie van live-action uit Hollywood, maar dan via animatie. In Japan laten ze via animatie dingen zien die met live-action niet kunnen.

Sorry, maar nu vind ik dat je de 'schuld' verschuift naar de onbegrijpende kijker, opdat je kunt verhullen dat jijzelf die verschillen ook nauwelijks ziet. Zo lijkt het in ieder geval.

Dát moet het dan wel zijn. Neen, aan zo'n flauwe twists doe ik niet mee. Dan zou ik al dingen moeten zeggen als; "Anderzijds lijkt het er sterk op dat jij de vinger niet op de wonde kunt leggen, maar gewoon hetzelfde blijft herhalen, gewoon uit principe, omdat het geen anime is." Hoewel ik zeker geloof dat dat niet het geval is.

Draai dat om en je hebt mijn kijk op deze zaak. Laten we dan maar gewoon besluiten dat onze mening betreffende Pixar pal tegenover elkaar komt te staan. Daar leg ik mij dan maar bij neer.

Erg grappige en leuke film. Zit ook een mooie boodschap achter.

4*

Was een erg leuke film.

Niet helemaal dubbel gelegen maar zeker wel een leuke film om te zien.

3,5* zeker de moeite waard om te zien.

Je had het over lopende band werk. Het ontbreken van de diversiteit die jij verwacht staat gelijk aan lopende band werk? Vreemd. Ik vind dat je in alles kan zien dat ze film op film weer met een nieuw leuk avontuur op de proppen komen, die helemaal niet lijkt op een voorgaand avontuur (alleen qua stijl!!!). Geen makers die ala Shark Tale snel een hip cententrekkertje in elkaar draaien, maar een bekwaam team dat over elke animatie nadenkt, nadenkt over de personages en goede dialogen en grappen schrijft.

In dezelfde stijl en voor dezelfde doelgroep als alle andere Pixar's. Dat wel.