Better Than Chocolate (1999)

"Romantiek/Komedie" zegt de beschrijving. Hmm.. ik vond het niet romantisch, ik vond het niet grappig... Tja, het is een drama. Maar het is ook geen drama. Want er is geen conflict.

Better than chocolate. Op de eerste plaats lijkt het een erotisch lesbische film te zijn, maar het is meer/beter dan dat. Deze film is een mooie romantische komedie met een koppel dat echt verliefd lijkt te zijn. De aanwezigheid van de transseksueel is ook wel mooi gedaan. Zoiets zag je voordien enkel bij de films van Almodovar waar het nog meer een 'homo-issue' schijnt te zijn. Deze film is een mooie film over het leven met komische elementen zonder ooit platvoers te worden. Dit zijn zeker geen typetjes, maar wel boeiende figuren. De film is zeker beter dan vele stemmen hier doen uitschijnen.

Slecht acteerwerk (kon die zoenscène - in het begin - onder de douche, niet even overnieuw, ik trek ze erg slecht, die overduidelijke 'filmkussen'), een slap verhaal waarin het hele arsenaal aan moralen is opengetrokken (-het is beter te leven zoals je zelf wilt, ipv zoals er van je wordt verwacht, -een transgender is niet een man verkleed als vrouw, maar een echte vrouw, -je bent niet per se een homo als je het lekker vindt wanneer je prostaatklier wordt gestimuleerd, en -ook boven de 50 mag je nog genieten van je seksualiteit), je zou denken dat de regisseur een man is door het overdreven gekreun in de seksscènes, en wat is eigenlijk de meerwaarde van Paul...? (Ach tuurlijk, die prostaatklier.)
Maar goed, toch best een lekkere 'wegkijk' film met een paar leuke inkoppertjes.

Lila: 'I mean, what's gotten into him...?' XD

Oftewel; een leuke film voor als je echt niets beters te doen hebt.

Een film die een romantische komedie is en waarvan het romantische verhaaltje leuk is, maar niets nieuws brengt. Onder het gangbare verhaaltje liggen wat minder gangbare thema’s verborgen. Althans thema’s die je niet zo snel in een romantische komedie tegenkomt. We hebben het over zelfidentificatie en seksuele bevrijding. De (voornamelijk) lesbische personages in de film hebben het er druk mee.

De serieuze thematiek wordt luchtig aangelopen. Met humor, muzikale intermezzo’s en een vleugje erotiek. Op die manier worden de emotionele problemen minder zwaar beladen en blijft de luchtige en speelse toon, die in de film overheerst, behouden. Ook tijdens de ergste emotionele meltdowns, die maar kort duren, blijft die toon steeds in het zicht.

De twee lesbische hoofdrollen zijn wat clichématig vorm gegeven. Een lief naïef meisje dat haar homoseksualiteit alleen in beperkte kring ten toon spreidt en een jongensachtig haantje dat haar identiteit al lang heeft bepaalt. Ze zijn leuk om mee te sympathiseren. Ze genereren de meeste feelgood momenten.

De bijrollen zijn interessanter, omdat de serieuze onderlaag daar meer voelbaar is. Een bijzonder aangename rol is er voor Peter Outerbridge als de breekbare, openhartige en standvastige Judy die (in ieder geval geestelijk) vol overtuiging afstand heeft gedaan van al haar biologische mannelijke kenmerken. Ik kreeg bij haar personage prettige flashbacks naar het personage Roberta Muldoon uit The World according to Garp (1982).

Better than Chocolat is een luchtige film met hier en daar een prikkelend moment dat tot denken aanzet. Gewoon een leuke film.