Días Contados (1994)

Na het zien van andere films over de ETA zoals Operación Ogro (1979) en Yoyes (2000) is Días Contados zacht gezegd een enorme stap terug. Eigenlijk is het niet eens te vergelijken, ik vond het meer iets weghebben van een doorsnee misdaadfilm over o.a. drugs, sex en prostitutie.

Van de motieven van deze "ETA-lid" komen we niets te weten, wel kunnen we tot in de kleinste details genieten van het naakte lichaam van zijn 19-jarige overbuurvrouw (gespeeld door Ruth Gabriel) die de hele tijd alleen, ja alleen, in een shirt rondloopt. En de reden van het shirtje is vast dat je nu eenmaal iets moet hebben om uit te kunnen trekken om zo ook de tieten te laten zien. Even dacht ik dat ik naar een film van Vicente Aranda zat te kijken, een regisseur die in zijn films de actrices zo snel mogelijk van hun kleren ontdoet, met of zonder reden, net als in deze film.

De film schijnt realistisch te zijn, maar zo'n mooie en geile 19-jarige buurvrouw die alleen in een t-shirt gekleed gaat, je huis binnenloopt en vraagt of je haar naakt in de badkamer wil fotograferen heb ik zelf niet. Ik ken ook niemand die wel zo'n buurvrouw heeft... Ik vraag me ook af of je als ETA-terrorist heel stoer de politiecontroles met opzet opzoekt omdat je er zeker van bent dat je doorgelaten wordt aangezien een hoer je in de auto aan het pijpen is. Ook betwijfel ik dat echte politieagenten hetzelfde "Torrente"-niveau hebben als in deze film. Maar het schijnt dus realistisch te zijn...

Carmelo Gómez, die normaal gesproken prima kan acteren, weet zich hier geen raad met zijn rol als "terrorist met naakte buurvrouw", hij kreeg wel een Goya voor zijn matte prestatie. Candela Peña die hier debuteert en haar tieten laat zien kroop jaren later opnieuw in de huid van een hoer in de (veel betere) film Princesas (2005).

Wat deze film te bieden heeft afgezien van het constante vrouwelijk naakt is mij verder een raadsel. Maar het won liefst 8 Goyas en ook op het filmfestival van San Sebastián. De soundtrack is opvallend slecht (daar won het niet de Goya voor, die ging naar... de Spaanse variant op Turks Fruit, van jawel... Vicente Aranda). Ook de dialogen stellen niet bepaald veel voor. Deze film scoort denk ik met de (misplaatste) stempel "ETA", maar boven alles met al het vrouwelijk naakt. De Goyas van dat jaar waren vermoed ik wel een aanfluiting, in de categorie beste actrice waren alleen actrices uit deze film genomineerd, en in de categorie beste film behoorde de erotische film La Pasión Turca (van Vicente Aranda) ook tot de genomineerden.

Veel vrouwelijk bloot en verder weinig inhoud. Ik hou het op 1*