Kill Bill: Vol. 1 (2003)

Dat deze film een flinterdun plot zou hebben (niet eens zozeer slecht, eerder niet-aanwezig) had ik natuurlijk wel verwacht. En als een film niet meer pretendeert dan puur entertainment te zijn, hoeft dat geen probleem te zijn - maar dan moet daar natuurlijk wel iets voor in de plaats komen: markante personages, memorabele dialogen, bizarre situaties, enzovoorts. Helaas biedt Kill Bill niets van dat.

Hoofdrolspeelsters Thurman en Liu zijn maar uitstralingsloze figuren, en ze acteren ook nog eens niet best (vooral hun dialooglevering is een ramp). Bovendien zijn we met deze lompe en oninteressante dialogen wel heel ver verwijderd van films als Pulp Fiction en Reservoir Dogs. Het geweld is wat explicieter dan in de gemiddelde Hollywoodfilm (en daar lijkt Tarantino volledig prat op te gaan), maar bij lange na niet over-the-top genoeg om daarmee interessant te worden. Kill Bill is niet grappig, niet spannend, en ook niet avontuurlijk.

Ik heb wellicht te weinig van de films gezien waaraan Tarantino hier refereert (en misschien is het leuker als je die films wel gezien hebt), maar nu al had ik het idee dat ik alles aan Kill Bill al eerder had gezien, en vooral ook beter had gezien. Het is volledig ongeïnspireerd, verstoken van elke originaliteit of inventiviteit. Een 'ode' heet het dan, maar wat zegt mij dat verder? 1 *

(Mensen die denken dat dit origineel of gewaagd is moeten trouwens Ichi the Killer maar eens kijken. En die is tenminste nog ontzettend grappig ook)

Maar daar gaat het allemaal toch om? Dat je het idee hebt dat je het eerder gezien hebt? Zonder exaxt te kunnen aangeven in welke films?

Leuk om net de essentie van Queto's bericht niet mee te quoten!

Als het daarom allemaal gaat, ga ik ook films maken.

Weer zo iemand die met z'n ogen dicht naar een film kijkt

Zo, dat is ff wat minder dan ik had verwacht. Wat een uitgerekt slap verhaal zeg, en dat maken ze niet eens af (ja deel 2, maar wtf? een film is een film en daarbij hoort een afgewerkt verhaal, het is geen serie). Daarnaast is de actie telkens hetzelfde, en dat gaat dan een half uur door met een stel Japannertjes. Dat onrealistische gespuit met dat bloed komt de film ook zeker niet ten goede.

2*

ik dacht meer aan nr 9 Tomoyasu Hotei - Battle without Honor or Humanity va de Kill bill soundtrack ofniet?

jij bent wel erg ontwetend over deze film

Dat met dat bloed was voor een ode aan de Japanse films. Wie zegt dat een verhaal afgewerkt "hoort te zijn" in een deel. Slaat nergens op. En alleen maar dezelfde gevechten? Grapjas

Ik vond het allemaal ook niet bijzonder hoor, heb het 1e uur gezien maar toen gaf ik liever toe aan m'n vermoeidheid...

Pardon, Queto kijkt juist met open ogen, en ik ben het dan ook compleet met hem eens.

Herzien, erg goed gedaan zeg en supercool. Ik hou helemaal niet van dit genre (kung-fu) maar als je het zo oplost dan zeg ik OKAYYY ****

Hij blijft vet

Ik kan getuigen dat Queto film kijkt met zijn ogen open.

De essentie van zijn bericht is:

1) Ik heb het eerder gezien

2) Ik heb het vooral beter gezien

Dat hij betere dingen gezien heeft, is natuurlijk geheel persoonlijk en daarover valt weinig te discussieren. Dat hij het allemaal eerder ergens gezien heeft is juist waar het om gaat bij Kill Bill. De vraag is dus of hij dan ook als zodanig betere films heeft gezien en welke dan?

Ik noemde Ichi the Killer al. In het verlengde liggen ook bijvoorbeeld Star Wars en Sanjūrō (maar die hebben een beduidend beter verhaal), al zijn het natuurlijk allemaal andere films. Meer specifiek ging het mij om de verschillende aspecten en losse scenes: hoeveel Amerikaanse films zijn er niet met betere, memorabelere dialogen? Hoeveel van dit soort films (waarbij plot een ondergeschikte rol) speelt hebben geen bijzondere, markante personages? (zoals Kakihara of Darth Vader bijvoorbeeld) En ook de gevechten heb ik in diverse Aziatische films al veel inventiever of dynamischer gezien.

En dat het de bedoeling is dat ik alles al zovaak ergens anders gezien heb? Dat kan ik natuurlijk ook van Six Days Seven Nights zeggen. Jij noemt het een eerbetoon; ik noem het ongeïnspireerd.

Kill Bill is een remake van Lady Snowblood, een japanse samuraifilm die bijna in de vergetelheid was geraakt. (Laatst op mtv uitgezonden). Tarantino heeft op z'n eigen manier er een nieuwe film van gemaakt. Niks mis mee toch?

De muziek is prachtig. Een geweldadige film met af en toe een vleugje humor. Een erg onderhoudende film, vind ik.

Gister was hij op tv, heb m gekeken voor de 7e keer en hij is nog steeds leuk.

Van het soort Six Days Seven Nights zijn er inderdaad ook 80 op te noemen, maar dat bedoel ik dus...ik zou zo snel geen film kunnen opnoemen die vergelijkbaar is met Kill Bill waarvan het parodiërend gehalte er ook weer niet zo dik bovenop ligt als een Austin Powers.

Bijna; Kill Bill heeft hier en daar een paar stukjes van Lady Snowblood gejat, maar is zeker GEEN remake.

Als ik een dubbeltje zou krijgen voor elke film die gaat over een blonde vechtmachine die na 4 jaar in coma te hebben gelegen wraak neemt op de huurmoordenaars die haar hebben verminkt (waaronder een negerin en een Jappaner) voor de moord op haar dochter, om vervolgens haar ex-man af te slachten...

Elke film jat wel iets van een ander, alleen doet deze het bewust. Wat is daar mis mee? Alles bijeen maakt het een hartstikke originele film

Heb deze film gisteren voor het eerst gezien. Helaas zeg ik de verwijzingen naar andere films niet (misschien omdat ik niet zo veel films ken als de meeste mensen hier), maar dat maakte eigenlijk helemaal niks uit. Ik hou helemaal niet van actiefilms, en al helemaal niet met heeeeel veel bloed, maar deze film vond ik gewoon helemaal geweldig!!!! Hij heeft gewoon iets waardoor je gegrepen wordt. Hoop dat deel 2 binnenkort ook uitgezonden wordt

Het is een film die zich volledig en met volle overgave zich binnen een 'film realiteit' afspeeld. Een wereld waar je met een samourai zwaard in het vleigtuig kan stappen, waar men zich vol plezier op leven en dood bevecht, waar 1 tegen 100 geen kansloze uitganspositie is en waar tekenfilm, zwart-wit en life actionfilm elkaar moeiteloos afwisselen en waar martial arts helden uit het verleden sushi & zwaarden maken.

Alles wat er in zit heb je idd eerder gezien (Als je de films waar het van gemaakt is gezien hebt). Dat is ook juist het bijzondere van deze film. Het is een breiwerk waarbij de wol het celluloid is van tientallen films uit het verleden. Daarin is de film zeer origineel zelfs totaal uniek en gaat het veel verder dan een ode. Dat jij het als ongeïnspireerd ervaard ligt dan vooral aan je zelf. Voor mij spat het plezier van het maken van elk shot af.

(Wellicht helpt het dat ik met dezelfde films ben opgegroeid als Tarantino, maar gezien de positieve reacties van velen die dan niet zijn lijkt dat niet eens nodig.)

zo'n oersimpel verhaal...

zo'n geweldige film...

less is more

Behalve dat deze film deels gebaseerd is op Lady Snowblood, op welke films is deze film nog meer gebaseerd?

Dat van die coma en van die rassen zijn natuurlijk maar details. Het centrale wraakverhaaltje is volstrekt vergelijkbaar met films als Mad Max en Hang 'em High - en komt daarnaast nog eens in tal van andere films voor die het uitbouwen tot een complexer verhaal. Gezien de aard van Kill Bill hoeft het ontbreken van een fatsoenlijk verhaal an sich geen probleem te zijn, maar ga nou niet beweren dat het verhaal zo goed of origineel is.


Dat geldt voor tal van films. En de meeste films weten binnen die filmrealiteit ook nog wat interessants of grappigs te laten gebeuren.


Ik zie nog steeds het verschil met een Six Days Seven Nights niet, eerlijkgezegd. Die is toch ook opgebouwd uit elementen uit tientallen films uit het verleden?


Austin Powers is ook een uiterste, maar ik vind Kill Bill niet overdreven genoeg om in dat opzicht grappig of bijzonder te zijn. Het blijft hangen in dezelfde clichés als de films waaraan het refereert.

Maar wraak heeft een te grote betekenis om dat dan gejat te noemen als wraak ook in een andere film voorkomt. Dan zou je net zo goed kunnen zeggen dat The Green Mile gejat is van The Shawshank Redemption

ik zou het niet weten heb Six Days Seven Nights nooit gezien. daarbij zijn 'dat soort films' niet opzettenlijk gebreid van bestaand celluloid, maar meer uit creative armoede.

Once upon a time in the West

Game of Death

Enter the dragon

Streetfighter

Hard-Boiled

Kung fu

Diverse Shawbrothers films

Twisted Nerve

Sisters

Green Hornet

Da uomo a uomo

Eaten Alive

Fist of Fury

Novia ensangrentada, La

Makai tenshô

Batoru rowaiaru

Citizen Kane

Jackie Brown

Foxy Brown

Year of the Dragon

Shogun Assassin

Buono, il brutto, il cattivo, Il

Shikoku

to name a few....

Ja, inventief die censuur

Maar dat maakt het niet minder mooi. Soms pakken gedwongen keuzes/stijlmiddelen best goed uit. Zo ook Hou's 'keuze' voor een stomme film in Three Times.

Laat ik dan I Know What You Did Last Summer noemen.

Ik denk dat het juist bij dat soort films heel opzettelijk gebeurt: beproefde formule heet dat. Creatieve armoede kan ik Kill Bill net zo goed verwijten.

Het woord gejat heb ik hier volgens mij niet gebruikt, en zou ik daar zeker niet willen gebruiken omdat beide films van dezelfde schrijvers zijn. Maar inderdaad, ik verwijt ook The Green Mile een gebrek aan originaliteit (en Shawshank trouwens ook).